ଦ୍ଵ୍ଯକ୍ଷରାଦଭିସଂଧାଯ କେଚିଚ୍ଛ୍ଲୋକପଦାଙ୍କିତୈଃ। ଶତୈରନ୍ଯୈଃ ସହସ୍ରୈଶ୍ଚ ପ୍ରତ୍ଯଯୋ ମୋକ୍ଷଲକ୍ଷଣମ୍
କେହି ଦୁଇ ଅକ୍ଷର ଥିବା ଶ୍ଲୋକ ଲେଖି ମୁକ୍ତିର ନିଶ୍ଚିତତା ଖୋଜନ୍ତି, ଆଉ କେହି ଶତ, ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଲେଖି ଏହି ଲକ୍ଷଣକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ନାଯଂ ଲୋକୋସ୍ତି ନ ପରୋ ନ ସୁଖଂ ସଂଶଯାତ୍ମନଃ। ଊଟୁର୍ଜ୍ଞାନଵିଦୋ ଵୃଦ୍ଧାଃ ପ୍ରତ୍ଯଯୋ ମୋକ୍ଷଲକ୍ଷଣମ୍
ଯାହାର ମନ ଶଙ୍କାରେ ଭରିଯାଇଛି, ସେ ପାଇଁ ଏହି ଜଗତ ନାହିଁ, ପରଲୋକ ନାହିଁ, ସୁଖ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଜ୍ଞାନୀ ବୃଦ୍ଧମାନେ ମୁକ୍ତିର ନିଶ୍ଚିତତାକୁ ମୁକ୍ତିର ଲକ୍ଷଣ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ଵିଦିତାର୍ଥସ୍ତୁ ଵେଦାନାଂ ପରିଵେଦ ପ୍ରଯୋଜନମ୍। ଉଦ୍ଵିଜେତ୍ସ ତୁ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଦାଵାଗ୍ନେରିଵ ମାନଵଃ
ଯିଏ ବେଦର ଅର୍ଥ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ବୁଝିଛି, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ, ଯେପରି ଜଣେ ମଣିଷ ଅଗ୍ନିରୁ ଦୂରେ ଯାଏ।
ଶୁଷ୍କଂ ତର୍କଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯଆଶ୍ରଯସ୍ଵ ଶ୍ରୁତିଂ ସ୍ମୃତିମ୍। ଏକାରାଭିସଂବଦ୍ଧଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ହେତୁଭିରିଚ୍ଛସି। ବୁଦ୍ଧିର୍ନ ତସ୍ଯ ସିଦ୍ଧ୍ଯେତ ସାଧନସ୍ଯ ଵିପର୍ଯଯାତ୍
ଶୁଷ୍କ ତର୍କକୁ ଛାଡି ଶ୍ରୁତି ଓ ସ୍ମୃତିରେ ଭରସା କର। ଏକ ଅକ୍ଷର ଉପରେ ତର୍କ କରି ସତ୍ୟ ଖୋଜିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ତୁମର ବୁଦ୍ଧି ସଫଳ ହେବ ନାହିଁ, କାରଣ ଉପାୟ ବିପରୀତ ହେଇଯିବ।
ଵେଦ୍ଯଂ ପୂର୍ଵଂ ଵେଦିତଵ୍ଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନା- ତ୍ତଦ୍ଧୀର୍ଵେଦସ୍ତସ୍ଯ ଵେଦଃ ଶରୀରମ୍। ଵେଦସ୍ତତ୍ତ୍ଵଂ ତତ୍ସମାସୋପଲବ୍ଧିଃ କ୍ଲୀବସ୍ତ୍ଵାତ୍ମା ନ ସ ଵେଦ୍ଯଂ ନ ଵେଦଃ
ଯାହାକୁ ଜାଣିବା ଦରକାର, ସେଥିପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରି ପ୍ରଥମେ ବୁଝିବା ଉଚିତ। ଏହି ବୁଝିବା ହିଁ ବେଦ, ବେଦ ହେଉଛି ଶରୀର, ବେଦ ହେଉଛି ସତ୍ୟ ଓ ଏହାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନୁଭୂତି। କିନ୍ତୁ ଅସକ୍ତ ଆତ୍ମା ନା ବେଦ୍ୟ, ନା ବେଦ।
ଵେଦୋକ୍ତମାଯୁର୍ଦେଵାନାମାଶିଷଶ୍ଚୈଵ କର୍ମଣାମ୍। ଫଲତ୍ଯନୁଯୁଗଂ ଲୋକେ ପ୍ରଭାଵଶ୍ଚ ଶରୀରିଣାମ୍
ବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଆୟୁ ଦେବମାନେ ପାଇଁ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ କର୍ମ ମଧ୍ୟ ଦେବମାନେ ପାଇଁ। ଏହି କର୍ମର ଫଳ ଯୁଗ ଯୁଗରେ ଲୋକରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ଶରୀରୀ ଜୀବର ପ୍ରଭାବ ମଧ୍ୟ ଏମିତି।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ପ୍ରସାଦେନ ତଦେତତ୍ପରିଵର୍ଜଯେତ୍। ତସ୍ମାଦନଶନଂ ଦିଵ୍ଯଂ ନିରୁଦ୍ଧେନ୍ଦ୍ରିଯଗୋଚରମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ସ୍ପଷ୍ଟତା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସବୁକୁ ଛାଡିଦେବା ଉଚିତ। ଏହିପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ଉପବାସ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ହୋଇଛି, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ଚଳାଚଳକୁ ଅଟକାଇ ଦିଏ।
ତପସା ସ୍ଵର୍ଗଗମନଂ ଭୋଗୋ ଦାନେନ ଜାଯତେ। ଜ୍ଞାନେନ ମୋକ୍ଷୋ ଵିଜ୍ଞେଯସ୍ତୀର୍ଥସ୍ନାନାଦଘକ୍ଷଯଃ
ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ, ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଭୋଗ ମିଳେ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ବୁଝିବା ଉଚିତ, ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ଅପରାଧ ଦୂର ହୁଏ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ମହାଯଶାଃ। ଭଗଵଞ୍ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ପ୍ରଦାନଵିଧିମୁତ୍ତମମ୍
ଏପରି ଉତ୍ତର ଦେଲାପରେ, ରାଜା ଏବଂ ମହାୟଶସ୍ବୀ କହିଲେ: 'ଭଗବନ୍, ମୁଁ ଉତ୍ତମ ଦାନର ବିଧି ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।'
ଯତ୍ତତ୍ପୃଚ୍ଛସି ରାଜେନ୍ଦ୍ରଦାନଧର୍ମଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିର। ଇଷ୍ଟଂ ଚେଦଂ ସଦା ମହ୍ଯଂ ରାଜନ୍ଗୌରଵତସ୍ତଥା
ରାଜା, ତୁମେ ଯେ ଦାନ ଧର୍ମ ବିଷୟରେ ପଚାରିଛ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଏହା ସଦା ମୋର ପ୍ରିୟ, ଆଉ ମୁଁ ଏହାକୁ ସମ୍ମାନ କରେ।
ଶୃଣୁ ଦାନରହସ୍ଯାନି ଶ୍ରୁତିସ୍ମୃତ୍ଯୁଦିତାନି ଚ। ଛାଯାଯାଂ କରିଣଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ତତ୍କର୍ମ ପରିଵୀଜିତମ୍। ଦଶକଲ୍ପାଯୁତାନୀହ ନ କ୍ଷୀଯେତ ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ଦାନର ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଓ ଶ୍ରୁତି-ସ୍ମୃତିରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ବିଷୟ ଶୁଣ। ହାତୀର ଛାୟାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି, ବିଧି ଅନୁସାରେ ପୂଜା କଲେ, ଦଶ ହଜାର କଳ୍ପ ଯାଏ ଏହା କ୍ଷୟ ହୁଏ ନାହିଁ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର।
ଜୀଵନାଯ ସମାକ୍ଲିନ୍ନଂ ଵସୁ ଦତ୍ତ୍ଵା ମହୀପତେ। ଵିପ୍ରଂ ତୁ ଵାସଯେଦ୍ଯସ୍ତୁ ସର୍ଵଯଜ୍ଞୈଃ ସ ଇଷ୍ଟଵାନ୍
ରାଜା, ଜୀବନ ଦେବା ପାଇଁ ଭିଜା ଧନ ଦାନ କରି, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଘର ଦେଇଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ।
ପ୍ରତିସ୍ରୋତଶ୍ଚିତ୍ରଵାହାଃ ପର୍ଜନ୍ଯୋଽନ୍ନାନୁସଂଚରନ୍। ମହାଧୁରି ଯଥା ନାଵା ମହାପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ। ଵିଷୁଵେ ଵିପ୍ରଦତ୍ତାନି ଦଧିମଧ୍ଵକ୍ଷଯାଣି ଚ
ଯେପରି ବଡ଼ ନଦୀ ପ୍ରବାହ ବିପରୀତ ଦିଗକୁ ଯାଏ, ମେଘ ଅନ୍ନ ବଣ୍ଟନ କରେ, ଏମିତି ଏକ ବଡ଼ ନୌକା ଭଳି ମହାପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ବିଷୁବ ଦିନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦହି ଓ ମଧୁ ଦାନ କଲେ, ଏହା ଅକ୍ଷୟ ରହେ।
ପର୍ଵସୁ ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ଦାନମୃତୌ ଦଶଗୁଣଂ ଭଵେତ୍। `ଅବ୍ଦେ ଦଶଗୁଣଂ ପ୍ରୋକ୍ତମନନ୍ତଂ ଵିଷୁଵେ ଭଵେତ୍
ପର୍ବ ଦିନରେ ଦାନ ଦୁଇ ଗୁଣା ହୁଏ, ମୃତ୍ୟୁରେ ଦଶ ଗୁଣା ହୁଏ, ବର୍ଷରେ ଦଶ ଗୁଣା ହୁଏ, ବିଷୁବରେ ଏହା ଅନନ୍ତ ହୁଏ।
ଅଯନେ ଵିଷୁଵେ ଚୈଵଷଡଶୀତିମୁଖେଷୁ ଚ। ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯୋପରାଗେ ଚ ଦତ୍ତମକ୍ଷଯମୁଚ୍ଯତେ
ଅୟନ, ବିଷୁବ, ଷଢ଼ଅଷୀତି ଦିନର ଆରମ୍ଭ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର-ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣରେ ଦାନ କଲେ, ଏହା ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ।
ଋତୁଷୁ ଦଶଗୁଣଂ ଵଦନ୍ତି ଦତ୍ତଂ ଶତଗୁଣମୃତ୍ଵଯନାଦିଷୁ ଧ୍ରୁଵମ୍। ଭଵତି ସହସ୍ରଗୁଣଂ ଦିନସ୍ଯ ରାହୋ- ର୍ଵିଷୁଵତି ଚାକ୍ଷଯମଶ୍ନୁତେ ଫଲମ୍
ଋତୁ ଦିନରେ ଦାନ ଦଶ ଗୁଣା ହୁଏ, ଋତୁ ଆରମ୍ଭରେ ଶତ ଗୁଣା ହୁଏ, ଦିନର ରାହୁ ଅଂଶରେ ଏହା ହଜାର ଗୁଣା ହୁଏ, ବିଷୁବରେ ଅକ୍ଷୟ ଫଳ ମିଳେ।
ନାଭୂମିଦୋ ଭୂମିମଶ୍ନାତି ରାଜ- ନ୍ନାଯାନଦୋ ଯାନମାରୁହ୍ଯ ଯାତି। ଯାନ୍ଯାନ୍କାମାନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଦଦାତି ତାଂସ୍ତାନ୍କାମାଞ୍ଜାଯମାନଃ ସ ଭୁଙ୍କ୍ତେ
ରାଜା, ଯିଏ ଭୂମି ଦାନ କରେନି, ସେ ଭୂମିର ଉପଭୋଗ କରେନି; ଯିଏ ଯାନ ଦାନ କରେନି, ସେ ଯାନରେ ଯାଏନି; ଯେ କାମନା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଜନ୍ମ ନେଲାପରେ ସେହି କାମନା ଉପଭୋଗ କରେ।
ଅଗ୍ନେରପତ୍ଯଂ ପ୍ରଥମଂ ସୁଵର୍ଣଂ ଭୂର୍ଵୈଷ୍ଣଵୀ ସୂର୍ଯସୁତାଶ୍ଚ ଗାଵଃ। ଲୋକାଶ୍ତ୍ରଯସ୍ତେନ ଭଵନ୍ତି ଦତ୍ତା ଯଃ କାଞ୍ଚନଂ ଗାଶ୍ଚ ମହୀଂ ଚ ଦଦ୍ଯାତ୍
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଗ୍ନିର ପ୍ରଥମ ସନ୍ତାନ, ଭୂମି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର, ଗାଉ ହେଉଛି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଝିଅମାନେ। ଯିଏ ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ଗାଉ ଓ ଭୂମି ଦାନ କରେ, ସେ ତିନି ଲୋକ ଉପଲବ୍ଧ କରେ।
ପରଂହି ଦାନାନ୍ନ ବଭୂଵ ଶାଶ୍ଵତଂ ଭଵ୍ଯଂ ତ୍ରିଲୋକେ ଭଵତେ କୁତଃ ପୁନଃ। ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରଧାନଂ ପରମଂ ହି ଦାନଂ ଵଦନ୍ତି ଲୋକେଷୁ ଵିଶିଷ୍ଟବୁଦ୍ଧଯଃ
ଦାନ ଭଳି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ଉପହାର ତିନି ଲୋକରେ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ; ଏହାଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଓ ଶୁଭ କିଛି ଅନ୍ୟ ନାହିଁ। ତେଣୁ ଜଗତରେ ବିଶିଷ୍ଟ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଦାନକୁ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପରମ ମନେ କରନ୍ତି।
ଇକ୍ଷ୍ଵାକୌ ସଂସ୍ତିତେ ରାଜଞ୍ଶଶାଦଃ ପୃଥିଵୀମିମାମ୍। ପ୍ରାପ୍ତଃ ପରମଧର୍ମାତ୍ମା ସୋଽଯୋଧ୍ଯାଯାଂ ନୃପୋଽଭଵତ୍
ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ଚାଲିଗଲାପରେ, ରାଜା, ଶଶାଦ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଅଧିକାର କରି, ଆୟୋଧ୍ୟାରେ ରାଜା ହେଲେ; ସେ ଅତି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ।
ଶଶାଦସ୍ଯ ତୁ ଦାଯାଦ କକୁତ୍ସ୍ଥୋ ନାମ ଵୀର୍ଯଵାନ୍। ଅନେନାଶ୍ଚାପି କାକୁତ୍ସ୍ଥଃ ପୃଥୁଶ୍ଚାନେନସଃ ସୁତଃ
ଶଶାଦଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କକୁତ୍ସ୍ଥ ଥିଲେ; କକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କୁ ଅନେନା ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଅନେନାଙ୍କୁ ପ୍ରିଥୁ, ଅନେନାଙ୍କ ପୁତ୍ର।
ଵିଷ୍ଵଗଶ୍ଵଃ ପୃଥୋଃ ପୁତ୍ରସ୍ତସ୍ମାଦାର୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଜଜ୍ଞିଵାନ୍। ଆର୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଯୁଵନାଶ୍ଵସ୍ତୁ ଶ୍ରାଵସ୍ତସ୍ତସ୍ଯ ଚାତ୍ମଜଃ
ପ୍ରିଥୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ବିଶ୍ୱଗଶ୍ୱ ଥିଲେ; ବିଶ୍ୱଗଶ୍ୱଙ୍କୁ ଆର୍ଦ୍ର ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଆର୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଯୁବନାଶ୍ୱ ଓ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶ୍ରାବସ୍ତ।
ଜଜ୍ଞେ ଶ୍ରାଵସ୍ତକୋ ରାଜା ଶ୍ରାଵସ୍ତୀ ଯେନ ନିର୍ମିତା। ଶ୍ରାଵସ୍ତସ୍ଯ ତୁ ଦାଯାଦୋ ବୃହଦଶ୍ଵୋ ମହାବଲଃ
ଶ୍ରାବସ୍ତକ ରାଜା ଜନ୍ମିଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରାବସ୍ତୀ ଗଠିତ ହେଲା। ଶ୍ରାବସ୍ତଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ବୃହଦଶ୍ୱ, ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ବୃହଦଶ୍ଵସ୍ ଦାଯାଦଃ କୁଵଲାଶ୍ଵ ଇତି ସ୍ମୃତଃ। କୁଵଲାଶ୍ଵସ୍ଯ ପୁତ୍ରାଣାଂ ସହସ୍ରାଣ୍ଯେକଵିଂସତିଃ
ବୃହଦଶ୍ୱଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ କୁବଳାଶ୍ୱ ନାମରେ ପରିଚିତ। କୁବଳାଶ୍ୱଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏକେଇଶ ହଜାର ଥିଲେ।
ସର୍ଵେ ଵିଦ୍ଯାସୁ ନିଷ୍ଣାତା ବଲଵନ୍ତୋ ଦୁରାସଦାଃ। କୁଵଲାଶ୍ଵଶ୍ଚ ପିତୃତୋଗୁଣୈରଭ୍ଯଧିକୋଽଭଵତ୍
ସମସ୍ତେ ଶିକ୍ଷାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅଜୟ। କୁବଳାଶ୍ୱ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନଙ୍କ ଗୁଣରେ ଅଧିକ ଥିଲେ।
ସମଯେ ତଂ ତଦା ରାଜ୍ଯେ ବୃହଦଶ୍ଵୋଽଭ୍ଯଷେଚଯତ୍। କୁଵଲାଶ୍ଵଂ ମହାରାଜ ଶୂରମୁତ୍ତମଧାର୍ମିକମ୍
ଯଥାସମୟରେ, ବୃହଦଶ୍ୱ ଶୂର ଓ ଉତ୍ତମ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ କୁବଳାଶ୍ୱଙ୍କୁ ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷେକ କଲେ, ମହାରାଜ।
ପୁତ୍ରସଂକ୍ରାମିତଶ୍ରୀସ୍ତୁ ବୃହଦଶ୍ଵୋ ମହୀପତିଃ। ଜଗାମ ତପସେ ଧୀମାଂସ୍ତପୋଵନମମିତ୍ରହା
ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ରାଜସ୍ୱ ଦେଇ, ବୃହଦଶ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଶତ୍ରୁନାଶକ ରାଜା, ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ତପୋବନକୁ ଯାଇଲେ।
ଅଥ ଶଶ୍ଵାଵ ରାଜର୍ଷିଂ ତମୁଦଙ୍କୋ ନରାଧିପ। ଵନଂ ସଂପ୍ରସ୍ଥିତଂ ରାଜନ୍ବୃହଦଶ୍ଵଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ
ତାପରେ, ରାଜା, ବୃହଦଶ୍ୱ ରାଜାର୍ଷି ତପୋବନକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଦଙ୍କ ତାଙ୍କୁ ଆସି ମିଳିଲେ।
ତମୁଦଙ୍କୋ ମହାତେଜାଃ ସର୍ଵାସ୍ତ୍ରଵିଦୁଷାଂଵରମ୍। ନ୍ଯଵାରଯଦମେଯାତ୍ମା ସମାସାଦ୍ଯ ପୁରୋତ୍ତମେ
ଉଦଙ୍କ, ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଅପାର ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଧାରଣ କରି, ସେ ପ୍ରମୁଖ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚି ବୃହଦଶ୍ୱଙ୍କୁ ରୋକିଲେ।
ଭଵତା ରକ୍ଷଣଂ କାର୍ଯଂ ତତ୍ତାଵତ୍କର୍ତୁମର୍ହସି। ନିରୁଦ୍ଵିଗ୍ରା ଵଯଂ ରାଜଂସ୍ତ୍ଵତ୍ପ୍ରଦାଦ୍ଵସେମହି
ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା କରାଯିବା ଦାୟିତ୍ୱ; ଆପଣ ଏହା କରିବା ଉଚିତ। ଆମେ ରାଜା, ଆପଣଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଭୟ ନଥିବା ଭାବରେ ଏଠାରେ ରହିପାରିବା।