ଦଦାତି ଯୋ ଵୈ କପିଲାଂ ସଚୈଲାଂ କାଂସ୍ଯୋପଦୋହାଂ ଦ୍ରଵିଣୈରୁତ୍ତରୀଯୈଃ। ତୈସ୍ତୈର୍ଗୁଣୈଃ କାମଦୁହାଽଥ ଭୂତ୍ଵା ନରଂ ପ୍ରଦାତାରମୁପୈତି ନାକୈଃ
ଯେଉଁଜଣେ ଏକ କପିଳା ଗାଁଠି, ତାଙ୍କର ଚାଦର ସହିତ, କାଂସର ଭାଡ଼ରେ ଦୁଧ ଦେଇଥିବା, ଧନ ଓ ଉତ୍ତରୀୟ ପୋଶାକ ସହିତ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ କରୁଥିବା ଗାଁଠି ଏପରି ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଦାତାକୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଯାଇ ସମ୍ମାନିତ କରେ।
ଯାଵନ୍ତି ରୋମାଣି ଭଵନ୍ତି ଧେନ୍ଵା- ସ୍ତାଵତ୍ଫଲଂ ଲଭତେ ଗୋପ୍ରଦାନେ। ପୁତ୍ରାଂସଚ୍ ପୌତ୍ରାଂଶ୍ଚ କୁଲଂ ଚ ସର୍ଵ- ମାସପ୍ତମଂ ତାରଯତେ ପରତ୍ର
ଗାଁଠିରେ ଯେତେ ଟି ରୋମ ଅଛି, ଗୋ-ଦାନ କରିବାରେ ସେତେ ଫଳ ମିଳେ; ଏହି ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଦାତା ତାଙ୍କର ପୁଅ, ପୁଅର ପୁଅ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁଳକୁ ସପ୍ତମ ପିଢି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପରଲୋକରେ ଉଦ୍ଧାର କରିଥାନ୍ତି।
ସଦକ୍ଷିଣାଂ କାଞ୍ଚନଚାରୁଶୃଙ୍ଗୀଂ କାଂସ୍ଯୋପଦୋହାଂ ଦ୍ରଵିଣୈରୁତ୍ତରୀଯୈଃ। ଧେନୁଂ ତିଲାନାଂ ଦଦତୋ ଦ୍ଵିଜାଯ ଲୋକା ଵସୂନାଂ ସୁଲଭା ଭଵନ୍ତି
ଯେଉଁଜଣେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସୁନା ରଙ୍ଗର ଶ୍ରୀଙ୍ଗ ଥିବା, କାଂସର ଭାଡ଼ରେ ଦୁଧ ଦେଇଥିବା, ଧନ ଓ ଉତ୍ତରୀୟ ପୋଶାକ ସହିତ, ତିଳ ଭରି ଗାଁଠି ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ବସୁମାନଙ୍କର ଲୋକକୁ ସହଜରେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାନ୍ତି।
ସ୍ଵକର୍ମଭିର୍ଦାନଵସଂନିରୁଦ୍ଧେ ତୀଵ୍ରାନ୍ଧକାରେ ନରକେ ପତନ୍ତମ୍। ମହାର୍ଣଵେ ନୌରିଵ ଵାତଯୁକ୍ତା ଦାନଂ ଗଵାଂ ତାରଯତେ ପରତ୍ର
ନିଜ କର୍ମରେ ଦାନ ନ ହେବାରୁ ଯେତେବେଳେ ଏକ ଜଣେ ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧାର ନରକରେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି, ତେବେ ଗୋ-ଦାନ ଏକ ବଡ଼ ସାଗରରେ ବାୟୁ ଚାଲିଥିବା ନୌକା ପରି, ତାଙ୍କୁ ପରଲୋକରେ ଉଦ୍ଧାର କରିଥାନ୍ତି।
ଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଦେଯାଂ ତୁ ଦଦାତି କନ୍ଯାଂ ଭୂମିପ୍ରଦାନଂ ଚ କରୋତି ଵିପ୍ରେ। ଦଦାତି ଦାନଂ ଵିଧିନା ଚ ଯଶ୍ଚ ସ ଲୋକମାପ୍ନୋତି ପୁରଂଦରସ୍ଯ
ଯେଉଁଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଜନ୍ୟା ଦେଇଥାନ୍ତି, କିମ୍ବା ଜମି ଦାନ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ବିଧିମତ ଭାବରେ ଦାନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ପୁରନ୍ଦରଙ୍କର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଯଃ ସପ୍ତଵର୍ଷାଣି ଜୁହୋତି ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ ହଵ୍ଯଂ ତ୍ଵଗ୍ନୌ ନିଯତଃ ସାଧୁଶୀଲଃ। ସପ୍ତାଵରାନ୍ସପ୍ତପୂର୍ଵାନ୍ପୁନାତି ପିତାମହାନାତ୍ମନା କର୍ମଭିଃ ସ୍ଵୈଃ
ଯେଉଁଜଣେ ସାତ ବର୍ଷ ଧରି ନିୟମିତ ଭାବରେ ଅଗ୍ନିକୁ ହବି ଦେଇଥାନ୍ତି ଏବଂ ଭଲ ଚରିତ୍ର ରଖିଥାନ୍ତି, ସେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସାତ ପୂର୍ବ ପିତାମହଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
କିମଗ୍ନିହୋତ୍ରସ୍ଯ ଵ୍ରତଂ ପୁରାଣ- ମାଚକ୍ଷ୍ଵ ମେ ପୃଚ୍ତଶ୍ଚାରୁରୂପେ। ତ୍ଵଯାଽନୁଶିଷ୍ଟୋଽହମିହାଦ୍ଯ ଵିଦ୍ଯାଂ ଯଦଗ୍ନିହୋତ୍ରସ୍ଯ ଵ୍ରତଂ ପୁରାଣମ୍
ଏହି ପୁରାତନ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ବ୍ରତ କଣ, ମୋତେ କହିବାକୁ ଦୟା କର। ତୁମେ ଆଜି ମୋତେ ଶିଖାଇଲେ, ମୁଁ ଏହି ପୁରାତନ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ବ୍ରତ ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ।
ନ ଚାଶୁଚିର୍ନାପ୍ଯନିର୍ଣିକ୍ତପାଣି- ର୍ନାବ୍ରହ୍ମଵିଜ୍ଜୁହୁଯାନ୍ନାଵିପଶ୍ଚିତ୍। ବୁଭୁତ୍ସଵଃ ଶୁଚିକାମା ହି ଦେଵା ନାଶ୍ରଦ୍ଦଧାନାଦ୍ଧି ହଵିର୍ଜୁଷନ୍ତି
ଯେଉଁଜଣେ ଅଶୁଚି, ହାତ ପକାଇନାହାନ୍ତି, ବେଦ ଜାଣିନାହାନ୍ତି କିମ୍ବା ଅବିବେକୀ, ସେ ହବି ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କାରଣ ଦେବତାମାନେ ଶୁଚିତା ଚାହନ୍ତି, ଏବଂ ଅଶ୍ରଦ୍ଧା ଥିଲେ ହବି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ନାଶ୍ରୋତ୍ରିଯଂ ଦେଵହଵ୍ଯେ ନିଯୁଞ୍ଜ୍ଯା- ନ୍ମୋଘଂ ପୁରା ସିଞ୍ଚତି ତାଦୃଶୋ ହି। ଅପୂର୍ଣମଶ୍ରୋତ୍ରିଯମାହ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ ନ ଵୈ ତାଦୃଗ୍ଜୁହୁଯାଦଗ୍ନିହୋତ୍ରମ୍
ଯେଉଁଠି ବେଦ ଜଣାନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏପରି ହୋମ ଅପରିଗଣିତ ହୋଇଯାଏ। ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ କହିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ବେଦ ଅନୁଷ୍ଠାନ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଆଗ୍ନିହୋତ୍ର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ରଯେ ଵୈ କୃଶାନୁଂ ଜୁହ୍ଵତି ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନାଃ ସତ୍ଯଵ୍ରତା ହୁତଶିଷ୍ଟାଶିନଶ୍ଚ। ଗଵାଂ ଲୋକଂ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ପୁଣ୍ଯଗନ୍ଧଂ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଦେଵଂ ପରମଂ ଚାପି ସତ୍ଯମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ସତ୍ୟବ୍ରତ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି ଏବଂ ହୋମର ଅବଶିଷ୍ଟ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପବିତ୍ର ଗାଁର ଗନ୍ଧ ଭରା ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ଏବଂ ପରମ ଦେବତା ଓ ସତ୍ୟକୁ ଦେଖନ୍ତି।
କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଭୂତାଂ ପରଲୋକଭାଵେ କର୍ମୋଦଯେ ବୁଦ୍ଦିମଭିପ୍ରଵିଷ୍ଟାମ୍। ପ୍ରଜ୍ଞାଂ ଚ ଦେଵୀଂ ସୁଭଗେ ଵିମୃଶ୍ଯ ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ କା ହ୍ଯସି ଚାରୁରୂପେ
ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ଯେତେବେଳେ କର୍ମର ଫଳ ଆସେ, ଏବଂ ଚିତ୍ତରେ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଆସିଥାଏ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି—ତୁମେ କିଏ?
ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରାଦହମଭ୍ଯାଗତାଽସ୍ମି ଵିପ୍ରର୍ଷଭାଣାଂ ସଂଶଯଚ୍ଛେଦନାଯ। ତ୍ଵତ୍ସଂଯୋଗାଦହମେତଦବ୍ରୁଵଂ ଭାଵେ ସ୍ଥିତା ତଥ୍ଯମର୍ଥଂ ଯଥାଵତ୍
ମୁଁ ଆଗ୍ନିହୋତ୍ରରୁ ଆସିଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ। ତୁମ ସାଙ୍ଗରେ ମୁଁ ଏହି କଥା କହିଛି, ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରହି।
ନ ହି ତ୍ଵଯା ସଦୃଶୀ କାଚିଦସ୍ତି ଵିଭ୍ରାଜସେ ହ୍ଯତିମାତ୍ରଂ ଯଥା ଶ୍ରୀଃ। ରୂପଂ ଚ ତେ ଦିଵ୍ଯମନନ୍ତକାନ୍ତି ପ୍ରଜ୍ଞାଂ ଚ ଦେଵୀଂ ସୁଭଗେ ବିଭର୍ଷି
ତୁମେ ପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନାହିଁ; ତୁମେ ଅତି ଅଲୋକିକ ଭାବରେ ଚମକୁଛ, ଯେପରି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଚମକେ। ତୁମର ରୂପ ଦେବତା ଭଳି, ଅନନ୍ତ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଅଧିକାରୀ; ଏବଂ ତୁମେ ଦେବୀ ସମାନ ଜ୍ଞାନ ଧାରଣ କରୁଛ, ଭାଗ୍ୟଶାଳି।
ଶ୍ରେଷ୍ଠାନି ଯାନି ଦ୍ଵିପଦାଂଵରିଷ୍ଠ ଯଜ୍ଞେଷୁ ଵିଦ୍ଵନ୍ନୁପପାଦଯନ୍ତି। ତୈରେଵ ଚାହଂ ସଂପ୍ରଵୃଦ୍ଧା ଭଵାମି ଚାପ୍ଯାଯିତା ରୂପଵତୀ ଚ ଵିପ୍ର
ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦାନ ଏବଂ ଯଜ୍ଞରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଲାଭ କରନ୍ତି, ସେହି ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପୋଷିତ ହେଉଛି ଏବଂ ରୂପବତୀ ହେଉଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ଯଚ୍ଚାପି ପାତ୍ରମୁପଯୁଜ୍ଯତେ ହ ଵାନସ୍ପତ୍ଯମାଯସଂ ପାର୍ଥିଵଂ ଵା। ଦିଵ୍ଯେନ ରୂପେଣ ପ୍ରଜ୍ଞଯା ଚ ତେନୈଵ ସିଦ୍ଧିରିତି ଵିଦ୍ଧି ଵିଦ୍ଵନ୍
ଯେଉଁ ପାତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ — କାଠ, ଧାତୁ କିମ୍ବା ମାଟିର — ଏହି ପାତ୍ର କେଉଁଠି ଥିବା ନାହିଁ, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଜଣେଇବା ଉଚିତ୍, ଏହାର ଫଳ ଶୁଦ୍ଧ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ ବୁଝିବାରେ ଆସେ, ପାତ୍ରରେ ନୁହେଁ।
ପରଂ ପୁରାଣଂ ତମହଂ ନ ଵେଦ୍ମି
ମୁଁ ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁରାଣ ଜଣେଇ ନାହିଁ।
ତଂ ଵୈ ପରଂ ଵେଦଵିଦଃ ପ୍ରପନ୍ନାଃ ପରଂ ପରେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଥିତଂ ପୁରାଣମ୍। ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଦାନଵ୍ରତପୁଣ୍ଯଯୋଗୈ- ସ୍ତପୋଧନା ଵୀତଶୋକା ଵିମୁକ୍ତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଜଣନ୍ତି, ଅଧ୍ୟୟନ, ଦାନ, ବ୍ରତ ଓ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିବେଶିତ, ତପସ୍ୟାରେ ନିରତ, ଦୁଃଖ ହୀନ ଓ ମୁକ୍ତ — ସେମାନେ ସେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁରାଣ ଉତ୍କୃଷ୍ଟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି।
ତସ୍ଯାଥ ମଧ୍ଯେ ଵେତସଃ ପୁଣ୍ଯଗନ୍ଧଃ ସହସ୍ରଶାଖୋ ଵିପୁଲୋ ଵିଭାତି। ତସ୍ଯ ମୂଲାତ୍ସରିତଃ ପ୍ରସ୍ରଵନ୍ତି ମଧୂଦକପ୍ରସ୍ରଵଣାଃ ସୁପୁଣ୍ଯାଃ
ତାହାର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ପବିତ୍ର ଗନ୍ଧ ଥିବା ବେତସ ଗଛ, ହଜାର ଶାଖା ଓ ବିଶାଳ ଆକାରରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ; ଏହାର ମୂଳରୁ ପବିତ୍ର ମଧୁ ମିଶ୍ରିତ ଜଳ ଝରିବାରେ।
ଶାଖାଂଶାଖାଂ ମହାନଦ୍ଯଃ ସଂଯାନ୍ତି ସିକତାଶଯାଃ। ଧାନାପୂପା ମାଂସଶାକାଃ ସଦାପାଯସକର୍ଦମାଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶାଖାକୁ ବଡ଼ ନଦୀମାନେ ବାଳୁ ଭରା ତଳ ନେଇ ଯୋଗ ଦେଇଥାନ୍ତି; ସେଠାରେ ଚାଉଳ, ପିଠା, ମାଂସ, ଶାକ, ମିଠା ପାନୀୟ ଓ ଚାଉଳର କାଦା ସବୁ ସମୟ ମିଳେ।
ଯସ୍ମିନ୍ନଗ୍ନିମୁଖା ଦେଵାଃ ସେନ୍ଦ୍ରାଃ ସହମରୁଦ୍ଗଣାଃ। ଈଜିରେ କ୍ରତୁଭିଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠୈସ୍ତତ୍ପଦଂ ପରମଂ ମୁନେ
ଏହି ସ୍ଥାନରେ, ମୁନି, ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବମାନେ ମାରୁତ ଦଳ ସହିତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।
ତତଃ ସ ପାଣ୍ଡଵୋ ଭୂଯୋ ମାର୍କଣ୍ଡେଯମୁଵାଚ ହ। କଥଯସ୍ଵତି ଚରିତଂ ମନୋର୍ଵୈଵସ୍ଵତସ୍ଯ ଚ
ତାପରେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ପୁନି ମାର୍କଣ୍ଡେୟଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମନୁ, ବିବସ୍ବତଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କର କଥା ମୋତେ କୁହ।'
ଵିଵସ୍ଵତଃ ସୁତୋ ରାଜନ୍ମହର୍ଷିଃ ସୁପ୍ରତାପଵାନ୍। ବଭୂଵ ନରଶାର୍ଦୂଲ ପ୍ରଜାପତିସମଦ୍ଯୁତିଃ
ରାଜା, ବିବସ୍ବତଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏକ ମହାଋଷି, ତେଜସ୍ବୀ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ।
ଓଜସାତେଜସା ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ତପସା ଚ ଵିଶେଷତଃ। ଅତିଚକ୍ରାମ ପିତରଂ ମନୁଃ ସ୍ଵଂଚ ପିତାମହମ୍
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ତେଜ, ଧନ୍ୟତା ଓ ବିଶେଷ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, ମନୁ ନିଜ ପିତା ଓ ପିତାମହଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ।
ଊର୍ଧ୍ଵବାହୁର୍ଵିଶାଲାଯାଂ ବଦର୍ଯାଂ ସ ନରାଧିପଃ। ଏକପାଦସ୍ଥିତସ୍ତୀଵ୍ରଂ ଚକାର ସୁମହତ୍ତପଃ
ସେ ନରାଧିପ, ଦୀର୍ଘ ହାତ ଉପରେ ଉଠାଇ, ବଡ଼ ବଦରୀରେ ଏକ ପାଦରେ ଦଢ଼ି ଅତି ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ଅଵାକୂଶିରାସ୍ତଥା ଚାପି ନେତ୍ରୈରନିମିଷୈର୍ଦୃଢମ୍। ସୋଽତପ୍ଯତ ତପୋ ଘୋରଂ ଵର୍ଷାଣାମଯୁତଂ ତଦା
ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଚକ୍ଷୁ ଅନିମିଷ ରଖି, ଦଢ଼ ଭାବରେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ତଂ କଦାଚିତ୍ତପସ୍ଯନ୍ତମାର୍ଦ୍ରଚୀରଜଟାଧରମ୍। ଚୀରିଣୀତୀରମାଗମ୍ଯ ମତ୍ସ୍ଯୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଏକ ଦିନ, ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ, ଭିଜା ଚିର ଓ ଜଟା ପିନ୍ଧିଥିବା ମନୁଙ୍କୁ ଏକ ମାଛ ତୀରକୁ ଆସି କହିଲା:
ଭଗଵନ୍କ୍ଷୁଦ୍ରମତ୍ସ୍ଯେସ୍ମି ବଲଵଦ୍ଭ୍ଯୋ ଭଯଂମମ। ମତ୍ସ୍ଯେଭ୍ଯୋ ହି ତତୋ ମାଂ ତ୍ଵଂ ତ୍ରାତୁମର୍ହସି ସୁଵ୍ରତ
ଭଗବନ୍, ମୁଁ ଏକ ଛୋଟ ମାଛ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଛମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟ ଭାବୁଛି; ମୋତେ ବଡ଼ ମାଛମାନଙ୍କୁ ଠାରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ନିଷ୍ଠାବାନ।
ଦୁର୍ବଲଂ ବଲଵନ୍ତୋ ହି ମତ୍ସ୍ଯା ମତ୍ସ୍ଯଂ ଵିଶେଷତଃ। ଭକ୍ଷଯନ୍ତି ସଦା ଵୃତ୍ତିର୍ଵିହିତା ନଃ ସନାତନୀ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଛମାନେ ଦୁର୍ବଳ ମାଛକୁ ସଦା ଭକ୍ଷଣ କରନ୍ତି, ଏହି ଆମର ଚିରସ୍ଥାୟୀ ନୀତି।
ତସ୍ମାଦ୍ଭଯୌଘାନ୍ମହତୋ ମଜ୍ଜନ୍ତଂ ମାଂ ଵିଶେଷତଃ। ତ୍ରାତୁମର୍ହସି କର୍ତାସ୍ମି କୃତେପ୍ରତିକୃତଂ ତଵ
ଏହି ଭୟର ବଡ଼ ଝାଡ଼ରେ ମୁଁ ଡୁବୁଛି, ଆପଣ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ୍; ଆପଣ ଯାହା କରିବେ, ମୁଁ ତାହାର ପ୍ରତିଫଳ ଦେବି।
ସ ମତ୍ସ୍ଯଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କୃପଯାଽଭିପରିପ୍ଲୁତଃ। ମନୁର୍ଵୈଵସ୍ଵତୋଽଗୃହ୍ଣାତ୍ତଂ ମତ୍ସ୍ଯଂ ପାଣିନା ସ୍ଵଯମ୍
ମାଛର କଥା ଶୁଣି, ମନୁ ବିବସ୍ବତ, ଦୟାରେ ଭରି, ନିଜ ହାତରେ ମାଛକୁ ଧରିଲେ।