ଶ୍ଵେତଃ କୃତଯୁଗେ ଵର୍ଣଃ ପୀତସ୍ତ୍ରେତାଯୁଗେ ମମ। ଶ୍ଯାମୋ ଦ୍ଵାପରମାସାଦ୍ଯ କୃଷ୍ଣଃ କଲିଯୁଗେ ତଥା
ସତ୍ୟଯୁଗରେ ମୋର ବର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱେତ, ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ପୀତ, ଦ୍ୱାପରଯୁଗରେ ଶ୍ୟାମ ଓ କଳିଯୁଗରେ କୃଷ୍ଣ ହୁଏ।
ତ୍ରଯୋ ଭାଗା ହ୍ଯଧର୍ମସ୍ ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ଭଵନତି ଚ। `ଯଦା ଭଵତି ମେ ଵର୍ଣଃ କୃଷ୍ଣୋ ଵୈ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ୍
ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେତେବେଳେ ମୋର ବର୍ଣ୍ଣ କଳିଯୁଗରେ କଳା ହୁଏ, ସେ ସମୟରେ ଅନ୍ୟାୟ ତିନି ଭାଗରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ।
ଅନ୍ତକାଲେ ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ କାଲୋ ଭୂତ୍ଵାଽତିଦାରୁଣଃ। ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ନାଶଯାମ୍ଯେକଃ କୃତ୍ସ୍ନଂ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତର ସେଷ ଦିନ ଆସେ, ମୁଁ ଦାରୁଣ କାଳ ହୋଇ, ଏକା ହୋଇ, ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ, ଚଳାୟମାନ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତକୁ ନଶ୍ଚୟ କରେ।
ଅହଂ ତ୍ରିଵର୍ତ୍ମା ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ସର୍ଵଲୋକସୁଖାଵହଃ। ଅଜିତଃ ସର୍ଵଗୋଽନନ୍ତୋ ହୃଷୀକେଶ ଉରୁକ୍ରମଃ। କାଲଚକ୍ରଂ ନଯାମ୍ଯେକୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନହମରୂପକମ୍
ମୁଁ ତିନି ପଥରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ସୁଖ ଦେଇଥିବା, ଅଜୟ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ଅନନ୍ତ, ହୃଷୀକେଶ, ବିଶାଳ ପଦ ଧାରୀ; ମୁଁ ଏକା ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମନ୍, ରୂପହୀନ ହୋଇ, କାଳଚକ୍ରକୁ ଚଳାଇଥାଏ।
ଶମନଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ସର୍ଵକାଲକୃତୋଦ୍ଯମମ୍। ଏଵଂ ପ୍ରଣିହିତଃ ସମ୍ଯଙ୍ମାଯଯା ମୁନିସତ୍ତମ। ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ନ ଚ ମାଂ ଵେତ୍ତି କଶ୍ଚନ
ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରେ, ସମସ୍ତ କାଳରେ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରାଏ; ଏଭଳି ମୋର ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଠିକ୍ ଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଅଛି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ କେହି ମୋତେ ଠିକ୍ ଭାବେ ଜାଣିପାରିନାହାନ୍ତି।
ସର୍ଵଲୋକେ ଚ ମାଂ ଭକ୍ତାଃ ପୂଜଯନ୍ତି ଚ ସର୍ଵଶଃ
ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ମୋର ଭକ୍ତମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରରେ ମୋତେ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଯଚ୍ଚ କିଂଚିତ୍ତ୍ଵଯା ପ୍ରାପ୍ତଂ ମଯି କ୍ଲେଶାତ୍ମକଂ ଦ୍ଵିଜ। ସୁଖୋଦଯାଯ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଶ୍ରେଯସେ ଚ ତଵାନଘ
ହେ ଦ୍ୱିଜ, ତୁମେ ମୋ ସମ୍ପର୍କରେ ଯେଉଁ କଷ୍ଟ ଅନୁଭବ କରିଛ, ସେ ସବୁ ତୁମ ପାଇଁ ସୁଖ ଓ ଶ୍ରେୟସ୍ ପ୍ରଦାନ କରିବା ପାଇଁ।
ଯଚ୍ଚ କିଂଚିତ୍ତ୍ଵଯା ଲୋକେ ଦୃଷ୍ଟଂ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍। ଵିହିତ ସର୍ଵଥୈଵାସୌ ମମାତ୍ମା ଭୂତଭାଵନଃ
ତୁମେ ଏହି ଲୋକରେ ଯେଉଁ କିଛି ଚଳାୟମାନ କିମ୍ବା ଅଚଳ ଦେଖିଛ, ସେ ସବୁ ମୋ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆତ୍ମା ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।
ଅର୍ଧଂ ମମ ଶରୀରସ୍ଯ ସର୍ଵଲୋକପିତାମହଃ। ଅହଂ ନାରାଯଣୋ ନାମ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରଃ
ମୋ ଦେହର ଅର୍ଧାଂଶ ସମସ୍ତ ଲୋକର ପିତାମହ; ମୁଁ ନାରାୟଣ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରୁଥିବା।
ଯାଵଦ୍ଯୁଗାନାଂ ଵିପ୍ରର୍ଷେ ସହସ୍ରପରିଵର୍ତନମ୍। ତାଵତ୍ସ୍ଵପିମି ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ସର୍ଵଲୋକପିତାମହଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷି, ଯେତେ ଯୁଗ ହଜାର ହଜାର ଥାଏ, ସେତେ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକର ପିତାମହ, ଶୟନ କରେ।
ଏଵଂ ସର୍ଵମହଂ କାଲମିହାସେ ମୁନିସତ୍ତମ। ଅଶିଶୁଃ ଶିଶୁରୂପେଣ ଯାଵଦ୍ବ୍ରହ୍ମା ନ ବୁଧ୍ଯତେ
ଏଭଳି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବ୍ରହ୍ମା ଜାଗିନଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ମୁଁ ଏଠାରେ ଶିଶୁ ରୂପରେ ସମସ୍ତ ସମୟ ରହେ।
ମଯା ଚ ଦତ୍ତୋ ଵିପ୍ରାଗ୍ର୍ଯ ଵରସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମରୂପିଣା। ଅସକୃତ୍ପରିତଷ୍ଟେନ ଵିପ୍ରର୍ଷିଗଣପୂଜିତ
ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା ରୂପରେ ତୁମକୁ ଯେଉଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବରାଦାନ ଦେଇଛି, ଯାହା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷିମାନେ ପୁନିପୁନି ପୂଜା କରିଛନ୍ତି, ସେହି ଦାନ ପ୍ରଦାନ ହୋଇଛି।
ସର୍ଵମେକାର୍ଣଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନଷ୍ଟଂ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍। ଵିକ୍ଲବୋସି ମଯା ଜ୍ଞାତସ୍ତତସ୍ତେ ଦର୍ଶିତଂ ଜଗତ୍
ସମସ୍ତ ଚଳାୟମାନ ଓ ଅଚଳ ବିନଶ୍ଟ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଏକ ମହାସାଗର ହୋଇଥିବା ଦେଖି, ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ହେଲ; ଏହା ଜାଣି, ମୁଁ ତୁମକୁ ପୁନି ଏହି ବିଶ୍ୱ ଦେଖାଇଲି।
ଅଭ୍ଯନ୍ତରଂ ଶରୀରସ୍ଯ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋସି ଯଦା ମମ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲୋକଂ ସମସ୍ତଂ ଚ ଵିସ୍ମିତୋ ନାଵବୁଧ୍ଯସେ
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ମୋ ଦେହ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲ, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲ, କିନ୍ତୁ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତତୋସି ଵକ୍ରାଦ୍ଵିପ୍ରର୍ଷେ ଦ୍ରୁତଂ ନିଃସାରିତୋ ମଯା। ଆଖ୍ଯାତସ୍ତେ ମଯା ଚାତ୍ମା ଦୁର୍ଜ୍ଞେ ଯୋପି ସୁରାସୁରୈଃ
ତାପରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷି, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ଦେହରୁ ତୁରନ୍ତ ବାହାର କରିଦେଲି; ଏବଂ ମୁଁ ଯେଉଁକି ସୁର ଓ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ସେହି ଆତ୍ମାକୁ ତୁମକୁ ଦେଖାଇଲି।
ଯାଵତ୍ସ ଭଗଵାନ୍ବ୍ରହ୍ମା ନ ବୁଧ୍ଯେତ ମହାତପାଃ। ତାଵତ୍ତ୍ଵମିହ ଵିପ୍ରର୍ଷେ ଵିସ୍ରବ୍ଧଶ୍ଚର ଵୈ ସୁଖମ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ମହାତପସ୍ବୀ ବ୍ରହ୍ମା ଜାଗିନାନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଏଠାରେ ନିର୍ଭୟ ଓ ସୁଖରେ ରୁହ।
ତତୋ ଵିବୁଦ୍ଧେ ତସ୍ମିଂସ୍ତୁ ସର୍ଵଲୋକପିତାମହେ। ଏକୀଭୂତଃ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯାମି ଶରୀରାଣି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ପିତାମହ ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ, ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କରିବି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ଆକାଶଂ ପୃଥିଵୀଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ଵାଯୁଂ ସଲିଲମେଵ ଚ। ଲୋକେ ଯଚ୍ଚ ଭଵେଚ୍ଛେଷମିହ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍
ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଓ ଜଳ, ଏହି ସମସ୍ତ ଓ ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ଅଚଳ ଓ ଚଳ ଜଗତର ଯେଉଁ କିଛି ଅଛି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାନ୍ତର୍ହିତସ୍ତାତ ସ ଦେଵଃ ପରମାଦ୍ଭୁତଃ। ପ୍ରଜାଶ୍ଚେମାଃ ପ୍ରପଶ୍ଯାମି ଵିଚିତ୍ରା ଵିଵିଧାଃ କୃତାଃ
ଏଭଳି କହି ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେବତା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ମୁଁ ଏହି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ସୃଷ୍ଟିଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖୁଛି।
ଏଵଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ମଯା ରାଜଂସ୍ତସ୍ମିନ୍ପ୍ରାପ୍ତେ ଯୁଗକ୍ଷଯେ। ଆଶ୍ଚର୍ଯଂ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ ସର୍ଵଧର୍ମଭୃତାଂଵରଃ
ଏଭଳି ଦୃଶ୍ୟ ମୁଁ ଦେଖିଥିଲି, ରାଜା, ଯୁଗର ଶେଷରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାଳକ।
ଯଃ ସ ଦେଵୋ ମଯା ଦୃଷ୍ଟଃ ପୁରା ପଦ୍ମାଯତେକ୍ଷଣଃ। ସ ଏଷ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ର ସଂବନ୍ଧୀ ତେ ଜନାର୍ଦନଃ
ଯେ ଦେବତାକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବେ ଦେଖିଥିଲି, ପଦ୍ମନୟନ, ସେଇ ତୁମ ସମ୍ବନ୍ଧୀ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ।
ଅସ୍ଯୈଵ ଵରଦାନାଦ୍ଧି ସ୍ମୃତିର୍ନ ପ୍ରଜହାତି ମାମ୍। ଦୀର୍ଗମାଯୁଶ୍ଚ କୌନ୍ତେଯ ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦମରଣଂ ମମ
ତାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦରୁ ମୋର ସ୍ମୃତି କେବେ ହରାଯାଏ ନାହିଁ; ଏବଂ, ହେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ମୋତେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଓ ଇଚ୍ଛାମୃତ୍ୟୁ ମିଳିଛି।
ସ ଏଷ କୃଷ୍ଣୋ ଵାର୍ଷ୍ଣେଯ ପୁରାଣପୁରୁଷୋ ଵିଭୁଃ। ଆସ୍ତେ ହରିରଚିନ୍ତ୍ଯାତ୍ମା କ୍ରୀଡନ୍ନିଵ ମହାଭୁଜଃ
ଏହି କୃଷ୍ଣ, ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀ, ପୁରାତନ ଓ ସମର୍ଥ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବର ହରି, ବଡ଼ ବାହୁ ଧାରଣ କରି ଖେଳୁଥିବା ପରି ବସିଛନ୍ତି।
ଏଷ ଧାତା ଵିଧାତା ଚ ସଂହର୍ତା ଚୈଵ ଶାଶ୍ଵତଃ। ଶ୍ରୀଵତ୍ସଵକ୍ଷା ଗୋଵିନ୍ଦଃ ପ୍ରଜାପତିପତିଃ ପ୍ରଭୁଃ
ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ ଓ ଶାଶ୍ୱତ ସଂହାରକ; ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିବା ଚେଷ୍ଟରେ, ଗୋବିନ୍ଦ, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ନାଥ, ସ୍ୱାମୀ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵେମଂ ଵୃଷ୍ଣିପ୍ରଵରଂ ସ୍ମୃତିର୍ମାମିଯମାଗତା। ଆଦିଦେଵମଯଂ ଜିଷ୍ଣୁଂ ପୁରୁଷଂ ପୀତଵାସସମ୍
ଏହି ବୃଷ୍ଣିମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୋ ସ୍ମୃତି ପୁନି ଫେରିଛି—ଏହି ଅଦିଦେବ, ବିଜୟୀ, ପୀତବସନ ପୁରୁଷ।
ସର୍ଵେଷାମେଵ ଭୂତାନାଂ ପିତା ମାତା ଚ ମାଧଵଃ। ଗଚ୍ଛଧ୍ଵମେନଂ ଶରଣଂ ଶରଣ୍ଯଂ କୌରଵର୍ଷଭାଃ
ମାଧବ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ପିତା ଓ ମାଆ; ହେ କୌରବଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ସେଠିକୁ ଶରଣ ନିଅ, ଯିଏ ଶରଣ ଦେଇଥାଏ।
ଏଵମୁକ୍ତାସ୍ଚ ତେ ପାର୍ତା ଯମୌ ଚ ପୁରୁଷର୍ଷଭୌ। ଦ୍ରୌପଦ୍ଯା ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ନମଶ୍ଚକ୍ରୁର୍ଜନାର୍ଦନମ୍
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ଓ ଯମପୁତ୍ର ଦୁଇଜଣ, ସମସ୍ତେ ଦ୍ରୌପଦୀ ସହିତ ମିଶି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ସ ଚୈତାନ୍ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ର ସାମ୍ନା ପରମଵଲ୍ଗୁନା। ସାନ୍ତ୍ଵଯାମାସ ମାନାର୍ହୋ ମନ୍ଯମାନୋ ଯଥାଵିଧି
ଏବଂ ସେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସବୁଠାରୁ ମୃଦୁ ଭାବରେ, ଯଥାଯଥ ଆଦର ଦେଇ, ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ ଭାବି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ତୁ କୌନ୍ତେଯୋ ମାର୍କଣ୍ଡେଯଂ ମହାମୁନିମ୍। ପୁନ- ପପ୍ରଚ୍ଛ ସାମାତ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯାଂ ଜଗତୋ ଗତିମ୍
ଯୁଧିଷ୍ଠିର, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ମହାମୁନି ମାର୍କଣ୍ଡେୟଙ୍କୁ ପୁନି ପଚାରିଲେ—ଏହି ଜଗତର ଭବିଷ୍ୟତ ଗତି କେମିତି ହେବ।
ଆଶ୍ଚର୍ଯଭୂତଂ ଭଵତଃ ଶ୍ରୁତଂ ନୋ ଵଦତାଂଵର। ମୁନେ ଭାର୍ଗଵ ଯଦ୍ଵୃତ୍ତଂ ଯୁଗାଦୌ ପ୍ରଭଵାପ୍ଯଯୌ
ଆମେ ତୁମଠାରୁ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣିଛୁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତା; ହେ ଭାର୍ଗବ ମୁନି, ଯୁଗର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷର କଥା କୁହ।