ତ୍ଵମେଵ ସେନାଧିପତିଃ ପ୍ରଚଣ୍ଡଃ ପ୍ରଭୁର୍ଵିଭୁଶ୍ଚାପ୍ଯଥ ଶକ୍ରଜେତା। ସହସ୍ରପାତ୍ତ୍ଵଂ ଧରଣୀ ତ୍ଵମେଵ ସହସ୍ରତୁଷ୍ଟିଶ୍ଚ ସହସ୍ରଭୁକ୍ଵ
ତୁମେ ହେଉଛ, ସେନାର ଦାରୁଣ ନାୟକ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିପାରିବା ଶୂର। ତୁମେ ହେଉଛ, ହଜାର ହାତ ଧାରୀ, ତୁମେ ଏହି ଧରିତ୍ରୀ, ତୁମେ ହେଉଛ, ହଜାର ଗୁଣ ଦେଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରୁଥିବା ଏବଂ ହଜାର ଭାବରେ ଉପଭୋଗ କରୁଥିବା।
ସହସ୍ରଶୀର୍ଷସ୍ତ୍ଵମନନ୍ତରୂପଃ। ସହସ୍ରପାତ୍ତ୍ଵଂଦଶଶକ୍ତିଧାରୀ। ଗଙ୍ଗାସୁତସ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଵମତେନ ଦେଵ ସ୍ଵାହାମହୀକୃତ୍ତିକାନାଂ ତଥୈଵ
ତୁମେ ହେଉଛ, ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଧାରୀ, ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରିବା; ତୁମେ ହଜାର ହାତ ଓ ଦଶ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଥିବା। ତୁମେ ଗଙ୍ଗାର ପୁତ୍ର, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଦେବତା, ଏବଂ ସ୍ୱାହା ଓ କୃତ୍ତିକାମାନେ ଯେଉଁ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ତାହା ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ତ୍ଵଂ କ୍ରୀଡସେ ଷଣ୍ମୁଖ କୁକ୍କୁଟେନ ଯଥେଷ୍ଟନାନାଵିଧକାମରୂପୀ। ଦୀକ୍ଷାଽସି ସୋମୋ ମରୁତଃ ସଦୈଵ ଧର୍ମୋଽସି ଵାଯୁରଚଲେନ୍ଦ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ହେ ଷଣ୍ମୁଖ, ତୁମେ କୁକୁଡ଼ି ସହିତ ଖେଳ କର, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଯେଉଁ ରୂପ ଚାହଁ, ସେଠାରେ ପରିଣତି ହୁଅ। ତୁମେ ଦୀକ୍ଷା, ସୋମ, ସଦା ମାରୁତ, ଧର୍ମ, ବାୟୁ, ପାହାଡ଼ର ରାଜା ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ହେଉଛ।
ସନାତନାନାମପି ଶାଶ୍ଵତସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରଭୁଃ ପ୍ରଭୂଣାମପି ଚୋଗ୍ରଧନ୍ଵା। ଋତସ୍ଯ କର୍ତା ଦିତିଜାନ୍ତକସ୍ତ୍ଵଂ ଜତା ରିପୂଣାଂ ପ୍ରଵରଃ ସୁରାଣାମ୍
ତୁମେ ହେଉଛ, ସନାତନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅମର, ପ୍ରଭୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚିରଅବିନାଶୀ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଧନୁର୍ଧର। ତୁମେ ନ୍ୟାୟର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଦିତିର ସନ୍ତାନଙ୍କର ବିନାଶକାରୀ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ।
ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ତପସ୍ତତ୍ପରମଂ ତ୍ଵମେଵ ପରାଵରଜ୍ଞୋସି ପରାଵରସ୍ତ୍ଵମ୍। ଧର୍ମସ୍ଯ କାମସ୍ଯ ପରସ୍ଯ ଚୈଵ ତ୍ଵତ୍ତେଜସା କତ୍ସ୍ନମିଦଂ ମହାତ୍ମନ୍
ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତପସ୍ୟା ତୁମେ; ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିଛ, ଏବଂ ସେହି ସମସ୍ତ ତୁମେ। ତୁମର ତେଜରେ, ହେ ମହାତ୍ମା, ଧର୍ମ, କାମ ଓ ପରମ ଜଗତ ସମସ୍ତେ ବ୍ୟାପ୍ତ।
ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵସୁରପ୍ରଵୀର ଶକ୍ତ୍ଯା ମଯା ସଂସ୍ତୁତ ଲୋକନାଥ। ନମୋସ୍ତୁ ତେ ଦ୍ଵାଦଶନେତ୍ରବାହୋ ଅତଃ ପରଂ ଵେଦ୍ମି ଗତିଂ ନ ତେଽହମ୍
ହେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଲୋକନାଥ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରିଛି। ତୁମକୁ ଶତ୍-ଶତ୍ ନମସ୍କାର, ହେ ଦ୍ୱାଦଶ ନୟନ ଓ ଦ୍ୱାଦଶ ବାହୁ ଧାରୀ; ଏହାଠାରୁ ଆଗକୁ ତୁମର ଗତିକୁ ମୁଁ ଜାଣେ ନାହିଁ।
ସ୍କନ୍ଦସ୍ଯ ଯ ଇଦଂ ଵିପ୍ରଃ ପଠେଜ୍ଜନ୍ମ ସମାହିତଃ। ଶ୍ରାଵଯେଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଯଃ ଶୃଣୁଯାଦ୍ଵା ଦ୍ଵିଜେରିତମ୍
ଯେ କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି ସ୍କନ୍ଦଙ୍କର ଜନ୍ମକଥା ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ପଢ଼େ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଖରେ ଶୁଣାଏ, କିମ୍ବା ଦ୍ୱିଜମାନେ କହିଥିବା ଏହି କଥାକୁ ଶୁଣେ—
ଧନମାଯୁର୍ଯଶୋ ଦୀପ୍ତଂ ପୁତ୍ରାଞ୍ଶତ୍ରୁଜଯଂ ତଥା। ସ ପୁଷ୍ଟିତୁଷ୍ଟୀ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ସ୍କନ୍ଦସାଲୋକ୍ଯମାପ୍ନୁଯାତ୍
ସେ ଧନ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କୀର୍ତ୍ତି, ପୁଅ, ଶତ୍ରୁ ଉପରେ ଜୟ, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଥାଏ, ଏବଂ ଶେଷରେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କର ଦର୍ଶନ ଲାଭ କରେ।
ଉପାସୀନେଷୁ ଵିପ୍ରେଷୁ ପାଣ୍ଡଵେଷୁ ଚ ଭାରତ। ଦ୍ରୌପଦୀ ସତ୍ଯଭାମା ଚ ଵିଵିଶାତେ ତଦା ସମମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ବସିଥିବା ବେଳେ, ହେ ଭାରତ, ଦ୍ରୌପଦୀ ଓ ସତ୍ୟଭାମା ସେତେବେଳେ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚାଶ୍ରମଂ ପୁଣ୍ଯମୁଭେ ତେ ପରମସ୍ତ୍ରିଯୌ'। ଜାହସ୍ଯମାନେ ସୁପ୍ରୀତେ ସୁଖଂ ତତ୍ର ନିଷୀଦତୁଃ
ସେ ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀ, ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ହସୁଥିବା ଓ ଖୁସି ହୋଇ ସେଠାରେ ସୁଖରେ ବସିଗଲେ।
ଚିରସ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାଜେନ୍ଦ୍ର ତେଽନ୍ଯୋନ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରିଯଂଵଦେ। କଥଯାମାସତୁଶ୍ଚିତ୍ରାଃ କଥାଃ କୁରୁଯଦୂଚିତାଃ
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଏକାଉଁଠି ଦୁଇଜଣ ପ୍ରିୟସଖୀ ଦେଖି, କୁରୁ ଓ ଯାଦବମାନଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କଥାବାର୍ତ୍ତା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଅଥାବ୍ରଵୀତ୍ସତ୍ଯଭାମା କୃଷ୍ଣସ୍ ମହିଷୀ ପ୍ରିଯା। ସାତ୍ରାଜିତୀ ଯାଜ୍ଞସେନୀଂ ରହସୀଦଂ ସୁମଧ୍ଯମା
ତାପରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପତ୍ନୀ, ସତ୍ୟଭାମା, ସାତ୍ରାଜିତଙ୍କ କନ୍ୟା, ଯଜ୍ଞସେନୀଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତରେ, ମଧୁର ନିତମ୍ଭିନୀଙ୍କୁ, କହିଲେ—
କେନ ଦ୍ରୌପଦି ଵୃତ୍ତେନ ପାଣ୍ଡଵାନଧିତିଷ୍ଠସି। ଲୋକପାଲୋପମାନ୍ଵୀରାନ୍ନୂନଂ ପରମସଂମତାନ୍
ଦ୍ରୌପଦୀ, କେଉଁ ଚରିତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପାଣ୍ଡବମାନେ—ଏମିତି ବୀର ଏବଂ ଲୋକପାଳ ସମାନ ସମ୍ମାନିତ—ମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛ?
କଥଂ ଚ ଵଶଗସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ନ କୁପ୍ଯନ୍ତି ଚ ତେ ଶୁଭେ। ତଵ ଵଶ୍ଯା ହି ସତତ ପାଣ୍ଡଵାଃ ପ୍ରିଯଦର୍ଶନେ
ଏବଂ କିପରି ତୁମେ ସବୁବେଳେ ସେମାନଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରୁଛ ଏବଂ ସେମାନେ କେବେ ତୁମ ଉପରେ କ୍ରୋଧ କରନ୍ତି ନାହିଁ? ପାଣ୍ଡବମାନେ ସଦା ତୁମର ଆଜ୍ଞାରେ ଚଳନ୍ତି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।
ନ ଚାନ୍ଯୋନ୍ଯମସୂଯନ୍ତେ କଥଂ ଵା ତେ ସୁମଧ୍ଯମେ'। ମୁଖପ୍ରେକ୍ଷାଶ୍ଚ ତେ ସର୍ଵେ ତତ୍ତ୍ଵମେତଦ୍ବ୍ରଵୀହି ମେ
ସେମାନେ ପରସ୍ପର ଉପରେ କେବେ ଇର୍ଷ୍ୟା କରନ୍ତି ନାହିଁ—ଏହା କିପରି, ହେ ସୁମଧ୍ୟମା? ସମସ୍ତେ ତୁମ ମୁହଁକୁ ଦେଖି ରହନ୍ତି; ଏହାର ସତ୍ୟ କଥା ମୋତେ କହ।
ଵ୍ରତଚର୍ଯା ତପୋ ଵାଽପି ସ୍ନାନମନ୍ତ୍ରୌଷଧାନି ଵା। ଵିଦ୍ଯାଵୀର୍ଯଂ ମୂଲଵୀର୍ଯଂଜପହୋମାଗଦାସ୍ତଥା
ବ୍ରତ ପାଳନ, ତପସ୍ୟା, ସ୍ନାନ, ମନ୍ତ୍ର, ଔଷଧ, ଜ୍ଞାନ, ଶକ୍ତି, ମୂଳର ଶକ୍ତି, ଜପ, ହୋମ, କିମ୍ବା ଔଷଧ ଦ୍ୱାରା କି?
ମମାଦ୍ଯାଚକ୍ଷ୍ଵପାଞ୍ଚାଲି ଯଶସ୍ଯଂ ଭଗଵେତନମ୍। ଯେନ କୃଷ୍ଣେ ଭଵେନ୍ନିତ୍ଯଂ ମମ କୃଷ୍ଣୋ ଵଶାନୁଗଃ
ମୋତେ ଏହି ଦିନ ପଞ୍ଚାଳୀ, ସେଇ ଯଶସ୍ବୀ ଉପାୟ କୁହ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣ ସଦା ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ ରହନ୍ତି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵାସତ୍ଯଭାମା ଵିରରାମ ଯଶସ୍ଵିନୀ। ପତିଵ୍ରତା ମହାଭାଗା ଦ୍ରୌପଦୀ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ତାମ୍
ଏଭଳି କହି, ସତ୍ୟଭାମା, ଯଶସ୍ବୀ ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ଶାନ୍ତ ହେଲେ; ପତିନିଷ୍ଠା ଓ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ ଦ୍ରୌପଦୀ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଅସତ୍ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ସମାଚରଂ ସତ୍ଯେ ମାମନୁପୃଚ୍ଛସି। ଅସଦାଚରିତେ ମାର୍ଗେ କଥଂ ସ୍ଯାଦନୁକୀର୍ତନମ୍
ତୁମେ ମୋତେ ସତ୍ୟ ବିଷୟରେ ପଚାରୁଛ, କିନ୍ତୁ ଅନାଚାରିଣୀ ମହିଳାମାନେ ଯେପରି ଆଚରଣ କରନ୍ତି, ସେପରି ଆଚରଣ କରୁଛ। ଅସତ୍ ଆଚରଣ ରେ କେମିତି ପ୍ରଶଂସା ହେବ?
ଅନୁପ୍ରଶ୍ନଃ ସଂଶଯୋ ଵା ନୈଷ ତ୍ଵଯ୍ଯୁପପଦ୍ଯତେ। କଥଂ ହ୍ଯୁପେତା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ତ୍ଵଂକୃଷ୍ଣସ୍ ମହିଷୀ ପ୍ରିଯା
ଏପରି ପଚାରା କିମ୍ବା ସନ୍ଦେହ ତୁମ ମନରେ କେବେ ଆସିପାରିବ ନାହିଁ। ହେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ ରାଣୀ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଅଛ, ସେଠି ଏପରି ଚିନ୍ତା କିପରି ଆସିପାରିବ?
ଯଦୈଵ ଭର୍ତା ଜାନୀଯାନମନ୍ତ୍ରମୂଲପରାଂ ସ୍ତ୍ରିଯମ୍। ଉଦ୍ଵିଜେତ ତଦୈଵାସ୍ଯାଃ ସର୍ପାଦ୍ଵେଶ୍ମଗତାଦିଵ
ଯେତେବେଳେ ପତି ଜାଣିଯାଏ ଯେ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଉପରେ ଆସକ୍ତ, ସେତେବେଳେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ସାପ ପରି ତୁରନ୍ତ ଦୂରେଇଯିବା ଉଚିତ।
ଉଦ୍ଵିଗ୍ନସ୍ଯ କୁତଃ ଶାନ୍ତିରଶାନ୍ତସ୍ଯ କୁତଃ ସୁଖମ୍। ନ ଜାତୁ ଵଶଗୋ ଭର୍ତା ସ୍ତ୍ରିଯାଃ ସ୍ଯାନ୍ମନ୍ତ୍ରକାରଣାତ୍
ଜେଉଁଠି ମନ ଅଶାନ୍ତ, ସେଠି କେଉଁଠି ଶାନ୍ତି? ଯେଉଁଠି ଅସ୍ଥିରତା, ସେଠି କେଉଁଠି ସୁଖ? ପତି କେବେ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କର ଆଧୀନ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
କିମତ୍ରପ୍ରହିତାଶ୍ଚାପି ଗଦାଃ ପରମଦାରୁଣାଃ। ମୂଲପ୍ରଵାଦୈର୍ହି ଵିଷଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ଜିଘାଂସଵଃ ବବ
ଏଠିକୁ କିଏ ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ପଠାଇଛନ୍ତି? ମୃତ୍ୟୁ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକମାନେ ମୂଳ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିଷ ଦେଇ ହନନ କରନ୍ତି।
ଜିହ୍ଵଯା ଯାନି ପୁରୁଷସ୍ତ୍ଵଚା ଵାପ୍ଯୁପସେଵତେ। ତତ୍ର ଚୂର୍ଣାନି ଦତ୍ତାନି ହନ୍ଯୁଃ କ୍ଷିପ୍ରମସଂଶଯମ୍
ମଣିଷ ଯାହାକୁ ଜିହ୍ୱା କିମ୍ବା ଚର୍ମରେ ସ୍ପର୍ଶ କରେ, ସେଠାରେ ଯଦି କୌଣସି ଗୁଣ୍ଡ ଦିଆଯାଇଛି, ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶୀଘ୍ର ହାନି ହେବ।
ଜଲୋଦରସମାଯୁକ୍ତାଃ ଶ୍ଵିତ୍ରିଣଃ ପଲିତାସ୍ତଥା। ଅପୁମାଂସଃ କୃତାଃ ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ଜଡାନ୍ଧଵଧିରାସ୍ତଥା
ନାରୀମାନେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କୁ ଜଳୋଦର, କୁଷ୍ଠରୋଗ, ପକା କେଶ, ନପୁଂସକତା, ମୂଢ଼ତା, ଅନ୍ଧତା ଓ ବଧିରତା ଭୋଗାଇଛନ୍ତି।
ପାପାନୁଗାସ୍ତୁ ପାପାସ୍ତାଃ ପତୀନୁପସୃଜନ୍ତ୍ଯୁତ। ନ ଜାତୁ ଵିପ୍ରିଯଂ ଭର୍ତୁଃ ସ୍ତ୍ରିଯା କାର୍ଯଂ କଥଂଚନ
ଏହି ପାପିଷ୍ଠା ନାରୀମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ, ପତିଙ୍କୁ ଖରାପ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ହୁଅନ୍ତି। ଜୀବନର କୌଣସି ସମୟରେ ଜଣେ ଜନାନୀ ପତିଙ୍କୁ ଅପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଵର୍ତାମ୍ଯହଂ ତୁ ଯାଂ ଵୃତ୍ତିଂ ପାଣ୍ଡଵେଷୁ ମହାତ୍ମସୁ। ତାଂ ସର୍ଵାଂ ଶୃଣୁ ମେ ସତ୍ଯାଂ ସତ୍ଯଭାମେ ଯଶସ୍ଵିନି
ସତ୍ୟଭାମେ, ପ୍ରଶଂସିତେ, ମୁଁ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଯେଉଁ ଉତ୍ତମ ମନୁଷ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିପରି ବ୍ୟବହାର କରେ, ସେ ସତ୍ୟ କଥା ତୁମେ ମୋ ପାଖରୁ ଶୁଣ।
ଅହଂକାରଂ ଵିହାଯାହଂ କାମକ୍ରୋଧୌ ଚ ସର୍ଵଦା। ସଦାରାନ୍ପାଣ୍ଡଵାନ୍ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରଯତୋପଚରାମ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ମନର ଅହଂକାର ଛାଡ଼ି, ଚାହାଣି ଓ କ୍ରୋଧକୁ ସବୁବେଳେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ସଦା ଆଦର ସହିତ ସେବା କରେ।
ପ୍ରଣଯଂ ପ୍ରତିସଂହୃତ୍ଯ ନିଧାଯାତ୍ମାନମାତ୍ମନି। ଶୁଶ୍ରୂଷୁର୍ନିରଭୀମାନା ପତୀନାଂ ଚିତ୍ତରକ୍ଷିଣୀ
ମୁଁ ମୋର ଭଲପାଇବାକୁ ଅନ୍ତରେ ରଖି, ନିଜକୁ ନିଜ ମନରେ ସ୍ଥିର କରି, ମୋ ପତିମାନେଙ୍କୁ ଅଭିମାନ ଛାଡ଼ି ସେବା କରେ, ତାଙ୍କର ମନକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖେ।
ଦୁର୍ଵ୍ଯାହୃତାଚ୍ଛଙ୍କମାନା ଦୁସ୍ଥିତାଦ୍ଦୁରଵେକ୍ଷିତାତ୍। ଦୁରାସିତାଦ୍ଦୁର୍ଵ୍ରଜିତାଦିଙ୍ଗିତାଧ୍ଯାସିତାଦପି
ମୁଁ କଠୋର କଥା, ଅସ୍ଥିର ବ୍ୟବହାର, ଅଉଚିତ୍ୟହୀନ ଦୃଷ୍ଟି, ଭଲ ନୁହେଁ ଭାବେ ବସିବା, ଭଲ ନୁହେଁ ଭାବେ ଚାଲିବା, ଏବଂ ଅଉଚିତ୍ୟହୀନ ଇଙ୍ଗিত ପ୍ରତି ସତର୍କ ରହେ।