ଆତ୍ମାନଂ ତଂ ଵିଜାନୀହି ନିତ୍ଯଂ ତ୍ଯାଗଜିତାତ୍ମକଂ
ଯିଏ ତ୍ୟାଗ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଜିତିଛନ୍ତି, ସେଇ ଆତ୍ମା ସଦା ଅବିନାଶୀ ବୋଲି ଜାଣ।
ଦେଵୋ ଯଃ ସଂସ୍ଥିତସ୍ତସ୍ମିନ୍ନବ୍ବିନ୍ଦୁରିଵ ପୁଷ୍କରେ। କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଂ ତଂ ଵିଜାନୀହି ନିତ୍ଯଂ ତ୍ଯାଗଜିତାତ୍ମକଂ
ଯେ ଦେବତା ସେଇ ଆତ୍ମାରେ ବସିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଗୋଲାପରେ ଜଳବିନ୍ଦୁ, ସେଠି ଥିବା କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞକୁ ତୁମେ ସଦା ତ୍ୟାଗ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଜିତିଥିବା ବୋଲି ଜାଣ।
ଜୀଵାତ୍ମକଂ ଵିଜାନୀହି ରଜଃ ସତ୍ଵଂ ତମସ୍ତଥା। ଜୀଵମାତ୍ମଗୁଣଂ ଵିଦ୍ଧି ତଥାଽଽତ୍ମାନଂ ପରାତ୍ମକଂ
ଜୀବାତ୍ମାକୁ ରଜ, ସତ୍ତ୍ୱ ଓ ତମସ୍ ଭାବରେ ବୁଝ; ଜୀବକୁ ଆତ୍ମାର ଗୁଣ ବୋଲି ଜାଣ, ଏବଂ ଆତ୍ମାକୁ ପରମାତ୍ମା ଭାବେ ଜାଣ।
ଅଚେତନଂ ଜୀଵଗୁଣଂ ଵଦନ୍ତି ସଚେଷ୍ଟତେ ଚେଷ୍ଟଯତେ ଚ ସର୍ଵମ୍। ତତଃ ପରଂ କ୍ଷେତ୍ରଵିଦୋ ଵଦନ୍ତି ପ୍ରାକଲ୍ପଯଦ୍ଯୋ ଭୁଵନାନି ସପ୍ତ
ଜୀବର ଗୁଣ ଜଡ଼ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେ ସବୁ କାମ କରେ ଓ କରାଏ; ଏହାଠାରୁ ଉପରେ ଯିଏ ସପ୍ତ ଲୋକ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ ବୋଲି ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି।
ଏଷ ସର୍ଵେଷୁ ଭୂତେଷୁ ଭୂତାତ୍ମା ନ ପ୍ରକାଶତେ। ଦୃଶ୍ଯତେ ତ୍ଵଗ୍ର୍ଯଯା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ସୂକ୍ଷ୍ମଯା ଜ୍ଞାନଵେଦିଭିଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଆତ୍ମା ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଅତି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବୁଦ୍ଧି ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଜ୍ଞାନ ଥିବା ଲୋକେ ଏହାକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି।
ଚିତ୍ତସ୍ଯ ହି ପ୍ରସାଦେନ ହନତି କର୍ମ ଶୁଭାଶୁଭମ୍। ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମାତ୍ମନି ସ୍ଥିତ୍ଵା ସୁଖମନନ୍ତ୍ଯମଶ୍ନୁତେ
ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ମଣିଷ ନିଜର ସଭଳ ଓ ଅସଭଳ କର୍ମକୁ ନଶ୍ୱ କରେ; ଶାନ୍ତ ଆତ୍ମାରେ ନିଜକୁ ରଖି, ଅନନ୍ତ ସୁଖକୁ ଉପଭୋଗ କରେ।
ଲକ୍ଷଣଂ ତୁ ପ୍ରସାଦସ୍ଯ ଯଥା ତୃପ୍ତଃ ସୁଖଂ ସ୍ଵପେତ୍। `ସୁଖଦୁଃଖେ ହି ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ନିର୍ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵୋ ନିଷ୍ପରିଗ୍ରହଃ'। ନିଵାତେ ଵା ଯଥା ଦୀପୋ ଦୀପ୍ଯେତ୍କୁଶଲଦୀପିତଃ
ଶାନ୍ତିର ଚିହ୍ନ ହେଉଛି, ଯେପରି ଜଣେ ତୃପ୍ତି ଭରି ଆନନ୍ଦରେ ଶୁଏ; ସେ ସୁଖ-ଦୁଃଖକୁ ଛାଡ଼ି, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଓ ଆସକ୍ତି ରହିତ ହୁଏ, ଯେପରି ନିରବାତ ସ୍ଥାନରେ ଦୀପ ଶାନ୍ତ ଜ୍ୱଳେ।
ପୂର୍ଵରାତ୍ରେଽପରେ ଚୈଵ ଯୁଞ୍ଜାନଃ ସତତଂ ମନଃ। ଲଧ୍ଵାହାରୋ ଵିଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ପଶ୍ଯତ୍ଯାତ୍ମାନମାତ୍ମନି
ପ୍ରଥମ ଓ ଶେଷ ରାତିରେ ସଦା ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ମଧ୍ୟମ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ସହିତ, ମଣିଷ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଆତ୍ମାରେ ଦେଖିପାରେ।
ପ୍ରଦୀପ୍ତେନେଵ ଦୀପେନ ମନୋଦୀପେନ ପଶ୍ଯତି। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽଽତ୍ମାନଂ ନିରାତ୍ମାନଂ ସ ତଦା ଵିପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ଯେପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତି ଦୀପରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ମନର ଦୀପରେ ମଣିଷ ଦେଖେ; ଆତ୍ମାକୁ ନିରାତ୍ମା ଭାବେ ଦେଖିଲେ, ସେବେଳେ ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ସର୍ଵୋପାଯୈସ୍ତୁ ଲୋଭସ୍ କ୍ରୋଧସ୍ଯ ଚ ଵିନିଗ୍ରହଃ। ଏତତ୍ପଵିତ୍ରଂ ଯଞ୍ଜ୍ଞାନଂ ତପୋ ଵୈ ସଂକ୍ରମୋ ମତଃ
ସମସ୍ତ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ଲୋଭ ଓ କ୍ରୋଧକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା—ଏହିଠାରେ ପବିତ୍ରତମ ଜ୍ଞାନ, ସତ୍ୟ ତପସ୍ୟା ଓ ଉତ୍ତମ ଅନୁଶାସନ ବୋଲି ମନାଯାଏ।
ନିତ୍ଯଂ କ୍ରୋଧାତ୍ତପୋ ରକ୍ଷେନ୍ଛ୍ରିଯଂ ରକ୍ଷେଚ୍ଚ ମତ୍ସରାତ୍। ଵିଦ୍ଯାଂ ମାନାପମାନାଭ୍ଯାମାତ୍ମାନଂ ତୁ ପ୍ରମାଦତଃ
ସଦା କ୍ରୋଧରୁ ତପସ୍ୟାକୁ, ଇର୍ଷ୍ୟାରୁ ଧନକୁ, ଅହଂକାର ଓ ଅପମାନରୁ ଜ୍ଞାନକୁ, ଓ ଅବିଚାରରୁ ନିଜକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଆନୃଶଂସ୍ଯଂ ପରୋ ଧର୍ମଃ କ୍ଷମା ଚ ପରମଂ ବଲମ୍। ଆତ୍ମଜ୍ଞାନଂ ପରଂ ଜ୍ଞାନଂ ପରଂ ସତ୍ଯଵ୍ରତଵ୍ରତମ୍
ଦୟା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧର୍ମ, ଖ୍ଷମା ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି; ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଜ୍ଞାନ, ଓ ସତ୍ୟବ୍ରତ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରତିଜ୍ଞା।
ସତ୍ଯସ୍ ଵଚନଂ ଶ୍ରେଯଃ ସତ୍ଯଂ ଜ୍ଞାନଂ ହିତଂ ଭଵେତ୍। ଯଦ୍ବୂତହିତମତ୍ଯନ୍ତଂ ତଦ୍ଵୈ ସତ୍ଯଂ ପରଂ ମତମ୍
ସତ୍ୟ କଥା ଉତ୍ତମ; ସତ୍ୟ ହେଉଛି ଜ୍ଞାନ ଓ ମଙ୍ଗଳକର; ଯାହା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭଲ, ସେଇ ହେଉଛି ପରମ ସତ୍ୟ।
ଯସ୍ ସର୍ଵେ ସମାରମ୍ଭା ନିରାଶୀର୍ବନ୍ଧନାଃ ସଦା। ତ୍ଯାଗେ ଯସ୍ ହୁତଂ ସର୍ଵଂ ସ ତ୍ଯାଗୀ ସ ଚ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍
ଯାହାର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଦା ଆଶା ଓ ବନ୍ଧନ ରହିତ, ଯିଏ ସବୁକିଛି ତ୍ୟାଗ କରିଦେଇଛି—ସେଇ ହେଉଛି ସତ୍ୟ ତ୍ୟାଗୀ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ।
ଯଦା ନ ଗୁରୁତାଂ ଚୈନଂ ଚ୍ଯାଵଯେଦୁପପାଦଯନ୍। ତଂ ଵିଦ୍ଯାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଯୋଗମଯୋଗଂ ଯୋଗସଂଜ୍ଞିତମ୍
ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ଭାର କିମ୍ବା ଅସ୍ଥିରତା ତାଙ୍କୁ ଭଙ୍ଗ କରେନାହିଁ, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଯୋଗ ଓ ଅଯୋଗ ଅବସ୍ଥାରେ ଅବସ୍ଥିତ ବୋଲି ଜାଣ।
ନ ହିଂସ୍ଯାତ୍ସର୍ଵଭୂତାନି ମୈତ୍ରାଯଣଗତଶ୍ଚରେତ୍। ନେଦଂ ଜୀଵିତମାସାଦ୍ଯଵୈରଂ କୁର୍ଵୀତ କେନଚିତ୍
କୌଣସି ପ୍ରାଣୀକୁ କ୍ଷତି କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତା ରଖିବା ଉଚିତ; ଏହି ଜୀବନ ପାଇଲାପରେ କାହା ସହିତ ବି ଦ୍ୱେଷ ରଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଆକିଂଚନ୍ଯଂ ସୁସଂତୋଷୋ ନିରାଶିତ୍ଵମଚାପଲମ୍। ଏତଦେଵ ପରଂ ଜ୍ଞାନଂ ସଦାତ୍ମଜ୍ଞାନମୁତ୍ତମମ୍
ଅସଙ୍ଗତା, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷ, ଆଶା ରହିତା ଓ ଶାନ୍ତି—ଏହିଠାରେ ପରମ ଜ୍ଞାନ, ସଦା ଉତ୍ତମ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ।
ପରିଗ୍ରହଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଭଵେଦ୍ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଯତଵ୍ରତଃ। ଅଶୋକଂ ସ୍ଥାନମାଶ୍ରିତ୍ ନିଶ୍ଚଲଂ ପ୍ରେତ୍ଯ ଚେହ ଚ
ସମସ୍ତ ଜମା ଛାଡ଼ି, ବୁଦ୍ଧିରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ନିୟମ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ; ଦୁଃଖ ରହିତ ଏବଂ ଅଚଳ ସ୍ଥାନକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିବା ଉଚିତ, ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ମଧ୍ୟ।
ତପୋନିତ୍ଯେନ ଦାନ୍ତେନ ମୁନିନା ସଂଯତାତ୍ମନା। ଅଜିତଂ ଜେତୁକାମେନ ଭାଵ୍ଯଂ ସଙ୍ଗେଷ୍ଵସଙ୍ଗିନା
ଯିଏ ସଦା ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟମରେ ଦୃଢ଼, ଏବଂ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଏ, ସେଠି ଅଜୟକୁ ଜିତିବାକୁ ଚାହିଁଥିବା ମୁନି, ସମ୍ପର୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ଅସଙ୍ଗ ହୋଇ ରହିବା ଉଚିତ।
ଗୁଣାଗୁଣମନାସଙ୍ଗମେକକାର୍ଯମନନ୍ତରମ୍। ଏତତ୍ତଦ୍ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵୃତ୍ତମାହୁରେକପଦଂ ସୁଖମ୍
ଗୁଣ ଓ ଦୋଷ ପ୍ରତି ଅସଙ୍ଗତା, ଏବଂ ଏକାଗ୍ର ମନ—ଏହିଠାରେ ହିଁ ସମସ୍ତେ କହନ୍ତି, ଏହା ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମର ଚରିତ୍ର, ଏକମାତ୍ର ସୁଖର ପଥ।
ପରିତ୍ଯଜତି ଯୋ ଦୁଃଖଂ ସୁଖଂ ଚାପ୍ଯୁଭଯଂ ନରଃ। ବ୍ରହ୍ମ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ସୋତ୍ଯନ୍ତମାସଙ୍ଗଂ ଚ ନ ଗଚ୍ଛତି
ଯିଏ ଦୁଃଖ ଓ ସୁଖ, ଦୁଇଟିକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ସେ ପରମ ବ୍ରହ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ ଏବଂ କେବେ ମଧ୍ୟ ଆସକ୍ତିରେ ପଡ଼େନାହିଁ।
ଯଥାଶ୍ରୁତମିଦଂ ସର୍ଵଂ ସମାସେନ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ। ଏତତ୍ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ କିଂ ଭୂଯଃ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛସି
ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ ସଂକ୍ଷେପରେ କହିଦେଲି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏଠାରେ ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?
ଏଵଂ ସଂକଥିତେ କୃତ୍ସ୍ନେ ମୋକ୍ଷଧର୍ମେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର। ଦୃଢପ୍ରୀତମନା ଵିପ୍ରୋ ଧର୍ମଵ୍ଯାଧମୁଵାଚ ହ
ଏଭଳି ମୋକ୍ଷ ଧର୍ମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ହେବା ପରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ମନ ଭଲ ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧର୍ମବ୍ୟାଧଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନ୍ଯାଯଯୁକ୍ତମିଦଂ ସର୍ଵଂ ଭଵତା ପରିକୀର୍ତିତମ୍। ନ ତେଽସ୍ତ୍ଯଵିଦିତଂ କିଂଚିଦ୍ଧର୍ମେଷ୍ଵଭିସମୀକ୍ଷ୍ଯତେ
ଆପଣ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଛନ୍ତି, ସେସବୁ ନ୍ୟାୟ ଅନୁଯାୟୀ; ଧର୍ମ ସମ୍ପର୍କରେ କିଛି ମଧ୍ୟ ଅପରିଚିତ ନାହିଁ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ମମ ଯୋ ଧର୍ମସ୍ତଂ ଚ ପଶ୍ଯ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ। ଯେନ ସିଦ୍ଧିରିଯଂ ପ୍ରାପ୍ତା ମଯା ବ୍ରାହ୍ମଣପୁଙ୍ଗଵ
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋ ପାଖରେ ଯେଉଁ ଧର୍ମ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଅଛି, ତାହା ଦେଖ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ସିଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ଭଗଵନ୍କ୍ଷିପ୍ରଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରଂ ଗୃହମ୍। ଦ୍ରଷ୍ଟୁମର୍ହସି ଧର୍ମଜ୍ଞ ମାତରଂ ପିତରଂ ଚ ମେ
ଉଠନ୍ତୁ, ଭଗବନ୍ତୁ, ଶୀଘ୍ର ଭିତର ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତୁ; ଆପଣ ମୋର ମାତା ଓ ପିତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ, ଧର୍ମଜ୍ଞ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ପ୍ରଵିଶ୍ଯାଥ ଦଦର୍ଶ ପରମାର୍ଚିତମ୍। ସୌଧଂ ହୃଦ୍ଯଂ ଚତୁଃଶାଲମତୀଵ ଚ ମନୋରମମ୍
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ଏକ ଅତି ସମ୍ମାନିତ ମହଳ, ଚାରିଟି ମଣ୍ଡପ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖିଲେ।
ଦେଵତାଗୃହସଂକାଶ ଦୈଵତୈଶ୍ଚ ସୁପୂଜିତମ୍। ଶଯନାସନସଂବାଧଂ ଗନ୍ଧୈଶ୍ଚ ପରମୈର୍ଯୁତମ୍
ସେ ଘର ଦେବତାଙ୍କ ଗୃହ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଭଲଭାବେ ପୂଜା କରିଥିଲେ; ଉତ୍ତମ ଶଯ୍ୟା ଓ ଆସନ ଥିଲା ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଗନ୍ଧରେ ଭରିଥିଲା।
ତତ୍ରଶୁକ୍ଲାମ୍ବରଧରୌ ପିତରାଵସ୍ଯ ପୂଜିତୌ। କୃତାହାରୌ ତୁ ସଂତୁଷ୍ଟାଵୁପଵିଷ୍ଟୌ ଵରାସନେ
ସେଠାରେ, ତାଙ୍କର ପିତାମାତା ଧଳା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସମ୍ମାନିତ ଓ ତୃପ୍ତି ହୋଇ ଭଲ ଆସନରେ ବସିଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଵ୍ଯାଧସ୍ଯ ପିତରୌ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ସଂଦଦର୍ଶ ହ'। ଧର୍ମଵ୍ଯାଧସ୍ତୁ ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାଦେଷୁ ଶିରସାଽପତତ୍
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେଇ ବ୍ୟାଧର ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ଧର୍ମବ୍ୟାଧ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ମାଥା ନମାଇ ପାଦରେ ପଡ଼ିଲେ।