ଵାସାଯ ସ୍ଵାଣ୍ଡଵପ୍ରସ୍ଥଂ ଵ୍ରଜଧ୍ଵଂ ଗତମତ୍ସରାଃ। ତଯୋସ୍ତେ ଵଚନାଜ୍ଜଗ୍ମୁଃ ସହ ସର୍ଵୈଃ ସୁହୃଜ୍ଜନୈଃ
ତୁମେ ମନରେ କିଛି ଦ୍ୱେଷ ନ ରଖି, ନିଜ ଖାଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥକୁ ବାସ କରିବାକୁ ଯାଅ; ଏଭଳି କହାଯିବା ପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁମାନେଂକୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ।
ନଗରଂ ଖାଣ୍ଡଵପ୍ରସ୍ଥଂ ରତ୍ନାନ୍ଯାଦାଯ ସର୍ଵଶଃ। ତତ୍ର ତେ ନ୍ଯଵସନ୍ପାର୍ଥାଃ ସଂଵତ୍ସରଗଣାଂନ୍ବହୂନ୍
ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ସମସ୍ତ ଧନସମ୍ପତି ନେଇ ଖାଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥ ନଗରକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ସେମାନେ ଅନେକ ବର୍ଷ ରହିଲେ।
ଵଶେ ଶସ୍ତ୍ରପ୍ରତାପେନ କୁର୍ଵନ୍ତୋଽନ୍ଯାନ୍ମହୀଭୃତଃ। ଏଵଂ ଧର୍ମପ୍ରଧାନାସ୍ତେ ସତ୍ଯଵ୍ରତପରାଯଣାଃ
ତାଙ୍କର ଶସ୍ତ୍ରର ପ୍ରଭାବରେ ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ଆଣିଥିଲେ। ଏଭଳି, ସେମାନେ ଧର୍ମକୁ ସର୍ବୋପରି ରଖି, ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ।
ଅପ୍ରମତ୍ତୋତ୍ଥିତାଃ କ୍ଷାନ୍ତାଃ ପ୍ରତପନ୍ତୋଽହିତାନ୍ବହୂନ୍। ଅଜଯଦ୍ଭୀମସେନସ୍ତୁ ଦିଶଂ ପ୍ରାଚୀଂ ମହାଯଶାଃ
ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ସତର୍କ, ଧୈର୍ୟଶୀଳ ଓ ଅନେକ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କରୁଥିଲେ। ଏପରି ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ ଭୀମସେନ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଜିତିଥିଲେ।
ଉଦୀଚୀମର୍ଜୁନୋ ଵୀରଃ ପ୍ରତୀଚୀଂ ନକୁଲସ୍ତଥା। ଦକ୍ଷିଣାଂ ସହଦେଵସ୍ତୁ ଵିଜିଗ୍ଯେ ପରଵୀରହା
ବୀର ଅର୍ଜୁନ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ, ନକୁଳ ଓଡ଼ିଶା ଦିଗକୁ, ଏବଂ ପରଶତ୍ରୁ ନାଶକ ସହଦେବ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଜିତିଥିଲେ।
ଏଵଂ ଚକ୍ରୁରିମାଂ ସର୍ଵେ ଵଶେ କୃତ୍ସ୍ନାଂ ଵସୁନ୍ଧରାମ୍। ପଞ୍ଚଭିଃ ସୂର୍ଯସଙ୍କାଶୈଃ ସୂର୍ଯେଣ ଚ ଵିରାଜତା
ଏଭଳି, ସମସ୍ତେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ଆଣିଥିଲେ, ପାଞ୍ଚଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଇ ଚମକୁଥିଲେ।
ଷଟ୍ସୂର୍ଯେଵାଭଵତ୍ପୃଥ୍ଵୀ ପାଣ୍ଡଵୈଃ ସତ୍ଯଵିକ୍ରମୈଃ। ତତୋ ନିମିତ୍ତେ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦ୍ଧର୍ମରାଜୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
ସତ୍ୟବୀର ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଛଅଟି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖାଉଥିଲା। ଏହାପରେ କିଛି କାରଣରୁ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର—
ଵନଂ ପ୍ରସ୍ଥାପଯାମାସ ତେଜସ୍ଵୀ ସତ୍ଯଵିକ୍ରମଃ। ପ୍ରାଣେଭ୍ଯୋଽପି ପ୍ରିଯତରଂ ଭ୍ରାତରଂ ସଵ୍ଯସାଚିନମ୍
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ସତ୍ୟବୀର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ନିଜ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ଭାଇ ସବ୍ୟସାଚୀନ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ବନକୁ ପଠାଇଥିଲେ।
ଅର୍ଜୁନଂ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରଂ ସ୍ଥିରାତ୍ମାନଂ ଗୁଣୈର୍ଯୁତମ୍। ସ ଵୈ ସଂଵତ୍ସରଂ ପୂର୍ଣଂ ମାସଂ ଚୈକଂ ଵନେ ଵସନ୍
ପୁରୁଷମଧ୍ୟରେ ବାଘ ଭଳି, ଦୃଢ଼ ମନ ଓ ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ଅର୍ଜୁନ ଏକ ବର୍ଷ ଏବଂ ଏକ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବନରେ ବସିଥିଲେ।
ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଂ ଚ କୃତଵାନ୍ନାଗକନ୍ଯାମଵାପ ଚ। ପାଣ୍ଡ୍ଯସ୍ଯ ତନଯାଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ତତ୍ର ତାଭ୍ଯାଂସହୋଷିତଃ
ସେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ ଓ ନାଗକନ୍ୟାଙ୍କୁ ପାଇଥିଲେ। ପାଣ୍ଡ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅକୁ ମଧ୍ୟ ଲାଗିଥିଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଦୁଇଜଣ ସହିତ ବାସ କରିଥିଲେ।
ତତୋଽଗଚ୍ଛଦ୍ଧୃଷୀକେଶଂ ଦ୍ଵାରଵତ୍ଯାଂ କଦାଚନ। ଲବ୍ଧଵାଂସ୍ତତ୍ର ବୀଭତ୍ସୁର୍ଭାର୍ଯାଂ ରାଜୀଵଲୋଚନାମ୍
ତାପରେ କେତେବେଳେ ଅର୍ଜୁନ ଦ୍ୱାରକାରେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ, ସେଠାରେ ସେ ବଳବାନ୍ତ ଅର୍ଜୁନ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୋଚନା ଝିଅକୁ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଭାବେ ପାଇଲେ।
ଅନୁଜାଂ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ସୁଭଦ୍ରାଂ ଭଦ୍ରଭାଷିଣୀମ୍। ସା ଶଚୀଵ ମହେନ୍ଦ୍ରେଣ ଶ୍ରୀଃ କୃଷ୍ଣେନେଵ ସଙ୍ଗତା
ସେ ଥିଲେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଭଉଣୀ, ଶୁଭଦ୍ରା, ଭଲ କଥା କହୁଥିବା। ଯେପରି ଶଚୀ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ରିତ, ଯେପରି ଶ୍ରୀ ଦେବୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ରିତ, ସେପରି ଅର୍ଜୁନ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ସୁଭଦ୍ରା ଯୁଯୁଜେ ପ୍ରୀତ୍ଯା ପାଣ୍ଡଵେନାର୍ଜୁନେନ ହ। ଅତର୍ପଯଚ୍ଚ କୌନ୍ତେଯଃ ଖାଣ୍ଡଵେ ହଵ୍ଯଵାହନମ୍
ଶୁଭଦ୍ରା ଭଲପାଇ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହ ବିବାହ କଲେ। ତାପରେ କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ ଅର୍ଜୁନ ଖାଣ୍ଡବବନରେ ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କରିଥିଲେ।
ବୀଭତ୍ସୁର୍ଵାସୁଦେଵେନ ସହିତୋ ନୃପସ୍ତମ। ନାତିଭାରୋ ହି ପାର୍ଥସ୍ଯ କେଶଵେନ ସହାଭଵତ୍
ବୀଭତ୍ସୁ ଅର୍ଜୁନ ବାସୁଦେବଙ୍କ ସହିତ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାଥିରେ ଥିବାରୁ କୌଣସି କଷ୍ଟ ଅନୁଭବ କରିଲେ ନାହିଁ।
ଵ୍ଯଵସାଯସହାଯସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋଃ ଶତ୍ରୁଵଧେଷ୍ଵିଵ। ପାର୍ଥାଯାଗ୍ନିର୍ଦଦୌ ଚାପି ଗାଣ୍ଡୀଵଂ ଧନୁରୁତ୍ତମମ୍
ଯେପରି କୃଷ୍ଣ ନିଶ୍ଚୟରେ ସାଥୀ ହୋଇ ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରିଥିଲେ, ସେପରି ଅଗ୍ନି ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଧନୁଷ୍ ଗାଣ୍ଡୀବ ଦେଇଥିଲେ।
ଇଷୁଧୀ ଚାକ୍ଷଯୈର୍ବାଣୈ ରଥଂ ଚ କପିଲକ୍ଷଣମ୍। ମୋକ୍ଷଯାମାସ ବୀଭତ୍ସୁର୍ମଯଂ ଯତ୍ର ମହାସୁରମ୍
ଅଶେଷ ବାଣ ଥିବା ତୁଣୀର ଓ କପିଲ ଚିହ୍ନିତ ରଥ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ। ସେଠାରେ ବୀଭତ୍ସୁ ଅର୍ଜୁନ ମହାଅସୁର ମୟଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ।
ସ ଚକାର ସଭାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ସର୍ଵରତ୍ନସମାଚିତାମ୍। ତସ୍ଯାଂ ଦୁର୍ଯୋଧନୋ ମନ୍ଦୋ ଲୋଭଂ ଚକ୍ରେ ସୁଦୁର୍ମତିଃ
ସେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସଭା ତିଆରି କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ସେଠାରେ ମୂଢ଼ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଲୋଭରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ଇର୍ଷ୍ୟା କଲେ।
ତତୋଽକ୍ଷୈର୍ଵଞ୍ଚଯିତ୍ଵା ଚ ସୌବଲେନ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍। ଵନଂ ପ୍ରସ୍ଥାପଯାମାସ ସପ୍ତଵର୍ଷାଣି ପଞ୍ଚ ଚ
ତାପରେ ଶକୁନି ସହ ଦ୍ୟୁତରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଠକି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ସାତ ବର୍ଷ ଓ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ, ମୋଟେ ତେର ବର୍ଷ ପାଇଁ ବନକୁ ପଠାଇଦେଲେ।
ଅଜ୍ଞାତମେକଂ ରାଷ୍ଟ୍ରେ ଚ ତତୋ ଵର୍ଷଂ ତ୍ରଯୋଦଶମ୍। ତତଶ୍ଚତୁର୍ଦଶେ ଵର୍ଷେ ଯାଚମାନାଃ ସ୍ଵକଂ ଵସୁ
ସେମାନେ ଏକ ବର୍ଷ ଅଜ୍ଞାତ ଭାବେ ରାଜ୍ୟରେ ରହିଲେ। ଏହି ତେର ବର୍ଷ ପରେ, ଚଉଦ଼ ମ ବର୍ଷରେ ନିଜ ଧନ ଦାବି କଲେ।
ନାଲଭନ୍ତ ମହାରାଜ ତତୋ ଯୁଦ୍ଧମଵର୍ତତ। ତତସ୍ତେ କ୍ଷତ୍ରମୁତ୍ସାଦ୍ଯ ହତ୍ଵା ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ନୃପମ୍
ହେ ମହାରାଜ, ସେମାନେ ଏହା ପାଇଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ସେଠାରେ, ସେମାନେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରି ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ରାଜାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ।
ରାଜ୍ଯଂ ଵିହତଭୂଯିଷ୍ଠଂ ପ୍ରତ୍ଯପଦ୍ଯନ୍ତ ପାଣ୍ଡଵାଃ। `ଇଷ୍ଟ୍ଵା କ୍ରତୂଂଶ୍ଚ ଵିଵିଧାନଶ୍ଵମେଧାଦିକାନ୍ବହୂନ୍
ପାଣ୍ଡବମାନେ ଅତି କ୍ଷୀଣ ହୋଇଥିବା ରାଜ୍ୟକୁ ପୁନି ଅଧିକାର କଲେ ଏବଂ ଅଶ୍ୱମେଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ପୂଜା-ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରେ ଗତେ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଵିଦୁରେ ପଞ୍ଚତାଂ ଗତେ। ଗମଯିତ୍ଵା କ୍ରିଯାଂ ସ୍ଵର୍ଗ୍ଯାଂ ରାଜ୍ଞାମମିତତେଜସାମ୍
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ ଏବଂ ବିଦୁର ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ସେହି ଅପାର ତେଜସ୍ୱୀ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପଠାଇବା ପାଇଁ ଉଚିତ କ୍ରିୟା କରାଗଲା।
ସ୍ଵଂ ଧାମ ଯାତେ ଵାର୍ଷ୍ଣେଯେ କୃଷ୍ଣଦାରାନ୍ପ୍ରରକ୍ଷ୍ଯ ଚ। ମହାପ୍ରସ୍ଥାନିକଂ କୃତ୍ଵା ଗତାଃ ସ୍ଵର୍ଗମନୁତ୍ତମମ୍
ବାର୍ଷ୍ଣେୟ କୃଷ୍ଣ ସ୍ୱ ଧାମକୁ ଯାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ମହାପ୍ରସ୍ଥାନ ଆରମ୍ଭ କରି ସର୍ବୋତ୍ତମ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଏଵମେତତ୍ପୁରାଵୃତ୍ତଂ ତେଷାମକ୍ଲିଷ୍ଟକର୍ମଣାମ୍। ଭେଦୋ ରାଜ୍ଯଵିନାଶଶ୍ଚ ଜଯଶ୍ଚ ଜଯତାଂଵର
ଏଭଳି ଅନ୍ତିକାଳରେ ନିର୍ମଳ କର୍ମ କରୁଥିବା ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଘଟଣାମାନେ ଘଟିଥିଲା—ବିଭାଜନ, ରାଜ୍ୟର ନାଶ ଏବଂ ବିଜୟ।
କଥିତଂ ଵୈ ସମାସେନ ତ୍ଵଯା ସର୍ଵଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ। ମହାଭାରତମାଖ୍ଯାନଂ କୁରୂଣାଂ ଚରିତଂ ମହତ୍
ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ସଂକ୍ଷେପରେ ସମସ୍ତ ମହାଭାରତ, କୁରୁବଂଶର ମହାତ କାହାଣୀ କହିଦେଲେ।
କଥାଂ ତ୍ଵନଘ ଚିତ୍ରାର୍ଥାଂ କଥଯସ୍ଵ ତପୋଧନ। ଵିସ୍ତରଶ୍ରଵଣେ ଜାତଂ କୌତୂହଲମତୀଵ ମେ
ପାପରହିତ, ତୁମେ ଏହି ଚିତ୍ରମୟ ଅର୍ଥ ଥିବା କାହାଣୀକୁ ଏବେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହ, କାରଣ ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଣିବାକୁ ମୋର ଆଗ୍ରହ ବଢ଼ିଯାଇଛି।
ସ ଭଵାନ୍ଵିସ୍ତରେଣେମାଂ ପୁନରାଖ୍ଯାତୁମର୍ହତି। ନ ହି ତୃପ୍ଯାମି ପୂର୍ଵେଷାଂ ଶୃଣ୍ଵାନଶ୍ଚରିତଂ ମହତ୍
ତୁମେ ଏହି କାହାଣୀକୁ ପୁଣିଥରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହିବା ଉଚିତ, କାରଣ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କର ମହତ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣିଲେ ମୋର କେବେ ମନ ଭରେନି।
ନ ତତ୍କାରଣମଲ୍ପଂ ଵୈ ଧର୍ମଜ୍ଞା ଯତ୍ର ପାଣ୍ଡଵାଃ। ଅଵଧ୍ଯାନ୍ସର୍ଵଶୋ ଜଘ୍ନୁଃ ପ୍ରଶସ୍ଯନ୍ତେ ଚ ମାନଵୈଃ
ଧର୍ମ ଜାଣିଥିବା ପାଣ୍ଡବମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ସହିଲେ ଏବଂ ଜୟ ପାଇଲେ—ଏହାର କାରଣ କେବଳ ସାଧାରଣ ନୁହେଁ। ସେମାନେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ।
କିମର୍ଥଂ ତେ ନରଵ୍ଯାଘ୍ରାଃ ଶକ୍ତାଃ ସନ୍ତୋ ହ୍ଯନାଗସଃ। ପ୍ରଯୁଜ୍ଯମାନାନ୍ସଂକ୍ଲେଶାନ୍କ୍ଷାନ୍ତଵନ୍ତୋ ଦୁରାତ୍ମନାମ୍
ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦେଇଥିବା ଦୁଃଖ ସହିବାରେ କିପରି ସମର୍ଥ ହେଲେ?
କଥଂ ନାଗାଯୁତପ୍ରାଣୋ ବାହୁଶାଲୀ ଵୃକୋଦରଃ। ପରିକ୍ଲିଶ୍ଯନ୍ନପି କ୍ରୋଧଂ ଧୃତଵାନ୍ଵୈ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ଦଶ ହଜାର ହାତୀର ଶକ୍ତି ଥିବା ବଳବାନ ଭୀମ, ଏତେ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଲେ ମଧ୍ୟ, କିପରି ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧକୁ ଦମନ କଲେ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ?