ଏଵଂ ସର୍ଵମହଂ କାଲମିହାସେ ମୁନିସତ୍ତମ। ଅଶିଶୁଃ ଶିଶୁରୂପେଣ ଯାଵଦ୍ବ୍ରହ୍ମା ନ ବୁଧ୍ଯତେ
ଏଭଳି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବ୍ରହ୍ମା ଜାଗିନଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ମୁଁ ଏଠାରେ ଶିଶୁ ରୂପରେ ସମସ୍ତ ସମୟ ରହେ।
ମଯା ଚ ଦତ୍ତୋ ଵିପ୍ରାଗ୍ର୍ଯ ଵରସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମରୂପିଣା। ଅସକୃତ୍ପରିତଷ୍ଟେନ ଵିପ୍ରର୍ଷିଗଣପୂଜିତ
ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା ରୂପରେ ତୁମକୁ ଯେଉଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବରାଦାନ ଦେଇଛି, ଯାହା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷିମାନେ ପୁନିପୁନି ପୂଜା କରିଛନ୍ତି, ସେହି ଦାନ ପ୍ରଦାନ ହୋଇଛି।
ସର୍ଵମେକାର୍ଣଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନଷ୍ଟଂ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍। ଵିକ୍ଲବୋସି ମଯା ଜ୍ଞାତସ୍ତତସ୍ତେ ଦର୍ଶିତଂ ଜଗତ୍
ସମସ୍ତ ଚଳାୟମାନ ଓ ଅଚଳ ବିନଶ୍ଟ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଏକ ମହାସାଗର ହୋଇଥିବା ଦେଖି, ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ହେଲ; ଏହା ଜାଣି, ମୁଁ ତୁମକୁ ପୁନି ଏହି ବିଶ୍ୱ ଦେଖାଇଲି।
ଅଭ୍ଯନ୍ତରଂ ଶରୀରସ୍ଯ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋସି ଯଦା ମମ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲୋକଂ ସମସ୍ତଂ ଚ ଵିସ୍ମିତୋ ନାଵବୁଧ୍ଯସେ
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ମୋ ଦେହ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲ, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲ, କିନ୍ତୁ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତତୋସି ଵକ୍ରାଦ୍ଵିପ୍ରର୍ଷେ ଦ୍ରୁତଂ ନିଃସାରିତୋ ମଯା। ଆଖ୍ଯାତସ୍ତେ ମଯା ଚାତ୍ମା ଦୁର୍ଜ୍ଞେ ଯୋପି ସୁରାସୁରୈଃ
ତାପରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷି, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ଦେହରୁ ତୁରନ୍ତ ବାହାର କରିଦେଲି; ଏବଂ ମୁଁ ଯେଉଁକି ସୁର ଓ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ସେହି ଆତ୍ମାକୁ ତୁମକୁ ଦେଖାଇଲି।
ଯାଵତ୍ସ ଭଗଵାନ୍ବ୍ରହ୍ମା ନ ବୁଧ୍ଯେତ ମହାତପାଃ। ତାଵତ୍ତ୍ଵମିହ ଵିପ୍ରର୍ଷେ ଵିସ୍ରବ୍ଧଶ୍ଚର ଵୈ ସୁଖମ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ମହାତପସ୍ବୀ ବ୍ରହ୍ମା ଜାଗିନାନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଏଠାରେ ନିର୍ଭୟ ଓ ସୁଖରେ ରୁହ।
ତତୋ ଵିବୁଦ୍ଧେ ତସ୍ମିଂସ୍ତୁ ସର୍ଵଲୋକପିତାମହେ। ଏକୀଭୂତଃ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯାମି ଶରୀରାଣି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ପିତାମହ ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ, ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କରିବି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ଆକାଶଂ ପୃଥିଵୀଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ଵାଯୁଂ ସଲିଲମେଵ ଚ। ଲୋକେ ଯଚ୍ଚ ଭଵେଚ୍ଛେଷମିହ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍
ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଓ ଜଳ, ଏହି ସମସ୍ତ ଓ ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ଅଚଳ ଓ ଚଳ ଜଗତର ଯେଉଁ କିଛି ଅଛି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାନ୍ତର୍ହିତସ୍ତାତ ସ ଦେଵଃ ପରମାଦ୍ଭୁତଃ। ପ୍ରଜାଶ୍ଚେମାଃ ପ୍ରପଶ୍ଯାମି ଵିଚିତ୍ରା ଵିଵିଧାଃ କୃତାଃ
ଏଭଳି କହି ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେବତା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ମୁଁ ଏହି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ସୃଷ୍ଟିଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖୁଛି।
ଏଵଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ମଯା ରାଜଂସ୍ତସ୍ମିନ୍ପ୍ରାପ୍ତେ ଯୁଗକ୍ଷଯେ। ଆଶ୍ଚର୍ଯଂ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ ସର୍ଵଧର୍ମଭୃତାଂଵରଃ
ଏଭଳି ଦୃଶ୍ୟ ମୁଁ ଦେଖିଥିଲି, ରାଜା, ଯୁଗର ଶେଷରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାଳକ।
ଯଃ ସ ଦେଵୋ ମଯା ଦୃଷ୍ଟଃ ପୁରା ପଦ୍ମାଯତେକ୍ଷଣଃ। ସ ଏଷ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ର ସଂବନ୍ଧୀ ତେ ଜନାର୍ଦନଃ
ଯେ ଦେବତାକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବେ ଦେଖିଥିଲି, ପଦ୍ମନୟନ, ସେଇ ତୁମ ସମ୍ବନ୍ଧୀ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ।
ଅସ୍ଯୈଵ ଵରଦାନାଦ୍ଧି ସ୍ମୃତିର୍ନ ପ୍ରଜହାତି ମାମ୍। ଦୀର୍ଗମାଯୁଶ୍ଚ କୌନ୍ତେଯ ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦମରଣଂ ମମ
ତାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦରୁ ମୋର ସ୍ମୃତି କେବେ ହରାଯାଏ ନାହିଁ; ଏବଂ, ହେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ମୋତେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଓ ଇଚ୍ଛାମୃତ୍ୟୁ ମିଳିଛି।
ସ ଏଷ କୃଷ୍ଣୋ ଵାର୍ଷ୍ଣେଯ ପୁରାଣପୁରୁଷୋ ଵିଭୁଃ। ଆସ୍ତେ ହରିରଚିନ୍ତ୍ଯାତ୍ମା କ୍ରୀଡନ୍ନିଵ ମହାଭୁଜଃ
ଏହି କୃଷ୍ଣ, ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀ, ପୁରାତନ ଓ ସମର୍ଥ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବର ହରି, ବଡ଼ ବାହୁ ଧାରଣ କରି ଖେଳୁଥିବା ପରି ବସିଛନ୍ତି।
ଏଷ ଧାତା ଵିଧାତା ଚ ସଂହର୍ତା ଚୈଵ ଶାଶ୍ଵତଃ। ଶ୍ରୀଵତ୍ସଵକ୍ଷା ଗୋଵିନ୍ଦଃ ପ୍ରଜାପତିପତିଃ ପ୍ରଭୁଃ
ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ ଓ ଶାଶ୍ୱତ ସଂହାରକ; ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିବା ଚେଷ୍ଟରେ, ଗୋବିନ୍ଦ, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ନାଥ, ସ୍ୱାମୀ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵେମଂ ଵୃଷ୍ଣିପ୍ରଵରଂ ସ୍ମୃତିର୍ମାମିଯମାଗତା। ଆଦିଦେଵମଯଂ ଜିଷ୍ଣୁଂ ପୁରୁଷଂ ପୀତଵାସସମ୍
ଏହି ବୃଷ୍ଣିମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୋ ସ୍ମୃତି ପୁନି ଫେରିଛି—ଏହି ଅଦିଦେବ, ବିଜୟୀ, ପୀତବସନ ପୁରୁଷ।
ସର୍ଵେଷାମେଵ ଭୂତାନାଂ ପିତା ମାତା ଚ ମାଧଵଃ। ଗଚ୍ଛଧ୍ଵମେନଂ ଶରଣଂ ଶରଣ୍ଯଂ କୌରଵର୍ଷଭାଃ
ମାଧବ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ପିତା ଓ ମାଆ; ହେ କୌରବଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ସେଠିକୁ ଶରଣ ନିଅ, ଯିଏ ଶରଣ ଦେଇଥାଏ।
ଏଵମୁକ୍ତାସ୍ଚ ତେ ପାର୍ତା ଯମୌ ଚ ପୁରୁଷର୍ଷଭୌ। ଦ୍ରୌପଦ୍ଯା ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ନମଶ୍ଚକ୍ରୁର୍ଜନାର୍ଦନମ୍
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ଓ ଯମପୁତ୍ର ଦୁଇଜଣ, ସମସ୍ତେ ଦ୍ରୌପଦୀ ସହିତ ମିଶି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ସ ଚୈତାନ୍ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ର ସାମ୍ନା ପରମଵଲ୍ଗୁନା। ସାନ୍ତ୍ଵଯାମାସ ମାନାର୍ହୋ ମନ୍ଯମାନୋ ଯଥାଵିଧି
ଏବଂ ସେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସବୁଠାରୁ ମୃଦୁ ଭାବରେ, ଯଥାଯଥ ଆଦର ଦେଇ, ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ ଭାବି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ତୁ କୌନ୍ତେଯୋ ମାର୍କଣ୍ଡେଯଂ ମହାମୁନିମ୍। ପୁନ- ପପ୍ରଚ୍ଛ ସାମାତ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯାଂ ଜଗତୋ ଗତିମ୍
ଯୁଧିଷ୍ଠିର, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ମହାମୁନି ମାର୍କଣ୍ଡେୟଙ୍କୁ ପୁନି ପଚାରିଲେ—ଏହି ଜଗତର ଭବିଷ୍ୟତ ଗତି କେମିତି ହେବ।
ଆଶ୍ଚର୍ଯଭୂତଂ ଭଵତଃ ଶ୍ରୁତଂ ନୋ ଵଦତାଂଵର। ମୁନେ ଭାର୍ଗଵ ଯଦ୍ଵୃତ୍ତଂ ଯୁଗାଦୌ ପ୍ରଭଵାପ୍ଯଯୌ
ଆମେ ତୁମଠାରୁ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣିଛୁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତା; ହେ ଭାର୍ଗବ ମୁନି, ଯୁଗର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷର କଥା କୁହ।
ଅସ୍ମିନ୍କଲିଯୁଗେ ତ୍ଵସ୍ତି ପୁନଃ କୌତୂହଲଂ ମମ। ସମାକୁଲେଷୁ ଧର୍ମେଷୁ କିଂନୁ ଶେଷଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହି କଳିଯୁଗରେ ମୋର ଆଉ ଜିଜ୍ଞାସା ଅଛି—ଧର୍ମ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ କ'ଣ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିବ।
କିଂଵୀର୍ଯା ମାନଵାସ୍ତତ୍ରକିମାହାରଵିହାରିଣଃ। କିମାଯୁଷଃ କିଂଵସନା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଯୁଗକ୍ଷଯେ
ସେଠାରେ ମାନବମାନେ କେତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବେ, କ'ଣ ଖାଇବେ ଓ ଉପଭୋଗ କରିବେ, ତାଙ୍କର ଆୟୁ ଓ ପୋଷାକ କେମିତି ହେବ ଯୁଗ ଶେଷରେ।
କାଂ ଚ କାଷ୍ଠାଂ ସମାସାଦ୍ଯ ପୁନଃ ସଂପତ୍ସ୍ଯତେ କୃତମ୍। ଵିସ୍ତରେଣ ମୁନେ ବ୍ରୂହି ଵିଚିତ୍ରାଣୀହ ଭାଷସେ
କେଉଁ ସମୟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ପୁନି କୃତଯୁଗ ଆସିବ? ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ବିସ୍ତାରରେ କୁହ, ମୁନି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ପୁନରେଵାଭ୍ଯଭାଷତ। ରମଯନ୍ଵୃଷ୍ଣିଶାର୍ଦୂଲଂ ପାଣ୍ଡଵାଂସ୍ଚ ମହାନୃଷିଃ
ଏଭଳି ପଚାରିବା ପରେ, ସେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁନି କହିଲେ, ବୃଷ୍ଣିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଶୃଣୁ ରାଜନ୍ମଯା ଦୃଷ୍ଟଂ ଯତ୍ପୁରା ଶ୍ରୁତମେଵ ଚ। ଅନୁଭୂତଂ ଚ ରାଜେନଦ୍ରଦେଵଦେଵପ୍ରସାଦଜମ୍
ରାଜା, ମୁଁ ଯେଉଁ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଛି, ଯେଉଁ ଗଥା ଶୁଣିଛି, ଏବଂ ଯେଉଁ ଅନୁଭବ କରିଛି, ସେସବୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜାଙ୍କ କୃପାରୁ ଆସିଛି, ତୁମେ ଶୁଣ।
ଭଵିଷ୍ଯଂ ସର୍ଵଲୋକସ୍ଯ ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ଭରତର୍ଷଭ। କଲୁଷଂ କାଲମାସାଦ୍ଯ କଥ୍ଯମାନଂ ନିବୋଧ ମେ
ଭାରତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ଭବିଷ୍ୟତ ଘଟଣା ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ଯୁଗ ଆସିଲେ ଯେଉଁ ଘଟଣା ଘଟିବ, ସେସବୁ ମୁଁ କହୁଛି, ତୁମେ ଶୁଣ।
କୃତେ ଚତୁଷ୍ପାତ୍ସକଲୋ ନିର୍ଵ୍ଯାଜୋପ୍ରାଧିଵର୍ଜିତଃ। ଵୃଷଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତୋ ଧର୍ମୋ ମନୁଷ୍ଯେ ଭରତର୍ଷଭ
ଭାରତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କୃତ ଯୁଗରେ ଧର୍ମ ଚାରିଟିଏ ପାଦରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦେଉଁଥିଲା, କୌଣସି ଚତୁର୍ୟ ନଥିଲା, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଭଲଭାବରେ ଅଟୁଟ ଥିଲା।
ଅଧର୍ମପାଦଵିଦ୍ଧସ୍ତୁ ତ୍ରିଭିରଂଶୈଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ। ତ୍ରେତାଯାଂ ଦ୍ଵାପରେଽର୍ଧେନ ଵ୍ଯାମିଶ୍ରୋ ଧର୍ମ ଉଚ୍ଯତେ
ତ୍ରେତା ଯୁଗରେ ଧର୍ମ ଅଧର୍ମର ପାଦରେ ଆଘାତ ପାଇ ତିନି ଅଂଶରେ ଦୃଢ଼ ହେଲା; ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଦୁଇ ଅଂଶରେ ଏବଂ ଅଧର୍ମ ସହ ମିଶିଗଲା, ଏହିପରି ଏହା କୁହାଯାଏ।
ତ୍ରିଭିରଂଶୈରଧର୍ମସ୍ତୁ ଲୋକାନାକ୍ରମ୍ଯ ତିଷ୍ଠତି। ତାମସଂ ଯୁଗମାସାଦ୍ଯ ତଦା ଭରତସତ୍ତମ
ତିନି ଅଂଶ ନେଇ ଅଧର୍ମ ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ବ୍ୟାପିଯାଏ, ତାମସ ଯୁଗ ଆସିଲେ, ଭାରତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଚତୁର୍ଥାଂଶେନ ଧର୍ମସ୍ତୁ ମନୁଷ୍ଯାନୁପତିଷ୍ଠତି। ଆଯୁର୍ଵୀର୍ଯଂ ମନୋ ବୁଦ୍ଧିର୍ବଲଂ ତେଜଶ୍ଚ ପାଣ୍ଡଵ
ଚଉଁଥ ଅଂଶରେ ଧର୍ମ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ; ତାଙ୍କର ଆୟୁ, ଶକ୍ତି, ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ବଳ ଏବଂ ତେଜ, ପାଣ୍ଡବ।