ତେଷାଂ ତୁ ଵିପ୍ରକାରେଷୁ ତେଷୁ ତେଷୁ ମହାମତିଃ। ମୋକ୍ଷଣେ ପ୍ରତିକାରେ ଚ ଵିଦୁରୋଽଵହିତୋଽଭଵତ୍
ଏମିତି ଅନେକ ଅନ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ମହାମତି ବିଦୁର ସେମାନେଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ଓ ପ୍ରତିକାର କରିବାରେ ସଚେତନ ଥିଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗସ୍ଥୋ ଜୀଵଲୋକସ୍ଯ ଯଥା ଶକ୍ରଃ ସୁଖାଵହଃ। ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ତଥା ନିତ୍ଯଂ ଵିଦୁରୋଽପି ସୁଖାଵହଃ
ଯେପରି ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିବା ଜୀବମାନେଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେପରି ବିଦୁର ସଦା ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇଥିଲେ।
ଯଦା ତୁ ଵିଵିଧୋପାଯୈଃ ସଂଵୃତୈର୍ଵିଵୃତୈରପି। ନାଶକଦ୍ଵିନିହନ୍ତୁଂ ତାନ୍ଦୈଵଭାଵ୍ଯର୍ଥରକ୍ଷିତାନ୍
ତଥାପି ଗୁପ୍ତ ଓ ପ୍ରକାଶ୍ୟ ଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭାଗ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ରକ୍ଷିତ ସେମାନେକୁ ସେମାନେ ନଷ୍ଟ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତତଃ ସଂମନ୍ତ୍ର୍ଯ ସଚିଵୈର୍ଵୃଷଦୁଃଶାସନାଦିଭିଃ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରମନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ଜାତୁଷଂ ଗୃହମାଦିଶତ୍
ତାପରେ ମନ୍ତ୍ରଣା କରି, ବୃଷ, ଦୁଃଶାସନ ଓ ଅନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ଲାକଡ଼ା ଘର ତିଆରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ତତ୍ର ତାନ୍ଵାସଯାମାସ ପାଣ୍ଡଵାନମିତୌଜସଃ।' ସୁତପ୍ରିଯୈଷୀ ତାନ୍ରାଜା ପାଣ୍ଡଵାନମ୍ବିକାସୁତଃ। ତତୋ ଵିଵାସଯାମାସ ରାଜ୍ଯଭୋଗବୁଭୁକ୍ଷଯା
ସେଠାରେ ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ପୁଅ ରାଜା, ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କର ଭଲ ଚାହିଁ, ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଣ୍ଡବମାନେଂକୁ ସେଠାରେ ରହିବାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ; କିନ୍ତୁ ପରେ ରାଜ୍ୟର ଭୋଗ ଆଶାରେ ସେମାନେଂକୁ ଦେଶଛାଡ଼ କରିଦେଲେ।
ତେ ପ୍ରାତିଷ୍ଠନ୍ତ ସହିତା ନଗରାନ୍ନାଗସାହ୍ଵଯାତ୍। ପ୍ରସ୍ଥାନେ ଚାଭଵନ୍ମନ୍ତ୍ରୀ କ୍ଷତ୍ତା ତେଷାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍
ସେ ମହାତ୍ମା ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କ ମାଆ ସହିତ ହସ୍ତିନାପୁର ନଗର ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ; ଯିବାବେଳେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବିଦୁର ତାଙ୍କ ସହ ଥିଲେ।
ତେନ ମୁକ୍ତା ଜତୁଗୃହାନ୍ନିଶୀଥେ ପ୍ରାଦ୍ରଵନ୍ଵନମ୍। ତତଃ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ କୌନ୍ତେଯା ନଗରଂ ଵାରଣାଵତମ୍
ବିଦୁରଙ୍କ ଉପାୟରେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟରାତିରେ ଲାଖର ଘରୁ ଚୁପଚାପ ଉଠି ଜଙ୍ଗଲକୁ ପଳାଇଗଲେ; ତାପରେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରମାନେ ବାରଣାବତ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ନ୍ଯଵସନ୍ତ ମହାତ୍ମାନୋ ମାତ୍ରା ସହ ପରନ୍ତପାଃ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରେଣ ଚାଜ୍ଞପ୍ତା ଉଷିତା ଜାତୁଷେ ଗୃହେ
ସେଠାରେ, ଶତ୍ରୁମାନେଂକୁ ଦଳନ କରୁଥିବା ସେ ମହାତ୍ମା ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କ ମାଆ ସହିତ ବାସ କଲେ; ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେମାନେ ଲାଖର ଘରେ ରହିଥିଲେ।
ପୁରୋଚନାଦ୍ରକ୍ଷମାଣାଃ ସଂଵତ୍ସରମତନ୍ଦ୍ରିତାଃ। ସୁରୁଙ୍ଗାଂ କାରଯିତ୍ଵା ତୁ ଵିଦୁରେଣ ପ୍ରଚୋଦିତାଃ
ପୁରୋଚନ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ତାଙ୍କୁ ଭଲଭାବେ ଦେଖାଶୁଣା କରୁଥିଲେ; ବିଦୁରଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ସେମାନେ ଏକ ସୁରଙ୍ଗ ଖୋଦାଇଲେ।
ଆଦୀପ୍ଯ ଜାତୁଷଂ ଵେଶ୍ମ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଚୈଵ ପୁରୋଚନମ୍। ପ୍ରାଦ୍ରଵନ୍ଭଯସଂଵିଗ୍ନା ମାତ୍ରା ସହ ପନ୍ତପାଃ
ଲାଖର ଘରକୁ ଆଗୁନ ଲଗାଇ, ପୁରୋଚନକୁ ମଧ୍ୟ ଜଳାଇଦେଇ, ଶତ୍ରୁମାନେଂକୁ ଭୟ ଲାଗିଥିବା ସେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କ ମାଆ ସହିତ ପଳାଇଗଲେ।
ଦଦୃଶୁର୍ଦାରୁମଂ ରକ୍ଷୋ ହିଡିମ୍ବଂ ଵନନିର୍ଝରେ। ହତ୍ଵା ଚ ତଂ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରଂ ଭୀତାଃ ସମଵବୋଧନାତ୍
ଜଙ୍ଗଲ ଝରଣା ପାଖରେ ସେମାନେ ଦାନବ ହିଡିମ୍ବାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ କାଠର ଟୁକୁଡ଼ା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଭୀମ ଏହି ଦାନବ ରାଜାକୁ ମାରିଦେଲାପରେ, ଭୟଭୀତ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଆପଣମାନେଂକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ବୁଝିପାରିଲେ।
ନିଶି ସଂପ୍ରାଦ୍ରଵନ୍ପାର୍ଥା ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଭଯାର୍ଦିତାଃ। ପ୍ରାପ୍ତା ହିଡିମ୍ବା ଭୀମେନ ଯତ୍ର ଜାତୋ ଘଟୋତ୍କଚଃ
ରାତିରେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେଂକୁ ଭୟ କରି, ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ପଳାଇଗଲେ; ସେଠାରେ ଭୀମ ହିଡିମ୍ବା ସହିତ ମିଶିଲେ ଏବଂ ଘଟୋତ୍କଚ ଜନ୍ମିଲେ।
ଏକଚକ୍ରାଂ ତତୋ ହତ୍ଵା ପାଣ୍ଡଵାଃ ସଂଶିତଵ୍ରତାଃ। ଵେଦାଧ୍ଯଯନସଂପନ୍ନାସ୍ତେଽଭଵନ୍ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣଃ
ତାପରେ, ବକାସୁରକୁ ମାରି, ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଏବଂ ବେଦ ଶିକ୍ଷାରେ ପାରଙ୍ଗତ ସେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏକଚକ୍ରା ନଗରରେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଭାବେ ବାସ କଲେ।
ତେ ତତ୍ର ନିଯତାଃ କାଲଂ କଂଚିଦୂଷୁର୍ନରର୍ଷଭାଃ। ମାତ୍ରା ସହୈକଚକ୍ରାଯାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ନିଵେଶନେ
ସେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଏକଚକ୍ରା ନଗରରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରେ ତାଙ୍କ ମାଆ ସହିତ ଅନେକ ଦିନ ନିୟମିତ ଭାବେ ରହିଲେ।
ତତ୍ରାସସାଦ କ୍ଷୁଧିତଂ ପୁରୁଷାଦଂ ଵୃକୋଦରଃ। ଭୀମସେନୋ ମହାବାହୁର୍ବକଂ ନାମ ମହାବଲମ୍
ସେଠାରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମସେନ, ଯାହାଙ୍କୁ ବୃକୋଦର ବୋଲାଯାଏ, ଭୟଙ୍କର ମାନବ ଖାଇବା ଦାନବ ବକାସୁରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତଂ ଚାପି ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ବାହୁଵୀର୍ଯେଣ ପାଣ୍ଡଵଃ। ନିହତ୍ଯ ତରସା ଵୀରୋ ନାଗରାନ୍ପର୍ଯସାନ୍ତ୍ଵଯତ୍
ସେ ନରସିଂହ ପାଣ୍ଡବ, ନିଜ ବାହୁବଳରେ ବକାକୁ ତୁରନ୍ତ ମାରିଦେଲେ ଏବଂ ସହରବାସୀମାନେଂକୁ ଶାନ୍ତନା ଦେଲେ।
ତତସ୍ତେ ଶୁଶ୍ରୁଵୁଃ କୃଷ୍ଣାଂ ପଞ୍ଚାଲେଷୁ ସ୍ଵଯଂଵରାମ୍। ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚୈଵାଭ୍ଯଗଚ୍ଛ୍ତ ଗତ୍ଵା ଚୈଵାଲଭନ୍ତ ତାମ୍
ତାପରେ ସେମାନେ ପଞ୍ଚାଳ ଦେଶରେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ସ୍ୱୟଂବର ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ; ଶୁଣି ବାଦେ ସେଠାକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ।
ତେ ତତ୍ର ଦ୍ରୌପଦୀଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ପରିସଂଵତ୍ସରୋଷିତାଃ। ଵିଦିତା ହାସ୍ତିନପୁରଂ ପ୍ରତ୍ଯାଜଗ୍ମୁରରିନ୍ଦମାଃ
ସେଠାରେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ପାଇ, ସେମାନେ ଏକ ବର୍ଷ ରହିଲେ; ପରେ ପରିଚିତ ହେବା ପରେ, ଏହି ଶତ୍ରୁଦଳନମାନେ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ପୁଣି ଫେରିଗଲେ।
ତେ ଉକ୍ତା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରେଣ ରାଜ୍ଞା ଶାନ୍ତନଵେନ ଚ। ଭ୍ରାତୃଭିର୍ଵିଗ୍ରହସ୍ତାତ କଥଂ ଵୋ ନ ଭଵେଦିତି
ସେମାନେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଠାରୁ ଏହିପରି କଥା ଶୁଣିଲେ: 'ପୁଅମାନେ, ତୁମେ ଭାଇମାନେ ମଧ୍ୟରେ କିପରି ବିରୋଧ ହେବ?'
ଅସ୍ମାଭିଃ ଖାଣ୍ଡଵପ୍ରସ୍ଥେ ଯୁଷ୍ମଦ୍ଵାସୋଽନୁଚିନ୍ତିତଃ। ତସ୍ମାଜ୍ଜନପଦୋପେତଂ ସୁଵିଭକ୍ତମହାପଥମ୍
ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ଖାଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥରେ ରହିବା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଛୁ; ଏହି ସ୍ଥାନ ଲୋକେ ଭରିଥିବା ଏବଂ ଭଲ ରାସ୍ତା ଥିବା ଏକ ଉତ୍ତମ ସ୍ଥାନ।
ଵାସାଯ ସ୍ଵାଣ୍ଡଵପ୍ରସ୍ଥଂ ଵ୍ରଜଧ୍ଵଂ ଗତମତ୍ସରାଃ। ତଯୋସ୍ତେ ଵଚନାଜ୍ଜଗ୍ମୁଃ ସହ ସର୍ଵୈଃ ସୁହୃଜ୍ଜନୈଃ
ତୁମେ ମନରେ କିଛି ଦ୍ୱେଷ ନ ରଖି, ନିଜ ଖାଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥକୁ ବାସ କରିବାକୁ ଯାଅ; ଏଭଳି କହାଯିବା ପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁମାନେଂକୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ।
ନଗରଂ ଖାଣ୍ଡଵପ୍ରସ୍ଥଂ ରତ୍ନାନ୍ଯାଦାଯ ସର୍ଵଶଃ। ତତ୍ର ତେ ନ୍ଯଵସନ୍ପାର୍ଥାଃ ସଂଵତ୍ସରଗଣାଂନ୍ବହୂନ୍
ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ସମସ୍ତ ଧନସମ୍ପତି ନେଇ ଖାଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥ ନଗରକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ସେମାନେ ଅନେକ ବର୍ଷ ରହିଲେ।
ଵଶେ ଶସ୍ତ୍ରପ୍ରତାପେନ କୁର୍ଵନ୍ତୋଽନ୍ଯାନ୍ମହୀଭୃତଃ। ଏଵଂ ଧର୍ମପ୍ରଧାନାସ୍ତେ ସତ୍ଯଵ୍ରତପରାଯଣାଃ
ତାଙ୍କର ଶସ୍ତ୍ରର ପ୍ରଭାବରେ ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ଆଣିଥିଲେ। ଏଭଳି, ସେମାନେ ଧର୍ମକୁ ସର୍ବୋପରି ରଖି, ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ।
ଅପ୍ରମତ୍ତୋତ୍ଥିତାଃ କ୍ଷାନ୍ତାଃ ପ୍ରତପନ୍ତୋଽହିତାନ୍ବହୂନ୍। ଅଜଯଦ୍ଭୀମସେନସ୍ତୁ ଦିଶଂ ପ୍ରାଚୀଂ ମହାଯଶାଃ
ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ସତର୍କ, ଧୈର୍ୟଶୀଳ ଓ ଅନେକ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କରୁଥିଲେ। ଏପରି ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ ଭୀମସେନ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଜିତିଥିଲେ।
ଉଦୀଚୀମର୍ଜୁନୋ ଵୀରଃ ପ୍ରତୀଚୀଂ ନକୁଲସ୍ତଥା। ଦକ୍ଷିଣାଂ ସହଦେଵସ୍ତୁ ଵିଜିଗ୍ଯେ ପରଵୀରହା
ବୀର ଅର୍ଜୁନ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ, ନକୁଳ ଓଡ଼ିଶା ଦିଗକୁ, ଏବଂ ପରଶତ୍ରୁ ନାଶକ ସହଦେବ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଜିତିଥିଲେ।
ଏଵଂ ଚକ୍ରୁରିମାଂ ସର୍ଵେ ଵଶେ କୃତ୍ସ୍ନାଂ ଵସୁନ୍ଧରାମ୍। ପଞ୍ଚଭିଃ ସୂର୍ଯସଙ୍କାଶୈଃ ସୂର୍ଯେଣ ଚ ଵିରାଜତା
ଏଭଳି, ସମସ୍ତେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ଆଣିଥିଲେ, ପାଞ୍ଚଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଇ ଚମକୁଥିଲେ।
ଷଟ୍ସୂର୍ଯେଵାଭଵତ୍ପୃଥ୍ଵୀ ପାଣ୍ଡଵୈଃ ସତ୍ଯଵିକ୍ରମୈଃ। ତତୋ ନିମିତ୍ତେ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦ୍ଧର୍ମରାଜୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
ସତ୍ୟବୀର ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଛଅଟି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖାଉଥିଲା। ଏହାପରେ କିଛି କାରଣରୁ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର—
ଵନଂ ପ୍ରସ୍ଥାପଯାମାସ ତେଜସ୍ଵୀ ସତ୍ଯଵିକ୍ରମଃ। ପ୍ରାଣେଭ୍ଯୋଽପି ପ୍ରିଯତରଂ ଭ୍ରାତରଂ ସଵ୍ଯସାଚିନମ୍
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ସତ୍ୟବୀର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ନିଜ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ଭାଇ ସବ୍ୟସାଚୀନ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ବନକୁ ପଠାଇଥିଲେ।
ଅର୍ଜୁନଂ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରଂ ସ୍ଥିରାତ୍ମାନଂ ଗୁଣୈର୍ଯୁତମ୍। ସ ଵୈ ସଂଵତ୍ସରଂ ପୂର୍ଣଂ ମାସଂ ଚୈକଂ ଵନେ ଵସନ୍
ପୁରୁଷମଧ୍ୟରେ ବାଘ ଭଳି, ଦୃଢ଼ ମନ ଓ ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ଅର୍ଜୁନ ଏକ ବର୍ଷ ଏବଂ ଏକ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବନରେ ବସିଥିଲେ।
ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଂ ଚ କୃତଵାନ୍ନାଗକନ୍ଯାମଵାପ ଚ। ପାଣ୍ଡ୍ଯସ୍ଯ ତନଯାଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ତତ୍ର ତାଭ୍ଯାଂସହୋଷିତଃ
ସେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ ଓ ନାଗକନ୍ୟାଙ୍କୁ ପାଇଥିଲେ। ପାଣ୍ଡ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅକୁ ମଧ୍ୟ ଲାଗିଥିଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଦୁଇଜଣ ସହିତ ବାସ କରିଥିଲେ।