ବ୍ରହାଃ ସୋପଗ୍ରହାଶ୍ଚୈଵ ଋଷଯୋ ମାତରସ୍ତଥା। ହୁତାଶନମୁଖାଶ୍ଚୈଵ ଦୃପ୍ତାଃ ପାରିଷଦାଂ ଗଣାଃ
ବ୍ରହ୍ମାମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ, ଋଷିମାନେ, ମାତାମାନେ, ଏବଂ ଅଗ୍ନିର ମୁଖରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଗର୍ବିତ ପାର୍ଷଦମାନେ, ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ଏତେ ଚାନ୍ଯେ ଚ ବହଵୋ ଘୋରାସ୍ତ୍ରିଦିଵଵାସିନଃ। ପରିଵାର୍ଯ ମହାସେନଂ ସ୍ଥିତା ମାତୃଗଣୈଃ ସହ
ଏମିତି ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ଏବଂ ମାତୃମଣ୍ଡଳ ସହିତ, ସମସ୍ତେ ମିଶି ମହାସେନଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ସଂଦିଗ୍ଧଂ ଵିଜଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଜଯେପ୍ସୁଃ ସୁରେଶ୍ଵରଃ। ଆରୁହ୍ଯୈରାଵତସ୍କନ୍ଧଂ ପ୍ରଯଯୌ ଦୈଵତୈଃ ସହ
ବିଜୟ ନିଶ୍ଚିତ ନୁହେଁ ବୋଲି ଦେଖି, ବିଜୟ ଆଶା କରି, ଦେବତାମାନେ ସହ ଦେବତାଙ୍କ ରାଜା ଏଇରାବତଙ୍କ ଦେହରେ ଚଢ଼ି ଚାଲିଗଲେ।
ଆଦାଯ ଵଜ୍ରଂ ବଵାନ୍ସର୍ଵୈର୍ଦେଵଗଣୈର୍ଵୃତଃ। ଵିଜିଘାଂସୁର୍ମହାସେନମିନ୍ଦ୍ରସ୍ତୂର୍ଣତରଂ ଯଯୌ
ବଜ୍ର ଧରି, ସମସ୍ତ ଦେବଗଣଙ୍କୁ ନେଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ମହାସେନଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ତସ୍ଯ ମହାଵେଗଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽଦ୍ଭୁତପରାକ୍ରମମ୍। ଵିସ୍ମିତଶ୍ଚାଭଵଦ୍ରାଜନ୍ଦେଵାନୀକମଚୋଦଯତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବିଶେଷ ତୀବ୍ରତା ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରାକ୍ରମ୍ୟ ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ରାଜା, ଏବଂ ଦେବସେନାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।
ଉଗ୍ରଂ ତଂ ଚ ମହାନାଦଂ ଦେଵାନୀକଂ ମହାପ୍ରଭମ୍। ଵିଚିତ୍ରଧ୍ଵଜସନ୍ନାହଂ ନାନାଵାହନକାର୍ମୁକମ୍
ଭୟଙ୍କର ଏହି ଦେବସେନା, ବିଭିନ୍ନ ପତାକା, ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର, ନାନା ପ୍ରକାର ଯାନ ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ସହିତ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା।
ପ୍ରଵରାମ୍ବରସଂଵୀତଂ ଶ୍ରିଯା ଜୁଷ୍ଟମଲଂକୃତମ୍। ଵିଜିଘାଂସୁଂ ତମାଯାନ୍ତଂ କୁମାରଃ ଶକ୍ରମନ୍ଵଯାତ୍
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଶ୍ରୀରେ ଭାସ୍ୱର ଏବଂ ଭଲଭାବରେ ଶୋଭିତ, କୁମାର ଆସୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯିବାକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ଵିଯତ୍ପତିଃ ସ ଶକ୍ରସ୍ତୁ ଦ୍ରୁତମାଯାନ୍ମହାବଲଃ। ସଂହର୍ପଯନ୍ଦେଵସେନାଂ ଜିଘାଂସୁଃ ପାଵକାତ୍ମଜମ୍
ଆକାଶର ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦେବସେନାକୁ ଏକତ୍ର କରି, ଅଗ୍ନିପୁତ୍ରଙ୍କୁ ମାରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ତୁରନ୍ତ ଆସିଲେ।
ସଂପୂଜ୍ଯମାନସ୍ତ୍ରିଦଶୈସ୍ତଥୈଵ ପରମର୍ଷିଭିଃ। ସମୀପମଥ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋ ଵହ୍ନିପୁତ୍ରସ୍ଯ ଵାସଵଃ
ଦେବତାମାନେ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିବାବେଳେ, ବାସବ ଅଗ୍ନିପୁତ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ସିଂହନାଦଂ ତତଶ୍ଚକ୍ରେ ଦେଵେଶଃ ସହିତୈଃ ସୁରୈଃ। ଗୁହୋଽପିଶବ୍ଦଂ ତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵ୍ଯନଦାତ୍ସାଗରୋ ଯଥା
ତାପରେ ଦେବତାଙ୍କ ରାଜା ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଦେଲେ। ଗୁହ, ସେଇ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସାଗର ପରି ଗଜ୍ଜନ କଲେ।
ତସ୍ଯ ଶବ୍ଦେନ ମହତା ସମୁଦ୍ଧୂତୋଦଧିପ୍ରଭମ୍। ଵଭ୍ରାମ ତତ୍ରତତ୍ରୈଵ ଦୈଵସୈନ୍ଯମଚେତନମ୍
ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ, ଯେଉଁଟି ଉତ୍ତଳ ସମୁଦ୍ରର ଗର୍ଜନ ସମାନ ଶୁଣାଗଲା, ତାହାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅଚେତନ ସେନା ଏଠାରୁ ଓଠାରେ ଭ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା।
ଜିଧାଂସୂନୁପସଂପ୍ରାପ୍ତାନ୍ଦେଵାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସପାଵକିଃ। ଵିସସର୍ଜ ମୁଖାତ୍କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧାଃ ପାଵକାର୍ଚିଷଃ
ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଥିବା ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ପାବକଙ୍କ ପୁଅ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ମୁହଁରୁ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଅଦହଦ୍ଦେଵସୈନ୍ଯାନି ଵେପମାନାନି ଭୂତଲେ
ସେ ଭୂମିରେ ଥିବା ଦେବତାମାନଙ୍କର କାପୁଥିବା ସେନାକୁ ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଦେଲେ।
ତେ ପ୍ରଦୀପ୍ତଶିରୋଦେହାଃ ପ୍ରଦୀପ୍ତାଯୁଧଵାହନାଃ। ପ୍ରଚ୍ଯୁତାଃ ସହସା ଭାନ୍ତି ଚିତ୍ରାସ୍ତାରାଗଣା ଇଵ
ଅଗ୍ନିରେ ଜଳୁଥିବା ମୁଣ୍ଡ ଓ ଦେହ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଯାନ ସହିତ ସେମାନେ ହଠାତ୍ ଭୂମିରେ ଢଳିପଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ ତାରାମାଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଦହ୍ଯମାନାଃ ପ୍ରପନ୍ନାସ୍ତେ ଶରଣଂ ପାଵକାତ୍ମଜମ୍। ଦେଵା ଵଜ୍ରଧରଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାତତଃ ଶାନତିମୁପାଗତାଃ
ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ୁଥିବା ଦେବତାମାନେ ପାବକଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ, ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏହିପରି ଦେବତାମାନେ ଶାନ୍ତି ପାଇଲେ।
ତ୍ଯକ୍ତୋ ଦେଵୈସ୍ତତଃ ସ୍କନ୍ଦେ ଵଜ୍ରଂ ଶକ୍ରୋ ନ୍ଯପାତଯତ୍
ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତଦ୍ଵିସୃଷ୍ଟଂ ଜଘାନାଶୁ ପର୍ଶ୍ଵଂ ସ୍କନ୍ଦସ୍ଯ ଦକ୍ଷିଣମ୍। ଵିଭେଦ ଚ ମହାରାଜ ପାର୍ଶ୍ଵଂ ତସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ସେଇ ବଜ୍ର ତୁରନ୍ତ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଡାହାଣ ପାଶେ ଲାଗିଲା, ଓ ରାଜା, ସେ ମହାପୁରୁଷଙ୍କର ପାଶକୁ ଫାଟିଦେଲା।
ଵଜ୍ରପ୍ରହାରାତ୍ସ୍କନ୍ଦସ୍ଯ ସଂଜାତଃ ପୁରୁଷୋଽପରଃ। ଯୁଵା କାଞ୍ଚନସନ୍ନାହଃ ଶକ୍ତିଧୃଗ୍ଦିଵ୍ଯକୁଣ୍ଡଲଃ
ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଉପରେ ବଜ୍ର ପଡ଼ିବାରୁ ଏକ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷ ଜନ୍ମ ନେଲେ—ଯୁବକ, ସୁନାର ଅଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିବା, ହାତରେ ଶକ୍ତି ଧରିଥିବା ଓ ଦିବ୍ୟ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା।
ଯଦ୍ଵଜ୍ରଵିଶନାଜ୍ଜାତୋ ଵିଶାଖସ୍ତେନ ସୋଽଭଵତ୍
ବଜ୍ରରେ ଫାଟି ଜନ୍ମ ନେଇଥିବାରୁ ସେ ଭଲିକୁ 'ବିଶାଖ' ବୋଲି ଡାକାଯାଉଛନ୍ତି।
ତଂ ଜାତମପରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କାଲାନଲସମଦ୍ଯୁତିମ୍। ଭଯାଦିନଦ୍ରସ୍ତୁତ ତଂ ସ୍କନ୍ଦଂ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଃ ଶରଣଂ ଗତଃ
ସେ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମା ଯୁବକ, ଯିଏ କାଳାଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ହାତ ଜୋଡ଼ି ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି ତାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ତସ୍ଯାଭଯଂଦଦୌ ସ୍କନ୍ଦଃ ସହସୈନ୍ଯସ୍ ସତ୍ତମ। ତତଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାସ୍ତ୍ରିଦଶା ଵାଦିତ୍ରାଣ୍ଯଭ୍ଯଵାଦଯନ୍
ସ୍କନ୍ଦ, ସେନାସହିତ ସେଇ ଉତ୍ତମ ବୀରକୁ ଭୟମୁକ୍ତି ଦେଲେ; ତାପରେ ଖୁସି ହୋଇ ଦେବତାମାନେ ବାଜା ମାରିଲେ।
ସ୍କନ୍ଦପାରିଷଦାନ୍ଧୋରାଞ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵାଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନାନ୍। ଵଜ୍ରପ୍ହହାରାତ୍ସ୍କନ୍ଦସ୍ଯ ଜଜ୍ଞୁସ୍ତତ୍ର କୁମାରକାଃ। ଯେ ହରନ୍ତି ଶିଶୂଞ୍ଜାତାନ୍ଗର୍ଭସ୍ଥାଶ୍ଚୈଵ ଦାରୁଣାଃ
ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ପାର୍ଷଦମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣ, ଯେଉଁମାନେ ବଜ୍ର ପ୍ରହାରରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ—ଏମିତି କିଛି ଶିଶୁ ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଶିଶୁମାନେ କିମ୍ବା ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁମାନେକୁ ଚୁରି କରିନେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଥିଲେ।
ଵଜ୍ରପ୍ରହାରାତ୍କନ୍ଯାଶ୍ଚ ଜଜ୍ଞିରେଽସ୍ ମହାବଲାଃ
ବଜ୍ର ପ୍ରହାରରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କନ୍ୟାମାନେ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
କୁମାରାନ୍ସ ଵିଶଖଂ ଚ ପୁତ୍ରତ୍ଵେ ସମକଲ୍ପଯତ୍। ସ ଭୂତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ସଙ୍ଖ୍ଯେ ରକ୍ଷଂଶ୍ଛାଗମୁଖସ୍ତଦା
ସେ ଶିଶୁମାନେ ଓ ବିଶାଖଙ୍କୁ ପୁଅ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ; ତାପରେ ଭଗବାନ୍ ଛାଗଳମୁଖୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ।
ଵୃତଃ କନ୍ଯାଗଣୈଃ ସର୍ଵୈରାତ୍ମୀଯୈଃ ସହ ପୁତ୍ରକୈଃ। ମାତୃଣାଂ ପ୍ରେଷିତାନାଂ ଚ ଭଦ୍ରଶାଖଶ୍ଚକୋମଲୈଃ
ସେ ସମସ୍ତ କନ୍ୟା, ନିଜ ପୁଅମାନେ ଓ ମାତୃମାନେ ପଠାଇଥିବା କୋମଳ ଶାଖାମାନେ ସହିତ ଘିରିଥିଲେ; ଭଦ୍ରଶାଖ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ତତଃ କୁମାରଂ ସଂଜାତଂ ସ୍କନ୍ଦମାହୁର୍ଜନା ଭୁଵି। ରୁଦ୍ରମଗ୍ନିମୁଖାଂ ସ୍ଵାହାଂ ପ୍ରଦେଶେଷୁ ମହାବଲାଃ
ଏହିପରି ଭାବରେ ଭୂମିରେ ଲୋକେ ଏହି ଜନ୍ମା କୁମାର କିମ୍ବା ସ୍କନ୍ଦ ବୋଲି କହନ୍ତି, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରୁଦ୍ର, ଅଗ୍ନି ଓ ସ୍ୱାହା ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଯଜନ୍ତି ପୁତ୍ରକାମାଶ୍ଚ ପୁତ୍ରିଣଶ୍ଚ ସଦା ଜନାଃ। ଯାସ୍ତାସ୍ତ୍ଵଜନଯତ୍କନ୍ଯାସ୍ତପୋ ନାମ ହୁତାଶନଃ
ଯେଉଁମାନେ ପୁଅ ଚାହାନ୍ତି କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ପୁଅ ଥିବା, ସେମାନେ ସଦା ଏମାନଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି; ଯେଉଁ କନ୍ୟାମାନେ ହୁତାଶନ ଜନ୍ମାଇଥିଲେ, ସେମାନେ 'ତପସ୍' ବୋଲି ଖ୍ୟାତ।
କିଂ କରୋମୀତି ତାଃ ସ୍କନ୍ଦଂ ସଂପ୍ରାପ୍ତାଃ ସମଭାଷଯନ୍
ସେ କନ୍ୟାମାନେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ପଚାରିଲେ, 'ଆମେ କଣ କରିବୁ?'
ଭଵେମ ସର୍ଵଲୋକସ୍ଯ ମାତରୋ ଵଯମୁତ୍ତମାଃ। ପ୍ରସାଦାତ୍ତଵ ପୂଜ୍ଯାଶ୍ଚ ପ୍ରିଯମେତତ୍କୁରୁଷ୍ଵ ନଃ
ତୁମର କୃପାରେ ଆମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାଆ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଆମକୁ ସମ୍ମାନ ଓ ପ୍ରେମ ଦିଅ—ଏହି ଦୟା କର।
ସୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ବାଢମିତ୍ଯେଵଂ ଭଵିଷ୍ଯଧ୍ଵଂ ପୃଥିଗ୍ଵିଧାଃ। ଶିଵାଶ୍ଚୈଵାଶିଵାଶ୍ଚୈଵ ପୁନଃପୁନଃରୁଦାରଧୀଃ
ସେ କହିଲେ, 'ଠିକ୍ ଅଛି, ତମେ ନିଶ୍ଚୟ ଏପରି ହେବ। ତମେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ, ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଦୁହିଁ ଭାବରେ, ପୁନିପୁନି ଜନ୍ମ ନେବ।'