ଯଃ ସ ଦେଵୋ ମଯା ଦୃଷ୍ଟଃ ପୁରା ପଦ୍ମାଯତେକ୍ଷଣଃ। ସ ଏଷ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ର ସଂବନ୍ଧୀ ତେ ଜନାର୍ଦନଃ
ଯେ ଦେବତାକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବେ ଦେଖିଥିଲି, ପଦ୍ମନୟନ, ସେଇ ତୁମ ସମ୍ବନ୍ଧୀ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ।
ଅସ୍ଯୈଵ ଵରଦାନାଦ୍ଧି ସ୍ମୃତିର୍ନ ପ୍ରଜହାତି ମାମ୍। ଦୀର୍ଗମାଯୁଶ୍ଚ କୌନ୍ତେଯ ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦମରଣଂ ମମ
ତାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦରୁ ମୋର ସ୍ମୃତି କେବେ ହରାଯାଏ ନାହିଁ; ଏବଂ, ହେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ମୋତେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଓ ଇଚ୍ଛାମୃତ୍ୟୁ ମିଳିଛି।
ସ ଏଷ କୃଷ୍ଣୋ ଵାର୍ଷ୍ଣେଯ ପୁରାଣପୁରୁଷୋ ଵିଭୁଃ। ଆସ୍ତେ ହରିରଚିନ୍ତ୍ଯାତ୍ମା କ୍ରୀଡନ୍ନିଵ ମହାଭୁଜଃ
ଏହି କୃଷ୍ଣ, ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀ, ପୁରାତନ ଓ ସମର୍ଥ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବର ହରି, ବଡ଼ ବାହୁ ଧାରଣ କରି ଖେଳୁଥିବା ପରି ବସିଛନ୍ତି।
ଏଷ ଧାତା ଵିଧାତା ଚ ସଂହର୍ତା ଚୈଵ ଶାଶ୍ଵତଃ। ଶ୍ରୀଵତ୍ସଵକ୍ଷା ଗୋଵିନ୍ଦଃ ପ୍ରଜାପତିପତିଃ ପ୍ରଭୁଃ
ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ ଓ ଶାଶ୍ୱତ ସଂହାରକ; ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିବା ଚେଷ୍ଟରେ, ଗୋବିନ୍ଦ, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ନାଥ, ସ୍ୱାମୀ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵେମଂ ଵୃଷ୍ଣିପ୍ରଵରଂ ସ୍ମୃତିର୍ମାମିଯମାଗତା। ଆଦିଦେଵମଯଂ ଜିଷ୍ଣୁଂ ପୁରୁଷଂ ପୀତଵାସସମ୍
ଏହି ବୃଷ୍ଣିମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୋ ସ୍ମୃତି ପୁନି ଫେରିଛି—ଏହି ଅଦିଦେବ, ବିଜୟୀ, ପୀତବସନ ପୁରୁଷ।
ସର୍ଵେଷାମେଵ ଭୂତାନାଂ ପିତା ମାତା ଚ ମାଧଵଃ। ଗଚ୍ଛଧ୍ଵମେନଂ ଶରଣଂ ଶରଣ୍ଯଂ କୌରଵର୍ଷଭାଃ
ମାଧବ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ପିତା ଓ ମାଆ; ହେ କୌରବଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ସେଠିକୁ ଶରଣ ନିଅ, ଯିଏ ଶରଣ ଦେଇଥାଏ।
ଏଵମୁକ୍ତାସ୍ଚ ତେ ପାର୍ତା ଯମୌ ଚ ପୁରୁଷର୍ଷଭୌ। ଦ୍ରୌପଦ୍ଯା ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ନମଶ୍ଚକ୍ରୁର୍ଜନାର୍ଦନମ୍
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ଓ ଯମପୁତ୍ର ଦୁଇଜଣ, ସମସ୍ତେ ଦ୍ରୌପଦୀ ସହିତ ମିଶି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ସ ଚୈତାନ୍ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ର ସାମ୍ନା ପରମଵଲ୍ଗୁନା। ସାନ୍ତ୍ଵଯାମାସ ମାନାର୍ହୋ ମନ୍ଯମାନୋ ଯଥାଵିଧି
ଏବଂ ସେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସବୁଠାରୁ ମୃଦୁ ଭାବରେ, ଯଥାଯଥ ଆଦର ଦେଇ, ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ ଭାବି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ତୁ କୌନ୍ତେଯୋ ମାର୍କଣ୍ଡେଯଂ ମହାମୁନିମ୍। ପୁନ- ପପ୍ରଚ୍ଛ ସାମାତ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯାଂ ଜଗତୋ ଗତିମ୍
ଯୁଧିଷ୍ଠିର, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ମହାମୁନି ମାର୍କଣ୍ଡେୟଙ୍କୁ ପୁନି ପଚାରିଲେ—ଏହି ଜଗତର ଭବିଷ୍ୟତ ଗତି କେମିତି ହେବ।
ଆଶ୍ଚର୍ଯଭୂତଂ ଭଵତଃ ଶ୍ରୁତଂ ନୋ ଵଦତାଂଵର। ମୁନେ ଭାର୍ଗଵ ଯଦ୍ଵୃତ୍ତଂ ଯୁଗାଦୌ ପ୍ରଭଵାପ୍ଯଯୌ
ଆମେ ତୁମଠାରୁ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣିଛୁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତା; ହେ ଭାର୍ଗବ ମୁନି, ଯୁଗର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷର କଥା କୁହ।
ଅସ୍ମିନ୍କଲିଯୁଗେ ତ୍ଵସ୍ତି ପୁନଃ କୌତୂହଲଂ ମମ। ସମାକୁଲେଷୁ ଧର୍ମେଷୁ କିଂନୁ ଶେଷଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହି କଳିଯୁଗରେ ମୋର ଆଉ ଜିଜ୍ଞାସା ଅଛି—ଧର୍ମ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ କ'ଣ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିବ।
କିଂଵୀର୍ଯା ମାନଵାସ୍ତତ୍ରକିମାହାରଵିହାରିଣଃ। କିମାଯୁଷଃ କିଂଵସନା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଯୁଗକ୍ଷଯେ
ସେଠାରେ ମାନବମାନେ କେତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବେ, କ'ଣ ଖାଇବେ ଓ ଉପଭୋଗ କରିବେ, ତାଙ୍କର ଆୟୁ ଓ ପୋଷାକ କେମିତି ହେବ ଯୁଗ ଶେଷରେ।
କାଂ ଚ କାଷ୍ଠାଂ ସମାସାଦ୍ଯ ପୁନଃ ସଂପତ୍ସ୍ଯତେ କୃତମ୍। ଵିସ୍ତରେଣ ମୁନେ ବ୍ରୂହି ଵିଚିତ୍ରାଣୀହ ଭାଷସେ
କେଉଁ ସମୟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ପୁନି କୃତଯୁଗ ଆସିବ? ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ବିସ୍ତାରରେ କୁହ, ମୁନି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ପୁନରେଵାଭ୍ଯଭାଷତ। ରମଯନ୍ଵୃଷ୍ଣିଶାର୍ଦୂଲଂ ପାଣ୍ଡଵାଂସ୍ଚ ମହାନୃଷିଃ
ଏଭଳି ପଚାରିବା ପରେ, ସେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁନି କହିଲେ, ବୃଷ୍ଣିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଶୃଣୁ ରାଜନ୍ମଯା ଦୃଷ୍ଟଂ ଯତ୍ପୁରା ଶ୍ରୁତମେଵ ଚ। ଅନୁଭୂତଂ ଚ ରାଜେନଦ୍ରଦେଵଦେଵପ୍ରସାଦଜମ୍
ରାଜା, ମୁଁ ଯେଉଁ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଛି, ଯେଉଁ ଗଥା ଶୁଣିଛି, ଏବଂ ଯେଉଁ ଅନୁଭବ କରିଛି, ସେସବୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜାଙ୍କ କୃପାରୁ ଆସିଛି, ତୁମେ ଶୁଣ।
ଭଵିଷ୍ଯଂ ସର୍ଵଲୋକସ୍ଯ ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ଭରତର୍ଷଭ। କଲୁଷଂ କାଲମାସାଦ୍ଯ କଥ୍ଯମାନଂ ନିବୋଧ ମେ
ଭାରତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ଭବିଷ୍ୟତ ଘଟଣା ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ଯୁଗ ଆସିଲେ ଯେଉଁ ଘଟଣା ଘଟିବ, ସେସବୁ ମୁଁ କହୁଛି, ତୁମେ ଶୁଣ।
କୃତେ ଚତୁଷ୍ପାତ୍ସକଲୋ ନିର୍ଵ୍ଯାଜୋପ୍ରାଧିଵର୍ଜିତଃ। ଵୃଷଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତୋ ଧର୍ମୋ ମନୁଷ୍ଯେ ଭରତର୍ଷଭ
ଭାରତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କୃତ ଯୁଗରେ ଧର୍ମ ଚାରିଟିଏ ପାଦରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦେଉଁଥିଲା, କୌଣସି ଚତୁର୍ୟ ନଥିଲା, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଭଲଭାବରେ ଅଟୁଟ ଥିଲା।
ଅଧର୍ମପାଦଵିଦ୍ଧସ୍ତୁ ତ୍ରିଭିରଂଶୈଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ। ତ୍ରେତାଯାଂ ଦ୍ଵାପରେଽର୍ଧେନ ଵ୍ଯାମିଶ୍ରୋ ଧର୍ମ ଉଚ୍ଯତେ
ତ୍ରେତା ଯୁଗରେ ଧର୍ମ ଅଧର୍ମର ପାଦରେ ଆଘାତ ପାଇ ତିନି ଅଂଶରେ ଦୃଢ଼ ହେଲା; ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଦୁଇ ଅଂଶରେ ଏବଂ ଅଧର୍ମ ସହ ମିଶିଗଲା, ଏହିପରି ଏହା କୁହାଯାଏ।
ତ୍ରିଭିରଂଶୈରଧର୍ମସ୍ତୁ ଲୋକାନାକ୍ରମ୍ଯ ତିଷ୍ଠତି। ତାମସଂ ଯୁଗମାସାଦ୍ଯ ତଦା ଭରତସତ୍ତମ
ତିନି ଅଂଶ ନେଇ ଅଧର୍ମ ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ବ୍ୟାପିଯାଏ, ତାମସ ଯୁଗ ଆସିଲେ, ଭାରତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଚତୁର୍ଥାଂଶେନ ଧର୍ମସ୍ତୁ ମନୁଷ୍ଯାନୁପତିଷ୍ଠତି। ଆଯୁର୍ଵୀର୍ଯଂ ମନୋ ବୁଦ୍ଧିର୍ବଲଂ ତେଜଶ୍ଚ ପାଣ୍ଡଵ
ଚଉଁଥ ଅଂଶରେ ଧର୍ମ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ; ତାଙ୍କର ଆୟୁ, ଶକ୍ତି, ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ବଳ ଏବଂ ତେଜ, ପାଣ୍ଡବ।
ମନୁଷ୍ଯାଣଆମନୁଯୁଗଂ ହ୍ରପ୍ତନ୍ତୀତି ନିବୋଧ ମେ। ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଵୈଶ୍ଯାଃ ଶୂଦ୍ରାଶ୍ଚୈଵ ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଗ ଚାଲିବା ସହିତ କିପରି ଅବନତି ହେଉଛି, ମୁଁ କହୁଛି, ତୁମେ ଶୁଣ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ରମାନେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର।
ଵ୍ଯାଜୈର୍ଧର୍ମଂ ଚରିଷ୍ଯନ୍ତି ଧର୍ମଵୈତଂସିକା ନରାଃ। ସତ୍ଯଂ ସଂକ୍ଷେପ୍ସ୍ଯତେ ଲୋକେ ନରୈଃ ପଣ୍ଡିତମାନିଭିଃ
ଧର୍ମର ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ନାମରେ ଲୋକମାନେ ଠକା ଦେଇ ଚାଲିବେ; ପଣ୍ଡିତ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଲୋକମାନେ ଏହି ସଂସାରରେ ସତ୍ୟକୁ କମ କରିଦେବେ।
ସତ୍ଯହାନ୍ଯା ତତସ୍ତେଷାମାଯୁରଲ୍ପଂ ଭଵିଷ୍ଯତି। ଆଯୁଷଃ ପ୍ରକ୍ଷଯାଦ୍ଵିଦ୍ଯାଂ ନ ଶକ୍ଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯୁପଶିକ୍ଷିତୁମ୍
ସତ୍ୟ ହରାଇ ଯିବାରୁ ସେମାନଙ୍କର ଆୟୁ ଅଳ୍ପ ହେବ; ଆୟୁ କମିଯିବାରୁ ସେମାନେ ଜ୍ଞାନକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଶିଖିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଵିଦ୍ଯାହୀନାନଵିଜ୍ଞାନାଲ୍ଲୋଭୋପ୍ଯଭିଭଵିଷ୍ଯତି। ଲୋଭମୋହପରା ମୂଢାଃ କାମାସକ୍ତାଶ୍ ମାନଵାଃ
ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ନଥିଲେ, ଲୋଭ ସେମାନଙ୍କୁ ଅଧିକ ଭାବରେ ଗ୍ରସିଯିବ; ମୁଁଢା ଏବଂ ଅଭିଲାଷାରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ, ଲୋକମାନେ ଲୋଭ ଏବଂ ଭ୍ରମରେ ଲିନ ହେଉଥିବେ।
ଵୈରବଦ୍ଧା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ପରସ୍ପରଵଧୈଷିଣଃ। ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଵୈଶ୍ଯାଃ ସଂକୀର୍ଯନ୍ତେ ପରସ୍ପରମ୍
ବିରୋଧରେ ବନ୍ଧି ଲୋକମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ମାରିବାକୁ ଚାହିବେ; ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟମାନେ ପରସ୍ପର ମିଶିଯିବେ।
ଶୂଦ୍ରତୁଲ୍ଯା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ତପଃସତ୍ଯଵିଵର୍ଜିତାଃ। ଅନ୍ତ୍ଯା ମଧ୍ଯା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ମଧ୍ଯାଶ୍ଚାନ୍ତ୍ଯା ନ ସଂଶଯଃ
ତପ ଏବଂ ସତ୍ୟ ନଥିଲେ, ସେମାନେ ଶୂଦ୍ର ସମାନ ହେଉଥିବେ; ଅନ୍ତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ହେଉଥିବେ, ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତ୍ୟ ହେଉଥିବେ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଈଦୃଶୋ ଭଵିତା ଲୋକୋ ଯୁଗାନ୍ତେ ପର୍ଯୁପସ୍ଥିତେ। ଵସ୍ତ୍ରାଣାଂ ପ୍ରଵରା ଶାଣୀ ଧାନ୍ଯାନାଂ କୋରଦୂପକଃ
ଯୁଗର ଶେଷ ଆସିଲେ, ଏପରି ହେବ ଏହି ସଂସାର; ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୋଷାକ ଶାଣ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହେବ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଧାନ୍ୟ କୋରଡୂପ ହେବ।
ଭାର୍ଯାମିତ୍ରାଶ୍ଚ ପୁରୁଷା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଯୁଗକ୍ଷଯେ। ମତ୍ସ୍ଯାମିଷେଣ ଜୀଵନ୍ତୋ ଦୁହନ୍ତଶ୍ଚାପ୍ଯଜୈଡକମ୍
ଯୁଗର ଶେଷରେ, ପୁରୁଷମାନେ ନିଜ ଜନାନୀକୁ ଶତ୍ରୁ ଭାବିବେ; ମାଛ ଏବଂ ମାଂସ ଭୋଗ କରିବେ, ଛୋଁ ଏବଂ ମେଁଯା ଦୁହିବେ।
ଗୋଷୁ ନଷ୍ଟାସୁ ପୁରୁଷା ଯେଽପି ନିତ୍ଯଂ ଧୃତଵ୍ରତାଃ। ତେଽପିଲୋଭସମାଯୁକ୍ତା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଯୁଗକ୍ଷଯେ
ଗାଁ ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବା ପରେ, ଯେଉଁମାନେ ସଦା ବ୍ରତ ଧରିଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଗର ଶେଷରେ ଲୋଭରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଉଥିବେ।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ପରିମୁଷ୍ଣନ୍ତୋ ହିଂସଯନ୍ତଶ୍ଚ ମାନଵାଃ। ଅଜପା ନାସ୍ତିକାଃ ସ୍ତେନା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଯୁଗକ୍ଷଯେ
ଯୁଗର ଶେଷରେ, ଲୋକମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଚୋରି ଏବଂ ହାନି କରିବେ; ସେମାନେ ନାସ୍ତିକ, ଚୋର ଏବଂ ଛୋଁପାଳକ ହେଉଥିବେ।