ଆରୁରୋହ ରଥଂ ଶୌରେଃ ସତ୍ଯଭାମାଽଥ ଭାମିନୀ। ସ୍ମଯିତ୍ଵାତୁ ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଦ୍ରୌପଦୀଂ ପରିସାନ୍ତ୍ଵ୍ଯ ଚ। ଉପାଵର୍ତ୍ଯ ତତଃ ଶୀଘ୍ରୈର୍ହଯୈଃ ପ୍ରାଯାତ୍ପରଂତପଃ
ତାପରେ ସତ୍ୟଭାମା, ଶୋଭାମୟୀ, ଶୌରିଙ୍କର ରଥକୁ ଚଢ଼ିଲେ; ଯଦୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ ହସି, ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ, ତାପରେ ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ ଦୁସ୍ମନମାନଙ୍କୁ ଦଳାଇ ଚାଲିଗଲେ।
ଏଵଂ ଵନେ ଵର୍ତମାନା ନରାଗ୍ର୍ଯାଃ ଶୀତୋଷ୍ଣଵାତାତପକର୍ଶିତାଙ୍ଗାଃ। ସରସ୍ତଦାସାଦ୍ଯଵନଂ ଚ ପୁଣ୍ଯଂ ତତଃ ପରଂକିମକୁର୍ଵନ୍ତ ପାର୍ଥାଃ
ଏପରି ଭାବେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ପୁରୁଷମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଥଣ୍ଡା, ଗରମ, ପବନ ଓ ଧୂପରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଥିଲା; ସେମାନେ ସେ ପବିତ୍ର ହ୍ରଦ ଓ ଉଦ୍ୟାନକୁ ପହଞ୍ଚି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ପରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ସରସ୍ତଦାସାଦ୍ଯ ତୁ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରା ଜନଂ ସମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଵିଧାଯ ଚେଷ୍ଟମ୍। ଵନାନି ରମ୍ଯାଣ୍ଯଥ ପର୍ଵତାଂଶ୍ଚ ନଦୀପ୍ରଦେଶାଂଶ୍ଚ ତଦା ଵିଚେରୁଃ
ହ୍ରଦକୁ ପହଞ୍ଚି, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଲୋକମାନେକୁ ଛାଡ଼ି ଏବଂ ନିଜ କାମ ହେବା ପରେ, ସେମାନେ ସୁନ୍ଦର ଜଙ୍ଗଲ, ପାହାଡ଼ ଓ ନଦୀ ପାର୍ଶ୍ୱ ଅଞ୍ଚଳ ଘୁଞ୍ଚିଲେ।
ତଥା ଵନେ ତାନ୍ଵସତଃ ପ୍ରଵୀରାନ୍ ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଵନ୍ତଶ୍ଚ ତପୋଧନାଶ୍ଚ। ଅଭ୍ଯାଯଯୁର୍ଵେଦଵିଦଃ ପୁରାଣା- ସ୍ତାନ୍ପୂଜଯାମାସୁରଥୋ ନରାଗ୍ର୍ଯାଃ
ଏପରି ଭାବେ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହୁଥିବା ସେ ଶୂରମାନେ, ତପସ୍ଵୀ ଓ ଶ୍ରୁତିରେ ପ୍ରବୀଣ, ବେଦ ଓ ପୁରାଣ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ଏବଂ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ପୁରୁଷମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ତତଃ କଦାଚିତ୍କୁଶଲଃ କଥାସୁ ଵିପ୍ରୋଽଭ୍ଯଗଚ୍ଛଦ୍ଭୁଵି କୌରଵେଯାନ୍। ସ ତୈଃ ସମେତ୍ଯାଥ ଯଦୃଚ୍ଛଯୈଵ ଵୈଚିତ୍ରଵୀର୍ଯଂ ନୃପମଭ୍ଯଗଚ୍ଛତ୍
ତାପରେ ଏକଦିନ ଗୁଣୀ କଥାକୁ ଜାଣିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୂମିରେ କୌରବମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ସହ ଯାହାଁ ଯାହାଁ ଯୋଗ ହେଲା, ସେ ରାଜା ବୈଚିତ୍ରବୀର୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ।
ଅଥୋପଵିଷ୍ଟଃ ପ୍ରତିସତ୍କୃତଶ୍ଚ ଵୃଦ୍ଧେନ ରାଜ୍ଞା କୁରୁସତ୍ତମେନ। ପ୍ରଚୋଦିତଃ ସଂକଥଯାଂବଭୂଵ ଧର୍ମାନିଲେନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭଵାନ୍ଯମୌ ଚ
ବୟସ୍କ କୁରୁ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଦର ସହ ବସିବା ପରେ, ସେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ଧର୍ମ, ପବନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ପୁଅମାନଙ୍କର କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
କୃଶାଂଶ୍ଚ ଵାତାତପକର୍ଶିତାଙ୍ଗାନ୍ ଦୁଃଖସ୍ଯ ଚୋଗ୍ରସ୍ ମୁଖେ ପ୍ରପନ୍ନାନ୍। ତାଂ ଚାପ୍ଯନାଥାମିଵ ଵୀରନାଥାଂ କୃଷ୍ଣାଂ ପରିକ୍ଲେଶଗୁଣେନ ଯୁକ୍ତାମ୍
ସେମାନେ କ୍ଷୀଣ ଦେହ, ପବନ ଓ ଧୂପରେ କ୍ଷୟ ହୋଇଥିବା, ଦୁଃଖର ଭୟଙ୍କର ମୁଖକୁ ପହଞ୍ଚିଥିବା; ଏବଂ କୃଷ୍ଣା, ଦେଖିବାକୁ ଅନାଥ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଶୂରମାନେ ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିଥିଲେ, ଦୁଃଖରେ ଅନୁଭୂତି କରୁଥିଲେ।
ତତଃ କଥାସ୍ତସ୍ଯ ନିଶମ୍ଯ ରାଜା ଵୈଚିତ୍ରଵୀର୍ଯଃ କୃପଯାଽଭିତପ୍ତଃ। ଵନେ ତଥା ପାର୍ଥିଵପୁତ୍ରପୌତ୍ରା- ଞ୍ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଥା ଦୁଃଖନଦୀଂପ୍ରପନ୍ନାନ୍
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ବୈଚିତ୍ରବୀର୍ୟ ରାଜା କୃପାରେ ଭାବିତ ହେଲେ; ଜଙ୍ଗଲରେ ରାଜା, ପୁଅ, ପୁଅପୁଅ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଦୁଃଖର ନଦୀକୁ ପହଞ୍ଚିଥିବା ଶୁଣି ଦୟାରେ ଭରିଗଲେ।
ପ୍ରୋଵାଚ ଦୈନ୍ଯାଭିହତାନ୍ତରାତ୍ମା ନିଶ୍ଵାସଵାତୋପହତସ୍ତଦାନୀମ୍। ଵାଚଂ କଥଂଚିତ୍ସ୍ଥିରତାମୁପେତ୍ଯ ତତ୍ସର୍ଵମାତ୍ମପ୍ରଭଵଂ ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ
ବିପର୍ଯ୍ୟୟରେ ଭିତରୁ ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲା, ଶ୍ୱାସ ଭାରି ଓ ଅସ୍ଥିର ହେଲା; କିପରି ଭାବେ ଶାନ୍ତ ହେଇ କଥା କହିଲା, ନିଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ବିଚାର କରିଲା।
କଥଂନୁ ସତ୍ଯଃ ଶୁଚିରାର୍ଯଵୃତ୍ତଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସୁତାନାଂ ମମ ଧର୍ମରାଜଃ। ଅଜାତଶତ୍ରୁଃ ପୃଥିଵୀତଲେ ସ୍ମ ଶେତେ ପୁରା ରାଙ୍କଵକୂଟଶାଯୀ
କିପରି ମୋର ପ୍ରଥମ ପୁଅ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ସତ୍ୟବାନ, ପବିତ୍ର, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶତ୍ରୁହୀନ—ଏବେ ରାଜସି ଶୟ୍ୟା ଛାଡି ନିଜେ ମାଟିରେ ପଡି ଅଛି?
ପ୍ରବୋଧ୍ଯତେ ମାଗଧସୂତପୁତ୍ରୈ- ର୍ନିତ୍ଯଂ ସ୍ତୁଵଦ୍ଭିଃ ସ୍ଵଯମିନ୍ଦ୍ରକଲ୍ପଃ। ପତତ୍ରିସଙ୍ଘୈଃ ସ ଜଘନ୍ଯରାତ୍ରେ ପ୍ରବୋଧ୍ଯତେ ନୂନମିଲାତଲସ୍ଥଃ
ଯେଉଁଥିରେ ପ୍ରତିଦିନ ମାଗଧ ଓ ସୂତ ଗାୟକ ଉଠାଇ ଗାନ କରୁଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ବଢ଼ାଇଥିଲେ, ସେ ଏବେ ମାଟିରେ ପଡି ରାତିରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଚିତ୍କାର କରି ଉଠାଇ ଦେଉଛନ୍ତି।
କଥଂନୁ ଵାତାତପକର୍ଶିତାଙ୍ଗୋ ଵୃକୋଦରଃ କୋପପରିପ୍ଲୁତାଙ୍ଗଃ। ଶେତେ ପୃଥିଵ୍ଯାମତଥୋଚିତାଙ୍ଗଃ କୃଷ୍ଣାସମକ୍ଷଂ ଵସୁଧାତଲସ୍ଥଃ
ଭୀମ, ଯାହାର ଶରୀର ବାତ ଓ ଧୂପରେ କ୍ଷୀଣ, କ୍ରୋଧରେ ଅଙ୍ଗ ଜଳିଯାଇଛି, ଅପରିଚିତ ଦୁଃଖରେ ମାଟିରେ ପଡି ଅଛି, କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ମାଟିରେ ଶୟନ କରୁଛି।
ତଥାଽର୍ଜୁନଃ ସୁକୁମାରୋ ମନସ୍ଵୀ ଵଶେ ସ୍ଥିତୋ ଧର୍ମସୁତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ। ଵିଦୂଯମାନୈରିଵ ସର୍ଵଗାତ୍ରୈ- ର୍ଧ୍ରୁଵଂ ନ ଶେତେ ଵସତୀରମର୍ଷାତ୍
ଏହିପରି ଅର୍ଜୁନ, ସୁକୁମାର ଓ ଉଚ୍ଚ ମନ, ସଦା ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ରହିଥିବା, ଦୁଃଖରେ ଶରୀର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଭରିଯାଇ, ନିଶ୍ଚୟ ରାତିରେ ଶୟନ କରିପାରିବେନି।
ଯମୌ ଚ କୃଷ୍ଣାଂ ଚ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ଚ ଭୀମଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁଖଵିପ୍ରଯୁକ୍ତାନ୍। ଵିନିଃଶ୍ଵସନ୍ସର୍ପ ଇଵୋଗ୍ରତେଜା ଧ୍ରୁଵଂ ନ ଶେତେ ଵସତୀରମର୍ଷାତ୍
ଯମ ଦ୍ୱୟ, କୃଷ୍ଣା, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ଭୀମଙ୍କୁ ଦୁଃଖରେ ଦେଖି, ତିନି ତୀବ୍ର ଶକ୍ତିରେ ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ସର୍ପ ସମାନ ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ନିଶ୍ଚୟ ରାତିରେ ଶୟନ କରିପାରିବେନି।
ତଥା ଯମୌ ଚାପ୍ଯସୁଖୌ ସୁଖାର୍ହୌ ସମୃଦ୍ଧରୀପାଵମରୌ ଦିଵୀଵ। ପ୍ରଜାଗରସ୍ଥୌ ଧ୍ରୁଵମପ୍ରଶାନ୍ତୌ କ୍ରୋଧେନ ସତ୍ଯେନ ଚ ଵାର୍ଯମାଣୌ
ଏହିପରି ଯମ ଦ୍ୱୟ, ଯେଉଁମାନେ ସୁଖ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଦେବତା ସମାନ ଦୀପ୍ତିମାନ, ତଥାପି ଦୁଃଖରେ ଅସ୍ଥିର ରହିଛନ୍ତି, କ୍ରୋଧକୁ ସତ୍ୟ ଓ ନିୟମ ଦ୍ୱାରା ଦମନ କରୁଛନ୍ତି।
ସମୀରଣେନାଥ ସମୋ ବଲେନ ସମୀରଣସ୍ଯୈଵସୁତୋ ବଲୀଯାନ୍। ସ ଧର୍ମପାସେନ ସିତୋଽଗ୍ରଜେନ ଧ୍ରୁଵଂ ଵିନିଃଶ୍ଵସ୍ଯ ସହତ୍ଯମର୍ଷମ୍
ଭୀମ, ବାୟୁ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବାୟୁର ପୁଅ, ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇ ଧର୍ମର ନିୟମରେ ରଖିଛନ୍ତି, ନିଶ୍ଚୟ ଶ୍ୱାସ ନେଇ କ୍ରୋଧ ସହିଯାଉଛନ୍ତି।
ସ ଚାପିଭୂମୌ ପରିଵର୍ତମାନୋ ଵଧଂ ସୁତାନାଂ ମମ କାଙ୍କ୍ଷମାଣଃ। ସତ୍ଯେନ ଧର୍ମେଣ ଚ ଵାର୍ଯମାଣଃ କାଲଂପ୍ରତୀକ୍ଷତ୍ଯଧିକୋ ରଣେଽନ୍ଯୈଃ
ସେ ମାଟିରେ ଗଡିଯାଉଛି, ମୋର ପୁଅମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ଦମିତ, ସମୟ ଆସିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି।
ଅଜାତଶତ୍ରୌ ତୁ ଜିତେ ନିକୃତ୍ଯା ଦୁଃଶାସନୋ ଯତ୍ପରୁଷାଣ୍ଯଵୋଚତ୍। ତାନି ପ୍ରଵିଷ୍ଟାନି ଵୃକୋଦରାଙ୍ଗଂ ଦହନ୍ତି କକ୍ଷାଗ୍ନିରିଵେନ୍ଧନାନି
ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଯାହାକୁ ଚଳକି ହରାଇଦିଆଯାଇଛି, ଦୁଃଶାସନ ଯେଉଁ କଠୋର କଥା କହିଥିଲେ, ସେଗୁଡିକ ଭୀମଙ୍କ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଅଗ୍ନି ସମାନ ଜଳିବାରେ ଲାଗିଛି।
ନ ପାପକଂ ଧ୍ଯାସ୍ଯତି ଧର୍ମପୁତ୍ରୋ ଧନଂଜଯଶ୍ଚାପ୍ଯନୁଵର୍ତ୍ସ୍ଯତେ ତମ୍। ଅରଣ୍ଯଵାସେନ ଵିଵର୍ଧତେ ତୁ ଭୀମସ୍ଯ କୋପୋଽଗ୍ନିରିଵାନିଲେନ
ଧର୍ମର ପୁଅ କେବେ ମନରେ ମନ୍ଦ କାର୍ଯ୍ୟ ଭାବିବେନି, ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରିବେ; କିନ୍ତୁ ଅରଣ୍ୟବାସରେ ଭୀମଙ୍କ କ୍ରୋଧ ବାୟୁରେ ଅଗ୍ନି ବଢ଼ିଯାଉଛି।
ସ ତେନ କୋପେନ ଵିଦୀର୍ଯମାଣଃ କରଂ କରେଣାଭିନିପୀଡ୍ଯଵୀରଃ। ଵିନିଃଶ୍ଵସତ୍ଯୁଷ୍ଣମତୀଵ ଘୋରଂ ଦହନ୍ନିଵେମାଂ ମମ ପୁତ୍ରସେନାମ୍
ସେ କ୍ରୋଧରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭିତରେ ନିଜ ହାତକୁ ହାତରେ ଚାପି ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ତୀବ୍ର ଓ ଉତ୍ତାପ ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ମୋର ପୁଅମାନଙ୍କ ସେନାକୁ ଜଳାଇବା ପରି ଲାଗୁଛି।
ଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵା ଚ ଵୃକୋଦରଶ୍ଚ ସଂରମ୍ଭିଣାଵନ୍ତକକାଲକଲ୍ପୌ। ନ ଶେଷଯେତାଂ ଯୁଧି ଶତ୍ରୁସେନାଂ ଶରାନ୍କିରନ୍ତାଵନିପ୍ରକାଶାନ୍
ଅର୍ଜୁନ, ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ, ଓ ଭୀମ, ଦୁଇଜଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୀବ୍ର, ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ, ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଅଗ୍ନି ସମାନ ତୀର ଭରି ନଷ୍ଟ କରିଦେବେ, କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ରଖିବେନି।
ଦୁର୍ଯୋଧନଃ ଶକୁନିଃ ସୂତପୁତ୍ରୋ ଦୁଃଶାସନଶ୍ଚାପି ସୁମନ୍ଦଚେତାଃ। ମଧୁ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ନ ତୁ ପ୍ରପାତଂ ଵୃକୋଦରଂ ଚୈଵ ଧନଂଜଯଂ ଚ
ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଶକୁନି, କର୍ଣ୍ଣ, ଦୁଃଶାସନ, ମନ ଅନ୍ଧାର, ସେମାନେ କେବଳ ମଧୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ପତନ ଦେଖୁନାହାନ୍ତି, ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖୁନାହାନ୍ତି।
ଶୁଭାଶୁଭଂ କର୍ମ ନରୋହି କୃତ୍ଵା ପ୍ରତୀକ୍ଷତେଚେତ୍ସ ଫଲଂଵିପାକେ। ସତେନ ଯୁଜ୍ଯତ୍ଯଵଶଃ ଫଲେନ ମୋକ୍ଷଃ କଥଂ ସ୍ଯାତ୍ପୁରୁଷସ୍ଯ ତସ୍ମାତ୍
ମନୁଷ୍ୟ ଭଲ କି ମନ୍ଦ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ତାହାର ଫଳ ଆସିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତାହାର ଫଳରେ ବାନ୍ଧିଯାଉଛି; ତେଣୁ କିପରି ମୁକ୍ତି ହେବ?
କ୍ଷେତ୍ରେ ସୁକୃଷ୍ଟେ ହ୍ଯୁପିତେ ଚ ବୀଜେ ଦେଵେଚ ଵର୍ଷତ୍ଯୃତୁକାଲଯୁକ୍ତମ୍। ନ ସ୍ଯାତ୍ଫଲଂତସ୍ଯ କୁତଃ ପ୍ରସିଦ୍ଧି- ରନ୍ଯତ୍ରଦୈଵାଦିତି ନାସ୍ତି ହେତୁଃ
ଫାର ଭଲ ଚାଷ ହେଲା, ଭଲ ମାନ୍ୟ ଦିଆଗଲା, ଦେବତାମାନେ ସମୟରେ ବର୍ଷା କରିଲେ, ତଥାପି ଫଳ ନ ହେଲା, ତେଣୁ ଦୂର୍ଭାଗ୍ୟ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କାରଣ କଣ? ଅନ୍ୟ କାରଣ ନାହିଁ।
କୃତଂ ମତାକ୍ଷେଣ ଯଥା ନ ସାଧୁ ସାଧୁପ୍ରଵୃତ୍ତେନ ଚ ପାଣ୍ଡଵେନ। ମଯା ଚ ଦୁଷ୍ପୁତ୍ରଵଶାନୁଗେନ କୃତଃ କୁରୂଣାମଯମନ୍ତକାଲଃ
ମତ୍ସ୍ୟ ଖେଳରେ ମୁଁ ଯାହା କରିଥିଲି, ଠିକ୍ ନ ଥିଲା; ପାଣ୍ଡବ ଭଲ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ତଥାପି ମୋର ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅମାନଙ୍କ ଅନୁସରଣ କରି, କୁରୁମାନଙ୍କ ନଶ୍ୱ ଦିନ ଆଣିଦେଲି।
ଧ୍ରୁଵଂ ପ୍ରଶାମ୍ଯତ୍ଯସମୀରିତୋଽଗ୍ନି- ର୍ଧ୍ରୁଵଂ ପ୍ରଜାସ୍ଯତ୍ଯୁତ ଗର୍ଭିଣୀ ଯା। ଧ୍ରୁଵଂ ଦିନାଦୌ ରଜନୀପ୍ରଣାଶ- ସ୍ତଥା କ୍ଷପାଦୌ ଚ ଦିନପ୍ରଣାଶଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ବାୟୁ ନ ଲାଗିଲେ ଅଗ୍ନି ଶାନ୍ତ ହେଯିବ; ଗର୍ଭିଣୀ ନାରୀ ନିଶ୍ଚୟ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ଦେବ; ଦିନ ଆରମ୍ଭରେ ରାତି ଶେଷ ହେଯିବ, ରାତି ଆରମ୍ଭରେ ଦିନ ଶେଷ ହେଯିବ।
କୃତେଚ କସ୍ମାନ୍ନ ପରେଚ କୁର୍ଯୁ- ର୍ଦତ୍ତେ ଚ ଦଦ୍ଯୁଃ ପୁରୁଷାଃ କଥଂସ୍ଵିତ୍। ପ୍ରାପ୍ଯାର୍ଥକାଲଂ ଚ ଭଵେଦନର୍ଥଃ କଥଂଚନ ସ୍ଯାଦିତିତତ୍କୁତଃ ସ୍ଯାତ୍
ଏହିପରି କରିବା ପରେ ଅନ୍ୟମାନେ କାହିଁକି ସେହିପରି କାମ କରିବେନାହିଁ? ଦିଆଯାଇଥିଲେ ଲୋକମାନେ କାହିଁକି ଦେବେନାହିଁ? ଯଦି ଦେବାର ସମୟ ଆସିଛି, କେଉଁଠି ଅନିଷ୍ଟ ହେବ? ଏପରି ଦୁଃଖ କେଉଁଠୁ ଆସିପାରିବ?
କଥଂ ନ ଭିଦ୍ଯେତ ନ ଚ ସ୍ରଵେତ ନ ଚ ପ୍ରସିଚ୍ଯେଦିତିରକ୍ଷିତଵ୍ଯମ୍। ଅରକ୍ଷ୍ଯମାଣଂ ଶତଧା ପ୍ରକୀର୍ଯେ- ଦ୍ଭ୍ରୁଵଂ ନ ନାଶୋଽସ୍ତି କୃତସ୍ଯ ଲୋକେ
ଏହା କିପରି ଭାଗିଯିବେନାହିଁ, କିପରି ଚୁଇଯିବେନାହିଁ, କିପରି ବିକିରଣ ହେବେନାହିଁ? ତେଣୁ ଏହାକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଦରକାର। ଯଦି ରକ୍ଷା କରାଯାଇନାହିଁ, ଏହା ଶତ ଭାଗରେ ବିକିରଣ ହେଇଯିବ; ତଥାପି ଏହି ଜଗତରେ ଭଲ କାମର ନାଶ ନାହିଁ।
ଗତୋ ହ୍ଯରଣ୍ଯାଦପିଶକ୍ରଲୋକଂ ଧନଂଜଯଃ ପଶଯ୍ତ ଵୀର୍ଯମସ୍ଯ। ଅସ୍ତ୍ରାଣି ଦିଵ୍ଯାନି ଚତୁର୍ଵିଧାନି ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପୁନର୍ଲୋକମିମଂ ପ୍ରପନ୍ନଃ
ଧନଞ୍ଜୟ ଅରଣ୍ୟରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଗଲେ; ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଦେଖ। ଚାରିପ୍ରକାର ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଶିଖି ଏହି ଜଗତକୁ ପୁନି ଫେରିଆସିଛନ୍ତି।
ସ୍ଵର୍ଗଂ ହି ଗତ୍ଵା ସଶରୀର ଏଵ କୋ ମାନୁଷଃ ପୁନରାଗନ୍ତୁମିଚ୍ଛେତ୍। ଅନ୍ଯତ୍ରକାଲୋପହତାନନେକା- ନ୍ସମୀକ୍ଷମାଣସ୍ତୁକୁରୂନ୍ମୁମୂର୍ଷୂନ୍
ସରିର ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିବା କିଏ ପୁନି ମାନବ ଜଗତକୁ ଫେରିବାକୁ ଚାହିବ? କିନ୍ତୁ ଅନେକ କୁରୁମାନେ କାଳର କ୍ଷତି ଦେଖି, ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଏହିପରି କରିପାରିବ।