ଯାନି କ୍ରୀଡନକାନ୍ଯସ୍ଯ ଦେଵୈର୍ଦତ୍ତାନି ଵୈ ତଦା। ତୈରେଵ ରମତେ ଦେଵୋ ମହାସେନୋ ମହାବଲଃ
ଯେଉଁ ଖେଳନା ବସ୍ତୁ ଦେବତାମାନେ ସେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ସେଇ ବସ୍ତୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ମହାବଳୀ ମହାସେନ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି।
ସ ସଂଵୃତଃ ପିଶାଚାନାଂ ଗଣୈର୍ଦେଵଗଣୈସ୍ତଥା। ଶୁଶୁଭେ କାଞ୍ଚନେ ଶୈଲେ ଦୀପ୍ଯମାନଃ ଶ୍ରିଯା ଵୃତ୍ତଃ
ପିଶାଚ ଗଣ ଏବଂ ଦେବତା ଗଣ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ସେ ମହାସେନ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଶ୍ରୀରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ।
ତେନ ଵୀରେଣ ଶୁଶୁଭେ ସ ଶୈଲଃ ଶୁଭକାନନଃ। ଆଦିତ୍ଯେନେଵାଂଶୁମତା ମନ୍ଦରଶ୍ଚାରୁକନ୍ଦରଃ
ସେ ଶୂରବୀରଙ୍କ ସହିତ ଶୁଭ୍ର ପାହାଡ଼ ଶୁଭ୍ର ଅରଣ୍ୟରେ ଅତି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା, ଯେପରି ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣରେ ତାର ଅନ୍ତର୍ଗୁହା ସହିତ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଆକର୍ଷକ ଲାଗେ।
ସଂତାନକଵନୈଃ ଫୁଲ୍ଲୈଃ କରଵୀରଵନୈରପି। ପାରିଜାତଵନୈଶ୍ଚୈଵ ଜପାଶୋକଵନୈସ୍ତଥା
ସେଠାରେ ଫୁଲିଥିବା ସଂତାନ ଗଛର ଉଦ୍ୟାନ, କରବୀର ଜଙ୍ଗଲ, ପାରିଜାତ ଅଟ, ଏବଂ ଜପା ଓ ଅଶୋକ ଉଦ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ସେଠା ଅତି ଶୋଭା ପାଇଥିଲା।
କଦମ୍ବତରୁଷଣ୍ଡୈଶ୍ଚ ଦିଵ୍ଯୈର୍ମୃଗଗଣୈରପି। ଦିଵ୍ଯୈଃ ପକ୍ଷିଗଣୈଶ୍ଚୈଵ ଶୁଶୁଭେ ଶ୍ଵେତପର୍ଵତଃ
କଦମ୍ବ ଗଛର ଗଛମାନେ, ଦିବ୍ୟ ପଶୁମାନଙ୍କ ଦଳ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ସମୂହ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ୱେତ ପାହାଡ଼ ଅତି ଆଲୋକିତ ହୋଇଥିଲା।
ତତ୍ରଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେସର୍ଵେ ଦେଵର୍ଷଯସ୍ତଥା। ମେଘତୂର୍ଯରଵାଶ୍ଚୈଵ କ୍ଷୁବ୍ଧୋଦଧିସମସ୍ଵନାଃ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଓ ଦେବ ଋଷିମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ମେଘର ତୁରୀ ଧ୍ୱନି ଓ ଉତ୍ତେଜିତ ସମୁଦ୍ରର ଗର୍ଜନ ସମାନ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା।
ତତ୍ରଦେଵାଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵା ନୃତ୍ଯନ୍ତେଽପ୍ସରସସ୍ତଥା। ହୃଷ୍ଟାନାଂ ତତ୍ରଭୂତାନାଂ ଶ୍ରୂଯତେ ନିନଦୋ ମହାନ୍
ସେଠାରେ ଦେବମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ; ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦିତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ବଡ଼ ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା।
ଏଵଂ ସେନ୍ଦ୍ରଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଶ୍ଵେତପର୍ଵତସଂସ୍ଥିତମ୍। ପ୍ରହୃଷ୍ଟଂ ପ୍ରେକ୍ଷତେ ସ୍କନ୍ଦଂ ନ ଚ ଗ୍ଲାଯତି ଦର୍ଶନାତ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଶ୍ୱେତ ପାହାଡ଼ରେ ଅନନ୍ଦରେ ଥିବା ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ ଏବଂ ସେ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାରେ କେହି କ୍ଲାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରୁନଥିଲେ।
ଯଦାଽଭିଷିକ୍ତୋ ଭଗଵାନ୍ସୈନାପତ୍ଯେ ତୁ ପାଵକିଃ। ତଦା ସଂପ୍ରସ୍ଥିତଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ହୃଷ୍ଟୋ ଭଦ୍ରଵଟଂ ହରଃ
ଯେତେବେଳେ ଅଗ୍ନିପୁତ୍ର ଭଗବାନଙ୍କୁ ସେନାପତି ଭାବେ ଅଭିଷେକ କରାଯାଇଥିଲା, ସେତେବେଳେ ଶ୍ରୀମାନ୍ ହରା ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଭଦ୍ରବଟକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।
ରଥେନାଦିତ୍ଯଵର୍ଣେନ ପାର୍ଵତ୍ଯା ସହିତଃ ପ୍ରଭୁଃ। `ଅନୁଯାତଃ ସୁରୈଃ ସର୍ଵୈଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷପୁରୋଗମୈଃ
ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରଭୁ ଆଦିତ୍ୟ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥରେ ବସିଥିଲେ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ, ସହସ୍ରନୟନ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଗୁଆ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ।
ସହସ୍ରଂ ତସ୍ଯ ସିଂହାନାଂ ତସ୍ମିନ୍ଯୁକ୍ତଂ ରଥୋତ୍ତମେ। ଉତ୍ପପାତ ଦିଵଂ ଶୁଭ୍ରଂ କାଲେନାଭିପ୍ରଚୋଦିତମ୍
ସେ ଉତ୍ତମ ରଥକୁ ହଜାରଟି ସିଂହ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିଲେ, ଯାହା କାଳର ପ୍ରେରଣାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲା।
ତେପିବନ୍ତ ଇଵାକାଶଂ ତ୍ରାସଯନ୍ତକ୍ଷରାଚରାନ୍। ସିଂହା ନଭସ୍ଯଗଚ୍ଛନ୍ତ ନଦନ୍ତଶ୍ଚାରୁକେସରାଃ
ସେ ସିଂହମାନେ ଚମତ୍କାର କେଶର ସହିତ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଚାଲୁଥିଲେ, ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେ ଆକାଶକୁ ପିଉଛନ୍ତି।
ତସ୍ମିନ୍ରଥେ ପଶୁପତିଃ ସ୍ଥିତୋ ଭାତ୍ଯୁମଯା ସହ। ଵିଦ୍ଯୁତା ସହିତଃ ସୂର୍ଯଃ ସେନ୍ଦ୍ରଚାପେ ଘନେ ଯଥା
ସେ ରଥରେ ପଶୁପତି ଉମାଙ୍କ ସହିତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ, ଯେପରି ଘନ ମେଘରେ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଓ ବିଦ୍ୟୁତ ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ।
ଅଗ୍ରତସ୍ତସ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ଧନେଶୋ ଗୁହ୍ଯକୈଃ ସହ। ଆସ୍ଥାଯ ରୁଚିରଂ ଯାତି ପୁଷ୍ପକଂ ନରଵାହନଃ
ତାଙ୍କ ଆଗରେ ଧନର ଦେବତା ଭଗବାନ କୁବେର ଗୁହ୍ୟକମାନଙ୍କ ସହିତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଯାନ ପୁଷ୍ପକ ରଥରେ ବସି ଚମତ୍କାର ଭାବରେ ଯାଉଥିଲେ।
ଐରାଵତଂ ସମାସ୍ଥାଯ ଶକ୍ରଶ୍ଚାପି ସୁରୈଃ ସହ। ପୃଷ୍ଠତୋଽନୁଯଯୌ ଯାନ୍ତଂ ଵରଦଂ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ମହାବଳୀ ଏଇରାବତ ହାତୀରେ ବସି ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ସହିତ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିବା ବୃଷଭଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ପଛରୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ।
ଜୃମ୍ଭକୈର୍ଯକ୍ଷରକ୍ଷୋଭିଃ ସ୍ରଗ୍ଵିଭିଃ ସମଲଂକୃତଃ। ଯାତ୍ଯମୋଘୋ ମହାଯକ୍ଷୋ ଦକ୍ଷିଣଂ ପକ୍ଷମାସ୍ଥିତଃ
ମହାୟକ୍ଷ କୁବେର ଜ୍ରୁମ୍ଭକ, ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ମାଳା ପିନ୍ଧି ଦକ୍ଷିଣ ପକ୍ଷରେ ଅଚୁକ୍ ଭାବେ ଯାଉଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଦକ୍ଷିଣତୋ ଦେଵା ବହଵଶ୍ଚିତ୍ରଯୋଧିନଃ। ଗଚ୍ଛନ୍ତି ଵସୁଭିଃ ସାର୍ଧଂ ରୁଦ୍ରୈଶ୍ଚ ସହ ସଂଗତାଃ
ତାଙ୍କର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଅନେକ ଯୁଦ୍ଧକୁଶଳ ଦେବମାନେ, ବସୁ ଓ ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠି ଯାଉଥିଲେ।
ଯମଶ୍ଚ ମୃତ୍ଯୁନା ସାର୍ଧଂ ସର୍ଵତଃ ପରିଵାରିତଃ। ଘୋରୈର୍ଵ୍ଯାଧିଶତୈର୍ଯାତି ଘୋରରୂପଵପୁସ୍ତଥା
ଯମ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଶତଶଃ ଭୟଙ୍କର ରୋଗରେ ଚାରିପାଖରେ ଘିରିଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି ନେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିଲେ।
ଯମସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠତଶ୍ଚୈଵ ରଘୋରସ୍ତ୍ରିଶିଖରଃ ଶିତଃ। ଵିଜଯୋ ନାମ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଯାତି ଶୂଲଃ ସ୍ଵଲଂକୃତଃ
ଯମଙ୍କ ପଛରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ତିନିମୁଣ୍ଡିଆ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶୂଳ 'ବିଜୟ' ନାମକ, ଶୋଭା ପାଉଥିବା ଭାବେ ଯାଉଥିଲା।
ତମୁଗ୍ରପାଶୋ ଵରୁଣୋ ଭଗଵାନ୍ସଲିଲେଶ୍ଵରଃ। ପରିଵାର୍ଯ ଶନୈର୍ଯାତି ଯାଦୋଭିର୍ଵିଵିଧୈର୍ଵୃତଃ
ତାଙ୍କୁ ଘେରି ଜଳର ଦେବତା ଭଗବାନ ବରୁଣ ଭୟଙ୍କର ପାଶ ଧରି ବିଭିନ୍ନ ଯାଦବମାନଙ୍କ ସହିତ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିଲେ।
ପୃଷ୍ଠତୋଵିଜଯସ୍ଯାପି ଯାତି ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ପଟ୍ଟସଃ। ଗଦାମୁସଲଶକ୍ତ୍ଯାଦ୍ଯୈର୍ଵୃତଃ ପ୍ରହରଣୋତ୍ତମୈଃ
ବିଜୟାଙ୍କ ପଛରେ ମଧ୍ୟ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ତଳୱାର ଯାଉଛି, ଯାହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଦା, ମୁସଳ, ଶକ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜିତ ହୋଇ ରହିଛି।
ପଟ୍ଟସଂ ତ୍ଵନ୍ଵଗାଦ୍ରାଜଂଶ୍ଛତ୍ରଂ ରୌଦ୍ରଂ ମହାପ୍ରଭମ୍। କମଣ୍ଡଲୁଶ୍ଚାପ୍ଯନୁ ତଂ ମହର୍ଷିଗଣସେଵିତଃ
ହେ ରାଜା, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ରାଜଚତ୍ର ପଛରେ ତଳୱାର ଚାଲିଛି, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ। ଏହା ପରେ, ମହାର୍ଷିମାନେ ପୂଜିତ କମଣ୍ଡଳୁ ଯାଉଛି।
ତସ୍ଯ ଦକ୍ଷିଣତୋ ଭାତି ଦଣ୍ଡୋ ଗଚ୍ଛଞ୍ଶ୍ରିଯା ଵୃତଃ। ଭୃଗ୍ଵଙ୍ଗିରୋଭିଃ ସହିତୋ ଦୈଧତୈଶ୍ଚାନୁପୂଜିତଃ
ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ପାଖରେ ଶୋଭାମୟ ଦଣ୍ଡ ଚାଲିଛି, ଯାହା ଭୃଗୁ ଓ ଅଙ୍ଗିରାମାନେ ସହିତ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପୂଜା କରୁଛନ୍ତି।
ଏଷାଂ ତୁ ପୃଷ୍ଠତୋ ରୁଦ୍ରୋ ଵିମଲେ ସ୍ଯନ୍ଦନେ ସ୍ଥିତଃ। ଯାତି ସଂହର୍ଷଯନ୍ସର୍ଵାଂସ୍ତେଜସା ତ୍ରିଦିଵୌକସଃ
ଏହାମାନଙ୍କ ପଛରେ ନିର୍ମଳ ରଥ ଉପରେ ରୁଦ୍ର ନିଜେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ତାଙ୍କର ତେଜରେ ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଛନ୍ତି।
ଋଷଯଶ୍ଚାପି ଦେଵାଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵା ଭୁଜଗାସ୍ତଥା। ନଦ୍ଯୋ ହ୍ରଦାଃସମୁଦ୍ରାଶ୍ଚତଥୈଵାପ୍ସରସାଂ ଗଣାଃ
ଋଷିମାନେ, ଦେବମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ନଦୀ, ହ୍ରଦ, ସମୁଦ୍ର ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନୁସରଣ କରୁଛନ୍ତି।
ନକ୍ଷତ୍ରାଣି ଗ୍ରହାଶ୍ଚୈଵଦେଵାନାଂ ଶିଶଵଶ୍ଚ ଯେ। ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଚ ଵିଵିଧାକାରା ଯାନ୍ତି ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠତଃ
ନକ୍ଷତ୍ର, ଗ୍ରହ, ଦେବମାନଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପଛରେ ଯାଉଛନ୍ତି।
ସୃଜନ୍ତ୍ଯଃ ପୁଷ୍ପଵର୍ଷାଣି ଚାରୁରୂପା ଵରାଙ୍ଗନାଃ। ପର୍ଜନ୍ଯଶ୍ଚାପ୍ଯନୁଯଯୌ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ପିନାକିନମ୍
ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି କରୁଥିବାବେଳେ ଅନୁସରଣ କରୁଛନ୍ତି; ପର୍ଜନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ପିନାକଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଛତ୍ରଂ ଚ ପାଣ୍ଡୁରଂ ସୋମସ୍ତସ୍ଯ ମୂର୍ଧନ୍ଯଧାରଯତ୍। ଚାମରେ ଚାପି ଵାଯୁଶ୍ଚ ଗୃହୀତ୍ଵାଽଗ୍ନିଶ୍ଚ ଧିଷ୍ଠିତୌ
ସୋମ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଧଳା ଛତା ଧରିଛନ୍ତି; ବାୟୁ ଓ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ଚାମର ଧରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ।
ଶକ୍ରଶ୍ଚ ପୃଷ୍ଠତସ୍ତସ୍ଯ ଯାତି ରାଜଞ୍ଛ୍ରିଯା ଵୃତଃ। ସହରାଜର୍ଷିଭିଃ ସର୍ଵୈଃ ସ୍ତୁଵାନୋ ଵୃଷକେତନମ୍
ହେ ରାଜା, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ପଛରେ ଶୋଭାମୟ ଅବସ୍ଥାନ କରି, ସମସ୍ତ ରାଜର୍ଷିମାନେ ସହିତ ବୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛନ୍ତି।
ଗୌରୀ ଵିଦ୍ଯାଽଥ ଗାନ୍ଧାରୀ କେଶିନୀ ମିତ୍ରସାହ୍ଵଯା। ସାଵିତ୍ର୍ଯା ସହ ସର୍ଵାସ୍ତାଃ ପାର୍ଵତ୍ଯା ଯାନ୍ତି ପୃଷ୍ଠତଃ
ଗୌରୀ, ବିଦ୍ୟା, ଗାନ୍ଧାରୀ, କେଶିନୀ, ମିତ୍ରସାହ୍ୱୟା, ସାବିତ୍ରୀ ଓ ପାର୍ବତୀ ସହ ସମସ୍ତେ ପଛରେ ଯାଉଛନ୍ତି।