ଅସ୍ମିନ୍କଲିଯୁଗେ ତ୍ଵସ୍ତି ପୁନଃ କୌତୂହଲଂ ମମ। ସମାକୁଲେଷୁ ଧର୍ମେଷୁ କିଂନୁ ଶେଷଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହି କଳିଯୁଗରେ ମୋର ଆଉ ଜିଜ୍ଞାସା ଅଛି—ଧର୍ମ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ କ'ଣ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିବ।
କିଂଵୀର୍ଯା ମାନଵାସ୍ତତ୍ରକିମାହାରଵିହାରିଣଃ। କିମାଯୁଷଃ କିଂଵସନା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଯୁଗକ୍ଷଯେ
ସେଠାରେ ମାନବମାନେ କେତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବେ, କ'ଣ ଖାଇବେ ଓ ଉପଭୋଗ କରିବେ, ତାଙ୍କର ଆୟୁ ଓ ପୋଷାକ କେମିତି ହେବ ଯୁଗ ଶେଷରେ।
କାଂ ଚ କାଷ୍ଠାଂ ସମାସାଦ୍ଯ ପୁନଃ ସଂପତ୍ସ୍ଯତେ କୃତମ୍। ଵିସ୍ତରେଣ ମୁନେ ବ୍ରୂହି ଵିଚିତ୍ରାଣୀହ ଭାଷସେ
କେଉଁ ସମୟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ପୁନି କୃତଯୁଗ ଆସିବ? ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ବିସ୍ତାରରେ କୁହ, ମୁନି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ପୁନରେଵାଭ୍ଯଭାଷତ। ରମଯନ୍ଵୃଷ୍ଣିଶାର୍ଦୂଲଂ ପାଣ୍ଡଵାଂସ୍ଚ ମହାନୃଷିଃ
ଏଭଳି ପଚାରିବା ପରେ, ସେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁନି କହିଲେ, ବୃଷ୍ଣିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଶୃଣୁ ରାଜନ୍ମଯା ଦୃଷ୍ଟଂ ଯତ୍ପୁରା ଶ୍ରୁତମେଵ ଚ। ଅନୁଭୂତଂ ଚ ରାଜେନଦ୍ରଦେଵଦେଵପ୍ରସାଦଜମ୍
ରାଜା, ମୁଁ ଯେଉଁ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଛି, ଯେଉଁ ଗଥା ଶୁଣିଛି, ଏବଂ ଯେଉଁ ଅନୁଭବ କରିଛି, ସେସବୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜାଙ୍କ କୃପାରୁ ଆସିଛି, ତୁମେ ଶୁଣ।
ଭଵିଷ୍ଯଂ ସର୍ଵଲୋକସ୍ଯ ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ଭରତର୍ଷଭ। କଲୁଷଂ କାଲମାସାଦ୍ଯ କଥ୍ଯମାନଂ ନିବୋଧ ମେ
ଭାରତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ଭବିଷ୍ୟତ ଘଟଣା ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ଯୁଗ ଆସିଲେ ଯେଉଁ ଘଟଣା ଘଟିବ, ସେସବୁ ମୁଁ କହୁଛି, ତୁମେ ଶୁଣ।
କୃତେ ଚତୁଷ୍ପାତ୍ସକଲୋ ନିର୍ଵ୍ଯାଜୋପ୍ରାଧିଵର୍ଜିତଃ। ଵୃଷଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତୋ ଧର୍ମୋ ମନୁଷ୍ଯେ ଭରତର୍ଷଭ
ଭାରତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କୃତ ଯୁଗରେ ଧର୍ମ ଚାରିଟିଏ ପାଦରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦେଉଁଥିଲା, କୌଣସି ଚତୁର୍ୟ ନଥିଲା, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଭଲଭାବରେ ଅଟୁଟ ଥିଲା।
ଅଧର୍ମପାଦଵିଦ୍ଧସ୍ତୁ ତ୍ରିଭିରଂଶୈଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ। ତ୍ରେତାଯାଂ ଦ୍ଵାପରେଽର୍ଧେନ ଵ୍ଯାମିଶ୍ରୋ ଧର୍ମ ଉଚ୍ଯତେ
ତ୍ରେତା ଯୁଗରେ ଧର୍ମ ଅଧର୍ମର ପାଦରେ ଆଘାତ ପାଇ ତିନି ଅଂଶରେ ଦୃଢ଼ ହେଲା; ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଦୁଇ ଅଂଶରେ ଏବଂ ଅଧର୍ମ ସହ ମିଶିଗଲା, ଏହିପରି ଏହା କୁହାଯାଏ।
ତ୍ରିଭିରଂଶୈରଧର୍ମସ୍ତୁ ଲୋକାନାକ୍ରମ୍ଯ ତିଷ୍ଠତି। ତାମସଂ ଯୁଗମାସାଦ୍ଯ ତଦା ଭରତସତ୍ତମ
ତିନି ଅଂଶ ନେଇ ଅଧର୍ମ ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ବ୍ୟାପିଯାଏ, ତାମସ ଯୁଗ ଆସିଲେ, ଭାରତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଚତୁର୍ଥାଂଶେନ ଧର୍ମସ୍ତୁ ମନୁଷ୍ଯାନୁପତିଷ୍ଠତି। ଆଯୁର୍ଵୀର୍ଯଂ ମନୋ ବୁଦ୍ଧିର୍ବଲଂ ତେଜଶ୍ଚ ପାଣ୍ଡଵ
ଚଉଁଥ ଅଂଶରେ ଧର୍ମ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ; ତାଙ୍କର ଆୟୁ, ଶକ୍ତି, ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ବଳ ଏବଂ ତେଜ, ପାଣ୍ଡବ।
ମନୁଷ୍ଯାଣଆମନୁଯୁଗଂ ହ୍ରପ୍ତନ୍ତୀତି ନିବୋଧ ମେ। ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଵୈଶ୍ଯାଃ ଶୂଦ୍ରାଶ୍ଚୈଵ ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଗ ଚାଲିବା ସହିତ କିପରି ଅବନତି ହେଉଛି, ମୁଁ କହୁଛି, ତୁମେ ଶୁଣ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ରମାନେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର।
ଵ୍ଯାଜୈର୍ଧର୍ମଂ ଚରିଷ୍ଯନ୍ତି ଧର୍ମଵୈତଂସିକା ନରାଃ। ସତ୍ଯଂ ସଂକ୍ଷେପ୍ସ୍ଯତେ ଲୋକେ ନରୈଃ ପଣ୍ଡିତମାନିଭିଃ
ଧର୍ମର ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ନାମରେ ଲୋକମାନେ ଠକା ଦେଇ ଚାଲିବେ; ପଣ୍ଡିତ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଲୋକମାନେ ଏହି ସଂସାରରେ ସତ୍ୟକୁ କମ କରିଦେବେ।
ସତ୍ଯହାନ୍ଯା ତତସ୍ତେଷାମାଯୁରଲ୍ପଂ ଭଵିଷ୍ଯତି। ଆଯୁଷଃ ପ୍ରକ୍ଷଯାଦ୍ଵିଦ୍ଯାଂ ନ ଶକ୍ଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯୁପଶିକ୍ଷିତୁମ୍
ସତ୍ୟ ହରାଇ ଯିବାରୁ ସେମାନଙ୍କର ଆୟୁ ଅଳ୍ପ ହେବ; ଆୟୁ କମିଯିବାରୁ ସେମାନେ ଜ୍ଞାନକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଶିଖିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଵିଦ୍ଯାହୀନାନଵିଜ୍ଞାନାଲ୍ଲୋଭୋପ୍ଯଭିଭଵିଷ୍ଯତି। ଲୋଭମୋହପରା ମୂଢାଃ କାମାସକ୍ତାଶ୍ ମାନଵାଃ
ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ନଥିଲେ, ଲୋଭ ସେମାନଙ୍କୁ ଅଧିକ ଭାବରେ ଗ୍ରସିଯିବ; ମୁଁଢା ଏବଂ ଅଭିଲାଷାରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ, ଲୋକମାନେ ଲୋଭ ଏବଂ ଭ୍ରମରେ ଲିନ ହେଉଥିବେ।
ଵୈରବଦ୍ଧା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ପରସ୍ପରଵଧୈଷିଣଃ। ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଵୈଶ୍ଯାଃ ସଂକୀର୍ଯନ୍ତେ ପରସ୍ପରମ୍
ବିରୋଧରେ ବନ୍ଧି ଲୋକମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ମାରିବାକୁ ଚାହିବେ; ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟମାନେ ପରସ୍ପର ମିଶିଯିବେ।
ଶୂଦ୍ରତୁଲ୍ଯା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ତପଃସତ୍ଯଵିଵର୍ଜିତାଃ। ଅନ୍ତ୍ଯା ମଧ୍ଯା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ମଧ୍ଯାଶ୍ଚାନ୍ତ୍ଯା ନ ସଂଶଯଃ
ତପ ଏବଂ ସତ୍ୟ ନଥିଲେ, ସେମାନେ ଶୂଦ୍ର ସମାନ ହେଉଥିବେ; ଅନ୍ତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ହେଉଥିବେ, ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତ୍ୟ ହେଉଥିବେ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଈଦୃଶୋ ଭଵିତା ଲୋକୋ ଯୁଗାନ୍ତେ ପର୍ଯୁପସ୍ଥିତେ। ଵସ୍ତ୍ରାଣାଂ ପ୍ରଵରା ଶାଣୀ ଧାନ୍ଯାନାଂ କୋରଦୂପକଃ
ଯୁଗର ଶେଷ ଆସିଲେ, ଏପରି ହେବ ଏହି ସଂସାର; ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୋଷାକ ଶାଣ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହେବ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଧାନ୍ୟ କୋରଡୂପ ହେବ।
ଭାର୍ଯାମିତ୍ରାଶ୍ଚ ପୁରୁଷା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଯୁଗକ୍ଷଯେ। ମତ୍ସ୍ଯାମିଷେଣ ଜୀଵନ୍ତୋ ଦୁହନ୍ତଶ୍ଚାପ୍ଯଜୈଡକମ୍
ଯୁଗର ଶେଷରେ, ପୁରୁଷମାନେ ନିଜ ଜନାନୀକୁ ଶତ୍ରୁ ଭାବିବେ; ମାଛ ଏବଂ ମାଂସ ଭୋଗ କରିବେ, ଛୋଁ ଏବଂ ମେଁଯା ଦୁହିବେ।
ଗୋଷୁ ନଷ୍ଟାସୁ ପୁରୁଷା ଯେଽପି ନିତ୍ଯଂ ଧୃତଵ୍ରତାଃ। ତେଽପିଲୋଭସମାଯୁକ୍ତା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଯୁଗକ୍ଷଯେ
ଗାଁ ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବା ପରେ, ଯେଉଁମାନେ ସଦା ବ୍ରତ ଧରିଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଗର ଶେଷରେ ଲୋଭରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଉଥିବେ।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ପରିମୁଷ୍ଣନ୍ତୋ ହିଂସଯନ୍ତଶ୍ଚ ମାନଵାଃ। ଅଜପା ନାସ୍ତିକାଃ ସ୍ତେନା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଯୁଗକ୍ଷଯେ
ଯୁଗର ଶେଷରେ, ଲୋକମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଚୋରି ଏବଂ ହାନି କରିବେ; ସେମାନେ ନାସ୍ତିକ, ଚୋର ଏବଂ ଛୋଁପାଳକ ହେଉଥିବେ।
ସରିତ୍ତୀରେଷୁ କୁଦ୍ଦାଲୈର୍ଵାପଯିଷ୍ଯନତି ଚୌପଧୀଃ। ତାଶ୍ଚାପ୍ଯଲ୍ପଫଲାସ୍ତେଷାଂ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଯୁଗକ୍ଷଯେ
ନଦୀ କୂଳରେ କୁଦାଳ ଦ୍ୱାରା ଚତୁର୍ୟ କରି ଜମି ଜଳ ଦେବେ; ଯୁଗର ଶେଷରେ ଏହା ତଥାପି ଅଳ୍ପ ଫଳ ଦେବ।
ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ଦୈଵେ ଚ ପୁରୁଷା ଯେଽପି ନିତ୍ଯଂ ଧୃଵ୍ରତାଃ। ତେଽପିଲୋଭସମାଯୁକ୍ତା ଭୋକ୍ଷ୍ଯନ୍ତୀହ ପରସ୍ପରମ୍
ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଏବଂ ଦେବପୂଜାରେ ଯେଉଁମାନେ ସଦା ବ୍ରତ ଧରିଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଗର ଶେଷରେ ଲୋଭରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ପରସ୍ପରର ଉପହାର ଭୋଗ କରିବେ।
ପିତା ପୁତ୍ରସ୍ ଭୋକ୍ତା ଚ ପିତୁଃ ପୁତ୍ରସ୍ତଥୈଵ ଚ। ଅତିକ୍ରାନ୍ତାନି ଭୋଜ୍ଯାନି ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଯୁଗକ୍ଷଯେ
ବାପା ଝିଅର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବେ, ଏହିପରି ଝିଅ ମଧ୍ୟ ବାପାଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବେ; ପୂର୍ବରୁ ଯାହା ଭୋଜନ ହୋଇଯାଇଛି, ଯୁଗ ଶେଷରେ ତାହା ପୁଣି ଆସିବ।
ନ ଵ୍ରତାନି ଚରିଷ୍ଯନ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣା ଵେଦନିନ୍ଦକାଃ। ନ ଯକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ନ ହୋଷ୍ଯନ୍ତି ହେତୁଵାଦଵିମୋହିତାଃ। ନିମ୍ନେଷ୍ଵୀହାଂ କରିଷ୍ଯନତି ହେତୁଵାଦଵିମୋହିତାଃ
ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବେଦକୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ସେମାନେ କୌଣସି ବ୍ରତ ଚାଲାଇବେ ନାହିଁ; ଯୁକ୍ତିର ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ହୋମ କରିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ନିମ୍ନ କାମରେ ଲିପ୍ତ ହେବେ।
ନିମ୍ନେ କୃଷିଂ କରିଷ୍ଯନ୍ତି ଯୋକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ଧୁରି ଧେନୁକ୍ରାଃ। ଏକହାଯନଵତ୍ସାଂଶ୍ଚ ଵାହଯିଷ୍ଯନ୍ତି ମାନଵାଃ
ସେମାନେ ନିମ୍ନ ଜମିରେ ଚାଷ କରିବେ, ଗୋବଳୀକୁ ହଳରେ ଯୋଗାଇବେ; ଏକ ବର୍ଷର ଛୁଆଁ ଗାଈକୁ ମଧ୍ୟ ଭାର ବହାଇବେ।
ପୁତ୍ରଃ ପିତୃଵଧଂ କୃତ୍ଵା ପିତା ପୁତ୍ରଵଧଂ ତଥା। `ସ୍ତ୍ରିଯୋଽପି ପତିପୁତ୍ରାଦୀନ୍ଵଧିଷ୍ଯନତି ଯୁଗକ୍ଷଯେ'। ନିରୁଦ୍ଵେଗୋ ବୃହଦ୍ବାଦୀ ନ ନିନ୍ଦାମୁପଲପ୍ସ୍ଯତେ
ଝିଅ ବାପାଙ୍କୁ ମାରିଦେବେ, ବାପା ଝିଅକୁ ମାରିଦେବେ; ଯୁଗ ଶେଷରେ ଜଣେ ଜଣେ ନାରୀ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱାମୀ, ପୁଅ ଓ ଅନ୍ୟମାନେକୁ ମାରିଦେବେ; ଲଜ୍ଜାହୀନ ଏବଂ ଅହଂକାରୀ ଲୋକଙ୍କୁ କେହି ନିନ୍ଦା କରିବେ ନାହିଁ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛଭୂତଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ନିଷ୍କ୍ରିଯଂ ଦାନଵର୍ଜିତମ୍। ଭଵିଷ୍ଯତି ନିରାନନ୍ଦମନୁତ୍ସଵମଥୋ ତଥା
ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଦେଶୀ ଭାବକୁ ଧାରଣ କରିବ, ପୂଜାପାଠ ବିନା ଓ ଧର୍ମିକମାନେ ନଥିବା; ଏହା ଦୁଃଖରେ ଓ ଉତ୍ସବ ଶୂନ୍ୟ ହେଇଯିବ।
ପ୍ରାଯଶଃ କୃପଣାନାଂ ହି ତଥା ବନ୍ଧୁମତାମପି। ଵିଧଵାନାଂ ଚ ଵିତ୍ତାନି ହରିଷ୍ଯନ୍ତୀହ ମାନଵାଃ
ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଦୁଃଖୀ, ଆତ୍ମୀୟ ଥିବା ଓ ବିଧବାମାନେଙ୍କର ଧନ ଛିନିନେବେ।
ସ୍ଵଲ୍ପଵୀର୍ଯବଲାଃ ସ୍ଵାଧା ଲୋଭମୋହପରାଯଣାଃ। ତତ୍କଥାଦାନସଂତୁଷ୍ଟ ଶିଷ୍ଟାନାମପି ବାନ୍ଧଵାଃ
ଅଳ୍ପ ଶକ୍ତି ଓ ବଳ ଥିବା, ଲୋଭ ଓ ମୋହରେ ଲିନ, ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟମାନେ କେବଳ କଥା ଶୁଣି ଖୁସି ହେବେ।
ପରିଗ୍ରହଂକରିଷ୍ଯତି ମାଯାଚାରପରିଗ୍ରହାଃ। ସଂଘାତଯନ୍ତଃ ତଯ ରାଜାନଃ ପାପବୁଦ୍ଧଯଃ
ମାୟା ଓ ଚଳାକିରେ ଲିନ ଦୁଷ୍ଟ ରାଜାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଜମିଦାରୀ ଦଖଲ କରିବେ।