ଶ୍ଵଵଦ୍ଧି ଲୋଲୁପୋ ଯସ୍ତୁ ପରାନ୍ନଂ ଭୋକ୍ତୁମିଚ୍ଛତି। ଧିଗସ୍ତୁ ତସ୍ଯ ତଦ୍ଭୁକ୍ତଂ କୃପଣସ୍ ଦୁରାତ୍ମନଃ
ଯିଏ ଲୋଭରେ ପରର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବାକୁ ଚାହେ, ସେ କୁକୁର ସମାନ; ଏଭଳି ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଦୁଃଖୀ ଲୋକଙ୍କ ଖାଇଥିବା ଉପରେ ନିନ୍ଦା।
ଯୋ ଦତ୍ତ୍ଵାଽତିଥିଭୃତ୍ଯେଭ୍ଯଃ ପିତୃଭ୍ଯଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ। ଶିଷ୍ଟାନ୍ଯନ୍ନାନି ଯୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ କିଂ ଵୈ ସୁଖତରଂ ତତଃ
ଯିଏ ଅତିଥି, ଚାକର, ପିତୃପୁରୁଷ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ, ଯାହା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ ତାହା ନିଜେ ଖାଏ—ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ସୁଖ କଣ ହେବ?
ଅତୋ ମୃଷ୍ଟତରଂ ନାନ୍ଯତ୍ପୂତଂ କିଂଚିତଚ୍ଛତକ୍ରତୋ। ଦତ୍ତ୍ଵା ଯସ୍ତ୍ଵତିଥିଭ୍ଯୋଽନ୍ନଂ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ତେନୈଵ ନିତ୍ଯଶଃ
ଏଠାରେ ଏଠିଏ ଅଧିକ ପବିତ୍ର କିଛି ନାହିଁ, ଶତକ୍ରତୁ; ଯିଏ ଅତିଥିମାନେ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ, ସେଇ ଖାଦ୍ୟ ନିଜେ ସବୁବେଳେ ଖାଏ।
ତାଵତାଂ ଗୋସହସ୍ରାଣାଂ ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଦାଯକଃ। ଯଦେନୋ ଯୌଵନକୃତଂତତ୍ସର୍ଵଂ ନଶ୍ଯତେ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଯିଏ ଦାନ କରେ, ସେ ହଜାର ଗାଈ ଦାନର ଫଳ ପାଏ; ଯେଉଁ ପାପ ଯୁବାବୟସରେ କରାଯାଇଥାଏ, ସେ ସବୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ରସଦକ୍ଷିଣସ୍ ଭୁକ୍ତସ୍ ଦ୍ଵିଜସ୍ଯ ତୁ କରେ ଗତମ୍। ଯଦ୍ଵାରି ଵାରିଣା ସିଞ୍ଚେତ୍ତଦ୍ଧ୍ଯେନସ୍ତରତେ କ୍ଷଣାତ୍
ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ହାତକୁ ପାଣି ଢାଳିଲେ, ସେହିପରି ତୁରନ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ, ଯେପରି ପାଣି ଦ୍ୱାରା ମଳ ହଟିଯାଏ।
ଏତାଶ୍ଚାନ୍ଯାଶ୍ଚ ଵୈ ବହ୍ଵୀଃ କଥଯିତ୍ଵା କଥାଃ ଶୁଭାଃ। ବକେନ ସହ ଦେଵେନ୍ଦ୍ର ଆପୃଚ୍ଛ୍ଯ ତ୍ରିଦିଵଂ ଗତଃ
ଏହି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକ ଶୁଭ କଥା କହି, ଦେବେନ୍ଦ୍ର ବକ ସହ ଦେଖା କରି ତ୍ରିଦିବକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଇଦମନ୍ଯଚ୍ଛ୍ରୂତାଂ ଯଯାତିର୍ନାହୁଷୋ ରାଜା ରାଜ୍ଯସ୍ଥଃ ପୌରଜନାଵୃତ ଆସାଂଚକ୍ରେ ।। ଗୁର୍ଵର୍ଥୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉପେତ୍ଯାବ୍ରଵୀତ୍ ଭୋ ରାଜନ୍ଗୁର୍ଵର୍ଥଂ ଭିକ୍ଷେଯଂ ସମଯାଦିତି ରାଜୋଵାଚ
ଏହା ଛଡ଼ା, ଆଉ ଏହି କଥା ଶୁଣ। ରାଜା ଯୟାତି, ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ, ରାଜ୍ୟରେ ଅଧିପତି ହୋଇ, ନଗରବାସୀମାନେ ଚାରିପଟେ ଥିବାବେଳେ, ଏଭଳି କରିଥିଲେ। ଗୋଟିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତାଙ୍କର ଗୁରୁ ପାଇଁ କିଛି ଚାହିଁ, ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି କହିଲେ, "ହେ ରାଜା, ମୁଁ ମୋ ଗୁରୁ ପାଇଁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ଚାହେଁ; ଯେପରି ଚୁକ୍ତି ହେବ, ତାହା ଦିଅ।" ରାଜା କହିଲେ:
ବ୍ରଵୀତୁ ଭଗଵାନ୍ସମଯମିତି
"ମହାପୁରୁଷ, ଆପଣ ଚୁକ୍ତି କ'ଣ ଅଛି, ସେଥିରେ କହନ୍ତୁ।"
ଵିଦ୍ଵେଷଣଂ ପରମଂ ଜୀଵଲୋକେ କୁର୍ଯାନ୍ନରଃ ପାର୍ଥିଵ ଯାଚ୍ଯମାନଃ। ତଂ ତ୍ଵାଂ ପୃଚ୍ଛାମି କଥଂ ତୁ ରାଜ- ନ୍ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵାନ୍ଦଯିତଂ ଚ ମେଽଦ୍ଯ
"ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶତ୍ରୁତା ସବୁଠାରୁ ଖରାପ। ରାଜା ହେଲେ, ଯେତେବେଳେ କିଏ ମାଗେ, ସେତେବେଳେ ଏହା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହିକାରଣରୁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପଚାରୁଛି, ରାଜା, କିପରି ଦେବା ଉଚିତ୍ ଏବଂ ଆଜି ମୁଁ କିପରି ମୋ ଇଚ୍ଛିତ ଜିନିଷ ନେବି?"
ନଚାନୁକୀର୍ତଯେ ଦଦ୍ଯ ଦତ୍ତ୍ଵା ଅଯାଚ୍ଯମର୍ଥଂ ନ ଚ ସଂଶୃଣୋମି। ପ୍ରାପ୍ଯମର୍ଥଂ ଚ ସଂଶ୍ରୁତ୍ଯ ତଂ ଚାପି ଦତ୍ତ୍ଵା ସୁସୁଖୀ ଭଵାମି
"ଦେଇ ହେବା ପରେ ମୁଁ କେବେ ବଡ଼ାଇ କରେନି, ଯାହା ମାଗିନାହାଁନ୍ତି, ତାହା ଦେଉନି, ଏବଂ ଏପରି ଅନୁରୋଧ ମଧ୍ୟ ଶୁଣେନି। ଯାହା ସମ୍ଭବ ଦେବାକୁ ଅଙ୍ଗୀକାର କରେ, ଏବଂ ଦେଇଦେଲେ, ମୁଁ ଏହାରେ ବଡ଼ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ।"
ଦଦାମି ତେ ରୋହିଣୀନାଂ ସହସ୍ରଂ ପ୍ରିଯୋ ହି ମେ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଯାଚମାନଃ। ନ ମେ ମନଃ କୁପ୍ଯତି ଯାଚମାନେ ଦତ୍ତଂ ନ ଶୋଚାମି କଦାଚିଦର୍ଥମ୍
"ମୁଁ ତୁମକୁ ରୋହିଣୀ ଗାଈର ହଜାରଟି ଦେଉଛି, କାରଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯେତେବେଳେ ମାଗେ, ସେ ମୋ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ। ମୋ ମନ ମାଗିଲେ କେବେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୁଏନି, ଏବଂ ଯାହା ଦେଇଛି, ତାହା ପାଇଁ କେବେ ଦୁଃଖ କରେନି।"
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣା ରାଜା ଗୋସହସ୍ରଂ ଦଦୌ। ପ୍ରାପ୍ତଵାଂଶ୍ଚ ଗଵାଂ ସହସ୍ରଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଇତି
ଏଭଳି କହି, ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଗାଈର ହଜାରଟି ଦେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେହି ହଜାରଟି ଗାଈ ପାଇଲେ।
ଦେଵାନାଂ କଥା ସଂଜାତା ମହୀତଲଂ ଗତ୍ଵା ମହୀପତିଂ ଶିବିମୌଶୀନରଂ ସାଧ୍ଵେନଂ ଶିବିଂ ଜିଜ୍ଞାସ୍ଯାମ ଇତି ।। ଏଵଂ ଭୋ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଅଗ୍ନୀନ୍ଦ୍ରାଵୁପତିଷ୍ଠେତାମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କ ଏକ କଥା ହେଲା: ପୃଥିବୀକୁ ଆସି, ସେମାନେ କହିଲେ, "ଆସ, ଉଶୀନର ବଂଶର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଶିବିଙ୍କୁ ଆମେ ପରୀକ୍ଷା କରିବା।" ଏଭଳି କହି, ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଅଗ୍ନିଃ କପୋତରୂପେଣ ତମଭ୍ଯଧାଵଦାମିଷାର୍ଥମିନ୍ଦ୍ରଃ ଶ୍ଯେନରୂପେଣ
ଅଗ୍ନି କପୋତ (ପାଖି) ରୂପ ଧରି ମାଂସ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଦିଗକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ୟେନ (ଚିଲି) ରୂପ ନେଲେ।
ଅଥ କପୋତୋ ରାଜ୍ଞୋ ଦିଵ୍ଯାସନାସୀନସ୍ଯୋତ୍ସଙ୍ଗଂ ନ୍ଯପତତ୍
ତାପରେ, ରାଜା ଦିବ୍ୟାସନରେ ବସିଥିବାବେଳେ, ସେହି କପୋତ ତାଙ୍କ ଆଂକ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା।
ଅଥ ପୁରୋହିତୋ ରାଜାନମବ୍ରଵୀତ୍ ।। ପ୍ରାଣରକ୍ଷାର୍ଥଂ ଶ୍ଯେନାଦ୍ଭୀତୋ ଭଵନ୍ତଂ ପ୍ରାଣାର୍ଥୀ ପ୍ରପଦ୍ଯତେ
ତାପରେ, ରାଜପୁରୋହିତ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ପ୍ରାଣବଞ୍ଚା ପାଇଁ ଏହି କପୋତ ଶ୍ୟେନକୁ ଡରି, ଆପଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ମାଗିଛି।"
ଵସୁ ଦଦାତୁ ଅନ୍ତଵାନ୍ପାର୍ଥିଵୋଽସ୍ଯ ନିଷ୍କୃତିଂ କୁର୍ଯାତ୍ ଘୋରଂ କପୋତସ୍ଯ ନିପାତମାହୁଃ
ରାଜା ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ; ଏହି କପୋତର ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରନ୍ତୁ। କପୋତର ପତନ ଭୟଙ୍କର ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅଥ କପୋତୋ ରାଜାନମବ୍ରଵୀତ୍ ।। ପ୍ରାଣରକ୍ଷଣାର୍ଥଂ ଶ୍ଯେନାଦ୍ଭୀତୋ ଭଵନ୍ତଂ ପ୍ରାଣାର୍ଥୀ ପ୍ରପଦ୍ଯେ ଅଙ୍ଗୈରଙ୍ଗାନି ପ୍ରାପ୍ଯାର୍ଥୀ ମୁନିର୍ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଵାଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ତାପରେ, କପୋତ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲା: "ପ୍ରାଣବଞ୍ଚା ପାଇଁ ଶ୍ୟେନକୁ ଡରି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ମାଗୁଛି। ମୋ ଅଂଗ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା ଚାହିଁ, ମୁଁ ମୁନି ହେଇ, ମୋ ପ୍ରାଣ ଆପଣଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କରୁଛି।"
ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯେନ କର୍ଶିତଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣଂ ମାଂ ଵିଦ୍ଧି ।। ତପସା ଦମେନ ଯୁକ୍ତମାଚାର୍ଯସ୍ଯାପ୍ରତିକୂଲଭାଷିଣମ୍ ।। ଏଵଂଯୁକ୍ତମପାପଂ ମାଂ ଵିଦ୍ଧି
"ପାଠ ଓ ଅଧ୍ୟୟନରେ ଦୁର୍ବଳ ଯୁବକ ବୋଲି ମୋତେ ଜାଣନ୍ତୁ। ତପସ୍ୟା ଓ ସଂଯମରେ ଯୋଗ୍ୟ, ଗୁରୁଙ୍କୁ କେବେ ବିରୋଧ କରେନି। ଏଭଳି ନିର୍ମଳ ଓ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ମୋତେ ଜାଣନ୍ତୁ।"
ଗଦାମି ଵେଦାନଵିଚିନୋମି ଛନ୍ଦଃ ସର୍ଵେଵେଦା ଅକ୍ଷରଶୋ ମେ ଅଧୀତାଃ। ନ ସାଧୁ ଦାନଂ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯସ୍ଯ ପ୍ରଦାନଂ ମା ପ୍ରାଦାଃ ଶ୍ଯେନାଯ ନ କପୋତୋଽସ୍ମି
"ମୁଁ ବେଦ ପଢ଼େ, ଛନ୍ଦ ଖୋଜେ, ସମସ୍ତ ବେଦ ଅକ୍ଷର ଅକ୍ଷର ଶିଖିଛି। ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦାନ ଦେବା ଠିକ୍ ନୁହେଁ; ମତେ ଶ୍ୟେନକୁ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ, କାରଣ ମୁଁ କେବଳ କପୋତ ନୁହେଁ।"
ଅଥ ଶ୍ଯେନୋ ରାଜାନମବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ, ଶ୍ୟେନ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲା:
ପର୍ଯାଯେଣ ଵସତିର୍ଵା ଭଵେଷୁ ସର୍ଗେ ଜାତଃ ପୂର୍ଵମସ୍ମାତ୍କପୋତାତ୍। ତ୍ଵମାଦଦାନୋଽଥ କପୋତମେନଂ ମା ତ୍ଵଂ ରାଜନ୍ଵିଘ୍ନକର୍ତା ଭଵେଥାଃ
"ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣୀର ଜୀବନରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସେ; ମୁଁ ଏହି କପୋତର ପୂର୍ବରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି। ଆପଣ ଯଦି ଏହି କପୋତକୁ ମୋ ଠାରୁ ନେଇନେବେ, ରାଜା, ଦୟାକରି ବାଧା ହେବେନି।"
କେନେଦୃଶୀ ଜାତୁ ପରା ହି ଦୃଷ୍ଟା ଵାଗୁଚ୍ଯମାନା ଶକନେନ ସଂସ୍କୃତା। ଯାଂ ଵୈ କପୋତୋ ଵଦତେ ଯାଂ ଚ ଶ୍ଯେନ ଉଭୌ ଵିଦିତ୍ଵା କଥମସ୍ତୁ ସାଧୁ
"ଏପରି କିସି ଭାଷା କେବେ ଶୁଣାଯାଇନାହିଁ, ଯାହା କପୋତ ଓ ଶ୍ୟେନ କହୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ଭାଷାରେ ଗଠିତ। ଉଭୟଙ୍କ କଥା ଜାଣି, କିପରି ଏହା ଧର୍ମ ହେବ?"
ନାସ୍ଯ ଵର୍ଷଂ ଵର୍ଷତି ଵର୍ଷକାଲେ ନାସ୍ଯ ବୀଜଂ ରୋହତି କାଲ ଉପ୍ତମ୍। ଭୀତଂ ପ୍ରପନ୍ନଂ ଯୋ ହି ଦଦାତି ଶତ୍ରଵେ ନ ତ୍ରାଣଂ ଲଭେତ୍ରାଣମିଚ୍ଛନ୍ସ କାଲେ
"ଯିଏ ଭୟଭୀତ ଆଶ୍ରୟାର୍ଥୀକୁ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ପାଖକୁ ଦେଇଦିଏ, ସେ ଚାହିଲେ ମଧ୍ୟ କେବେ ରକ୍ଷା ପାଉନାହିଁ। ସେଠି ତାଙ୍କର ଋତୁକାଳରେ ବର୍ଷା ହୁଏନାହିଁ, ଠିକ୍ ସମୟରେ ବିଜ ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏନାହିଁ।"
ଜାତା ହ୍ରସ୍ଵା ପ୍ରଜା ପ୍ରମୀଯତେ ସଦା ନ ଵାସଂ ପିତରୋଽସ୍ଯ କୁର୍ଵତେ। ଭୀତଂ ପ୍ରପନ୍ନଂ ଯୋ ହି ଦଦାତି ଶତ୍ରଵେ ନାସ୍ଯ ଦେଵାଃ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣନ୍ତି ହଵ୍ଯମ୍
ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ସନ୍ତାନ ଦୁର୍ବଳ ଓ ତାଙ୍କର ବଂଶ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଚାଲିନଥାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ପିତୃଗଣ ରହନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ଯିଏ ଭୟଭୀତ ଓ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ଜଣେକୁ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦେଇଦିଏ, ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ହବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ମୋଘମନ୍ନଂ ଵିନ୍ଦତି ଚାପ୍ରଚେତାଃ ସ୍ଵର୍ଗାଲ୍ଲୋକାଦ୍ଧଶ୍ଯତି ଶୀଘ୍ରମେଵ। ଭୀତଂ ପ୍ରପନ୍ନଂ ଯୋ ହି ଦଦାତି ଶତ୍ରଵେ ସେନ୍ଦ୍ରା ଦେଵାଃ ପ୍ରହରନ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ଵଜ୍ରମ୍
ଯିଏ ଅବିବେକୀ, ସେ ବ୍ୟର୍ଥ ଭାବେ ଖାଦ୍ୟ ଲାଭ କରେ ଓ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଲୋକରୁ ପତିତ ହୁଏ; ଯିଏ ଭୟଭୀତ ଓ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବାକୁ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦେଇଦିଏ, ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରନ୍ତି।
ଉକ୍ଷାଣଂ ପକ୍ତ୍ଵା ସହ ଓଦନେନ ଅସ୍ମାତ୍କପୋତାତ୍ପ୍ରତି ତେ ନଯନ୍ତୁ। ଯସ୍ମିନ୍ଦେଶେ ରମସେଽତୀଵ ଶ୍ଯେନ ତତ୍ରମାଂସଂ ଶିଵଯସ୍ତେ ଵହନ୍ତୁ
ଏହି କପୋତ ଠାରୁ ବଦଳରେ ଚାଉଳ ସହିତ ରନ୍ଧା ବଳଦ ଆଣିଦିଅ, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ବିଶେଷ ଭାବେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅଛ, ଶ୍ୟେନ, ସେଠି ତୁମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥିବା ମାଂସ ଆଣିଦିଅ।
ନୋକ୍ଷାଣୋ ରାଜନ୍ପ୍ରାର୍ଥଯେଯଂ ନ ଚାନ୍ଯ ଦସ୍ମାନ୍ମାଂସମଧିକଂ ଵା କପୋତାତ୍। ଦେଵୈର୍ଦତ୍ତଃ ସୋଽଦ୍ଯ ମମୈଷ ଭକ୍ଷ- ସ୍ତନ୍ମେ ଦଦସ୍ଵ ଶକୁନାନାମଭାଵାତ୍
ରାଜା, ମୁଁ ବଳଦ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଚାହେଁ ନାହିଁ, ଏହି କପୋତ ଠାରୁ ଅଧିକ ମାଂସ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଦେବତାମାନେ ଆଜି ମୋ ପାଇଁ ଏହି କପୋତକୁ ଭୋଜନ ଭାବେ ଦେଇଛନ୍ତି—ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପକ୍ଷୀ ନଥିବାରୁ ଏହାକୁ ମୋତେ ଦିଅ।
ଉକ୍ଷାଣଂ ଵେହତମନୂନଂ ନଯନ୍ତୁ ତେ ପଶ୍ଯନ୍ତୁ ପୁରୁଷା ମମୈଵ। ଭଯାହିତସ୍ ଦାଯଂ ମମାନ୍ତିକାତ୍ତ୍ଵାଂ ପ୍ରତ୍ଯାମ୍ନାଯଂ ତୁ ତ୍ଵଂ ହ୍ଯେନଂ ମା ହିଂସୀଃ
ବଳଦ ଆଣିଦିଅ, ଏହାର ଓଜନ କମି ନହେଉ, ଲୋକମାନେ ଦେଖନ୍ତୁ ଏହା ସତ୍ୟରେ ମୋର; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଭୟରୁ ମୋ ନିକଟକୁ ଆସିଛ, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଫେରାଇ ଦେଉଛି—ତୁମେ ଏହାକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ତ୍ଯଜେ ପ୍ରାଣାନନୈଵ ଦଦ୍ଯାଂ କପୋତଂ ସୌମ୍ଯୋ ହ୍ଯଯଂ କିଂ ନ ଜାନାସି ଶ୍ଯେନ। ଯଥା କ୍ଲେଶଂ ମା କୁରୁଷ୍ଵେହ ସୌମ୍ଯ ନାହଂ କପୋତମର୍ପଯିଷ୍ଯେ କଥଂଚିତ୍
ମୁଁ ମୋର ପ୍ରାଣ ଦେବି, କିନ୍ତୁ କପୋତକୁ ଦେବି ନାହିଁ; ଶ୍ୟେନ, ତୁମେ ଏହି କଥା ବୁଝୁନାହଁ କି? ଦୟାକରି, ଏଠାରେ ମୋତେ ଦୁଃଖ ଦିଅନି, ମୁଁ କପୋତକୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ।