ସ ତାନୁଵାଚ ଵ୍ଯଥିତୋ ଵାଲୋଽଯଂ ସୁମହାବଲଃ। ସ୍ରଷ୍ଟାରମପି ଲୋକାନାଂ ଯୁଧି ଵିକ୍ରମ୍ଯ ନାଶଯେତ୍। [ନ ବାଲମୁତ୍ସହେ ହନ୍ତୁମିତି ଶକ୍ରଃ ପ୍ରଭାଷତେ
ସେ ଭୟଭିତ ହୋଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, 'ଏହି ଶିଶୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାକୁ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ କରିପାରିବ। ମୁଁ ଏକ ଶିଶୁକୁ ମାରିବାକୁ ସାହସ କରେ ନାହିଁ,' ବୋଲି ଶକ୍ର କହିଲେ।
ତେଽବ୍ରୁଵନ୍ନାସ୍ତି ତେ ଵୀର୍ଯଂ ଯତ ଏଵଂ ପ୍ରଭାସେ।] ସର୍ଵାସ୍ତ୍ଵଦ୍ଯାଭିଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ସ୍କନ୍ଦଂ ଲୋକସ୍ଯ ମାତରଃ
ସେମାନେ କହିଲେ, 'ତୁମର କୌଣସି ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ଏପରି କହୁଛ; ଏବେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମାମାନେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଆନ୍ତୁ।'
କାମଵୀର୍ଯା ଘ୍ନନ୍ତୁ ଚୈନଂ ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ତା ଯଯୁଃ। ତମପ୍ରତିବଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଷଣ୍ଣଵଦନାସ୍ତୁ ତାଃ
ତାମାନେ କହିଲେ, "ଇଚ୍ଛାର ଶକ୍ତି ଏହାକୁ ନଶ୍ଟ କରୁ।" ଏହିଭଳି କହି ସେମାନେ ଚାଲିଗଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ ସେଠାରେ କାହାର ସମାନ ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁ ମନ୍ଦ ହେଇଗଲା।
ଅଶକ୍ଯୋଽଯଂଵିଚିନ୍ତ୍ଯୈଵଂ ତମେଵ ଶରଣଂ ଯଯୁଃ। ଊଚୁଶ୍ଚୈନଂ ତ୍ଵମସ୍ମାକଂ ପୁତ୍ରୋଽସ୍ମାଭିର୍ଧୃତଂଜଗତ୍
ସେମାନେ ଭାବିଲେ, "ଏହାକୁ କେହି ହରାଇପାରିବେ ନାହିଁ।" ଏହିଭଳି ଭାବି ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଆମର ପୁଅ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଆମ ଦ୍ୱାରା ଧରିଆଛି।"
ଅଭିନନ୍ଦ୍ଯ ତତଃ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରସ୍ନୁତାଃ ସ୍ନେହଵିକ୍ଲବାଃ। [ତାସାଂ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପାତୁକାମଃ ସ୍ତନାନ୍ପ୍ରଭୁଃ]
ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଅତି ସ୍ନେହରେ ଭରିଯାଇ, ମମତାରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଅଂଗଦୁଧ ପିବିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ତାଃ ସଂପୂଜ୍ଯ ମହାସେନଃକାମାଂଶ୍ଚାସାଂ ପ୍ରଦାଯ ସଃ। ଅପଶ୍ଯଦଗ୍ନିମାଯାନ୍ତଂ ପିତରଂ ବଲିନାଂ ବଲୀ
ମହାସେନ ସେମାନୋଁକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କଲେ। ତାପରେ ସେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହାସେନ, ତାଙ୍କ ପିତା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ସ ତୁ ସଂପୂଜିତସ୍ତେନ ସହ ମାତୃଗଣେନ ହ। ପରିଵାର୍ଯ ମହାସେନଂ ରକ୍ଷମାଣଃ ସ୍ଥିତଃ ଶିଵଃ
ସେଠାରେ ଶିବ, ମାତୃମଣ୍ଡଳ ସହିତ, ମହାସେନଙ୍କୁ ଘେରି ରହି, ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ ଏବଂ ସମ୍ମାନ ପାଇଥିଲେ।
ସର୍ଵାସାଂ ଯା ତୁ ମାତୄଣାଂ ନାରୀ କ୍ରୋଧସମୁଦ୍ଭଵା। ଧାତ୍ରୀ ସ୍ଵପୁତ୍ରଵତ୍ସ୍କନ୍ଦଂ ଶୂଲହସ୍ତାଽଭ୍ଯରକ୍ଷତ
ସମସ୍ତ ମାତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, କ୍ରୋଧରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯେଉଁ ଜନନୀ, ସେ ଧାତ୍ରୀ ତାଙ୍କର ନିଜ ପୁଅ ପରି ଶୂଳ ହାତରେ ଧରି ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ଲୋହିତସ୍ଯୋଦଧେଃ କନ୍ଯା କ୍ରୂରା ଲୋହିତଭୋଜନା। ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ମହାସେନଂ ପୁତ୍ରଵତ୍ପର୍ଯରକ୍ଷତ
ଲାଲ ଜଳର ସମୁଦ୍ରର କନ୍ୟା, ଯିଏ ରକ୍ତ ଭୋଜନ କରେ, ସେ ମହାସେନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ପୁଅ ପରି ରକ୍ଷା କଲେ।
ଅଗ୍ନିର୍ଭୂତ୍ଵା ନୈଗମେଯଶ୍ଛାଗଵକ୍ରୋ ବହୁପ୍ରଜଃ। ରମଯାମାସ ଶୈଲସ୍ତଂ ବାଲଂ କ୍ରୀଡନକୈରିଵ
ଅଗ୍ନି ରୂପ ଧରି, ଛାଗମୁଣ୍ଡ ଓ ଅନେକ ସନ୍ତାନ ସହିତ ନୈଗମେୟ, ପାହାଡ଼ରେ ଥିବା ଶିଶୁଙ୍କୁ ଖେଳନା ଦେଇ ଖୁସି କରାଇଲେ।
ବ୍ରହାଃ ସୋପଗ୍ରହାଶ୍ଚୈଵ ଋଷଯୋ ମାତରସ୍ତଥା। ହୁତାଶନମୁଖାଶ୍ଚୈଵ ଦୃପ୍ତାଃ ପାରିଷଦାଂ ଗଣାଃ
ବ୍ରହ୍ମାମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ, ଋଷିମାନେ, ମାତାମାନେ, ଏବଂ ଅଗ୍ନିର ମୁଖରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଗର୍ବିତ ପାର୍ଷଦମାନେ, ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ଏତେ ଚାନ୍ଯେ ଚ ବହଵୋ ଘୋରାସ୍ତ୍ରିଦିଵଵାସିନଃ। ପରିଵାର୍ଯ ମହାସେନଂ ସ୍ଥିତା ମାତୃଗଣୈଃ ସହ
ଏମିତି ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ଏବଂ ମାତୃମଣ୍ଡଳ ସହିତ, ସମସ୍ତେ ମିଶି ମହାସେନଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ସଂଦିଗ୍ଧଂ ଵିଜଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଜଯେପ୍ସୁଃ ସୁରେଶ୍ଵରଃ। ଆରୁହ୍ଯୈରାଵତସ୍କନ୍ଧଂ ପ୍ରଯଯୌ ଦୈଵତୈଃ ସହ
ବିଜୟ ନିଶ୍ଚିତ ନୁହେଁ ବୋଲି ଦେଖି, ବିଜୟ ଆଶା କରି, ଦେବତାମାନେ ସହ ଦେବତାଙ୍କ ରାଜା ଏଇରାବତଙ୍କ ଦେହରେ ଚଢ଼ି ଚାଲିଗଲେ।
ଆଦାଯ ଵଜ୍ରଂ ବଵାନ୍ସର୍ଵୈର୍ଦେଵଗଣୈର୍ଵୃତଃ। ଵିଜିଘାଂସୁର୍ମହାସେନମିନ୍ଦ୍ରସ୍ତୂର୍ଣତରଂ ଯଯୌ
ବଜ୍ର ଧରି, ସମସ୍ତ ଦେବଗଣଙ୍କୁ ନେଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ମହାସେନଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ତସ୍ଯ ମହାଵେଗଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽଦ୍ଭୁତପରାକ୍ରମମ୍। ଵିସ୍ମିତଶ୍ଚାଭଵଦ୍ରାଜନ୍ଦେଵାନୀକମଚୋଦଯତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବିଶେଷ ତୀବ୍ରତା ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରାକ୍ରମ୍ୟ ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ରାଜା, ଏବଂ ଦେବସେନାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।
ଉଗ୍ରଂ ତଂ ଚ ମହାନାଦଂ ଦେଵାନୀକଂ ମହାପ୍ରଭମ୍। ଵିଚିତ୍ରଧ୍ଵଜସନ୍ନାହଂ ନାନାଵାହନକାର୍ମୁକମ୍
ଭୟଙ୍କର ଏହି ଦେବସେନା, ବିଭିନ୍ନ ପତାକା, ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର, ନାନା ପ୍ରକାର ଯାନ ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ସହିତ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା।
ପ୍ରଵରାମ୍ବରସଂଵୀତଂ ଶ୍ରିଯା ଜୁଷ୍ଟମଲଂକୃତମ୍। ଵିଜିଘାଂସୁଂ ତମାଯାନ୍ତଂ କୁମାରଃ ଶକ୍ରମନ୍ଵଯାତ୍
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଶ୍ରୀରେ ଭାସ୍ୱର ଏବଂ ଭଲଭାବରେ ଶୋଭିତ, କୁମାର ଆସୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯିବାକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ଵିଯତ୍ପତିଃ ସ ଶକ୍ରସ୍ତୁ ଦ୍ରୁତମାଯାନ୍ମହାବଲଃ। ସଂହର୍ପଯନ୍ଦେଵସେନାଂ ଜିଘାଂସୁଃ ପାଵକାତ୍ମଜମ୍
ଆକାଶର ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦେବସେନାକୁ ଏକତ୍ର କରି, ଅଗ୍ନିପୁତ୍ରଙ୍କୁ ମାରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ତୁରନ୍ତ ଆସିଲେ।
ସଂପୂଜ୍ଯମାନସ୍ତ୍ରିଦଶୈସ୍ତଥୈଵ ପରମର୍ଷିଭିଃ। ସମୀପମଥ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋ ଵହ୍ନିପୁତ୍ରସ୍ଯ ଵାସଵଃ
ଦେବତାମାନେ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିବାବେଳେ, ବାସବ ଅଗ୍ନିପୁତ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ସିଂହନାଦଂ ତତଶ୍ଚକ୍ରେ ଦେଵେଶଃ ସହିତୈଃ ସୁରୈଃ। ଗୁହୋଽପିଶବ୍ଦଂ ତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵ୍ଯନଦାତ୍ସାଗରୋ ଯଥା
ତାପରେ ଦେବତାଙ୍କ ରାଜା ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଦେଲେ। ଗୁହ, ସେଇ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସାଗର ପରି ଗଜ୍ଜନ କଲେ।
ତସ୍ଯ ଶବ୍ଦେନ ମହତା ସମୁଦ୍ଧୂତୋଦଧିପ୍ରଭମ୍। ଵଭ୍ରାମ ତତ୍ରତତ୍ରୈଵ ଦୈଵସୈନ୍ଯମଚେତନମ୍
ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ, ଯେଉଁଟି ଉତ୍ତଳ ସମୁଦ୍ରର ଗର୍ଜନ ସମାନ ଶୁଣାଗଲା, ତାହାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅଚେତନ ସେନା ଏଠାରୁ ଓଠାରେ ଭ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା।
ଜିଧାଂସୂନୁପସଂପ୍ରାପ୍ତାନ୍ଦେଵାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସପାଵକିଃ। ଵିସସର୍ଜ ମୁଖାତ୍କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧାଃ ପାଵକାର୍ଚିଷଃ
ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଥିବା ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ପାବକଙ୍କ ପୁଅ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ମୁହଁରୁ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଅଦହଦ୍ଦେଵସୈନ୍ଯାନି ଵେପମାନାନି ଭୂତଲେ
ସେ ଭୂମିରେ ଥିବା ଦେବତାମାନଙ୍କର କାପୁଥିବା ସେନାକୁ ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଦେଲେ।
ତେ ପ୍ରଦୀପ୍ତଶିରୋଦେହାଃ ପ୍ରଦୀପ୍ତାଯୁଧଵାହନାଃ। ପ୍ରଚ୍ଯୁତାଃ ସହସା ଭାନ୍ତି ଚିତ୍ରାସ୍ତାରାଗଣା ଇଵ
ଅଗ୍ନିରେ ଜଳୁଥିବା ମୁଣ୍ଡ ଓ ଦେହ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଯାନ ସହିତ ସେମାନେ ହଠାତ୍ ଭୂମିରେ ଢଳିପଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ ତାରାମାଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଦହ୍ଯମାନାଃ ପ୍ରପନ୍ନାସ୍ତେ ଶରଣଂ ପାଵକାତ୍ମଜମ୍। ଦେଵା ଵଜ୍ରଧରଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାତତଃ ଶାନତିମୁପାଗତାଃ
ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ୁଥିବା ଦେବତାମାନେ ପାବକଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ, ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏହିପରି ଦେବତାମାନେ ଶାନ୍ତି ପାଇଲେ।
ତ୍ଯକ୍ତୋ ଦେଵୈସ୍ତତଃ ସ୍କନ୍ଦେ ଵଜ୍ରଂ ଶକ୍ରୋ ନ୍ଯପାତଯତ୍
ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତଦ୍ଵିସୃଷ୍ଟଂ ଜଘାନାଶୁ ପର୍ଶ୍ଵଂ ସ୍କନ୍ଦସ୍ଯ ଦକ୍ଷିଣମ୍। ଵିଭେଦ ଚ ମହାରାଜ ପାର୍ଶ୍ଵଂ ତସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ସେଇ ବଜ୍ର ତୁରନ୍ତ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଡାହାଣ ପାଶେ ଲାଗିଲା, ଓ ରାଜା, ସେ ମହାପୁରୁଷଙ୍କର ପାଶକୁ ଫାଟିଦେଲା।
ଵଜ୍ରପ୍ରହାରାତ୍ସ୍କନ୍ଦସ୍ଯ ସଂଜାତଃ ପୁରୁଷୋଽପରଃ। ଯୁଵା କାଞ୍ଚନସନ୍ନାହଃ ଶକ୍ତିଧୃଗ୍ଦିଵ୍ଯକୁଣ୍ଡଲଃ
ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଉପରେ ବଜ୍ର ପଡ଼ିବାରୁ ଏକ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷ ଜନ୍ମ ନେଲେ—ଯୁବକ, ସୁନାର ଅଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିବା, ହାତରେ ଶକ୍ତି ଧରିଥିବା ଓ ଦିବ୍ୟ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା।
ଯଦ୍ଵଜ୍ରଵିଶନାଜ୍ଜାତୋ ଵିଶାଖସ୍ତେନ ସୋଽଭଵତ୍
ବଜ୍ରରେ ଫାଟି ଜନ୍ମ ନେଇଥିବାରୁ ସେ ଭଲିକୁ 'ବିଶାଖ' ବୋଲି ଡାକାଯାଉଛନ୍ତି।
ତଂ ଜାତମପରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କାଲାନଲସମଦ୍ଯୁତିମ୍। ଭଯାଦିନଦ୍ରସ୍ତୁତ ତଂ ସ୍କନ୍ଦଂ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଃ ଶରଣଂ ଗତଃ
ସେ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମା ଯୁବକ, ଯିଏ କାଳାଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ହାତ ଜୋଡ଼ି ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି ତାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।