ଅଲ୍ପାଯୁଷୋ ଦରିଦ୍ରାଶ୍ଚ ଧର୍ମିଷ୍ଠା ମାନଵାସ୍ତଥା। ଦୀର୍ଘାଯୁଷଃ ସମୃଦ୍ଧାଶ୍ଚ ଵିଧର୍ମାଣୋ ଯୁଗକ୍ଷଯେ
ଧର୍ମିକ ମାନବମାନେ ଅଳ୍ପ ଆୟୁ ଓ ଦରିଦ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି; ଯୁଗର ଶେଷରେ ଅଧର୍ମିକମାନେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି।
ନଗରାଣଆଂ ଵିହାରେଷୁ ଵିଧର୍ମାଣୋ ଯୁଗକ୍ଷଯେ। ଅଧର୍ମିଷ୍ଠୈରୁପାଯୈଶ୍ ପ୍ରଜା ଵ୍ଯଵହରନ୍ତ୍ଯୁତ
ନଗରର ସାଧାରଣ ସ୍ଥାନଗୁଡିକରେ, ଯୁଗର ଶେଷରେ, ଅଧର୍ମିକମାନେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ରଖନ୍ତି; ଲୋକମାନେ ଅଧର୍ମିକ ପ୍ରଣାଳୀରେ ନିଜ କାମ କରନ୍ତି।
ସଂଚଯେନ ତଥାଽଲ୍ପେନ ଭଵନ୍ତ୍ଯାଢ୍ଯମଦାନ୍ଵିତାଃ। ଧନଂ ଵିଶ୍ଵାସତୋ ନ୍ଯସ୍ତଂ ମିଥୋ ଭୂଯିଷ୍ଠଶୋ ନରାଃ
ସାମାନ୍ୟ ସଂଚୟରେ ଲୋକମାନେ ଧନୀ ଓ ଅହଂକାରୀ ହୋଇଯାନ୍ତି; ଏକାପରେ ଏକା ଭରସା କରି ଧନ ରଖନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ଏହି ଧନକୁ ନେବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ହର୍ତୁଂ ଵ୍ଯଵସିତା ରାଜନ୍ପାପାଚାରସମନଵିତାଃ। ନୈତଦସ୍ତୀତି ମନୁଜା ଵର୍ତନ୍ତେ ନିରପତ୍ରପାଃ
ରାଜନ୍, ଚୋରି କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣରେ ଲିପ୍ତ ଲୋକମାନେ ନିର୍ଲଜ୍ଜ ଭାବରେ 'ଏହା ଅଛିନାହିଁ' ବୋଲି କହନ୍ତି ଏବଂ ସେହିପରି ଆଚରଣ କରନ୍ତି।
ପୁରୁଷାଦାନି ସତ୍ଵାନି ପକ୍ଷିଣୋଽଥ ମୃଗାସ୍ତଥା। ନଗରାଣାଂ ଵିହାରେଷୁ ଚୈତ୍ଯେଷ୍ଵପି ଚ ଶେରତେ
ମନୁଷ୍ୟ ଖାଇବା ପ୍ରାଣୀ, ପକ୍ଷୀ ଏବଂ ମୃଗମାନେ ମଧ୍ୟ, ନଗରର ସାଧାରଣ ସ୍ଥାନ ଓ ପୂଜାସ୍ଥଳରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ସପ୍ତଵର୍ଷାଷ୍ଟଵର୍ଷାଶ୍ଚ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଗର୍ଭଧରା ନୃପ। ଦଶଦ୍ଵାଦଶଵର୍ଷାଣାଂ ପୁଂସାଂ ପୁତ୍ରଃ ପ୍ରଜାଯତେ
ରାଜନ୍, ସାତ ବା ଅଠ ବର୍ଷର ଝିଅମାନେ ଗର୍ଭଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଦଶ ବା ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷର ପୁଆମାନେ ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଭଵନ୍ତି ଷୋଡଶେ ଵର୍ଷେ ନରାଃ ପଲିତିନସ୍ତଥା। ଆଯୁଃକ୍ଷଯୋ ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ କ୍ଷିପ୍ରମେଵ ପ୍ରପଦ୍ଯତେ
ଷୋଳ ବର୍ଷରେ ପୁରୁଷମାନେ ପାଳିତିନ ହୋଇଯାନ୍ତି; ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଆୟୁ ଶୀଘ୍ର କମିଯାଏ।
କ୍ଷୀଣାଯୁଷୋ ମହାରାଜ ତରୁଣା ଵୃଦ୍ଧଶୀଲିନଃ। ତରୁଣାନାଂ ଚ ଯଚ୍ଛୀଲଂ ତଦ୍ଵୃଦ୍ଧେଷୁ ପ୍ରଜାଯତେ
ମହାରାଜା, ଅଳ୍ପ ଆୟୁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତରୁଣ ଦେହରେ ବୃଦ୍ଧ ଆଚରଣ ଦେଖାଯାଏ; ତରୁଣମାନଙ୍କର ଆଚରଣ ବୃଦ୍ଧମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକଟ ହୋଇଯାଏ।
ଵିପରୀତାସ୍ତଦା ନାର୍ଯୋ ଵଞ୍ଚଯିତ୍ଵାଽର୍ହତଃ ପତୀନ୍। ଵ୍ଯୁଚ୍ଚରନ୍ତ୍ଯପି ଦୁଃଶୀଲା ଦାସୈଃ ପଶୁଭିରେଵ ଚ
ସେ ସମୟରେ ଜନନୀମାନେ ଭିନ୍ନ ଆଚରଣ କରନ୍ତି, ଯୋଗ୍ୟ ପତିମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମ କରିବାରେ ଲାଗନ୍ତି; ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣ ଥିବା ଜନନୀମାନେ ଦାସ ଓ ପଶୁମାନେ ସହିତ ମିଶିଯାନ୍ତି।
ଵୀରପତ୍ନ୍ଯସ୍ତଥା ନାର୍ଯଃ ସଂଶ୍ରଯନ୍ତି ନରାନ୍ନୃପ। ଭର୍ତାରମପି ଜୀଵନ୍ତମନ୍ଯାନ୍ଵ୍ଯଭିଚରନ୍ତ୍ଯୁତ
ଏହିପରି, ରାଜନ୍, ବୀରମାନଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଚାହିଯାନ୍ତି; ଜୀବନ୍ତ ପତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କ ସହିତ ଅବିଚାର କରନ୍ତି।
ତସ୍ମିନ୍ଯୁଗସହସ୍ରାନ୍ତେ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ଚାଯୁଷଃ କ୍ଷଯେ। ଅନାଵୃଷ୍ଟିର୍ମହାରାଜ ଜାଯତେ ବହୁଵାର୍ଷିକୀ
ହେ ମହାରାଜ, ହଜାର ବର୍ଷ ଯୁଗର ଶେଷରେ, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବର୍ଷା ହୁଏନାହିଁ।
ତତସ୍ତାନ୍ଯଲ୍ପସାରାଣି ସତ୍ଵାନି କ୍ଷୁଧିତାନି ଵୈ। ପ୍ରଲଯଂ ଯାନ୍ତି ଭୂଯିଷ୍ଠଂ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପୃଥିଵୀପତେ
ତାପରେ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅଳ୍ପ ଶକ୍ତି ଥିବା, ଭୋକରେ ପୀଡିତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ବେଶିଭାଗ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି, ହେ ପୃଥିବୀର ରାଜା।
ତତୋ ଦିନକରୈର୍ଦୀପ୍ତୈଃ ସପ୍ତଭିର୍ମନୁଜାଧିପ। ପୀଯତେ ସଲିଲଂ ସର୍ଵଂ ସମୁଦ୍ରେଷୁ ସରିତ୍ସୁ ଚ
ତାପରେ, ହେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଶାସକ, ସାତଟି ତୀବ୍ର ରବି ସମୁଦ୍ର ଓ ନଦୀର ସମସ୍ତ ପାଣିକୁ ଶୋଷି ନେଇଥାନ୍ତି।
ଯଚ୍ଚ ରକାଷ୍ଠଂ ତୃଣଂ ଚାପି ଶୁଷ୍କଂ ଚାର୍ଦ୍ରଂ ଚ ଭାରତ। ସର୍ଵଂ ତଦ୍ଭସ୍ମସାଦ୍ଭୂତଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ଭରତର୍ଷଭ
ହେ ଭାରତବଂଶୀ, ଯେଉଁଠି କାଠ, ଘାସ, ଶୁଷ୍କ କିମ୍ବା ଭିଜା ଯାହା କିଛି ଅଛି, ସେସବୁ ଏକାଠି ଛାର ହୋଇଯାଇଥାଏ।
ତତଃ ସଂଵର୍ତକୋ ଵହ୍ନିର୍ଵାଯୁନା ସହ ଭାରତ। ଲୋକମାଵିଶତେ ପୂର୍ଵମାଦିତ୍ଯୈରୁପଶୋଷିତମ୍
ତାପରେ, ହେ ଭାରତ, ସେଇ ସଂହାର ଅଗ୍ନି ପବନ ସହିତ, ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଥିବା ଏହି ଲୋକକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ତତଃ ସ ପୃଥିଵୀଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚ ରସାତଲମ୍। ରଦେଵଦାନଵଯକ୍ଷାଣାଂ ଭଯଂ ଜନଯତେ ମହତ୍
ସେଇ ଅଗ୍ନି ପୃଥିବୀକୁ ଭେଦି ତଳସ୍ଥଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ଯକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କରେ।
ନିରଦହନ୍ନାଗଲୋକଂ ଚ ଯଚ୍ଚ କିଂଚିତ୍କ୍ଷିତାଵିହ। ଅଧସ୍ତାତ୍ପୃଥିଵୀପାଲ ସର୍ଵଂ ନାଶଯତେ କ୍ଷଣାତ୍
ହେ ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷକ, ଏହି ଅଗ୍ନି ନାଗମାନେ ଥିବା ଲୋକ ଓ ପୃଥିବୀ ତଳେ ଯାହା କିଛି ଅଛି, ସେସବୁକୁ ଦହି, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରେ।
ତତୋ ଯୋଜନଵିଂଶାନାଂ ସହସ୍ରାଣି ଶତାନି ଚ। ନିର୍ଦହତ୍ଯଶିଵୋ ଵାଯୁଃ ସ ଚ ସଂଵର୍ତକୋଽନଲଃ
ତାପରେ, ସେଇ ପବନ ଓ ସଂହାର ଅଗ୍ନି ଏକାଠି ହେଇ, ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ଯୋଜନା ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁକୁ ଦହି ଦେଇଥାନ୍ତି।
ସଦେଵାସୁରଗନ୍ଧର୍ଵଂ ସଯକ୍ଷୋରଗରାକ୍ଷସମ୍। ତତୋ ଦହତି ଦୀପ୍ତଃ ସ ସର୍ଵମେଵ ଜଗଦ୍ଵିଭୁଃ
ସେଇ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତ ଦେବ, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ନାଗ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦହି ଦେଇଥାଏ।
ତତୋ ଗଜକୁଲପ୍ରଖ୍ଯାସ୍ତଜିନ୍ମାଲାଵିଭୂଷିତାଃ। ଉତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତି ମହାମେଘା ନଭସ୍ଯଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନାଃ
ତାପରେ, ହାତୀ ଦଳ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଚର୍ମ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ବଡ଼ ବଡ଼ ମେଘମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ଆକାଶରେ ଉଠିଆସନ୍ତି।
କେଚିନ୍ନୀଲୋତ୍ପଲଶ୍ଯାମାଃ କେଚିତ୍କୁମୁଦସନ୍ନିଭାଃ। କେଚିତ୍କିଞ୍ଜଲ୍କସଂକାଶାଃ କେଚିତ୍ପୀତାଃ ପଯୋଧରାଃ
କେହି ନୀଳ କମଳ ଭଳି କଳା, କେହି ଶ୍ୱେତ କୁମୁଦ ଭଳି, କେହି ପୁଷ୍ପର ରେଣୁ ଭଳି, ଆଉ କେହି ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି ହଳଦିଆ ଦେଖାଯାନ୍ତି।
କେଚିଦ୍ଧାରିଦ୍ରସଂକାଶାଃ କାରଣ୍ଡଵନିଭାସ୍ତଥା। କେଚିତ୍କମଲପତ୍ରାଭାଃ କେଚିଦ୍ଧିଙ୍ଗୁଲସପ୍ରଭାଃ
କେହି ହଳଦୀ ଭଳି, କେହି କାରଣ୍ଡବ ପକ୍ଷୀ ଭଳି, କେହି କମଳ ପତ୍ର ଭଳି ରଙ୍ଗ, ଆଉ କେହି ହିଙ୍ଗୁଳ ଭଳି ଲାଲ ଆଭା ରଖିଛନ୍ତି।
କେଚିତ୍ପୁରଵରାକାରାଃ କେଚିଦ୍ଗଜକୁଲୋପମାଃ। କେଚିଦଞ୍ଜନସଂକାଶାଃ କେଚିନ୍ମକରସନ୍ନିଭାଃ
କେହି ନଗର ଦୁର୍ଗ ଭଳି ଆକୃତି, କେହି ହାତୀ ଦଳ ଭଳି, କେହି ଅଞ୍ଜନ ଭଳି କଳା, ଆଉ କେହି ମକର ଭଳି ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲାପିନଦ୍ଧାଙ୍ଗାଃ ସମୁତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଵୈ ଘନାଃ। ଘୋରରୂପା ମହାରାଜ ଘୋରସ୍ଵନନିନାଦିତାଃ
ହେ ମହାରାଜ, ବିଦ୍ୟୁତ ମାଳାରେ ବନ୍ଧା ଦେହ ଥିବା ଘନମେଘମାନେ ଉଠିଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି ଓ ଭୟାନକ ଶବ୍ଦରେ ଗଞ୍ଜନ୍ତି।
ତତୋ ଜଲଘରାଃ ସର୍ଵଂ ଵ୍ଯାପ୍ନୁଵନତି ନଭସ୍ତଲମ୍। `ଗର୍ଜନ୍ତଃ ପୃଥିଵୀପାଲ ପୃଥିଵୀଧରସନ୍ନିଭାଃ
ତାପରେ, ବର୍ଷା ମେଘମାନେ ସମସ୍ତ ଆକାଶକୁ ଢାକିଦେଇ, ହେ ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷକ, ପୃଥିବୀର ପାହାଡ଼ ଭଳି ଗଞ୍ଜନ୍ତି।
ତୈରିଯଂ ପୃଥିଵୀ ସର୍ଵା ସପର୍ଵତଵନାକରା। ଆପୂର୍ଯତେ ମହାରାଜ ସଲିଲୌଘପରିପ୍ଲୁତା
ହେ ମହାରାଜ, ସେମାନେ ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ହ୍ରଦ ସହିତ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ପାଣିର ତେଜ ଧାରାରେ ପୁରି ଦେଇଛନ୍ତି।
ତତସ୍ତେ ଜଲଦା ଘୋରା ରାଵିଣଃ ପୁରୁଷର୍ଷଭ। ପର୍ଵତାନ୍ପ୍ଲାଵଯନ୍ତ୍ଯାଶୁ ଚୋଦିତାଃ ପରମେଷ୍ଠିନା
ତାପରେ, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଓ ଗର୍ଜନା କରୁଥିବା ମେଘମାନେ, ହେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଶୀଘ୍ର ପାହାଡ଼କୁ ବୁଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।
ଵର୍ଷମାଣା ମହତ୍ତୋଯଂ ପୂରଯନ୍ତୋ ଵସୁଂଧରାମ୍। ସୁଘୋରମଶିଵଂ ରୌଦ୍ରଂ ନାଶଯନତି ଚ ପାଵକମ୍
ବଡ଼ ପାଣି ବର୍ଷା କରି ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ପୁରି ଦେଉଥିବା ସେମାନେ, ଭୟଙ୍କର, ଅଶୁଭ ଓ ରୌଦ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଥାନ୍ତି।
ତତୋ ଦ୍ଵାଦଶଵର୍ଷାଣି ପଯୋଦାସ୍ତ ଉପପ୍ଲଵେ। ଧାରାଭିଃ ପୂରଯନ୍ତୋ ଵୈ ଚୋଦ୍ଯମାନା ମହାତ୍ମନା
ତାପରେ ବର୍ଷ ଦ୍ୱାଦଶ ଧରି, ବଡ଼ ବଡ଼ ମେଘମାନେ ଅତି ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା କରିଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ କାମ ଏକ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଚେଷ୍ଟାରେ ହେଲା।
ତତଃ ସମୁଦ୍ରଃ ସ୍ଵାଂ ଵେଲାମତିକ୍ରାମତି ଭାରତ। ପର୍ଵତାଶ୍ଚ ଵିଦୀର୍ଯନ୍ତେ ମହୀ ଚାପି ଵିଦୀର୍ଯତେ
ତାପରେ, ହେ ଭାରତ, ସମୁଦ୍ର ତାହାର କୂଳ ଛାଡ଼ି ଉଫାନି ଯାଇଲା, ପାହାଡ଼ମାନେ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ, ଏବଂ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ଫାଟିଗଲା।