ଯାସ୍ତାଃ ପ୍ରଵ୍ରାଜପାନାଂ ତ୍ଵାଂ ପ୍ରାହସନ୍ଦର୍ପମୋହିତାଃ। ତାଃ କ୍ଷିପ୍ରଂ ହତସଂକଲ୍ପା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ତ୍ଵଂ କୁରୁସ୍ତ୍ରିଯଃ
ଯେ କୁରୁ ଘରର ଜୀଉ ମାନେ ତୁମେ ବନବାସକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ ଅହଂକାରରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ତୁମକୁ ଉପହାସ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କର ଆଶା ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ଦେଖିବାକୁ ତୁମେ ପାରିବେ।
ତଵ ଦୁଃଖୋପପନ୍ନାଯା ଯୈରାଚରିତମପ୍ରିଯମ୍। ଵିଦ୍ଧି ସଂପ୍ରସ୍ଥିତାନ୍ସର୍ଵାଂସ୍ତାନ୍କୃଷ୍ଣେ ଯମସାଦନମ୍
ଯେମାନେ ତୁମର ଦୁଃଖରେ ତୁମପାଇଁ ଅପ୍ରିୟ କାମ କରିଥିଲେ, ତୁମେ ଜାଣ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏବେ ଯମର ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ, ମଧୁସୂଦନ।
ପୁତ୍ରସ୍ତେ ପ୍ରତିଵିନ୍ଧ୍ଯଶ୍ଚ ସୁତସୋମସ୍ତଥାଵିଧଃ। ଶ୍ରୁତକର୍ମାଽର୍ଜୁନିଶ୍ଚୈଵ ଶତାନୀକଶ୍ଚ ନାକୁଲିଃ
ତୁମର ପୁଅମାନେ: ପ୍ରତିବିନ୍ଧ୍ୟ, ସୁତସୋମ, ଶ୍ରୁତକର୍ମା, ଶତାନୀକ ଏବଂ ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ପୁଅ, ନକୁଳଙ୍କର ପୁଅ—
ସହଦେଵାଚ୍ଚ ଯୋ ଜାତଃ ଶ୍ରୁତସେନସ୍ତଵାତ୍ମଜଃ। ସର୍ଵେକୁଶଲିନୋ ଵୀରାଃ କୃତାସ୍ତ୍ରାଶ୍ଚ ସୁତାସ୍ତଵ
ସହଦେବଙ୍କର ଜନ୍ମିତ ଶ୍ରୁତସେନ, ତୁମର ଅନ୍ୟ ପୁଅମାନେ—ସମସ୍ତେ ଦକ୍ଷ, ଶୂର, ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରବୀଣ।
ଅଭିମନ୍ଯୁରିଵ ପ୍ରୀତା ଦ୍ଵାରଵତ୍ଯାଂ ରତା ଭୃଶମ୍। ତ୍ଵମିଵୈଷାଂ ସୁଭଦ୍ରା ଚ ପ୍ରୀତ୍ଯା ସର୍ଵାତ୍ମନା ସ୍ଥିତା
ଅଭିମନ୍ୟୁ ଯେପରି ଦ୍ୱାରକାରେ ଅତି ଆଦରରେ ରହିଛି, ସେପରି ସୁଭଦ୍ରା ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଯେପରି ଏମାନଙ୍କ ସହ ହୃଦୟରେ ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରେମରେ ଅଛନ୍ତି।
ପ୍ରୀଯତେ ତଵ ନିର୍ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵା ତେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଵିଗତଜ୍ଵରା। ଦୁଃଖିତା ତେନ ଦୁଃଖେନ ସୁଖେନ ସୁଖିତା ତଥା
ସୁଭଦ୍ରା ତୁମେ ସହ ନିର୍ବିରୋଧ ଭାବରେ ଖୁସି ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କୌଣସି ଦୁଃଖ ନାହିଁ; ତୁମର ଦୁଃଖରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇଥିବା ପରି, ତୁମର ସୁଖରେ ସୁଖିତ ହୋଇଥିବା ପରି।
ଭଜେତ୍ସର୍ଵାତ୍ମନା ଚୈଵ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଜନନୀ ତଥା। ଭାନୁପ୍ରଭୃତିଭିଶ୍ଚୈନାନ୍ଵିଶିନଷ୍ଟି ଚ କେଶଵଃ
ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କର ମାଁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ଏମାନଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି; ଭାନୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ କେଶବ ଏମାନଙ୍କୁ ଆଦର କରନ୍ତି।
ଭୋଜନାଚ୍ଛାଦନେ ଚୈଷାଂ ନିତ୍ଯଂ ମେ ଶ୍ଵଶୁରଃ ସ୍ଥିତଃ। ରାମପ୍ରଭୃତଯଃ ସର୍ଵେ ଭଜନ୍ତ୍ଯନ୍ଧକଵୃଷ୍ଣଯଃ
ମୋର ଶ୍ୱଶୁର ଏମାନଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଓ ପୋଶାକ ପାଇଁ ସଦା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରନ୍ତି; ରାମ ଓ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ଧକ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ସମସ୍ତେ ଏମାନଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି।
ତୁଲ୍ଯୋ ହିପ୍ରଣଯସ୍ତେଷାଂ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନସ୍ଯ ଚ ଭାମିନି। ଏଵମାଦି ପ୍ରିଯଂ ସତ୍ଯଂହୃଦ୍ଯମୁକ୍ତ୍ଵା ମନୋନୁଗମ୍
ତୁମର ପ୍ରେମ ଏମାନଙ୍କର ପ୍ରେମ ଓ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କର ପ୍ରେମ ସମାନ, ଭାମିନୀ; ଏପରି ସତ୍ୟ, ପ୍ରିୟ ଓ ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ କଥା କହି, ତାଙ୍କର ମନକୁ ଅନୁସରିଲେ।
ଗମନାଯ ମନଶ୍ଚକ୍ରେଵାସୁଦେଵରଥଂ ପ୍ରତି। ତାଂ କୃଷ୍ଣାଂ କୃଷ୍ଣମହିଷୀ ଚକାରାଭିପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
ତାଙ୍କର ମନ ବାସୁଦେବଙ୍କର ରଥକୁ ଯିବାକୁ ଚାହିଲା; କୃଷ୍ଣଙ୍କର ରାଣୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରିଲେ।
ଆରୁରୋହ ରଥଂ ଶୌରେଃ ସତ୍ଯଭାମାଽଥ ଭାମିନୀ। ସ୍ମଯିତ୍ଵାତୁ ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଦ୍ରୌପଦୀଂ ପରିସାନ୍ତ୍ଵ୍ଯ ଚ। ଉପାଵର୍ତ୍ଯ ତତଃ ଶୀଘ୍ରୈର୍ହଯୈଃ ପ୍ରାଯାତ୍ପରଂତପଃ
ତାପରେ ସତ୍ୟଭାମା, ଶୋଭାମୟୀ, ଶୌରିଙ୍କର ରଥକୁ ଚଢ଼ିଲେ; ଯଦୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ ହସି, ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ, ତାପରେ ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ ଦୁସ୍ମନମାନଙ୍କୁ ଦଳାଇ ଚାଲିଗଲେ।
ଏଵଂ ଵନେ ଵର୍ତମାନା ନରାଗ୍ର୍ଯାଃ ଶୀତୋଷ୍ଣଵାତାତପକର୍ଶିତାଙ୍ଗାଃ। ସରସ୍ତଦାସାଦ୍ଯଵନଂ ଚ ପୁଣ୍ଯଂ ତତଃ ପରଂକିମକୁର୍ଵନ୍ତ ପାର୍ଥାଃ
ଏପରି ଭାବେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ପୁରୁଷମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଥଣ୍ଡା, ଗରମ, ପବନ ଓ ଧୂପରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଥିଲା; ସେମାନେ ସେ ପବିତ୍ର ହ୍ରଦ ଓ ଉଦ୍ୟାନକୁ ପହଞ୍ଚି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ପରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ସରସ୍ତଦାସାଦ୍ଯ ତୁ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରା ଜନଂ ସମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଵିଧାଯ ଚେଷ୍ଟମ୍। ଵନାନି ରମ୍ଯାଣ୍ଯଥ ପର୍ଵତାଂଶ୍ଚ ନଦୀପ୍ରଦେଶାଂଶ୍ଚ ତଦା ଵିଚେରୁଃ
ହ୍ରଦକୁ ପହଞ୍ଚି, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଲୋକମାନେକୁ ଛାଡ଼ି ଏବଂ ନିଜ କାମ ହେବା ପରେ, ସେମାନେ ସୁନ୍ଦର ଜଙ୍ଗଲ, ପାହାଡ଼ ଓ ନଦୀ ପାର୍ଶ୍ୱ ଅଞ୍ଚଳ ଘୁଞ୍ଚିଲେ।
ତଥା ଵନେ ତାନ୍ଵସତଃ ପ୍ରଵୀରାନ୍ ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଵନ୍ତଶ୍ଚ ତପୋଧନାଶ୍ଚ। ଅଭ୍ଯାଯଯୁର୍ଵେଦଵିଦଃ ପୁରାଣା- ସ୍ତାନ୍ପୂଜଯାମାସୁରଥୋ ନରାଗ୍ର୍ଯାଃ
ଏପରି ଭାବେ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହୁଥିବା ସେ ଶୂରମାନେ, ତପସ୍ଵୀ ଓ ଶ୍ରୁତିରେ ପ୍ରବୀଣ, ବେଦ ଓ ପୁରାଣ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ଏବଂ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ପୁରୁଷମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ତତଃ କଦାଚିତ୍କୁଶଲଃ କଥାସୁ ଵିପ୍ରୋଽଭ୍ଯଗଚ୍ଛଦ୍ଭୁଵି କୌରଵେଯାନ୍। ସ ତୈଃ ସମେତ୍ଯାଥ ଯଦୃଚ୍ଛଯୈଵ ଵୈଚିତ୍ରଵୀର୍ଯଂ ନୃପମଭ୍ଯଗଚ୍ଛତ୍
ତାପରେ ଏକଦିନ ଗୁଣୀ କଥାକୁ ଜାଣିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୂମିରେ କୌରବମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ସହ ଯାହାଁ ଯାହାଁ ଯୋଗ ହେଲା, ସେ ରାଜା ବୈଚିତ୍ରବୀର୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ।
ଅଥୋପଵିଷ୍ଟଃ ପ୍ରତିସତ୍କୃତଶ୍ଚ ଵୃଦ୍ଧେନ ରାଜ୍ଞା କୁରୁସତ୍ତମେନ। ପ୍ରଚୋଦିତଃ ସଂକଥଯାଂବଭୂଵ ଧର୍ମାନିଲେନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭଵାନ୍ଯମୌ ଚ
ବୟସ୍କ କୁରୁ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଦର ସହ ବସିବା ପରେ, ସେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ଧର୍ମ, ପବନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ପୁଅମାନଙ୍କର କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
କୃଶାଂଶ୍ଚ ଵାତାତପକର୍ଶିତାଙ୍ଗାନ୍ ଦୁଃଖସ୍ଯ ଚୋଗ୍ରସ୍ ମୁଖେ ପ୍ରପନ୍ନାନ୍। ତାଂ ଚାପ୍ଯନାଥାମିଵ ଵୀରନାଥାଂ କୃଷ୍ଣାଂ ପରିକ୍ଲେଶଗୁଣେନ ଯୁକ୍ତାମ୍
ସେମାନେ କ୍ଷୀଣ ଦେହ, ପବନ ଓ ଧୂପରେ କ୍ଷୟ ହୋଇଥିବା, ଦୁଃଖର ଭୟଙ୍କର ମୁଖକୁ ପହଞ୍ଚିଥିବା; ଏବଂ କୃଷ୍ଣା, ଦେଖିବାକୁ ଅନାଥ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଶୂରମାନେ ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିଥିଲେ, ଦୁଃଖରେ ଅନୁଭୂତି କରୁଥିଲେ।
ତତଃ କଥାସ୍ତସ୍ଯ ନିଶମ୍ଯ ରାଜା ଵୈଚିତ୍ରଵୀର୍ଯଃ କୃପଯାଽଭିତପ୍ତଃ। ଵନେ ତଥା ପାର୍ଥିଵପୁତ୍ରପୌତ୍ରା- ଞ୍ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଥା ଦୁଃଖନଦୀଂପ୍ରପନ୍ନାନ୍
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ବୈଚିତ୍ରବୀର୍ୟ ରାଜା କୃପାରେ ଭାବିତ ହେଲେ; ଜଙ୍ଗଲରେ ରାଜା, ପୁଅ, ପୁଅପୁଅ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଦୁଃଖର ନଦୀକୁ ପହଞ୍ଚିଥିବା ଶୁଣି ଦୟାରେ ଭରିଗଲେ।
ପ୍ରୋଵାଚ ଦୈନ୍ଯାଭିହତାନ୍ତରାତ୍ମା ନିଶ୍ଵାସଵାତୋପହତସ୍ତଦାନୀମ୍। ଵାଚଂ କଥଂଚିତ୍ସ୍ଥିରତାମୁପେତ୍ଯ ତତ୍ସର୍ଵମାତ୍ମପ୍ରଭଵଂ ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ
ବିପର୍ଯ୍ୟୟରେ ଭିତରୁ ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲା, ଶ୍ୱାସ ଭାରି ଓ ଅସ୍ଥିର ହେଲା; କିପରି ଭାବେ ଶାନ୍ତ ହେଇ କଥା କହିଲା, ନିଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ବିଚାର କରିଲା।
କଥଂନୁ ସତ୍ଯଃ ଶୁଚିରାର୍ଯଵୃତ୍ତଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସୁତାନାଂ ମମ ଧର୍ମରାଜଃ। ଅଜାତଶତ୍ରୁଃ ପୃଥିଵୀତଲେ ସ୍ମ ଶେତେ ପୁରା ରାଙ୍କଵକୂଟଶାଯୀ
କିପରି ମୋର ପ୍ରଥମ ପୁଅ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ସତ୍ୟବାନ, ପବିତ୍ର, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶତ୍ରୁହୀନ—ଏବେ ରାଜସି ଶୟ୍ୟା ଛାଡି ନିଜେ ମାଟିରେ ପଡି ଅଛି?
ପ୍ରବୋଧ୍ଯତେ ମାଗଧସୂତପୁତ୍ରୈ- ର୍ନିତ୍ଯଂ ସ୍ତୁଵଦ୍ଭିଃ ସ୍ଵଯମିନ୍ଦ୍ରକଲ୍ପଃ। ପତତ୍ରିସଙ୍ଘୈଃ ସ ଜଘନ୍ଯରାତ୍ରେ ପ୍ରବୋଧ୍ଯତେ ନୂନମିଲାତଲସ୍ଥଃ
ଯେଉଁଥିରେ ପ୍ରତିଦିନ ମାଗଧ ଓ ସୂତ ଗାୟକ ଉଠାଇ ଗାନ କରୁଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ବଢ଼ାଇଥିଲେ, ସେ ଏବେ ମାଟିରେ ପଡି ରାତିରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଚିତ୍କାର କରି ଉଠାଇ ଦେଉଛନ୍ତି।
କଥଂନୁ ଵାତାତପକର୍ଶିତାଙ୍ଗୋ ଵୃକୋଦରଃ କୋପପରିପ୍ଲୁତାଙ୍ଗଃ। ଶେତେ ପୃଥିଵ୍ଯାମତଥୋଚିତାଙ୍ଗଃ କୃଷ୍ଣାସମକ୍ଷଂ ଵସୁଧାତଲସ୍ଥଃ
ଭୀମ, ଯାହାର ଶରୀର ବାତ ଓ ଧୂପରେ କ୍ଷୀଣ, କ୍ରୋଧରେ ଅଙ୍ଗ ଜଳିଯାଇଛି, ଅପରିଚିତ ଦୁଃଖରେ ମାଟିରେ ପଡି ଅଛି, କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ମାଟିରେ ଶୟନ କରୁଛି।
ତଥାଽର୍ଜୁନଃ ସୁକୁମାରୋ ମନସ୍ଵୀ ଵଶେ ସ୍ଥିତୋ ଧର୍ମସୁତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ। ଵିଦୂଯମାନୈରିଵ ସର୍ଵଗାତ୍ରୈ- ର୍ଧ୍ରୁଵଂ ନ ଶେତେ ଵସତୀରମର୍ଷାତ୍
ଏହିପରି ଅର୍ଜୁନ, ସୁକୁମାର ଓ ଉଚ୍ଚ ମନ, ସଦା ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ରହିଥିବା, ଦୁଃଖରେ ଶରୀର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଭରିଯାଇ, ନିଶ୍ଚୟ ରାତିରେ ଶୟନ କରିପାରିବେନି।
ଯମୌ ଚ କୃଷ୍ଣାଂ ଚ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ଚ ଭୀମଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁଖଵିପ୍ରଯୁକ୍ତାନ୍। ଵିନିଃଶ୍ଵସନ୍ସର୍ପ ଇଵୋଗ୍ରତେଜା ଧ୍ରୁଵଂ ନ ଶେତେ ଵସତୀରମର୍ଷାତ୍
ଯମ ଦ୍ୱୟ, କୃଷ୍ଣା, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ଭୀମଙ୍କୁ ଦୁଃଖରେ ଦେଖି, ତିନି ତୀବ୍ର ଶକ୍ତିରେ ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ସର୍ପ ସମାନ ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ନିଶ୍ଚୟ ରାତିରେ ଶୟନ କରିପାରିବେନି।
ତଥା ଯମୌ ଚାପ୍ଯସୁଖୌ ସୁଖାର୍ହୌ ସମୃଦ୍ଧରୀପାଵମରୌ ଦିଵୀଵ। ପ୍ରଜାଗରସ୍ଥୌ ଧ୍ରୁଵମପ୍ରଶାନ୍ତୌ କ୍ରୋଧେନ ସତ୍ଯେନ ଚ ଵାର୍ଯମାଣୌ
ଏହିପରି ଯମ ଦ୍ୱୟ, ଯେଉଁମାନେ ସୁଖ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଦେବତା ସମାନ ଦୀପ୍ତିମାନ, ତଥାପି ଦୁଃଖରେ ଅସ୍ଥିର ରହିଛନ୍ତି, କ୍ରୋଧକୁ ସତ୍ୟ ଓ ନିୟମ ଦ୍ୱାରା ଦମନ କରୁଛନ୍ତି।
ସମୀରଣେନାଥ ସମୋ ବଲେନ ସମୀରଣସ୍ଯୈଵସୁତୋ ବଲୀଯାନ୍। ସ ଧର୍ମପାସେନ ସିତୋଽଗ୍ରଜେନ ଧ୍ରୁଵଂ ଵିନିଃଶ୍ଵସ୍ଯ ସହତ୍ଯମର୍ଷମ୍
ଭୀମ, ବାୟୁ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବାୟୁର ପୁଅ, ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇ ଧର୍ମର ନିୟମରେ ରଖିଛନ୍ତି, ନିଶ୍ଚୟ ଶ୍ୱାସ ନେଇ କ୍ରୋଧ ସହିଯାଉଛନ୍ତି।
ସ ଚାପିଭୂମୌ ପରିଵର୍ତମାନୋ ଵଧଂ ସୁତାନାଂ ମମ କାଙ୍କ୍ଷମାଣଃ। ସତ୍ଯେନ ଧର୍ମେଣ ଚ ଵାର୍ଯମାଣଃ କାଲଂପ୍ରତୀକ୍ଷତ୍ଯଧିକୋ ରଣେଽନ୍ଯୈଃ
ସେ ମାଟିରେ ଗଡିଯାଉଛି, ମୋର ପୁଅମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ଦମିତ, ସମୟ ଆସିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି।
ଅଜାତଶତ୍ରୌ ତୁ ଜିତେ ନିକୃତ୍ଯା ଦୁଃଶାସନୋ ଯତ୍ପରୁଷାଣ୍ଯଵୋଚତ୍। ତାନି ପ୍ରଵିଷ୍ଟାନି ଵୃକୋଦରାଙ୍ଗଂ ଦହନ୍ତି କକ୍ଷାଗ୍ନିରିଵେନ୍ଧନାନି
ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଯାହାକୁ ଚଳକି ହରାଇଦିଆଯାଇଛି, ଦୁଃଶାସନ ଯେଉଁ କଠୋର କଥା କହିଥିଲେ, ସେଗୁଡିକ ଭୀମଙ୍କ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଅଗ୍ନି ସମାନ ଜଳିବାରେ ଲାଗିଛି।
ନ ପାପକଂ ଧ୍ଯାସ୍ଯତି ଧର୍ମପୁତ୍ରୋ ଧନଂଜଯଶ୍ଚାପ୍ଯନୁଵର୍ତ୍ସ୍ଯତେ ତମ୍। ଅରଣ୍ଯଵାସେନ ଵିଵର୍ଧତେ ତୁ ଭୀମସ୍ଯ କୋପୋଽଗ୍ନିରିଵାନିଲେନ
ଧର୍ମର ପୁଅ କେବେ ମନରେ ମନ୍ଦ କାର୍ଯ୍ୟ ଭାବିବେନି, ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରିବେ; କିନ୍ତୁ ଅରଣ୍ୟବାସରେ ଭୀମଙ୍କ କ୍ରୋଧ ବାୟୁରେ ଅଗ୍ନି ବଢ଼ିଯାଉଛି।
ସ ତେନ କୋପେନ ଵିଦୀର୍ଯମାଣଃ କରଂ କରେଣାଭିନିପୀଡ୍ଯଵୀରଃ। ଵିନିଃଶ୍ଵସତ୍ଯୁଷ୍ଣମତୀଵ ଘୋରଂ ଦହନ୍ନିଵେମାଂ ମମ ପୁତ୍ରସେନାମ୍
ସେ କ୍ରୋଧରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭିତରେ ନିଜ ହାତକୁ ହାତରେ ଚାପି ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ତୀବ୍ର ଓ ଉତ୍ତାପ ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ମୋର ପୁଅମାନଙ୍କ ସେନାକୁ ଜଳାଇବା ପରି ଲାଗୁଛି।