ପରସ୍ପରଵଧୋଯୁକ୍ତା ମୂର୍ଖାଃ ପଣ୍ଡିତମାନିନଃ। ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଯୁଗସ୍ଯାନ୍ତେ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଲୋକକଣ୍ଟକାଃ
ଅନ୍ୟୋନ୍ୟ ହତ୍ୟାରେ ଲାଗିଥିବା, ଅଜ୍ଞାନୀ କିନ୍ତୁ ନିଜକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ବୋଲି ଭାବୁଥିବା କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଯୁଗ ଶେଷରେ ବିଶ୍ୱକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେବେ।
ଅରକ୍ଷିତାରୋ ଲୁବ୍ଧାଶ୍ ମାନାହଂକାରଦର୍ପିତାଃ। କେଵଲଂ ଦଣ୍ଡରୁଚଯୋ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଯୁଗକ୍ଷଯେ
ଅରକ୍ଷାକାରୀ ନୁହେଁ, ଲୋଭୀ, ଅହଂକାର ଓ ଗର୍ବରେ ଭରିଥିବା, ସେମାନେ କେବଳ ଦଣ୍ଡ ଦେବାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିବେ।
ଆକ୍ରମ୍ଯାକ୍ରମ୍ଯ ସାଧୂନାଂ ଦାରାଂଶ୍ଚାପି ଧନାନି ଚ। ଭୋକ୍ଷ୍ଯନ୍ତେ ନିରନୁକ୍ରୋସା ରୁଦତାମପି ଭାରତ
ସେମାନେ ଭଲ ଲୋକଙ୍କର ଜନାନୀ ଓ ଧନ ବାରମ୍ବାର ଛିନିନେବେ, ଏବଂ କୌଣସି ଦୟା ନ ଦେଖାଇ, କାନ୍ଦୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡିବେ ନାହିଁ।
ନ କନ୍ଯାଂ ଯାଚେ କଶ୍ଚିନ୍ନାପି କନ୍ଯା ପ୍ରଦୀଯତେ। ସ୍ଵଯଂଗ୍ରହା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଯୁଗାନ୍ତେ ସମୁପସ୍ଥିତେ
କେହି କୌଣସି କନ୍ୟାକୁ ଚାହିବେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା କୌଣସି କନ୍ୟା ଦିଆଯିବେ ନାହିଁ; ଯୁଗ ଶେଷରେ ନିଜେଇ ବିବାହ ହେବ।
ରାଜାନଶ୍ଚାପ୍ଯସଂତୁଷ୍ଟାଃ ପରାର୍ତାନ୍ମୂଢଚେତସଃ। ସର୍ଵୋପାଯୈର୍ହରିଷ୍ଯନ୍ତି ଯୁଗାନ୍ତେ ପର୍ଯୁପସ୍ଥିତେ
ରାଜାମାନେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ଭ୍ରମିତ ମନ ଥିବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଉପାୟରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଧନ ଛିନିନେବେ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛୀଭୂତଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ। ହସ୍ତୋ ହସ୍ତଂ ପରିମୁଷେଦ୍ଯୁଗାନ୍ତେ ସମୁପସ୍ଥିତେ
ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଦେଶୀ ଭାବକୁ ଧାରଣ କରିବ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ଯୁଗ ଶେଷରେ ଜଣେ ଜଣଙ୍କ ହାତରୁ ଅନ୍ୟ ହାତ ଚୋରି କରିବ।
ସତ୍ଯଂ ସଂକ୍ଷିପ୍ଯତେ ଲୋକେ ନରୈଃ ପଣ୍ଡିତମାନିଭିଃ। ସ୍ଥଵିରା ବାଲମତଯୋ ବାଲାଃ ସ୍ଥଵିରବୁଦ୍ଧଯଃ
ନିଜକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ବୋଲି ଭାବୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସତ୍ୟ ଲୋକରୁ ହ୍ରାସ ପାଇବ; ବୃଦ୍ଧମାନେ ଶିଶୁମନ, ଶିଶୁମାନେ ବୃଦ୍ଧ ମନ ଧାରଣ କରିବେ।
ଭୀରୁସ୍ଥା ଶୂରମାନୀ ଶୂରା ଭୀରୁଵିଷାଦିନଃ। ନ ଵିଶ୍ଵସନ୍ତି ଚାନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଯୁଗାନ୍ତେ ପର୍ଯୁପସ୍ଥିତେ
ଭୟଭୀତ ଲୋକମାନେ ନିଜକୁ ସାହସୀ ଭାବିବେ, ସାହସୀମାନେ ଭୟରେ ଅବସାଦ ଅନୁଭବ କରିବେ; ଯୁଗ ଶେଷରେ ଲୋକେ ଏକାପରେ ଆଶ୍ରୟ କରିବେ ନାହିଁ।
ନୈକଭାର୍ଯଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଲୋଭମୋହଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍। ଅଧର୍ମୋ ଵର୍ଧତେ ତତ୍ର ନ ତୁ ଧର୍ମଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଅନେକ ଜନାନୀ ଓ ଲୋଭ ମୋହରେ ଲିନ ହେବ; ସେଠାରେ ଅଧର୍ମ ବଢ଼ିବ, ଧର୍ମ ଚାଲିବ ନାହିଁ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଵୈଶ୍ଯା ନଶିଷ୍ଯନ୍ତି ଜନାଧିପ। ଏକଵର୍ଣସ୍ତଦା ଲୋକୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ଯୁଗକ୍ଷଯେ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବୈଶ୍ୟମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବେ, ହେ ରାଜା; ଯୁଗ ଶେଷରେ ସମସ୍ତେ ଏକ ଜାତିର ହେଇଯିବେ।
ନ କ୍ଷଂସ୍ଯତି ପିତା ପୁତ୍ରଂ ପୁତ୍ରଶ୍ଚ ପିତରଂ ତଥା। ଭାର୍ଯାଶ୍ଚ ପତିଶୁଶ୍ରୂଷାଂ ନ କରିଷ୍ଯନ୍ତି ସଂକ୍ଷଯେ
ସେଇ ସମୟରେ ବାପା ପୁଅକୁ ଖ୍ଷମା କରିବେ ନାହିଁ, ପୁଅ ମଧ୍ୟ ବାପାଙ୍କୁ ଖ୍ଷମା କରିବେ ନାହିଁ। ଝିଅମାନେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଛାଡିଦେବେ।
ଯେ ଯଵାନ୍ନା ଜନପଦା ଗୋଧୂମାନ୍ନାସ୍ତଥୈଵ ଚ। ତାନ୍ଦେଶାନ୍ସଂଶ୍ରଯିଷ୍ଯନ୍ତି ଯୁଗାନ୍ତେ ପର୍ଯୁପସ୍ଥିତେ
ଯେଉଁ ଦେଶରେ ଯବ ଓ ଗହୁଁ ମୁଖ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ, ସେଠିକୁ ଲୋକେ ଏହି ଯୁଗର ଶେଷ ସମୟରେ ଆଶ୍ରୟ ନେବେ।
ସ୍ଵୈରାହାରାଶ୍ଚ ପୁରୁଷା ଯୋଷିତଶ୍ଚ ଵିଶାଂପତେ। ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ନ ସହିଷ୍ଯନ୍ତି ଯୁଗାନ୍ତେ ପର୍ଯୁପସ୍ଥିତେ
ପୁରୁଷ ଓ ମହିଳାମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଖାଇବେ, ଏବଂ ଯୁଗ ଶେଷରେ ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ସହିପାରିବେ ନାହିଁ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛଭୂତଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ଯୁଧିଷ୍ଠିର। ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ନ ଦେଵାନ୍ନ ପିତୄଁସ୍ତର୍ପଯିଷ୍ଯନ୍ତି ମାନଵାଃ
ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅଜ୍ଞାତ ଲୋକମାନେ ପରି ହୋଇଯିବ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର। ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଲୋକେ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଆହାର ଦେବେ ନାହିଁ।
ନ କଶ୍ଚିତ୍କସ୍ଯଚିଚ୍ଛ୍ରୋତା ନ କଶ୍ଚିତ୍କସ୍ଯଚିଦ୍ଗୁରୁଃ। ତମୋଗ୍ରସ୍ତସ୍ତଦା ଲୋକୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ଜନାଧିପ
କେହି କାହାର କଥା ଶୁଣିବେ ନାହିଁ, କେହି କାହାର ଗୁରୁ ହେବେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଅନ୍ଧକାରରେ ଡୁବିଯିବେ।
ପରମାଯୁଶ୍ଚ ଭଵିତା ତଦା ଵର୍ଷାଣି ଷୋଡଶ। ତତଃ ପ୍ରାଣାନ୍ଵିମୋକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ଯୁଗାନ୍ତେ ସମୁପସ୍ଥିତେ
ସେତେବେଳେ ସର୍ବାଧିକ ଆୟୁଷ୍ୟ ହେବ ଶୋଳ ଅବଧି, ତାପରେ ଯୁଗ ଶେଷରେ ଲୋକେ ଜୀବନ ଛାଡିଦେବେ।
ପଞ୍ଚମେ ଵାଽଥ ଷଷ୍ଠେ ଵା ଵର୍ଷେ କନ୍ଯା ପ୍ରସୂଯତେ। ସପ୍ତଵର୍ଷାଷ୍ଟଵର୍ଷାଶ୍ଚ ପ୍ରଜାସ୍ଯନ୍ତି ନରାସ୍ତଦା
ପାଞ୍ଚ ବା ଛଅ ବର୍ଷ ବୟସରେ ଝିଅମାନେ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ଦେବେ, ସାତ ବା ଆଠ ବର୍ଷ ବୟସରେ ପୁଅମାନେ ସନ୍ତାନ ହେବେ।
ପତ୍ଯୌ ସ୍ତ୍ରୀ ତୁ ତଦା ରାଜନ୍ପୁରୁଷୋ ଵା ସ୍ତ୍ରିଯଂ ପ୍ରତି। ଯୁଗାନ୍ତେ ରାଜଶାର୍ଦୂଲ ନ ତୋଷମୁପଯାସ୍ଯତି
ଯୁଗ ଶେଷରେ, ରାଜା, ଝିଅ ସ୍ୱାମୀ ପାଇଁ କିମ୍ବା ପୁଅ ଝିଅ ପାଇଁ କୌଣସି ସନ୍ତୋଷ ମାନିବେ ନାହିଁ।
ଅଲ୍ପଦ୍ରଵ୍ଯା ଵୃଥାଲିଙ୍ଗା ହିଂସା ଚ ପ୍ରଭଵିଷ୍ଯତି। ନ କଶ୍ଚିତ୍କସ୍ଯଚିଦ୍ଦାତା ଭଵିଷ୍ଯତି ଯୁଗକ୍ଷଯେ
ଲୋକମାନେ ଅଳ୍ପ ଧନ ରଖିବେ, ମିଛ ଭାବ ଧରିବେ, ହିଂସା ବଢ଼ିଯିବ। ଯୁଗ ଶେଷରେ କେହି କାହାକୁ କିଛି ଦେବେ ନାହିଁ।
ଅଟ୍ଟଶୂଲା ଜନପଦାଃ ଶିଵଶୂଲାଶ୍ଚତୁଷ୍ପଥାଃ। କେଶଶୂଲାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଚାପି ଭଵିଷ୍ଯନତି ଯୁଗକ୍ଷଯେ
ସହର ଚୋରମାନେ ଭରିଯିବ, ରାସ୍ତା ମୁହାଁରେ ହତ୍ୟାକାରୀ ରହିବେ, ଯୁଗ ଶେଷରେ ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ଛିନ୍ଦା ହେବେ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛାଚାରାଃ ସର୍ଵମଭକ୍ଷା ଦାରୁଣା ସର୍ଵକର୍ମସୁ। ଭାଵିନ ପଶ୍ଚିମେ କାଲେ ମନୁଷ୍ଯା ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଲୋକମାନେ ବିଦେଶୀ ଆଚରଣ ଅନୁସରିବେ, ଅନୁଚିତ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବେ, ସମସ୍ତ କାମରେ କଠୋର ହେବେ। ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
କ୍ରଯଵିକ୍ରଯକାଲେ ଚ ସର୍ଵଃ ସର୍ଵସ୍ଯ ଵଞ୍ଚନମ୍। ଯୁଗାନ୍ତେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ ଵିତ୍ତଲୋଭାତ୍କରିଷ୍ଯତି
କିଣାବେଚା ବେଳେ ସମସ୍ତେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଠକିବେ, ମୂଲ୍ୟ ଲାଗି ଲୋଭରେ ଯୁଗ ଶେଷରେ ଏହି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ହେବ।
ଜ୍ଞାନାନି ଚାପ୍ଯଵିଜ୍ଞାଯ କରିଷ୍ଯନ୍ତି କ୍ରିଯାସ୍ତଥା। ଆତ୍ମଚ୍ଛନ୍ଦେନ ଵର୍ତନ୍ତେ ଯୁଗାନ୍ତେ ସମୁପସ୍ଥିତେ
ଯଥାର୍ଥ ଜ୍ଞାନ ଛାଡି ଲୋକମାନେ କ୍ରିୟା କରିବେ, ଯୁଗ ଶେଷରେ ସେମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲିବେ।
ସ୍ଵଭାଵାତ୍କ୍ରୂରକର୍ମାଣଶ୍ଚାନ୍ଯୋନ୍ଯମଭିଶଂସିନଃ। ଭଵିତାରୋ ଜନାଃ ସର୍ଵେ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ତୁ ଯୁଗକ୍ଷଯେ
ସମସ୍ତେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରୁ କଠୋର କାମ କରିବେ, ପରସ୍ପରଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବେ, ଯୁଗ ଶେଷରେ ଏହି ହେବ।
ଆରାମାଂଶ୍ଚୈଵ ଵୃକ୍ଷାଂଶ୍ଚ ନାଶଯିଷ୍ଯନ୍ତି ନିର୍ଵ୍ଯଥାଃ। ଭଵିତା ସଂଶଯୋ ଲୋକେ ଜୀଵିତସ୍ଯ ହି ଦେହିନାମ୍
ଲୋକମାନେ କୌଣସି ଚିନ୍ତା ଛାଡି ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଗଛ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବେ। ଜୀବନର ମୂଲ୍ୟ ଉପରେ ସନ୍ଦେହ ହେବ।
ତଥା ଲୋଭାଭିଭୂତାଶ୍ଚ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ନରା ନୃପ। ବ୍ରାହ୍ମଣାଂଶ୍ଚ ହନିଷ୍ଯନ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଵୋପଭୋଗିନଃ
ଏହିପରି, ରାଜା, ଲୋକମାନେ ଲୋଭରେ ମତିହାରିଯିବେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ମାରିବେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ଦଳବେ।
ହାହାକୃତା ଦ୍ଵିଜାଶ୍ଚୈଵ ଭଯାର୍ତା ଵୃଷଲାର୍ଦିତାଃ। ତ୍ରାତାରମଲାଭନ୍ତୋ ଵୈ ଭ୍ରମିଷ୍ଯନତି ମହୀମିମାମ୍
ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିବେ, ଅପମାନିତ ହେବେ, ରକ୍ଷାକାରୀ ଖୋଜିବାକୁ ଭୂମିରେ ଘୁଞ୍ଚିବେ, କିନ୍ତୁ କାହାକୁ ମିଳିବେ ନାହିଁ।
ଜୀଵିତାନ୍ତକରାଃ କ୍ରୂରା ରୌଦ୍ରାଃ ପ୍ରାଣିଵିହିଂସକାଃ। ଯଦା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ନରାସ୍ତଦା ସଂକ୍ଷେପ୍ସ୍ଯତେ ଯୁଗମ୍
ଲୋକମାନେ ମାରଣକାରୀ, କଠୋର, ଭୟଙ୍କର ଓ ପ୍ରାଣୀ ହନନକାରୀ ହେବେ, ତେବେ ଏହି ଯୁଗର ଶେଷ ଆସିଯିବ।
ଆଶ୍ରଯିଷ୍ଯନ୍ତି ଚ ନଦୀ ପର୍ଵତାନ୍ଵିଷମାଣି ଚ। ପ୍ରଧାଵମାନା ଵିତ୍ରସ୍ତା ଦ୍ଵିଜାଃ କୁରୁକୁଲୋଦ୍ଵହ
ହେ କୁରୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଦ୍ୱିଜମାନେ ନଦୀ, ପାହାଡ଼ ଓ ଅସମ ଅଞ୍ଚଳରେ ଆଶ୍ରୟ ନେବେ।
ଦସ୍ଯୁଭିଃ ପୀଡିତା ରାଜନ୍କାକା ଇଵ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ। କୁରାଜଭିଶ୍ଚ ସତତଂ କରଭାରପ୍ରପୀଡିତାଃ
ହେ ରାଜା, ଦସ୍ୟୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ କାଉଁ ଭଳି ହେବେ, ଏବଂ କୁରୁମାନଙ୍କର କରବୋଝରେ ସଦା ଦମିତ ରହିବେ।