ଯଥା ମାଂ ଵୈ ସାଧୁଵାଦୈଃ ପ୍ରସନ୍ନାଃ ପ୍ରଶଂସେଯୁଃ ଶିବଯଃ କର୍ମଣା ତୁ। ଯଥା ଶ୍ଯେନ ପ୍ରିଯମେଵ କୁର୍ଯାଂ ପ୍ରଶାଧି ମାଂ ଯଦ୍ଵଦେସ୍ତତ୍କରୋମି
ଯେପରି ଶିବିମାନେ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଭଲ କଥା କହି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେପରି ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି, ଶ୍ୟେନ; ତୁମେ ଯାହା କହିବ, ମୁଁ ସେହିପରି କରିବି।
ଊରୋର୍ଦକ୍ଷିଣାଦୁତ୍କୃତ୍ଯ ସ୍ଵପିଶିତଂ ତାଵଦ୍ରାଜନ୍ଯାଵନ୍ମାଂସଂ କପୋତେନ ସମମ୍ ।। ତଥା ତସ୍ମାତ୍ସାଧୁ ତ୍ରାତଃ କପୋତଃ ପ୍ରଶଂସେଯୁଶ୍ଚ ଶିବଯ କୃତଂ ଚ ପ୍ରିଯଂ ସ୍ଯାନ୍ମମେତି
ରାଜା ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ଉରୁ ଠାରୁ କପୋତର ଓଜନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାଂସ କାଟି ତୁଳାରେ ରଖିଲେ; ଏପରି ଭାବେ କପୋତ ରକ୍ଷିତ ହେଲା, ଶିବିମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରିବେ, ଏବଂ ମୋର ପ୍ରିୟ କାମ ସଫଳ ହେଲା।
ଅଥ ସ ଦକ୍ଷିଣାଦୂରୋରୁତ୍କୃତ୍ଯ ସ୍ଵମାଂସପେଶୀଂ ତୁଲଯାଧାରଯତ୍ ।। ଗୁରୁତର ଏଵ କପୋତ ଆସୀତ୍
ତାପରେ ରାଜା ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ଉରୁ ଠାରୁ ମାଂସ କାଟି ତୁଳାରେ ରଖିଲେ; ତଥାପି କପୋତ ଅଧିକ ଭାରୀ ହେଲା।
ପୁନରନ୍ଯମୁଚ୍ଚକର୍ତ ଗୁରୁତର ଏଵ କପୋତଃ ।। ଏଵଂ ସର୍ଵଂ ସମଧିକୃତ୍ଯ ଶରୀରଂ ତୁଲାଯାମାରୋପଯାମାସ ରତତ୍ତଥାପି ଗୁରୁତର ଏଵ କପୋତ ଆସୀତ୍
ପୁଣି ସେ ଅଧିକ ମାଂସ କାଟିଲେ, କିନ୍ତୁ କପୋତ ତଥାପି ଅଧିକ ଭାରୀ ରହିଲା; ଏଭଳି ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀରକୁ ତୁଳାରେ ରଖିଲେ, ତଥାପି କପୋତ ଅଧିକ ଭାରୀ ହେଲା।
ଅଥ ରାଜା ସ୍ଵଯମେଵ ତୁଲାମାରୁରୋହ ।। ନ ଚ ଵ୍ଯଲୀକମାସୀଦ୍ରାଜ୍ଞ ଏତଦ୍ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟାଵ ତ୍ରାତ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରାଲୀଯତ ଶ୍ଯେନଃ ଅଥ ରାଜା ଅବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ ରାଜା ସ୍ୱୟଂ ତୁଳାରେ ଚଢ଼ିଲେ; ରାଜାଙ୍କର କୌଣସି ଦୋଷ ନଥିଲା। ଏହି ଘଟଣା ଦେଖି ଶ୍ୟେନ କହିଲେ, 'ତୁମେ ରକ୍ଷା ପାଇଲା', ଏବଂ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ତାପରେ ରାଜା କହିଲେ।
କପୋତଂ ଵିଦ୍ଯୁଃ ଶିଵଯସ୍ତ୍ଵାଂ କପୋତ ପୃଚ୍ଛାମି ତେ ଶକୁନେ କୋ ନୁ ଶ୍ଯେନଃ। ନାନୀଶ୍ଵର ଈଦୃଶଂ ଜାତୁ କୁର୍ଯା- ଦେତଂ ପ୍ରଶ୍ନଂ ଭଗଵନ୍ମେ ଵିଚକ୍ଷ୍ଵ
'ଶିବିମାନେ ତୁମକୁ କପୋତ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ପଚାରୁଛି, ଶକୁନି, ଶ୍ୟେନ ରୂପେ ତୁମେ କିଏ? କୌଣସି ଦେବତା ଏପରି କାମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ—ଭଗବନ, ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦିଅ।'
ଵୈଶ୍ଵାନରୋଽହଂ ଜ୍ଵଲନୋ ଧୂମକେତୁ- ରଥୈଵ ଶ୍ଯେନୋ ଵଜ୍ରହସ୍ତଃ ଶଚୀପତିଃ। ସାଧୁ ଜ୍ଞାତୁଂ ତ୍ଵାମୃଷଭଂ ସୌରଥେଯ ନୌ ଜିଜ୍ଞାସଯା ତ୍ଵତ୍ସକାଶଂପ୍ରପନ୍ନୌ
'ମୁଁ ହେଉଛି ବୈଶ୍ୱାନର, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି, ଧୂମାକେତୁ, ଏବଂ ଶ୍ୟେନ ରୂପେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ଶଚୀପତି; ତୁମକୁ ଜାଣିବା ପାଇଁ, ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ ଉତ୍ସୁକତାରେ ଏଠାରେ ଆସିଛୁ।'
ଯାମେତାଂ ପେଶୀଂ ମମ ନିଷ୍କ୍ରଯାଯ ପ୍ରାଦାଦ୍ଭଵାନସିନୋତ୍କୃତ୍ଯ ରାଜନ୍। ଏତଦ୍ଵୋ ଲକ୍ଷ୍ମ ଶିଵଂ କରୋମି ହିରଣ୍ଯଵର୍ଣଂ ରୁଚିରଂ ପୁଣ୍ଯଗନ୍ଧମ୍
'ରାଜା, ମୋ ପାଇଁ ତୁମେ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଯେ ମାଂସ କାଟି ଦେଲ, ଏହାକୁ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ କରିଦେଉଛି: ସୁନା ରଙ୍ଗର, ଉଜ୍ୱଳ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ।'
ଏତାସାଂ ପ୍ରଜାନାଂ ପାଲଯିତା ଯଶସ୍ଵୀ ସୁରର୍ଷୀଣାମଥ ସଂମତୋ ଭୃଶମ୍। ଏତସ୍ମାତ୍ପାର୍ଶ୍ଵାତ୍ପୁରୁଷୋ ଜନିଷ୍ଯତି କପୋତରୋମେତି ଚ ତସ୍ଯ ନାମ
'ତୁମେ ଏହି ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ଯଶସ୍ବୀ ରକ୍ଷକ ହେବ, ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବହୁତ ସମ୍ମାନିତ ହେବ; ଏହି ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ତୁମ ବଂଶରେ ଏକ ପୁରୁଷ ଜନ୍ମ ନେବ, ତାଙ୍କର ନାମ ହେବ କପୋତରୋମ।'
କପୋତରୋମାଣଂ ଶିବିନୌଦ୍ଭିଦଂ ପୁତ୍ରଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ନୃପଵୃଷସଂହନନଂ ଯଶୋଦୀପ୍ଯମାନଂ ଦ୍ରଷ୍ଟାସି ଶୂରମୃଷଭଂ ସୌରଥାନାମ୍
'ତୁମେ ଶିବିଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ବଳଶାଳୀ ଓ ଯଶସ୍ବୀ କପୋତରୋମ ନାମକ ପୁଅ ପାଇବ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବ, ହେ ସୌରଥ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।'
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ରାଜା ରାଜର୍ଷିରିନ୍ଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନସ୍ଯ ତତ୍ତଦା। ମାର୍କଣ୍ଡେଯାନ୍ମହାଭାଗାତ୍ସ୍ଵର୍ଗସ୍ଯ ପ୍ରତିପାଦନମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ବିଷୟରେ ମାର୍କଣ୍ଡେୟଙ୍କ ଠାରୁ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭର କଥା ଶୁଣି, ସେ ରାଜା ରାଜର୍ଷି ଗଭୀର ଭାବରେ ଶୁଣିଲେ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ମହାରାଜ ପୁନଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ତଂ ମୁନିମ୍। କୀଦୃଶୀଷୁ ହ୍ଯଵସ୍ଥାସୁ ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନଂ ମହାମୁନେ। ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକଂ ତ୍ଵନୁଭଵେତ୍ପୁରୁଷସ୍ତଦ୍ବ୍ରଵୀହି ମେ
ମହାରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ପୁଣି ସେ ମୁନିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: 'ମହାମୁନି, କେଉଁ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଦାନ ଦେଇ ମଣିଷ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ? ଏହା ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।'
ଗାର୍ହସ୍ଥ୍ଯେଽପ୍ଯଥଵା ବାଲ୍ଯେ ଯୌଵନେ ସ୍ଥାଵିରେଽପି ଵା। ଯଥା ଫଲଂ ସମଶ୍ନାତି ତଥା ତ୍ଵଂ କଥଯସ୍ଵ ମେ
ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନରେ, କିମ୍ବା ଶିଶୁବୟସରେ, ଯୁବାବସ୍ଥା କିମ୍ବା ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ — ଯେପରି ଲୋକେ ସମାନ ଭାବେ ଫଳ ଖାଏ, ସେପରି ତୁମେ ମୋତେ ସଠିକ୍ ଭାବେ କହ।
ଵୃଥା ଜନ୍ମାନି ଚତ୍ଵାରି ଵୃଥା ଦାନାନି ଷୋଡଶ। ଵୃଥା ଜନ୍ମ ହ୍ଯପୁତ୍ରସ୍ ଯେ ଚ ଧର୍ମବହିଷ୍କୃତାଃ
ଚାରିଟି ଜନ୍ମ ବ୍ୟର୍ଥ, ଷୋଳଟି ଦାନ ବ୍ୟର୍ଥ; ପୁଅ ନଥିବା ଜନ୍ମ ସତ୍ୟରେ ବ୍ୟର୍ଥ, ଏବଂ ଯେମାନେ ଧର୍ମରୁ ବାହାରେ, ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟର୍ଥ।
ପରପାକଂ ଚ ଯେଽଶ୍ନନ୍ତି ଆତ୍ମାର୍ଥଂ ଚ ପଚେତ୍ତୁ ଯଃ। ପର୍ଯଶ୍ନନ୍ତି ଵୃଥା ଯତ୍ର ତଦସତ୍ଯଂ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ଯତେ
ଯେମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ରାନ୍ଧା ଖାଉଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ନିଜ ପାଇଁ ରାନ୍ଧନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଠି ଅନ୍ୟମାନେ ବ୍ୟର୍ଥରେ ଖାଉଛନ୍ତି, ସେଠି ସତ୍ୟ ନାହିଁ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଆରୂଢପତିତେ ଦତ୍ତମନ୍ଯାଯୋପହୃତଂ ଚ ଯତ୍। ଵ୍ଯର୍ଥଂ ତୁ ପତିତେ ଦାନଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେ ତସ୍କରେ ତଥା
ଯେଉଁ ଦାନ ଗୋଡ଼ାରୁ ପଡ଼ିଥିବାକୁ ଦିଆଯାଏ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟାୟରେ ନିଆଯାଏ, ସେହି ଦାନ ବ୍ୟର୍ଥ; ଏହିପରି ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଦୁର୍ବୃତ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଚୋରଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟର୍ଥ।
ଗୁରୌ ଚାନୃତିକେ ପାପେ କୃତଘ୍ନେ ଗ୍ରାମଯାଜକେ। ଵେଦଵିକ୍ରଯିଣେ ଦତ୍ତଂ ତଥା ଵୃଷଲଯାଜକେ
ଯେଉଁ ଦାନ ମିଥ୍ୟା ଗୁରୁ, ପାପୀ, କୃତଘ୍ନ, ଗ୍ରାମ ପୁରୋହିତ, ବେଦ ବିକ୍ରେତା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟାୟ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାକୁ ଦିଆଯାଏ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ବ୍ୟର୍ଥ।
ବ୍ରହ୍ମବନ୍ଧୁଷୁ ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ଵୃଷଲୀପତୌ। ସ୍ତ୍ରୀଜିତେଷୁ ଚ ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ଵ୍ଯାଲଗ୍ରାହେ ତଥୈଵ ଚ
ଯେଉଁ ଦାନ କେବଳ ନାମମାତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅନ୍ତ୍ୟଜ, ମହିଳାଙ୍କ ଅଧୀନ ଥିବା, କିମ୍ବା ସାପରେ ଧରାପଡ଼ିଥିବାକୁ ଦିଆଯାଏ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟର୍ଥ।
ପରିଚାରକେଷୁ ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ଵୃଥା ଦାନାନି ଷୋଡଶ। ତମୋଵୃତସ୍ତୁ ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଭଯାତ୍କ୍ରୋଧାତ୍ତଥୈଵ ଚ
ଯେଉଁ ଦାନ ଚାକର-ନୋକର ମାନେ ପାଆନ୍ତି, ସେ ଷୋଳଟି ବ୍ୟର୍ଥ ଦାନ ମଧ୍ୟରେ; ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ଧକାରରେ, ଭୟ କିମ୍ବା କ୍ରୋଧରେ ଦିଆଯାଏ, ସେହି ଦାନ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟର୍ଥ।
ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଚ ଦାନଂ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଗର୍ଭସ୍ଥସ୍ତୁ ନରଃ ସଦା। ଦଦଦ୍ଦାନଂ ଦ୍ଵିଜାତିଭ୍ଯୋ ଵୃଦ୍ଧଭାଵେନ ମାନଵଃ
ମଣିଷ ଗର୍ଭରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦାନର ଫଳ ଭୋଗ କରେ; ଏହିପରି, ମଣିଷ ଉଚିତ ବୃଦ୍ଧଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ଦ୍ୱିଜାତିମାନେକୁ ଦାନ ଦେବା।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵାସ୍ଵଵସ୍ଥାସୁ ସର୍ଵଦାନାନି ପାର୍ଥିଵ। ଦାତଵ୍ଯାନି ଦ୍ଵିଜାତିଭ୍ଯଃ ସ୍ଵର୍ଗମାର୍ଗଜିଗୀଷଯା
ସେହିପରି, ରାଜା, ସମସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତିରେ, ସମସ୍ତ ଦାନ ଦ୍ୱିଜାତିମାନେକୁ ଦେବା ଉଚିତ, ସ୍ୱର୍ଗର ପଥ ଆଶା କରି।
ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯସ୍ଯ ସର୍ଵସ୍ଯ ଵର୍ତମାନାଃ ପ୍ରତିଗ୍ରହେ। କେନ ଵିପ୍ରା ଵିଶେଷେଣ ତାରଯନ୍ତି ତରନ୍ତି ଚ
ସମସ୍ତ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା ବେଳେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କେମିତି ବିଶେଷ ଉପାୟରେ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି ଏବଂ ଉଦ୍ଧାର ପାଆନ୍ତି?
ଜପୈର୍ମନ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ହୋମୈଶ୍ଚ ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯାଧ୍ଯାଯନେନ ଚ। ନାଵଂ ଵେଦମଯୀଂ କୃତ୍ଵାତାରଯନ୍ତି ତରନ୍ତି ଚ
ଜପ, ମନ୍ତ୍ର, ହୋମ, ଏବଂ ଅଧ୍ୟୟନ ଦ୍ୱାରା, ବେଦକୁ ନୌକା ଭାବେ ଧରି, ସେମାନେ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି ଏବଂ ଉଦ୍ଧାର ପାଆନ୍ତି।
ବ୍ରାହ୍ମଣାଂସ୍ତୋଷଯେଦ୍ଯସ୍ତୁ ତୁଷ୍ଯନ୍ତେ ତସ୍ଯ ଦେଵତାଃ। ଵଚନାଚ୍ଚାପି ଵିପ୍ରାଣାଂ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କର କଥା ଦ୍ୱାରା ଲୋକେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକ ପାଇପାରେ।
ଅନନ୍ତଂ ପୁଣ୍ଯଲୋକଂ ତୁ ଗନ୍ତାଽସୌ ତୁ ନ ସଂଶଯଃ। ଶ୍ଲେଷ୍ମାଦିଭିର୍ଵ୍ଯାପ୍ତତନୁର୍ମ୍ରିଯମାଣୋଽଵିଚେତନଃ
ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଅନନ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ଲୋକକୁ ଯିବେ; ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଦେହ କଫ ଓ ଅନ୍ୟ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଅଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ, ସେ ଲାଭ କରିଥାଏ।
ବ୍ରାହ୍ଣା ଏଵ ସଂପୂଜ୍ଯାଃ ପୁଣ୍ଯଂ ସ୍ଵର୍ଗମଭୀପ୍ସତା। ଶ୍ରାଦ୍ଧକାଲେ ତୁ ଯତ୍ନେନ ଭୋକ୍ତଵ୍ଯା ହ୍ଯଜୁଗୁପ୍ସିତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ପୁଣ୍ୟ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ଆଶା କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେବଳ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ; ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବେଳେ ଯଥାଯଥ ଯତ୍ନରେ ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଏଡ଼ି, ସେମାନେକୁ ଭୋଜନ କରାଯିବା ଦରକାର।
ଦୁର୍ବଲଃ କୁନସ୍ଵୀ କୁଷ୍ଠୀ ମାଯାଵୀ କୁଣ୍ଡଗୋଲକୌ। ଵର୍ଜନୀଯାଃ ପ୍ରଯତ୍ନେନ କାଣ୍ଡପୃଷ୍ଠାଶ୍ଚ ଦେହିନଃ
ଦୁର୍ବଳ, ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ୱଭାବର, କୁଷ୍ଠରୋଗୀ, ଚାଳାକ, କୁଣ୍ଡ, କୁବାଡ଼ ଏବଂ ମେଢ଼ା ମୁଡ଼ିଥିବା ଲୋକମାନେକୁ ସାବଧାନରେ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ।
ଜୁଗୁପ୍ସିତଂ ହି ଯଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧଂ ଦହତ୍ଯଗ୍ନିରିଵେନ୍ଧନମ୍
ଯେଉଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଅଯୋଗ୍ୟ, ସେ ଅଗ୍ନି ଇନ୍ଧନକୁ ଯେପରି ଜଳାଏ, ସେପରି ଦହିଦିଏ।
ଯେ ଯେ ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ନ ପୂଜ୍ଯନ୍ତେ ମୂକାନ୍ଧବଧିରାଦଯଃ। ତେଽପିସର୍ଵେ ନିଯୋକ୍ତଵ୍ଯା ମିଶ୍ରିତା ଵେଦପାରଗୈଃ
ଯେଉଁମାନେ ମୁକ, ଅନ୍ଧ, ବଧିର ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟ, ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଉନାହାନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସହିତ ମିଶାଇ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରତିଗ୍ରହଶ୍ଚ ଵୈ ଦେଯଃ ଶୃଣୁ ଯସ୍ ଯୁଧିଷ୍ଠିର। ପ୍ରଦାତାରଂ ତଥାଽଽତ୍ମାନଂ ଯସ୍ତାରଯତି ଶକ୍ତିମାନ୍
ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ମଧ୍ୟ ଉଚିତ; ଶୁଣ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯିଏ ଦାନ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଦାତାକୁ ଏବଂ ନିଜକୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ।