ତିଷ୍ଠନ୍ଗୃହେ ଚୈଵ ମୁନିର୍ନିତ୍ଯଂ ଶୁଚିରଲଂକୃତଃ। ଯାଵଜ୍ଜୀଵଂ ଦଯାଵାଂଶ୍ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁ ମୁନି ଘରେ ରୁହି ନିତ୍ୟ ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭ୍ର ରହନ୍ତି, ସାରା ଜୀବନ ଦୟାଶୀଳ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭନ୍ତି।
ନ ହି ପାପାନି କର୍ମାଣି ଶୁଦ୍ଧ୍ଯନ୍ତ୍ଯନଶନାଦିଭିଃ। ସୀଦତ୍ଯନଶନାଦେଵ ମାଂସଶୋଣିତଲେପନଃ
ଉପବାସ ଓ ଏହା ପରି କାମ କରିଲେ ପାପ କେବେ ପବିତ୍ର ହୁଏନି; କେବଳ ଉପବାସ କଲେ ମାଂସ ଓ ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ଦେହ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ।
ଅଜ୍ଞାତଂ କର୍ମ କୃତ୍ଵା ଚ କ୍ଲେଶୋ ନାନ୍ଯତ୍ପ୍ରହୀଯତେ। ନାଗ୍ନିର୍ଦହତି କର୍ମାଣି ଭାଵଶୂନ୍ଯସ୍ଯ ଦେହିନଃ
ଅଜଣା କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ଦୁଃଖ ଅନ୍ୟପ୍ରକାରେ ଦୂର ହୁଏନି; ଯାହାର ମନ ଖାଲି, ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଅଗ୍ନି ଦାହ କରିପାରେ ନାହିଁ।
ପୁଣ୍ଯାଦେଵ ପ୍ରଵ୍ରଜନ୍ତି ଶୁଧ୍ଯନ୍ତ୍ଯନଶନାନି ଚ। ନ ମୂଲଫଲଭକ୍ଷିତ୍ଵାନ୍ନ ମୌନାନ୍ନାନିଲାଶନାତ୍
ମାନେଷ୍ଵର ଲୋକେ କେବଳ ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବାହାରିଯାନ୍ତି ଏବଂ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ମୂଳ ଫଳ ଖାଇବା, ମୌନ ରହିବା କିମ୍ବା ବାୟୁ ଖାଇବା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ଶିରସୋ ମୁଣ୍ଡନାଦ୍ଵାଽପି ନ ସ୍ଥାନକୁଟିକାସନାତ୍। ନ ଜଟାଧାରଣାଦ୍ଵାଽପିନ ତୁ ସ୍ଥାନକୁଟିକାସନାତ୍
ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡାଇଲେ, କୁଟିରେ ବସିଲେ, ଜଟା ଧରିଲେ କିମ୍ବା କୁଟିରେ ବସିଲେ ପବିତ୍ରତା ମିଳେନି।
ନିତ୍ଯଂ ହ୍ଯନଶନାଦ୍ଵାଽପି ନାଗ୍ନିଶୁଶ୍ରୂଷଣାଦପି। ନ ଚୋଦକପ୍ରଵେଶେନ ନ ଚ କ୍ଷ୍ମାଶଯନାଦପି
ନିତ୍ୟ ଉପବାସ କଲେ, ଅଗ୍ନିକୁ ସେବା କଲେ, ପାଣିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ କିମ୍ବା ଭୂମିରେ ଶୋଇଲେ ପବିତ୍ରତା ମିଳେନି।
ଜ୍ଞାନେନ କର୍ମଣା ଵାପି ଜରାମରଣମେଵ ଚ। ଵ୍ଯାଧଯଶ୍ଚ ପ୍ରହୀଯନ୍ତେ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଚୋତ୍ତମଂ ପଦମ୍
ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ରୋଗ ଦୂର ହୁଏ, ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।
ବୀଜାନି ହ୍ଯଗ୍ନିଦଗ୍ଧାନି ନ ରୋହନ୍ତି ପୁନର୍ଯଥା। ଜ୍ଞାନଦଗ୍ଧୈସ୍ତଧା କ୍ଲେଶୈର୍ନାତ୍ମା ସଂଡୁଜ୍ଯତେ ପୁନଃ
ଯେପରି ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଥିବା ବୀଜ ଆଉ ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏନି, ସେପରି ଜ୍ଞାନରେ ଦହିଯାଇଥିବା ଦୁଃଖରେ ଆତ୍ମା ଆଉ ବନ୍ଧି ହୁଏନି।
ଆତ୍ମନା ଵିପ୍ରହୀଣାନି କାଷ୍ଠକୁଣ୍ଠୋପମାନି ଚ। ଵିନଶ୍ଯନ୍ତି ନ ସଂଦେହଃ ଫେନାନୀଵ ମହାର୍ଣଵେ
ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଥିବା ଦୁଃଖ, କାଠ ବା ମାଟିର ଟୁକୁଡ଼ା ପରି, ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ ଫେନା ପରି।
ଆତ୍ମାନଂ ଵିନ୍ଦତେ ଯେନ ସର୍ଵଭୂତଗୁହାଶଯମ୍। ଶ୍ଲୋକେନ ଯଦି ଵାଽର୍ଧେନ କ୍ଷୀଣଂ ତସ୍ଯ ପ୍ରଯୋଜନମ୍
ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ହୃଦୟ ଗୁହାରେ ଥିବା ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିପାରେ, ଏକ ଶ୍ଲୋକ କିମ୍ବା ଅର୍ଧ ଶ୍ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର କାମ ସଫଳ ହୁଏ।
ଦ୍ଵ୍ଯକ୍ଷରାଦଭିସଂଧାଯ କେଚିଚ୍ଛ୍ଲୋକପଦାଙ୍କିତୈଃ। ଶତୈରନ୍ଯୈଃ ସହସ୍ରୈଶ୍ଚ ପ୍ରତ୍ଯଯୋ ମୋକ୍ଷଲକ୍ଷଣମ୍
କେହି ଦୁଇ ଅକ୍ଷର ଥିବା ଶ୍ଲୋକ ଲେଖି ମୁକ୍ତିର ନିଶ୍ଚିତତା ଖୋଜନ୍ତି, ଆଉ କେହି ଶତ, ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଲେଖି ଏହି ଲକ୍ଷଣକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ନାଯଂ ଲୋକୋସ୍ତି ନ ପରୋ ନ ସୁଖଂ ସଂଶଯାତ୍ମନଃ। ଊଟୁର୍ଜ୍ଞାନଵିଦୋ ଵୃଦ୍ଧାଃ ପ୍ରତ୍ଯଯୋ ମୋକ୍ଷଲକ୍ଷଣମ୍
ଯାହାର ମନ ଶଙ୍କାରେ ଭରିଯାଇଛି, ସେ ପାଇଁ ଏହି ଜଗତ ନାହିଁ, ପରଲୋକ ନାହିଁ, ସୁଖ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଜ୍ଞାନୀ ବୃଦ୍ଧମାନେ ମୁକ୍ତିର ନିଶ୍ଚିତତାକୁ ମୁକ୍ତିର ଲକ୍ଷଣ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ଵିଦିତାର୍ଥସ୍ତୁ ଵେଦାନାଂ ପରିଵେଦ ପ୍ରଯୋଜନମ୍। ଉଦ୍ଵିଜେତ୍ସ ତୁ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଦାଵାଗ୍ନେରିଵ ମାନଵଃ
ଯିଏ ବେଦର ଅର୍ଥ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ବୁଝିଛି, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ, ଯେପରି ଜଣେ ମଣିଷ ଅଗ୍ନିରୁ ଦୂରେ ଯାଏ।
ଶୁଷ୍କଂ ତର୍କଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯଆଶ୍ରଯସ୍ଵ ଶ୍ରୁତିଂ ସ୍ମୃତିମ୍। ଏକାରାଭିସଂବଦ୍ଧଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ହେତୁଭିରିଚ୍ଛସି। ବୁଦ୍ଧିର୍ନ ତସ୍ଯ ସିଦ୍ଧ୍ଯେତ ସାଧନସ୍ଯ ଵିପର୍ଯଯାତ୍
ଶୁଷ୍କ ତର୍କକୁ ଛାଡି ଶ୍ରୁତି ଓ ସ୍ମୃତିରେ ଭରସା କର। ଏକ ଅକ୍ଷର ଉପରେ ତର୍କ କରି ସତ୍ୟ ଖୋଜିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ତୁମର ବୁଦ୍ଧି ସଫଳ ହେବ ନାହିଁ, କାରଣ ଉପାୟ ବିପରୀତ ହେଇଯିବ।
ଵେଦ୍ଯଂ ପୂର୍ଵଂ ଵେଦିତଵ୍ଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନା- ତ୍ତଦ୍ଧୀର୍ଵେଦସ୍ତସ୍ଯ ଵେଦଃ ଶରୀରମ୍। ଵେଦସ୍ତତ୍ତ୍ଵଂ ତତ୍ସମାସୋପଲବ୍ଧିଃ କ୍ଲୀବସ୍ତ୍ଵାତ୍ମା ନ ସ ଵେଦ୍ଯଂ ନ ଵେଦଃ
ଯାହାକୁ ଜାଣିବା ଦରକାର, ସେଥିପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରି ପ୍ରଥମେ ବୁଝିବା ଉଚିତ। ଏହି ବୁଝିବା ହିଁ ବେଦ, ବେଦ ହେଉଛି ଶରୀର, ବେଦ ହେଉଛି ସତ୍ୟ ଓ ଏହାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନୁଭୂତି। କିନ୍ତୁ ଅସକ୍ତ ଆତ୍ମା ନା ବେଦ୍ୟ, ନା ବେଦ।
ଵେଦୋକ୍ତମାଯୁର୍ଦେଵାନାମାଶିଷଶ୍ଚୈଵ କର୍ମଣାମ୍। ଫଲତ୍ଯନୁଯୁଗଂ ଲୋକେ ପ୍ରଭାଵଶ୍ଚ ଶରୀରିଣାମ୍
ବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଆୟୁ ଦେବମାନେ ପାଇଁ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ କର୍ମ ମଧ୍ୟ ଦେବମାନେ ପାଇଁ। ଏହି କର୍ମର ଫଳ ଯୁଗ ଯୁଗରେ ଲୋକରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ଶରୀରୀ ଜୀବର ପ୍ରଭାବ ମଧ୍ୟ ଏମିତି।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ପ୍ରସାଦେନ ତଦେତତ୍ପରିଵର୍ଜଯେତ୍। ତସ୍ମାଦନଶନଂ ଦିଵ୍ଯଂ ନିରୁଦ୍ଧେନ୍ଦ୍ରିଯଗୋଚରମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ସ୍ପଷ୍ଟତା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସବୁକୁ ଛାଡିଦେବା ଉଚିତ। ଏହିପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ଉପବାସ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ହୋଇଛି, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ଚଳାଚଳକୁ ଅଟକାଇ ଦିଏ।
ତପସା ସ୍ଵର୍ଗଗମନଂ ଭୋଗୋ ଦାନେନ ଜାଯତେ। ଜ୍ଞାନେନ ମୋକ୍ଷୋ ଵିଜ୍ଞେଯସ୍ତୀର୍ଥସ୍ନାନାଦଘକ୍ଷଯଃ
ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ, ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଭୋଗ ମିଳେ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ବୁଝିବା ଉଚିତ, ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ଅପରାଧ ଦୂର ହୁଏ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ମହାଯଶାଃ। ଭଗଵଞ୍ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ପ୍ରଦାନଵିଧିମୁତ୍ତମମ୍
ଏପରି ଉତ୍ତର ଦେଲାପରେ, ରାଜା ଏବଂ ମହାୟଶସ୍ବୀ କହିଲେ: 'ଭଗବନ୍, ମୁଁ ଉତ୍ତମ ଦାନର ବିଧି ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।'
ଯତ୍ତତ୍ପୃଚ୍ଛସି ରାଜେନ୍ଦ୍ରଦାନଧର୍ମଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିର। ଇଷ୍ଟଂ ଚେଦଂ ସଦା ମହ୍ଯଂ ରାଜନ୍ଗୌରଵତସ୍ତଥା
ରାଜା, ତୁମେ ଯେ ଦାନ ଧର୍ମ ବିଷୟରେ ପଚାରିଛ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଏହା ସଦା ମୋର ପ୍ରିୟ, ଆଉ ମୁଁ ଏହାକୁ ସମ୍ମାନ କରେ।
ଶୃଣୁ ଦାନରହସ୍ଯାନି ଶ୍ରୁତିସ୍ମୃତ୍ଯୁଦିତାନି ଚ। ଛାଯାଯାଂ କରିଣଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ତତ୍କର୍ମ ପରିଵୀଜିତମ୍। ଦଶକଲ୍ପାଯୁତାନୀହ ନ କ୍ଷୀଯେତ ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ଦାନର ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଓ ଶ୍ରୁତି-ସ୍ମୃତିରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ବିଷୟ ଶୁଣ। ହାତୀର ଛାୟାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି, ବିଧି ଅନୁସାରେ ପୂଜା କଲେ, ଦଶ ହଜାର କଳ୍ପ ଯାଏ ଏହା କ୍ଷୟ ହୁଏ ନାହିଁ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର।
ଜୀଵନାଯ ସମାକ୍ଲିନ୍ନଂ ଵସୁ ଦତ୍ତ୍ଵା ମହୀପତେ। ଵିପ୍ରଂ ତୁ ଵାସଯେଦ୍ଯସ୍ତୁ ସର୍ଵଯଜ୍ଞୈଃ ସ ଇଷ୍ଟଵାନ୍
ରାଜା, ଜୀବନ ଦେବା ପାଇଁ ଭିଜା ଧନ ଦାନ କରି, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଘର ଦେଇଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ।
ପ୍ରତିସ୍ରୋତଶ୍ଚିତ୍ରଵାହାଃ ପର୍ଜନ୍ଯୋଽନ୍ନାନୁସଂଚରନ୍। ମହାଧୁରି ଯଥା ନାଵା ମହାପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ। ଵିଷୁଵେ ଵିପ୍ରଦତ୍ତାନି ଦଧିମଧ୍ଵକ୍ଷଯାଣି ଚ
ଯେପରି ବଡ଼ ନଦୀ ପ୍ରବାହ ବିପରୀତ ଦିଗକୁ ଯାଏ, ମେଘ ଅନ୍ନ ବଣ୍ଟନ କରେ, ଏମିତି ଏକ ବଡ଼ ନୌକା ଭଳି ମହାପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ବିଷୁବ ଦିନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦହି ଓ ମଧୁ ଦାନ କଲେ, ଏହା ଅକ୍ଷୟ ରହେ।
ପର୍ଵସୁ ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ଦାନମୃତୌ ଦଶଗୁଣଂ ଭଵେତ୍। `ଅବ୍ଦେ ଦଶଗୁଣଂ ପ୍ରୋକ୍ତମନନ୍ତଂ ଵିଷୁଵେ ଭଵେତ୍
ପର୍ବ ଦିନରେ ଦାନ ଦୁଇ ଗୁଣା ହୁଏ, ମୃତ୍ୟୁରେ ଦଶ ଗୁଣା ହୁଏ, ବର୍ଷରେ ଦଶ ଗୁଣା ହୁଏ, ବିଷୁବରେ ଏହା ଅନନ୍ତ ହୁଏ।
ଅଯନେ ଵିଷୁଵେ ଚୈଵଷଡଶୀତିମୁଖେଷୁ ଚ। ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯୋପରାଗେ ଚ ଦତ୍ତମକ୍ଷଯମୁଚ୍ଯତେ
ଅୟନ, ବିଷୁବ, ଷଢ଼ଅଷୀତି ଦିନର ଆରମ୍ଭ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର-ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣରେ ଦାନ କଲେ, ଏହା ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ।
ଋତୁଷୁ ଦଶଗୁଣଂ ଵଦନ୍ତି ଦତ୍ତଂ ଶତଗୁଣମୃତ୍ଵଯନାଦିଷୁ ଧ୍ରୁଵମ୍। ଭଵତି ସହସ୍ରଗୁଣଂ ଦିନସ୍ଯ ରାହୋ- ର୍ଵିଷୁଵତି ଚାକ୍ଷଯମଶ୍ନୁତେ ଫଲମ୍
ଋତୁ ଦିନରେ ଦାନ ଦଶ ଗୁଣା ହୁଏ, ଋତୁ ଆରମ୍ଭରେ ଶତ ଗୁଣା ହୁଏ, ଦିନର ରାହୁ ଅଂଶରେ ଏହା ହଜାର ଗୁଣା ହୁଏ, ବିଷୁବରେ ଅକ୍ଷୟ ଫଳ ମିଳେ।
ନାଭୂମିଦୋ ଭୂମିମଶ୍ନାତି ରାଜ- ନ୍ନାଯାନଦୋ ଯାନମାରୁହ୍ଯ ଯାତି। ଯାନ୍ଯାନ୍କାମାନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଦଦାତି ତାଂସ୍ତାନ୍କାମାଞ୍ଜାଯମାନଃ ସ ଭୁଙ୍କ୍ତେ
ରାଜା, ଯିଏ ଭୂମି ଦାନ କରେନି, ସେ ଭୂମିର ଉପଭୋଗ କରେନି; ଯିଏ ଯାନ ଦାନ କରେନି, ସେ ଯାନରେ ଯାଏନି; ଯେ କାମନା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଜନ୍ମ ନେଲାପରେ ସେହି କାମନା ଉପଭୋଗ କରେ।
ଅଗ୍ନେରପତ୍ଯଂ ପ୍ରଥମଂ ସୁଵର୍ଣଂ ଭୂର୍ଵୈଷ୍ଣଵୀ ସୂର୍ଯସୁତାଶ୍ଚ ଗାଵଃ। ଲୋକାଶ୍ତ୍ରଯସ୍ତେନ ଭଵନ୍ତି ଦତ୍ତା ଯଃ କାଞ୍ଚନଂ ଗାଶ୍ଚ ମହୀଂ ଚ ଦଦ୍ଯାତ୍
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଗ୍ନିର ପ୍ରଥମ ସନ୍ତାନ, ଭୂମି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର, ଗାଉ ହେଉଛି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଝିଅମାନେ। ଯିଏ ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ଗାଉ ଓ ଭୂମି ଦାନ କରେ, ସେ ତିନି ଲୋକ ଉପଲବ୍ଧ କରେ।
ପରଂହି ଦାନାନ୍ନ ବଭୂଵ ଶାଶ୍ଵତଂ ଭଵ୍ଯଂ ତ୍ରିଲୋକେ ଭଵତେ କୁତଃ ପୁନଃ। ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରଧାନଂ ପରମଂ ହି ଦାନଂ ଵଦନ୍ତି ଲୋକେଷୁ ଵିଶିଷ୍ଟବୁଦ୍ଧଯଃ
ଦାନ ଭଳି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ଉପହାର ତିନି ଲୋକରେ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ; ଏହାଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଓ ଶୁଭ କିଛି ଅନ୍ୟ ନାହିଁ। ତେଣୁ ଜଗତରେ ବିଶିଷ୍ଟ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଦାନକୁ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପରମ ମନେ କରନ୍ତି।
ଇକ୍ଷ୍ଵାକୌ ସଂସ୍ତିତେ ରାଜଞ୍ଶଶାଦଃ ପୃଥିଵୀମିମାମ୍। ପ୍ରାପ୍ତଃ ପରମଧର୍ମାତ୍ମା ସୋଽଯୋଧ୍ଯାଯାଂ ନୃପୋଽଭଵତ୍
ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ଚାଲିଗଲାପରେ, ରାଜା, ଶଶାଦ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଅଧିକାର କରି, ଆୟୋଧ୍ୟାରେ ରାଜା ହେଲେ; ସେ ଅତି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ।