ତସ୍ମିନ୍ଯୁଗସହସ୍ରାନ୍ତେ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ଚାଯୁଷଃ କ୍ଷଯେ। ଅନାଵୃଷ୍ଟିର୍ମହାରାଜ ଜାଯତେ ବହୁଵାର୍ଷିକୀ
ହେ ମହାରାଜ, ହଜାର ବର୍ଷ ଯୁଗର ଶେଷରେ, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବର୍ଷା ହୁଏନାହିଁ।
ତତସ୍ତାନ୍ଯଲ୍ପସାରାଣି ସତ୍ଵାନି କ୍ଷୁଧିତାନି ଵୈ। ପ୍ରଲଯଂ ଯାନ୍ତି ଭୂଯିଷ୍ଠଂ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପୃଥିଵୀପତେ
ତାପରେ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅଳ୍ପ ଶକ୍ତି ଥିବା, ଭୋକରେ ପୀଡିତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ବେଶିଭାଗ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି, ହେ ପୃଥିବୀର ରାଜା।
ତତୋ ଦିନକରୈର୍ଦୀପ୍ତୈଃ ସପ୍ତଭିର୍ମନୁଜାଧିପ। ପୀଯତେ ସଲିଲଂ ସର୍ଵଂ ସମୁଦ୍ରେଷୁ ସରିତ୍ସୁ ଚ
ତାପରେ, ହେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଶାସକ, ସାତଟି ତୀବ୍ର ରବି ସମୁଦ୍ର ଓ ନଦୀର ସମସ୍ତ ପାଣିକୁ ଶୋଷି ନେଇଥାନ୍ତି।
ଯଚ୍ଚ ରକାଷ୍ଠଂ ତୃଣଂ ଚାପି ଶୁଷ୍କଂ ଚାର୍ଦ୍ରଂ ଚ ଭାରତ। ସର୍ଵଂ ତଦ୍ଭସ୍ମସାଦ୍ଭୂତଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ଭରତର୍ଷଭ
ହେ ଭାରତବଂଶୀ, ଯେଉଁଠି କାଠ, ଘାସ, ଶୁଷ୍କ କିମ୍ବା ଭିଜା ଯାହା କିଛି ଅଛି, ସେସବୁ ଏକାଠି ଛାର ହୋଇଯାଇଥାଏ।
ତତଃ ସଂଵର୍ତକୋ ଵହ୍ନିର୍ଵାଯୁନା ସହ ଭାରତ। ଲୋକମାଵିଶତେ ପୂର୍ଵମାଦିତ୍ଯୈରୁପଶୋଷିତମ୍
ତାପରେ, ହେ ଭାରତ, ସେଇ ସଂହାର ଅଗ୍ନି ପବନ ସହିତ, ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଥିବା ଏହି ଲୋକକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ତତଃ ସ ପୃଥିଵୀଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚ ରସାତଲମ୍। ରଦେଵଦାନଵଯକ୍ଷାଣାଂ ଭଯଂ ଜନଯତେ ମହତ୍
ସେଇ ଅଗ୍ନି ପୃଥିବୀକୁ ଭେଦି ତଳସ୍ଥଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ଯକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କରେ।
ନିରଦହନ୍ନାଗଲୋକଂ ଚ ଯଚ୍ଚ କିଂଚିତ୍କ୍ଷିତାଵିହ। ଅଧସ୍ତାତ୍ପୃଥିଵୀପାଲ ସର୍ଵଂ ନାଶଯତେ କ୍ଷଣାତ୍
ହେ ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷକ, ଏହି ଅଗ୍ନି ନାଗମାନେ ଥିବା ଲୋକ ଓ ପୃଥିବୀ ତଳେ ଯାହା କିଛି ଅଛି, ସେସବୁକୁ ଦହି, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରେ।
ତତୋ ଯୋଜନଵିଂଶାନାଂ ସହସ୍ରାଣି ଶତାନି ଚ। ନିର୍ଦହତ୍ଯଶିଵୋ ଵାଯୁଃ ସ ଚ ସଂଵର୍ତକୋଽନଲଃ
ତାପରେ, ସେଇ ପବନ ଓ ସଂହାର ଅଗ୍ନି ଏକାଠି ହେଇ, ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ଯୋଜନା ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁକୁ ଦହି ଦେଇଥାନ୍ତି।
ସଦେଵାସୁରଗନ୍ଧର୍ଵଂ ସଯକ୍ଷୋରଗରାକ୍ଷସମ୍। ତତୋ ଦହତି ଦୀପ୍ତଃ ସ ସର୍ଵମେଵ ଜଗଦ୍ଵିଭୁଃ
ସେଇ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତ ଦେବ, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ନାଗ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦହି ଦେଇଥାଏ।
ତତୋ ଗଜକୁଲପ୍ରଖ୍ଯାସ୍ତଜିନ୍ମାଲାଵିଭୂଷିତାଃ। ଉତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତି ମହାମେଘା ନଭସ୍ଯଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନାଃ
ତାପରେ, ହାତୀ ଦଳ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଚର୍ମ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ବଡ଼ ବଡ଼ ମେଘମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ଆକାଶରେ ଉଠିଆସନ୍ତି।
କେଚିନ୍ନୀଲୋତ୍ପଲଶ୍ଯାମାଃ କେଚିତ୍କୁମୁଦସନ୍ନିଭାଃ। କେଚିତ୍କିଞ୍ଜଲ୍କସଂକାଶାଃ କେଚିତ୍ପୀତାଃ ପଯୋଧରାଃ
କେହି ନୀଳ କମଳ ଭଳି କଳା, କେହି ଶ୍ୱେତ କୁମୁଦ ଭଳି, କେହି ପୁଷ୍ପର ରେଣୁ ଭଳି, ଆଉ କେହି ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି ହଳଦିଆ ଦେଖାଯାନ୍ତି।
କେଚିଦ୍ଧାରିଦ୍ରସଂକାଶାଃ କାରଣ୍ଡଵନିଭାସ୍ତଥା। କେଚିତ୍କମଲପତ୍ରାଭାଃ କେଚିଦ୍ଧିଙ୍ଗୁଲସପ୍ରଭାଃ
କେହି ହଳଦୀ ଭଳି, କେହି କାରଣ୍ଡବ ପକ୍ଷୀ ଭଳି, କେହି କମଳ ପତ୍ର ଭଳି ରଙ୍ଗ, ଆଉ କେହି ହିଙ୍ଗୁଳ ଭଳି ଲାଲ ଆଭା ରଖିଛନ୍ତି।
କେଚିତ୍ପୁରଵରାକାରାଃ କେଚିଦ୍ଗଜକୁଲୋପମାଃ। କେଚିଦଞ୍ଜନସଂକାଶାଃ କେଚିନ୍ମକରସନ୍ନିଭାଃ
କେହି ନଗର ଦୁର୍ଗ ଭଳି ଆକୃତି, କେହି ହାତୀ ଦଳ ଭଳି, କେହି ଅଞ୍ଜନ ଭଳି କଳା, ଆଉ କେହି ମକର ଭଳି ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲାପିନଦ୍ଧାଙ୍ଗାଃ ସମୁତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଵୈ ଘନାଃ। ଘୋରରୂପା ମହାରାଜ ଘୋରସ୍ଵନନିନାଦିତାଃ
ହେ ମହାରାଜ, ବିଦ୍ୟୁତ ମାଳାରେ ବନ୍ଧା ଦେହ ଥିବା ଘନମେଘମାନେ ଉଠିଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି ଓ ଭୟାନକ ଶବ୍ଦରେ ଗଞ୍ଜନ୍ତି।
ତତୋ ଜଲଘରାଃ ସର୍ଵଂ ଵ୍ଯାପ୍ନୁଵନତି ନଭସ୍ତଲମ୍। `ଗର୍ଜନ୍ତଃ ପୃଥିଵୀପାଲ ପୃଥିଵୀଧରସନ୍ନିଭାଃ
ତାପରେ, ବର୍ଷା ମେଘମାନେ ସମସ୍ତ ଆକାଶକୁ ଢାକିଦେଇ, ହେ ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷକ, ପୃଥିବୀର ପାହାଡ଼ ଭଳି ଗଞ୍ଜନ୍ତି।
ତୈରିଯଂ ପୃଥିଵୀ ସର୍ଵା ସପର୍ଵତଵନାକରା। ଆପୂର୍ଯତେ ମହାରାଜ ସଲିଲୌଘପରିପ୍ଲୁତା
ହେ ମହାରାଜ, ସେମାନେ ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ହ୍ରଦ ସହିତ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ପାଣିର ତେଜ ଧାରାରେ ପୁରି ଦେଇଛନ୍ତି।
ତତସ୍ତେ ଜଲଦା ଘୋରା ରାଵିଣଃ ପୁରୁଷର୍ଷଭ। ପର୍ଵତାନ୍ପ୍ଲାଵଯନ୍ତ୍ଯାଶୁ ଚୋଦିତାଃ ପରମେଷ୍ଠିନା
ତାପରେ, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଓ ଗର୍ଜନା କରୁଥିବା ମେଘମାନେ, ହେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଶୀଘ୍ର ପାହାଡ଼କୁ ବୁଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।
ଵର୍ଷମାଣା ମହତ୍ତୋଯଂ ପୂରଯନ୍ତୋ ଵସୁଂଧରାମ୍। ସୁଘୋରମଶିଵଂ ରୌଦ୍ରଂ ନାଶଯନତି ଚ ପାଵକମ୍
ବଡ଼ ପାଣି ବର୍ଷା କରି ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ପୁରି ଦେଉଥିବା ସେମାନେ, ଭୟଙ୍କର, ଅଶୁଭ ଓ ରୌଦ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଥାନ୍ତି।
ତତୋ ଦ୍ଵାଦଶଵର୍ଷାଣି ପଯୋଦାସ୍ତ ଉପପ୍ଲଵେ। ଧାରାଭିଃ ପୂରଯନ୍ତୋ ଵୈ ଚୋଦ୍ଯମାନା ମହାତ୍ମନା
ତାପରେ ବର୍ଷ ଦ୍ୱାଦଶ ଧରି, ବଡ଼ ବଡ଼ ମେଘମାନେ ଅତି ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା କରିଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ କାମ ଏକ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଚେଷ୍ଟାରେ ହେଲା।
ତତଃ ସମୁଦ୍ରଃ ସ୍ଵାଂ ଵେଲାମତିକ୍ରାମତି ଭାରତ। ପର୍ଵତାଶ୍ଚ ଵିଦୀର୍ଯନ୍ତେ ମହୀ ଚାପି ଵିଦୀର୍ଯତେ
ତାପରେ, ହେ ଭାରତ, ସମୁଦ୍ର ତାହାର କୂଳ ଛାଡ଼ି ଉଫାନି ଯାଇଲା, ପାହାଡ଼ମାନେ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ, ଏବଂ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ଫାଟିଗଲା।
ସର୍ଵତଃ ସହସା ଭ୍ରାନ୍ତାସ୍ତେ ପଯୋଦା ନଭସ୍ତଲମ୍। ସଂଵେଷ୍ଟଯିତ୍ଵା ନଶ୍ଯନ୍ତି ଵାଯୁଵେଗପରାହତାଃ
ଏହିପରି, ସେଇ ମେଘମାନେ ହଠାତ୍ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଘୂରି, ଆକାଶକୁ ଢାଙ୍କିଦେଲେ, ତେବେ ବାୟୁର ତୀବ୍ର ଝଟକାରେ ସେମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲେ।
କତତସ୍ତଂ ମାରୁତଂ ଘୋରଂ ସ୍ଵଯଂଭୂର୍ମନୁଜାଧିପ। ଆଦିଃ ପଦ୍ମାଲଯୋ ଦେଵଃ ପୀତ୍ଵା ସ୍ଵପିତି ଭାରତ
ତାପରେ, ହେ ମଣିଷମାନଙ୍କର ରାଜା, ସ୍ୱୟଂଭୂ ଭଗବାନ, ଯିଏ ପଦ୍ମରେ ବସିଥାନ୍ତି, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ବାତାସକୁ ଗହଣ କରି, ଶୟନ କଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ନେକାର୍ଣଵେ ଘୋରେ ନଷ୍ଟେ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମେ। ନଷ୍ଟେ ଦେଵାସୁରଗଣଏ ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସଵର୍ଜିତେ
ସେଇ ଏକମାତ୍ର ଭୟଙ୍କର ସମୁଦ୍ରରେ, ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା, ଦେବତା, ଅସୁର, ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ନିର୍ମନୁଷ୍ଯେ ମହୀପାଲ ନିଃଶ୍ଵାପଦମହୀରୁହେ। ଅନନ୍ତରିକ୍ଷେ ଲୋକେଽସ୍ମିନ୍ଭ୍ରମାମ୍ଯେକୋଽହମାତୁରଃ
ହେ ମହୀରକ୍ଷକ, ସେଠାରେ କୌଣସି ମଣିଷ, ପଶୁ କିମ୍ବା ଗଛ ଥିଲେନାହିଁ, ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ନଥିଲା, ଏମିତି ଜଗତରେ ମୁଁ ଏକା ଏବଂ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଘୁରୁଥିଲି।
ଏକାର୍ଣଵେ ଜଲେ ଘୋରେ ଵିଚରନ୍ପାର୍ଥିଵୋତ୍ତମ। ଅପଶ୍ଯନ୍ସର୍ଵଭୂତାନି ଵୈକ୍ଲବ୍ଯମଗମଂ ତତଃ
ହେ ରାଜା, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଜଳରେ ଘୁରୁଥିବାବେଳେ, କୌଣସି ପ୍ରାଣୀକୁ ଦେଖିଲିନି, ଏହାରେ ମୋର ମନ ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ତତଃ ସୁଦୀର୍ଘଂ ଗତ୍ଵାଽହଂ ପ୍ଲଵମାନୋ ଧରାଧିପ। ଶ୍ରାନ୍ତଃ କ୍ଵଚିନ୍ନ ଶରଣଂ ଲବ୍ଧଵାନସ୍ମ୍ଯତନ୍ଦ୍ରିତଃ
ତାପରେ, ହେ ଧରାଧିପ, ଅତି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ପାନିରେ ଭସି ଭସି ଚାଲିଥିଲି, କିନ୍ତୁ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ ମିଳିଲାନି, ଯଦିଓ ମୁଁ ଅବିରତ ଜାଗ୍ରତ ଥିଲି।
ତତଃ କଦାଚିତ୍ପଶ୍ଯାମି ତସ୍ମିନ୍ସଲିଲସଂନିଘୌ। ନ୍ଯଗ୍ରୋଧଂ ସୁମହାନ୍ତଂ ଵୈ ଵିଶାଲଂ ପୃଥିଵୀପତେ
ତାପରେ, ଏକ ସମୟରେ, ସେଇ ପାନିର ନିକଟରେ ଏକ ବଡ଼ ଏବଂ ବିଶାଳ ବଟବୃକ୍ଷକୁ ଦେଖିଲି, ହେ ରାଜା।
ଶାଖାଯାଂ ତସ୍ଯ ଵୃକ୍ଷସ୍ଯ ଵିସ୍ତୀର୍ଣାଯାଂ ନରାଧିପ। ପର୍ଯଙ୍କେ ପୃଥିଵୀପାଲ ଦିଵ୍ଯାସ୍ତରଣସଂସ୍ତୃତେ
ହେ ମଣିଷମୁକ୍ତ, ସେଇ ବୃକ୍ଷର ଏକ ବିସ୍ତୃତ ଡାଳରେ ଦିବ୍ୟ ଶୟ୍ୟା ପିଛାଇ ରହିଥିଲା।
ଉପଵିଷ୍ଟଂ ମହାରାଜ ପଦ୍ମେନ୍ଦୁସଦୃଶାନନମ୍। ଫୁଲ୍ଲପଦ୍ମଵିଶାଲାକ୍ଷଂ ବାଲଂ ପଶ୍ଯାମି ଭାରତ
ହେ ମହାରାଜ, ସେଠି ବସିଥିବା ଏକ ଶିଶୁକୁ ଦେଖିଲି, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ପଦ୍ମ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି, ତାଙ୍କର ଆଖି ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ପରି ବିଶାଳ।
ତତୋ ମେ ପୃତିଵୀପାଲ ଵିସ୍ମଯଃ ସୁମହାଭୂତ୍। କଥଂ ତ୍ଵଯଂ ଶିଶୁଃ ଶେତେ ଲୋକେ ନାଶମୁପାଗତେ
ତାପରେ, ହେ ମହୀରକ୍ଷକ, ମୋତେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗିଲା: ଏହି ଶିଶୁ କିପରି ଏଠି ଶୋଇଛି, ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି?