ଅଥ ସପ୍ତର୍ଷଯଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜାତଂ ପୁତ୍ରଂ ମହୌଜସମ୍। ତତ୍ଯଜୁଃ ଷଟ୍ ତଦା ପତ୍ନୀର୍ଵିନା ଦେଵୀମରୁନ୍ଧତୀମ୍। ଷଡ୍ଭିରେଵ ତଦା ଜାତମାହୁସ୍ତଦ୍ଵନଵାସିନଃ
ତାପରେ, ସପ୍ତ ଋଷିମାନେ ଶୁଣିଲେ ଯେ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ଜନ୍ମିଛି, ସେମାନେ ଅରୁନ୍ଧତୀ ଛାଡ଼ି ବାକି ଛଅଜଣୀ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ; ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ କହିଲେ, ସେ ଛଅଜଣୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମିଛନ୍ତି।
ସପ୍ତର୍ଷୀନାହ ଚ ସ୍ଵାହା ମମ ପୁତ୍ରୋଽଯମିତ୍ଯୁତ। ଅହଂ ହେତୁର୍ନୈତଦେଵମିତି ରାଜନ୍ପୁନଃ ପୁନଃ
ସ୍ୱାହା ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଏହି ମୋର ପୁଅ', କିନ୍ତୁ ପୁନିପୁନି, 'ମୁଁ କାରଣ, ପତ୍ନୀମାନେ ନୁହଁନ୍ତି' ବୋଲି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଥିଲେ।
ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରସ୍ତୁ କୃତ୍ଵେଷ୍ଟିଂ ସପ୍ତର୍ଷୀଣାଂ ମହାମୁନିଃ। ପାଵକଂ କାମସଂତପ୍ତମଦୃଷ୍ଟଃ ପୃଷ୍ଠତୋଽନ୍ଵଗାତ୍। ତତ୍ତେନ ନିଖିଲଂ ସର୍ଵମଵବୁଧ୍ଯ ଯଥାତଥମ୍
ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ବଡ଼ ମୁନି, ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କଲେ; ଦୃଶ୍ୟମାନ ନ ହୋଇ, କାମରେ ଦଗ୍ଧ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପଛରୁ ଅନୁସରଣ କଲେ; ଏଭଳି ଭାବେ ସେ ସମସ୍ତ କଥା ସଠିକ୍ ଭାବେ ଜାଣିଲେ।
ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରସ୍ତୁ ପ୍ରଥମଂ କୁମାରଂ ଶରଣଂ ଗତଃ। ସ୍ତଵଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସଂପ୍ରଚକ୍ରେ ମହାସେନସ୍ ଚାପି ସଃ
ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ପ୍ରଥମେ ଶିଶୁଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ମହାସେନଙ୍କ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ସ୍ତୁତି ରଚନା କଲେ।
ମଙ୍ଗଲାନି ଚ ସର୍ଵାଣି କୌମାରାଣି ତ୍ରଯୋଦଶ। ଜାତକର୍ମାଦିକାସ୍ତସ୍ କ୍ରିଯାଶ୍ଚକ୍ରେ ମହାମୁନିଃ
ବଡ଼ ମୁନି ସମସ୍ତ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ, ଜନ୍ମ ସଂସ୍କାର ଆଦି ତେରଟି କୌମାର କ୍ରିୟା କଲେ।
ପଡ୍ଵକ୍ରସ୍ଯ ତୁ ମାଂହାତ୍ମ୍ଯଂ କୁକ୍କୁଟସ୍ଯ ତୁ ସାଧନମ୍। ଶକ୍ତ୍ଯା ଦେଵ୍ଯାଃ ସାଧନଂ ଚ ତଥା ପାରିଷଦାମଷି
ସେ ପଉଁଖର ମହିମା, କୁକୁଡ଼ିର ଶକ୍ତି, ଦେବୀଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସାଧନା ଏବଂ ପାର୍ଷଦମାନଙ୍କ ସାଧନା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କଲେ।
ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରଶ୍ଚକାରୈତତ୍କର୍ମ ଲୋକହିତାଯ ଵୈ। ତସ୍ମାଦୃଷିଃ କୁମାରସ୍ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରୋଽଭଵତ୍ପ୍ରିଯଃ
ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ କଲେ; ଏହିଠାରୁ ମୁନି କୁମାରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହେଲେ।
ଅନ୍ଵଜାନାଚ୍ଚ ସ୍ଵାହାଯା ରୂପାନ୍ଯତ୍ଵଂ ମହାମୁନିଃ। ଅବ୍ରଵୀଚ୍ଚ ମୁନୀନ୍ସର୍ଵାନନାପରାଧ୍ଯନ୍ତି ଵୈ ସ୍ତ୍ରିଯଃ। ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ତତ୍ଵତସ୍ତସ୍ମାତ୍ତେ ପତ୍ନୀଃ ସର୍ଵତୋତ୍ଯଜନ୍
ବଡ଼ ମୁନି ସ୍ୱାହାଙ୍କ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରୂପ ବୁଝିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ନାରୀମାନେ ଅପରାଧ କରନ୍ତି ନାହିଁ।' ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେମାନେ ସମସ୍ତଠାରେ ପତ୍ନୀମାନେକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ।
ସ୍କନ୍ଦଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦା ଦେଵା ଵାସଵଂ ସହିତାଽବ୍ରୁଵନ୍। ଅଵିଷହ୍ଯଂ ଵଲଂ ସ୍କନ୍ଦଂ ଜହି ଶକ୍ରାଶୁ ମାଚିର୍
ସେତେବେଳେ, ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ବାସବ ସହିତ କହିଲେ, 'ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଶକ୍ତି ସହିଯିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ଶୀଘ୍ର ମାର, ଶକ୍ର।'
ଯଦି ଵା ନ ନିହଂସ୍ଯେନମଦ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୋଽଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତି। ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସନ୍ନିଗୃହ୍ଯାସ୍ମାଂସ୍ତ୍ଵାଂ ଚ ଶକ୍ର ମହାବଲା
'ଯଦି ଆଜି ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ମାରିବା ନାହିଁ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ହେବେ; ସେ ତାଙ୍କ ମହାଶକ୍ତିରେ ତିନି ଲୋକ, ଆମେ ଓ ତୁମକୁ ବଶ କରିଦେବେ, ଶକ୍ର।'
ସ ତାନୁଵାଚ ଵ୍ଯଥିତୋ ଵାଲୋଽଯଂ ସୁମହାବଲଃ। ସ୍ରଷ୍ଟାରମପି ଲୋକାନାଂ ଯୁଧି ଵିକ୍ରମ୍ଯ ନାଶଯେତ୍। [ନ ବାଲମୁତ୍ସହେ ହନ୍ତୁମିତି ଶକ୍ରଃ ପ୍ରଭାଷତେ
ସେ ଭୟଭିତ ହୋଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, 'ଏହି ଶିଶୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାକୁ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ କରିପାରିବ। ମୁଁ ଏକ ଶିଶୁକୁ ମାରିବାକୁ ସାହସ କରେ ନାହିଁ,' ବୋଲି ଶକ୍ର କହିଲେ।
ତେଽବ୍ରୁଵନ୍ନାସ୍ତି ତେ ଵୀର୍ଯଂ ଯତ ଏଵଂ ପ୍ରଭାସେ।] ସର୍ଵାସ୍ତ୍ଵଦ୍ଯାଭିଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ସ୍କନ୍ଦଂ ଲୋକସ୍ଯ ମାତରଃ
ସେମାନେ କହିଲେ, 'ତୁମର କୌଣସି ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ଏପରି କହୁଛ; ଏବେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମାମାନେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଆନ୍ତୁ।'
କାମଵୀର୍ଯା ଘ୍ନନ୍ତୁ ଚୈନଂ ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ତା ଯଯୁଃ। ତମପ୍ରତିବଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଷଣ୍ଣଵଦନାସ୍ତୁ ତାଃ
ତାମାନେ କହିଲେ, "ଇଚ୍ଛାର ଶକ୍ତି ଏହାକୁ ନଶ୍ଟ କରୁ।" ଏହିଭଳି କହି ସେମାନେ ଚାଲିଗଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ ସେଠାରେ କାହାର ସମାନ ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁ ମନ୍ଦ ହେଇଗଲା।
ଅଶକ୍ଯୋଽଯଂଵିଚିନ୍ତ୍ଯୈଵଂ ତମେଵ ଶରଣଂ ଯଯୁଃ। ଊଚୁଶ୍ଚୈନଂ ତ୍ଵମସ୍ମାକଂ ପୁତ୍ରୋଽସ୍ମାଭିର୍ଧୃତଂଜଗତ୍
ସେମାନେ ଭାବିଲେ, "ଏହାକୁ କେହି ହରାଇପାରିବେ ନାହିଁ।" ଏହିଭଳି ଭାବି ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଆମର ପୁଅ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଆମ ଦ୍ୱାରା ଧରିଆଛି।"
ଅଭିନନ୍ଦ୍ଯ ତତଃ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରସ୍ନୁତାଃ ସ୍ନେହଵିକ୍ଲବାଃ। [ତାସାଂ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପାତୁକାମଃ ସ୍ତନାନ୍ପ୍ରଭୁଃ]
ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଅତି ସ୍ନେହରେ ଭରିଯାଇ, ମମତାରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଅଂଗଦୁଧ ପିବିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ତାଃ ସଂପୂଜ୍ଯ ମହାସେନଃକାମାଂଶ୍ଚାସାଂ ପ୍ରଦାଯ ସଃ। ଅପଶ୍ଯଦଗ୍ନିମାଯାନ୍ତଂ ପିତରଂ ବଲିନାଂ ବଲୀ
ମହାସେନ ସେମାନୋଁକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କଲେ। ତାପରେ ସେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହାସେନ, ତାଙ୍କ ପିତା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ସ ତୁ ସଂପୂଜିତସ୍ତେନ ସହ ମାତୃଗଣେନ ହ। ପରିଵାର୍ଯ ମହାସେନଂ ରକ୍ଷମାଣଃ ସ୍ଥିତଃ ଶିଵଃ
ସେଠାରେ ଶିବ, ମାତୃମଣ୍ଡଳ ସହିତ, ମହାସେନଙ୍କୁ ଘେରି ରହି, ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ ଏବଂ ସମ୍ମାନ ପାଇଥିଲେ।
ସର୍ଵାସାଂ ଯା ତୁ ମାତୄଣାଂ ନାରୀ କ୍ରୋଧସମୁଦ୍ଭଵା। ଧାତ୍ରୀ ସ୍ଵପୁତ୍ରଵତ୍ସ୍କନ୍ଦଂ ଶୂଲହସ୍ତାଽଭ୍ଯରକ୍ଷତ
ସମସ୍ତ ମାତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, କ୍ରୋଧରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯେଉଁ ଜନନୀ, ସେ ଧାତ୍ରୀ ତାଙ୍କର ନିଜ ପୁଅ ପରି ଶୂଳ ହାତରେ ଧରି ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ଲୋହିତସ୍ଯୋଦଧେଃ କନ୍ଯା କ୍ରୂରା ଲୋହିତଭୋଜନା। ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ମହାସେନଂ ପୁତ୍ରଵତ୍ପର୍ଯରକ୍ଷତ
ଲାଲ ଜଳର ସମୁଦ୍ରର କନ୍ୟା, ଯିଏ ରକ୍ତ ଭୋଜନ କରେ, ସେ ମହାସେନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ପୁଅ ପରି ରକ୍ଷା କଲେ।
ଅଗ୍ନିର୍ଭୂତ୍ଵା ନୈଗମେଯଶ୍ଛାଗଵକ୍ରୋ ବହୁପ୍ରଜଃ। ରମଯାମାସ ଶୈଲସ୍ତଂ ବାଲଂ କ୍ରୀଡନକୈରିଵ
ଅଗ୍ନି ରୂପ ଧରି, ଛାଗମୁଣ୍ଡ ଓ ଅନେକ ସନ୍ତାନ ସହିତ ନୈଗମେୟ, ପାହାଡ଼ରେ ଥିବା ଶିଶୁଙ୍କୁ ଖେଳନା ଦେଇ ଖୁସି କରାଇଲେ।
ବ୍ରହାଃ ସୋପଗ୍ରହାଶ୍ଚୈଵ ଋଷଯୋ ମାତରସ୍ତଥା। ହୁତାଶନମୁଖାଶ୍ଚୈଵ ଦୃପ୍ତାଃ ପାରିଷଦାଂ ଗଣାଃ
ବ୍ରହ୍ମାମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ, ଋଷିମାନେ, ମାତାମାନେ, ଏବଂ ଅଗ୍ନିର ମୁଖରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଗର୍ବିତ ପାର୍ଷଦମାନେ, ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ଏତେ ଚାନ୍ଯେ ଚ ବହଵୋ ଘୋରାସ୍ତ୍ରିଦିଵଵାସିନଃ। ପରିଵାର୍ଯ ମହାସେନଂ ସ୍ଥିତା ମାତୃଗଣୈଃ ସହ
ଏମିତି ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ଏବଂ ମାତୃମଣ୍ଡଳ ସହିତ, ସମସ୍ତେ ମିଶି ମହାସେନଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ସଂଦିଗ୍ଧଂ ଵିଜଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଜଯେପ୍ସୁଃ ସୁରେଶ୍ଵରଃ। ଆରୁହ୍ଯୈରାଵତସ୍କନ୍ଧଂ ପ୍ରଯଯୌ ଦୈଵତୈଃ ସହ
ବିଜୟ ନିଶ୍ଚିତ ନୁହେଁ ବୋଲି ଦେଖି, ବିଜୟ ଆଶା କରି, ଦେବତାମାନେ ସହ ଦେବତାଙ୍କ ରାଜା ଏଇରାବତଙ୍କ ଦେହରେ ଚଢ଼ି ଚାଲିଗଲେ।
ଆଦାଯ ଵଜ୍ରଂ ବଵାନ୍ସର୍ଵୈର୍ଦେଵଗଣୈର୍ଵୃତଃ। ଵିଜିଘାଂସୁର୍ମହାସେନମିନ୍ଦ୍ରସ୍ତୂର୍ଣତରଂ ଯଯୌ
ବଜ୍ର ଧରି, ସମସ୍ତ ଦେବଗଣଙ୍କୁ ନେଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ମହାସେନଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ତସ୍ଯ ମହାଵେଗଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽଦ୍ଭୁତପରାକ୍ରମମ୍। ଵିସ୍ମିତଶ୍ଚାଭଵଦ୍ରାଜନ୍ଦେଵାନୀକମଚୋଦଯତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବିଶେଷ ତୀବ୍ରତା ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରାକ୍ରମ୍ୟ ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ରାଜା, ଏବଂ ଦେବସେନାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।
ଉଗ୍ରଂ ତଂ ଚ ମହାନାଦଂ ଦେଵାନୀକଂ ମହାପ୍ରଭମ୍। ଵିଚିତ୍ରଧ୍ଵଜସନ୍ନାହଂ ନାନାଵାହନକାର୍ମୁକମ୍
ଭୟଙ୍କର ଏହି ଦେବସେନା, ବିଭିନ୍ନ ପତାକା, ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର, ନାନା ପ୍ରକାର ଯାନ ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ସହିତ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା।
ପ୍ରଵରାମ୍ବରସଂଵୀତଂ ଶ୍ରିଯା ଜୁଷ୍ଟମଲଂକୃତମ୍। ଵିଜିଘାଂସୁଂ ତମାଯାନ୍ତଂ କୁମାରଃ ଶକ୍ରମନ୍ଵଯାତ୍
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଶ୍ରୀରେ ଭାସ୍ୱର ଏବଂ ଭଲଭାବରେ ଶୋଭିତ, କୁମାର ଆସୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯିବାକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ଵିଯତ୍ପତିଃ ସ ଶକ୍ରସ୍ତୁ ଦ୍ରୁତମାଯାନ୍ମହାବଲଃ। ସଂହର୍ପଯନ୍ଦେଵସେନାଂ ଜିଘାଂସୁଃ ପାଵକାତ୍ମଜମ୍
ଆକାଶର ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦେବସେନାକୁ ଏକତ୍ର କରି, ଅଗ୍ନିପୁତ୍ରଙ୍କୁ ମାରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ତୁରନ୍ତ ଆସିଲେ।
ସଂପୂଜ୍ଯମାନସ୍ତ୍ରିଦଶୈସ୍ତଥୈଵ ପରମର୍ଷିଭିଃ। ସମୀପମଥ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋ ଵହ୍ନିପୁତ୍ରସ୍ଯ ଵାସଵଃ
ଦେବତାମାନେ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିବାବେଳେ, ବାସବ ଅଗ୍ନିପୁତ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ସିଂହନାଦଂ ତତଶ୍ଚକ୍ରେ ଦେଵେଶଃ ସହିତୈଃ ସୁରୈଃ। ଗୁହୋଽପିଶବ୍ଦଂ ତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵ୍ଯନଦାତ୍ସାଗରୋ ଯଥା
ତାପରେ ଦେବତାଙ୍କ ରାଜା ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଦେଲେ। ଗୁହ, ସେଇ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସାଗର ପରି ଗଜ୍ଜନ କଲେ।