ଅକୁଲାନାଂ କୁଲେ ଭାଵଂ କୁଲୀନାନାଂ କୁଲକ୍ଷଯମ୍। ସଂଯୋଗଂ ଵିପ୍ରଯୋଗଂ ଚ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଚିରଜୀଵିନଃ
ଯେଉଁମାନେ ଦୀର୍ଘଜୀବୀ, ସେମାନେ ଦେଖନ୍ତି—ଅନ୍ଧଳ ଘରରେ ଉଚ୍ଚ କୁଳର ଲୋକ ଆସିବା, ଉଚ୍ଚ କୁଳର ନାଶ ହେବା, ମିଳନ ଓ ବିଚ୍ଛେଦ ଘଟିବା।
ଅପିପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମେଵୈତତ୍ତଵ ଦେଘ ଶତକ୍ରତୋ। ଅକୁଲାନାଂ ସମୃଦ୍ଧାନାଂ କଥଂ କୁଲଵିପର୍ଯଯଃ
ଶତକ୍ରତୁ, ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ତୁମ ଆଖି ଆଗରେ ଦେଖାଯାଉଛି—କେମିତି ସମୃଦ୍ଧ ଓ ଦୁର୍ବଳ କୁଳମାନେ ଏମିତି ଭାବେ ଅଦଳବଦଳ ହୁଏ?
ଦେଵଦାନଵଗନ୍ଧର୍ଵମନୁଷ୍ଯୋରଗରାକ୍ଷସାଃ। ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ଵିପର୍ଯାସଂ କିଂନୁ ଦୁଃଖତରଂ ତତଃ
ଦେବତା, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ମଣିଷ, ସର୍ପ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅଦଳବଦଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି—ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ଦୁଃଖ କଣ ହେବ?
କୁଲେ ଜାତାଶ୍ କ୍ଲିଶ୍ଯନ୍ତେ ଦୌଷ୍କୁଲେଯଵଶାନୁଗାଃ। ଆଢ୍ଯୈର୍ଦରିଦ୍ରାଽଵମତାଃ କିଂନୁ ଦୁଃଖତରଂ ତତଃ
ଉଚ୍ଚ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଲୋକମାନେ ନିମ୍ନ କୁଳର ଜନଙ୍କ ଅଧୀନ ହେଲେ ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି; ଧନୀମାନେ ଗରିବମାନଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି—ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ଦୁଃଖ କଣ ହେବ?
ଲୋକେ ଵୈଧର୍ମ୍ଯମେତତ୍ତୁ ଦୃଶ୍ତେ ବହୁଵିସ୍ତରମ୍। ହୀନଜ୍ଞାନାଶ୍ଚ ହୃଷ୍ଯନ୍ତେ କ୍ଲିଶ୍ଯନ୍ତେ ପ୍ରାଜ୍ଞକୋଵିଦାଃ। ବହୁଦୁଃଖପରିକ୍ଲେଶଂ ମାନୁଷ୍ଯମିହ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଏହି ପ୍ରପଞ୍ଚରେ ଏହି ବିରୋଧାଭାସ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ—ମୂଢ଼ମାନେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି; ଏଠାରେ ମଣିଷ ଜୀବନ ଅନେକ ଦୁଃଖ ଓ କଷ୍ଟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ପୁନରେଵ ମହାଭାଗ ଦେଵର୍ଷିଗଣସେଵିତ। ସମାଖ୍ଯାହି ମମ ବ୍ରହ୍ମନ୍କିଂ ସୁଖଂ ଚିରଜୀଵିନାମ୍
ଏହି ଭଳି ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ଦେବଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ, ମୋତେ କହ, ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଦୀର୍ଘଜୀବୀମାନେ କେଉଁ ସୁଖ ଭୋଗ କରନ୍ତି?
ଅଷ୍ଟମେ ଦ୍ଵାଦଶେ ଵାଽପି ଶାକଂ ଯଃ ପଚତେ ଗୃହେ। କୁମିତ୍ରାଣ୍ଯନପାଶ୍ରିତ୍ କିଂ ଵୈ ସୁଖତରଂ ତତଃ
ଯିଏ ଦିନର ଅଷ୍ଟମ ବା ଦ୍ୱାଦଶମ ଭାଗରେ ନିଜ ଘରେ ଶାକ ରନ୍ଧେ, ମିଥ୍ୟା ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେନାହିଁ—ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ସୁଖ କଣ ହେବ?
ଯତ୍ରାହାନି ନ ଗଣ୍ଯନ୍ତେ ନୈନମାହୁର୍ମହାଶନମ୍। ଅପି ଶାକଂ ପଚାନସ୍ଯ ସୁଖଂ ଵୈ ମଘଵନ୍ଗୃହେ
ଯେଉଁଠି ଦିନଗୁଡ଼ିକୁ ଗଣାଯାଏନାହିଁ, ଏବଂ କେହି ତାକୁ ବଡ଼ ଖାଇବାଳି କୁହନ୍ତିନାହିଁ, ଏଠି ମାତ୍ର ଶାକ ରନ୍ଧିଲେ ମଧ୍ୟ ଘରେ ସୁଖ ରହିଥାଏ, ମଘବନ।
ଆର୍ଜିତଂ ସ୍ଵେନ ଵୀର୍ଯେଣ ନାପ୍ଯପାଶ୍ରିତ୍ଯ କଂଚନ। ଫଲଶାକମପି ଶ୍ରେଯୋ ଭୋକ୍ତୁଂ ହ୍ଯକୃପଣଂ ଗୃହେ
ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଅର୍ଜିତ ଫଳ ଓ ଶାକ ମଧ୍ୟ ଘରେ ନିଜେ ଖାଇବା, କାହାର ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିନାହିଁ, ଏବଂ କଞ୍ଜୁସି କରିନାହିଁ—ଏହା ଅଧିକ ଭଲ।
ପରସ୍ଯ ତୁ ଗୃହେ ଭୋକ୍ତୁଃ ପରିଭୂତସ୍ ନିତ୍ଯଶଃ। ସୁମୃଷ୍ଟମପି ନ ଶ୍ରେଯୋ ଵିକଲ୍ପୋଽଯମତଃ ସତାମ୍
ଯିଏ ପରର ଘରେ ଖାଏ ଓ ସବୁବେଳେ ଅପମାନିତ ହୁଏ, ସେଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଖାଦ୍ୟ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଭଲ ନୁହେଁ—ଏହି ହେଉଛି ସତ୍ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ବିଚାର।
ଶ୍ଵଵଦ୍ଧି ଲୋଲୁପୋ ଯସ୍ତୁ ପରାନ୍ନଂ ଭୋକ୍ତୁମିଚ୍ଛତି। ଧିଗସ୍ତୁ ତସ୍ଯ ତଦ୍ଭୁକ୍ତଂ କୃପଣସ୍ ଦୁରାତ୍ମନଃ
ଯିଏ ଲୋଭରେ ପରର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବାକୁ ଚାହେ, ସେ କୁକୁର ସମାନ; ଏଭଳି ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଦୁଃଖୀ ଲୋକଙ୍କ ଖାଇଥିବା ଉପରେ ନିନ୍ଦା।
ଯୋ ଦତ୍ତ୍ଵାଽତିଥିଭୃତ୍ଯେଭ୍ଯଃ ପିତୃଭ୍ଯଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ। ଶିଷ୍ଟାନ୍ଯନ୍ନାନି ଯୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ କିଂ ଵୈ ସୁଖତରଂ ତତଃ
ଯିଏ ଅତିଥି, ଚାକର, ପିତୃପୁରୁଷ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ, ଯାହା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ ତାହା ନିଜେ ଖାଏ—ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ସୁଖ କଣ ହେବ?
ଅତୋ ମୃଷ୍ଟତରଂ ନାନ୍ଯତ୍ପୂତଂ କିଂଚିତଚ୍ଛତକ୍ରତୋ। ଦତ୍ତ୍ଵା ଯସ୍ତ୍ଵତିଥିଭ୍ଯୋଽନ୍ନଂ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ତେନୈଵ ନିତ୍ଯଶଃ
ଏଠାରେ ଏଠିଏ ଅଧିକ ପବିତ୍ର କିଛି ନାହିଁ, ଶତକ୍ରତୁ; ଯିଏ ଅତିଥିମାନେ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ, ସେଇ ଖାଦ୍ୟ ନିଜେ ସବୁବେଳେ ଖାଏ।
ତାଵତାଂ ଗୋସହସ୍ରାଣାଂ ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଦାଯକଃ। ଯଦେନୋ ଯୌଵନକୃତଂତତ୍ସର୍ଵଂ ନଶ୍ଯତେ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଯିଏ ଦାନ କରେ, ସେ ହଜାର ଗାଈ ଦାନର ଫଳ ପାଏ; ଯେଉଁ ପାପ ଯୁବାବୟସରେ କରାଯାଇଥାଏ, ସେ ସବୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ରସଦକ୍ଷିଣସ୍ ଭୁକ୍ତସ୍ ଦ୍ଵିଜସ୍ଯ ତୁ କରେ ଗତମ୍। ଯଦ୍ଵାରି ଵାରିଣା ସିଞ୍ଚେତ୍ତଦ୍ଧ୍ଯେନସ୍ତରତେ କ୍ଷଣାତ୍
ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ହାତକୁ ପାଣି ଢାଳିଲେ, ସେହିପରି ତୁରନ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ, ଯେପରି ପାଣି ଦ୍ୱାରା ମଳ ହଟିଯାଏ।
ଏତାଶ୍ଚାନ୍ଯାଶ୍ଚ ଵୈ ବହ୍ଵୀଃ କଥଯିତ୍ଵା କଥାଃ ଶୁଭାଃ। ବକେନ ସହ ଦେଵେନ୍ଦ୍ର ଆପୃଚ୍ଛ୍ଯ ତ୍ରିଦିଵଂ ଗତଃ
ଏହି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକ ଶୁଭ କଥା କହି, ଦେବେନ୍ଦ୍ର ବକ ସହ ଦେଖା କରି ତ୍ରିଦିବକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଇଦମନ୍ଯଚ୍ଛ୍ରୂତାଂ ଯଯାତିର୍ନାହୁଷୋ ରାଜା ରାଜ୍ଯସ୍ଥଃ ପୌରଜନାଵୃତ ଆସାଂଚକ୍ରେ ।। ଗୁର୍ଵର୍ଥୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉପେତ୍ଯାବ୍ରଵୀତ୍ ଭୋ ରାଜନ୍ଗୁର୍ଵର୍ଥଂ ଭିକ୍ଷେଯଂ ସମଯାଦିତି ରାଜୋଵାଚ
ଏହା ଛଡ଼ା, ଆଉ ଏହି କଥା ଶୁଣ। ରାଜା ଯୟାତି, ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ, ରାଜ୍ୟରେ ଅଧିପତି ହୋଇ, ନଗରବାସୀମାନେ ଚାରିପଟେ ଥିବାବେଳେ, ଏଭଳି କରିଥିଲେ। ଗୋଟିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତାଙ୍କର ଗୁରୁ ପାଇଁ କିଛି ଚାହିଁ, ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି କହିଲେ, "ହେ ରାଜା, ମୁଁ ମୋ ଗୁରୁ ପାଇଁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ଚାହେଁ; ଯେପରି ଚୁକ୍ତି ହେବ, ତାହା ଦିଅ।" ରାଜା କହିଲେ:
ବ୍ରଵୀତୁ ଭଗଵାନ୍ସମଯମିତି
"ମହାପୁରୁଷ, ଆପଣ ଚୁକ୍ତି କ'ଣ ଅଛି, ସେଥିରେ କହନ୍ତୁ।"
ଵିଦ୍ଵେଷଣଂ ପରମଂ ଜୀଵଲୋକେ କୁର୍ଯାନ୍ନରଃ ପାର୍ଥିଵ ଯାଚ୍ଯମାନଃ। ତଂ ତ୍ଵାଂ ପୃଚ୍ଛାମି କଥଂ ତୁ ରାଜ- ନ୍ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵାନ୍ଦଯିତଂ ଚ ମେଽଦ୍ଯ
"ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶତ୍ରୁତା ସବୁଠାରୁ ଖରାପ। ରାଜା ହେଲେ, ଯେତେବେଳେ କିଏ ମାଗେ, ସେତେବେଳେ ଏହା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହିକାରଣରୁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପଚାରୁଛି, ରାଜା, କିପରି ଦେବା ଉଚିତ୍ ଏବଂ ଆଜି ମୁଁ କିପରି ମୋ ଇଚ୍ଛିତ ଜିନିଷ ନେବି?"
ନଚାନୁକୀର୍ତଯେ ଦଦ୍ଯ ଦତ୍ତ୍ଵା ଅଯାଚ୍ଯମର୍ଥଂ ନ ଚ ସଂଶୃଣୋମି। ପ୍ରାପ୍ଯମର୍ଥଂ ଚ ସଂଶ୍ରୁତ୍ଯ ତଂ ଚାପି ଦତ୍ତ୍ଵା ସୁସୁଖୀ ଭଵାମି
"ଦେଇ ହେବା ପରେ ମୁଁ କେବେ ବଡ଼ାଇ କରେନି, ଯାହା ମାଗିନାହାଁନ୍ତି, ତାହା ଦେଉନି, ଏବଂ ଏପରି ଅନୁରୋଧ ମଧ୍ୟ ଶୁଣେନି। ଯାହା ସମ୍ଭବ ଦେବାକୁ ଅଙ୍ଗୀକାର କରେ, ଏବଂ ଦେଇଦେଲେ, ମୁଁ ଏହାରେ ବଡ଼ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ।"
ଦଦାମି ତେ ରୋହିଣୀନାଂ ସହସ୍ରଂ ପ୍ରିଯୋ ହି ମେ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଯାଚମାନଃ। ନ ମେ ମନଃ କୁପ୍ଯତି ଯାଚମାନେ ଦତ୍ତଂ ନ ଶୋଚାମି କଦାଚିଦର୍ଥମ୍
"ମୁଁ ତୁମକୁ ରୋହିଣୀ ଗାଈର ହଜାରଟି ଦେଉଛି, କାରଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯେତେବେଳେ ମାଗେ, ସେ ମୋ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ। ମୋ ମନ ମାଗିଲେ କେବେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୁଏନି, ଏବଂ ଯାହା ଦେଇଛି, ତାହା ପାଇଁ କେବେ ଦୁଃଖ କରେନି।"
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣା ରାଜା ଗୋସହସ୍ରଂ ଦଦୌ। ପ୍ରାପ୍ତଵାଂଶ୍ଚ ଗଵାଂ ସହସ୍ରଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଇତି
ଏଭଳି କହି, ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଗାଈର ହଜାରଟି ଦେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେହି ହଜାରଟି ଗାଈ ପାଇଲେ।
ଦେଵାନାଂ କଥା ସଂଜାତା ମହୀତଲଂ ଗତ୍ଵା ମହୀପତିଂ ଶିବିମୌଶୀନରଂ ସାଧ୍ଵେନଂ ଶିବିଂ ଜିଜ୍ଞାସ୍ଯାମ ଇତି ।। ଏଵଂ ଭୋ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଅଗ୍ନୀନ୍ଦ୍ରାଵୁପତିଷ୍ଠେତାମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କ ଏକ କଥା ହେଲା: ପୃଥିବୀକୁ ଆସି, ସେମାନେ କହିଲେ, "ଆସ, ଉଶୀନର ବଂଶର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଶିବିଙ୍କୁ ଆମେ ପରୀକ୍ଷା କରିବା।" ଏଭଳି କହି, ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଅଗ୍ନିଃ କପୋତରୂପେଣ ତମଭ୍ଯଧାଵଦାମିଷାର୍ଥମିନ୍ଦ୍ରଃ ଶ୍ଯେନରୂପେଣ
ଅଗ୍ନି କପୋତ (ପାଖି) ରୂପ ଧରି ମାଂସ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଦିଗକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ୟେନ (ଚିଲି) ରୂପ ନେଲେ।
ଅଥ କପୋତୋ ରାଜ୍ଞୋ ଦିଵ୍ଯାସନାସୀନସ୍ଯୋତ୍ସଙ୍ଗଂ ନ୍ଯପତତ୍
ତାପରେ, ରାଜା ଦିବ୍ୟାସନରେ ବସିଥିବାବେଳେ, ସେହି କପୋତ ତାଙ୍କ ଆଂକ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା।
ଅଥ ପୁରୋହିତୋ ରାଜାନମବ୍ରଵୀତ୍ ।। ପ୍ରାଣରକ୍ଷାର୍ଥଂ ଶ୍ଯେନାଦ୍ଭୀତୋ ଭଵନ୍ତଂ ପ୍ରାଣାର୍ଥୀ ପ୍ରପଦ୍ଯତେ
ତାପରେ, ରାଜପୁରୋହିତ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ପ୍ରାଣବଞ୍ଚା ପାଇଁ ଏହି କପୋତ ଶ୍ୟେନକୁ ଡରି, ଆପଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ମାଗିଛି।"
ଵସୁ ଦଦାତୁ ଅନ୍ତଵାନ୍ପାର୍ଥିଵୋଽସ୍ଯ ନିଷ୍କୃତିଂ କୁର୍ଯାତ୍ ଘୋରଂ କପୋତସ୍ଯ ନିପାତମାହୁଃ
ରାଜା ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ; ଏହି କପୋତର ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରନ୍ତୁ। କପୋତର ପତନ ଭୟଙ୍କର ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅଥ କପୋତୋ ରାଜାନମବ୍ରଵୀତ୍ ।। ପ୍ରାଣରକ୍ଷଣାର୍ଥଂ ଶ୍ଯେନାଦ୍ଭୀତୋ ଭଵନ୍ତଂ ପ୍ରାଣାର୍ଥୀ ପ୍ରପଦ୍ଯେ ଅଙ୍ଗୈରଙ୍ଗାନି ପ୍ରାପ୍ଯାର୍ଥୀ ମୁନିର୍ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଵାଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ତାପରେ, କପୋତ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲା: "ପ୍ରାଣବଞ୍ଚା ପାଇଁ ଶ୍ୟେନକୁ ଡରି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ମାଗୁଛି। ମୋ ଅଂଗ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା ଚାହିଁ, ମୁଁ ମୁନି ହେଇ, ମୋ ପ୍ରାଣ ଆପଣଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କରୁଛି।"
ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯେନ କର୍ଶିତଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣଂ ମାଂ ଵିଦ୍ଧି ।। ତପସା ଦମେନ ଯୁକ୍ତମାଚାର୍ଯସ୍ଯାପ୍ରତିକୂଲଭାଷିଣମ୍ ।। ଏଵଂଯୁକ୍ତମପାପଂ ମାଂ ଵିଦ୍ଧି
"ପାଠ ଓ ଅଧ୍ୟୟନରେ ଦୁର୍ବଳ ଯୁବକ ବୋଲି ମୋତେ ଜାଣନ୍ତୁ। ତପସ୍ୟା ଓ ସଂଯମରେ ଯୋଗ୍ୟ, ଗୁରୁଙ୍କୁ କେବେ ବିରୋଧ କରେନି। ଏଭଳି ନିର୍ମଳ ଓ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ମୋତେ ଜାଣନ୍ତୁ।"
ଗଦାମି ଵେଦାନଵିଚିନୋମି ଛନ୍ଦଃ ସର୍ଵେଵେଦା ଅକ୍ଷରଶୋ ମେ ଅଧୀତାଃ। ନ ସାଧୁ ଦାନଂ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯସ୍ଯ ପ୍ରଦାନଂ ମା ପ୍ରାଦାଃ ଶ୍ଯେନାଯ ନ କପୋତୋଽସ୍ମି
"ମୁଁ ବେଦ ପଢ଼େ, ଛନ୍ଦ ଖୋଜେ, ସମସ୍ତ ବେଦ ଅକ୍ଷର ଅକ୍ଷର ଶିଖିଛି। ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦାନ ଦେବା ଠିକ୍ ନୁହେଁ; ମତେ ଶ୍ୟେନକୁ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ, କାରଣ ମୁଁ କେବଳ କପୋତ ନୁହେଁ।"