କୃତାନ୍ତଵିଧିସଂଯୁକ୍ତଃ ସ ଜନ୍ତୁର୍ଲକ୍ଷଣୈଃ ଶୁଭୈଃ। ଅଶୁଭୈର୍ଵା ନିରାଦାନୋ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ ଜ୍ଞାନଦୃଷ୍ଟିଭିଃ
ଯେଉଁ ପ୍ରାଣୀ ମୃତ୍ୟୁର ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଚାଲେ, ସେ ଶୁଭ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ ଚିହ୍ନ ସହିତ ଜଣାପଡ଼େ, ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଲକ୍ଷଣ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି।
ଏଷା ତାଵଦବୁଦ୍ଧୀନାଂ ଗତିରୁକ୍ତା ଯୁଧିଷ୍ଠିର। ଅତଃ ପରଂ ଜ୍ଞାନଵତାଂ ନିବୋଧ ଗତିମୁତ୍ତମାମ୍
ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଏହା ଅବିବେକୀମାନେ ପାଇଁ କହାଯାଇଥିବା ଗତି; ଏବେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତି କଣ, ଶୁଣ।
ମନୁଷ୍ଯାସ୍ତପ୍ତତପସଃ ସର୍ଵାଗମପରାଯଣାଃ। ସ୍ଥିରଵ୍ରତାଃ ସତ୍ଯପରା ଗୁରୁଶୁଶ୍ରୂଷଣେ ରତାଃ
ଯେଉଁ ଲୋକେ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ଅଟୁଟ, ସତ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଗୁରୁସେବାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି,
ସୁଶୀଲାଃ ଶୁକ୍ଲଜାତୀଯାଃ କ୍ଷାନ୍ତା ଦାନ୍ତାଃ ସୁତେଜସଃ। ଶୁଚିଯୋନ୍ଯନ୍ତରଗତାଃ ପ୍ରାଯଶଃ ଶୁଭଲକ୍ଷଣାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ରର, ଶୁଭ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଧୈର୍ୟଶୀଳ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିପାରିଛନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ଶୁଭ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଧାରଣ କରନ୍ତି,
ଜିତେନଦ୍ରିଯତ୍ଵାଦ୍ଵଶିନଃ ସତ୍କୃତ୍ଯାନ୍ମନ୍ଦରାଗିଣଃ। ଅଲ୍ପାବାଧପରିତ୍ରାସା ଭଵନ୍ତି ନିରୁପଦ୍ରଵାଃ
ଯେଉଁମାନେ ରାଗକୁ ଜିତି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ଅତିରିକ୍ତ ରାଗ ନାହିଁ, ଅଳ୍ପ କଷ୍ଟ ଓ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଶାନ୍ତିରେ ରହନ୍ତି,
ଚ୍ଯଵନ୍ତଂ ଜାଯମାନଂ ଚ ଗର୍ଭସ୍ଯଂ ଚୈଵ ସର୍ଵଶଃ। ସ୍ଵମାତ୍ମାନଂ ପରଂ ଚୈଵ ବୁଧ୍ଯନ୍ତେ ଜ୍ଞାନଚକ୍ଷୁଷଃ
ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନ ଦୃଷ୍ଟି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଆତ୍ମାକୁ, ଗର୍ଭରେ ଥିବା, ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା ଏବଂ ଛାଡ଼ିଯାଉଥିବା ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦେଖିପାରନ୍ତି।
ଋଷଯସ୍ତେ ମହାତ୍ମାନଃ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷାଗମବୁଦ୍ଧଯଃ। କର୍ମଭୂମିମିମାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ପୁନର୍ଯାନ୍ତି ସୁରାଲଯମ୍। `କୃତ୍ଵା ଶୁଭାନି କର୍ମାଣି ଜ୍ଞାନେନ ଭରତର୍ଷଭ
ଯେଉଁ ମହାତ୍ମା ଋଷିମାନେ ନିଜ ଅନୁଭବ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି କର୍ମ ଭୂମିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ପୁନି ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯାନ୍ତି, ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର।
କିଂଚିଦ୍ଦୈଵାଦ୍ଧଠାତ୍କିଂଚିତ୍କିଂଚିଦେଵ ସ୍ଵକର୍ମଭିଃ। ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ନରା ରାଜନ୍ମା ତେଽସ୍ତ୍ଵନ୍ଯାଵିଚାରଣା
କିଛି ଲୋକ ଦେବତାଙ୍କ ଦୟାରେ, କିଛି ନିଜ ପ୍ରୟାସରେ, ଆଉ କିଛି ନିଜ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଫଳ ପାଆନ୍ତି; ହେ ରାଜା, ଲୋକେ ଯେଉଁଠି ଯୋଗ୍ୟ, ସେଉଁଠି ମିଳେ—ଏହା ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ଇମାମତ୍ରୋପମାଂ ଚାପି ନିବୋଧ ଵଦତାଂଵର। ମନୁଷ୍ଯଲୋକେ ଯଚ୍ଛ୍ରେଯଃ ପରଂମନ୍ଯେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ଏବେ ଏହି ଉପମାଟିକୁ ମଧ୍ୟ ଶୁଣ, ହେ ଉତ୍ତମ ବକ୍ତା; ମଣିଷ ଲୋକରେ କିଏ କଣକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନେ କରେ, କିଏ ତାକୁ ପରମ ମାନେ, ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର।
ଇହୈଵୈକସ୍ଯ ନାମୁତ୍ର ଅମୁତ୍ରୈକସ୍ଯ ନୋ ଇହ। ଇହ ଚାମୁତ୍ର ଚୈକସ୍ ନାମୁତ୍ରୈକସ୍ଯ ନୋ ଇହ
କେତେକଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଲୋକରେ ମାତ୍ର ଲାଭ ଅଛି, ପରଲୋକରେ ନାହିଁ; କେତେକଙ୍କ ପାଇଁ ପରଲୋକରେ ମାତ୍ର ଅଛି, ଏଠି ନାହିଁ; ଆଉ କେତେକଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଇଠିଏ ଅଛି; କିନ୍ତୁ କେତେକଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଇଠିଏ ନାହିଁ।
ଧନାନି ଯେଷାଂ ଵିପୁଲାନି ସନ୍ତି ନିତ୍ଯଂରମନ୍ତେ ସୁଵିଭୂଷିତାଙ୍ଗାଃ। ତେଷାମଯଂ ଶତ୍ରୁଵରଘ୍ନଲୋକୋ ନାସୌ ସଦା ଗ୍ରାମ୍ଯସୁଖେ ରତାନାମ୍
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଧନ ବହୁତ, ସେମାନେ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ରହନ୍ତି, ଭଲ ଭଲ ଗହଣା ପିନ୍ଧି ଶୋଭିତ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଲୋକ ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରୁଥିବା ଲୋକ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଇହଲୋକୀୟ ସୁଖରେ ଲିନ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଲୋକ ନୁହେଁ।
ଯେ ଯୋଗଯୁକ୍ତାସ୍ତପସି ପ୍ରସକ୍ତାଃ ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଶୀଲା ଜରଯନ୍ତି ଦେହାନ୍। ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯା ଭୂତହିତେ ନିଵିଷ୍ଟା ସ୍ତେଷାମସୌ ନାଯମରିଘ୍ନଲୋକଃ
ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗରେ ଲିନ, ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଅଧ୍ୟୟନରେ ରତ, ଦେହକୁ କ୍ଷୀଣ କରନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜିତ କରିଛନ୍ତି, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭଲରେ ଲିନ—ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଲୋକ ନୁହେଁ।
ଯେ ଧର୍ମମେଵ ପ୍ରଥମଂ ଚରନ୍ତି ଧର୍ମେଣ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଚ ଧନାନି କାଲେ। ଦାରାନଵାପ୍ଯ କ୍ରତୁଭିର୍ଯଜନ୍ତେ ତେଷାମଯଂ ଚୈଵ ପରଶ୍ଚ ଲୋକଃ
ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଥମେ ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସମୟରେ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଧନ ଲାଭ କରନ୍ତି, ପତ୍ନୀ ଲାଭ କରି, ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି—ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକ ଦୁହିଏ ଅଛି।
ଯେ ନୈଵ ଵିଦ୍ଯାଂ ନ ତପୋ ନ ଦାନଂ ନ ଚାପି ମୂଢାଃ ପ୍ରଜନେ ଯତନ୍ତେ। ନ ଚାପିଗଚ୍ଛନ୍ତି ଶୁଭାନ୍ଯଭାଗ୍ଯା- ସ୍ତେଷାମଯଂ ଚୈଵ ପରଶ୍ଚ ନାସ୍ତି
ଯେଉଁମାନେ ନ ଶିକ୍ଷା, ନ ତପସ୍ୟା, ନ ଦାନ, ନ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରୟାସ କରନ୍ତି, ଅପରାଧ ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ ଫଳ ପାଉନାହାନ୍ତି—ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକ ଦୁହିଏ ନାହିଁ।
ସର୍ଵେ ଭଵନ୍ତସ୍ତ୍ଵତିଵୀର୍ଯସତ୍ଵା ଦିଵ୍ଯୌଜସଃ ସଂହନନୋପପନ୍ନାଃ। ଲୋକାଦମୁଷ୍ମାଦଵନିଂ ପ୍ରପନ୍ନାଃ ସ୍ଵଧୀତଵିଦ୍ଯାଃ ସୁରକାର୍ଯହେତୋଃ
ସମସ୍ତେ ଆପଣମାନେ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତି ଓ ଦୃଢ଼ ମନବଳ ରଖିଛନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶରୀର ଦେଇ ଏଠିକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଆପଣମାନେ ଅନ୍ୟ ଲୋକରୁ ଏ ଭୂମିକୁ ଆସି, ପବିତ୍ର ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଦେବତାଙ୍କର କାମ ପାଇଁ ଏଠିକୁ ଆସିଛନ୍ତି।
କୃତ୍ଵୈଵ କର୍ମାଣଇ ମହାନ୍ତି ଶୂରା- ସ୍ତପୋଦମାଚାରଵିହାରଶୀଲାଃ। ଦେଵାନୃଷୀନ୍ପ୍ରେତଗତାଂସଚ୍ ସର୍ଵା- ନ୍ସଂତର୍ପଯିତ୍ଵା ଵିଧିନା ପରେଣ
ଏହି ମହାନ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଆପଣମାନେ ତପସ୍ୟା, ଦାନ ଓ ନ୍ୟାୟ ଆଚରଣରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ଦେବତା, ଋଷି ଓ ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚତମ ବିଧିରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି।
ସ୍ଵର୍ଗଂ ପରଂ ପୁଣ୍ଯକୃତାଂ ନିଵାସଂ କ୍ରମେଣ ସଂପ୍ରାପ୍ସ୍ଯଥ କର୍ମଭିଃ ସ୍ଵୈଃ। ମାଭୂଦ୍ଵିଶଙ୍କା ତଵ କୌରଵେନ୍ଦ୍ର ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽଽତ୍ମନଃ କ୍ଲେଶମିମଂ ସୁଖାର୍ଥମ୍
ଆପଣମାନେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କ୍ରମେ ପୁଣ୍ୟବାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଵର୍ଗ ଆଶ୍ରୟ ପାଇବେ। ହେ କୌରବ ରାଜା, ଆପଣ ଏହି କଷ୍ଟ ଦେଖି ନିଜ ଶୁଭ ଲାଗି ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ।
ମାର୍କଣ୍ଡେଯଂ ମହାତ୍ମାନମୂଚୁଃ ପାଣ୍ଡୁସୁତାସ୍ତଦା। ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଦ୍ଵିଜମୁଖ୍ଯାନାଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମ କଥ୍ଯତାମ୍
ସେ ସମୟରେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ମହାତ୍ମା ମାର୍କଣ୍ଡେୟଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଆମେ ଦ୍ୱିଜମୁଖ୍ୟମାନଙ୍କର ମହିମା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଦୟାକରି କହନ୍ତୁ।"
ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ ଭଗଵାନ୍ମାର୍କଣ୍ଡେଯୋ ମହାତପାଃ। ଉଵାଚ ସୁମହାତେଜାଃ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ
ଏପରି କହିବା ପରେ, ମହାତପା ଭଗବାନ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, କଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ହେହଯାନାଂ କୁଲକରୋ ରାଜା ପରପୁରଂଜଯଃ। କୁମାରୋ ରୂପସଂପନନୋ ମୃଗଯାଂ ଵ୍ଯଚରଦ୍ବଲୀ
ହେହୟ ବଂଶର ସ୍ଥାପକ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରିଥିବା ରାଜା, ରୂପ ଓ ଶକ୍ତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରିନ୍ସ, ଏକ ଦିନ ଜଙ୍ଗଲରେ ଶିକାର କରିବାକୁ ଘୁଡ଼ିବାକୁ ଗଲେ।
ଚରମାଣସ୍ତୁ ସୋଽରଣ୍ଯେ ତୃଣଵୀରୁତ୍ସମାଵୃତେ। କୃଷ୍ଣାଜିନୋତ୍ତରାସଙ୍ଗଂ ଦଦର୍ଶ ମୁନିମନ୍ତିକେ
ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ତୃଣ ଓ ଗଛରେ ଭରିଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଘୁଡ଼ିବା ସମୟରେ, ନିଜ ନିକଟରେ କୃଷ୍ଣାମୃଗ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା ଏକ ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସ ତେନ ହିଂସିତୋଽରଣ୍ଯେ ମନ୍ଯମାନେନ ଵୈ ମୃଗମ୍। ଵ୍ଯଥିତଃ କର୍ମ ତତ୍କୃତ୍ଵା ଶୋକୋପହତଚେତନଃ
ସେଠାରେ, ମୁନିଙ୍କୁ ମୃଗ ଭାବି ଅପରାଧ କରିଥିଲେ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପରେ, ଦୁଃଖରେ ଭରି ମନ ଶୋକରେ ଅନ୍ଧା ହେଇଗଲା।
ଜଗାମ ହେହଯାନାଂ ଵୈ ସକାଶଂ ପ୍ରଥିତାତ୍ମନାମ୍। ରାଜ୍ଞାଂ ରାଜୀଵନେତ୍ରୋସୌ କୁମାରଃ ପୃଥିଵୀପତେ
ଏହି ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନ ଥିବା ପ୍ରିନ୍ସ, ହେହୟ ବଂଶର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ହେ ଭୂମିର ଶାସକ।
ତେଷାଂ ଚ ତଦ୍ଯଥାଵୃତ୍ତଂ କଥଯାମାସ ଵୈ ତଦା। `ସ କୁମାରୋ ମହୀପାଲୋ ହେହଯାନାଂ ମହୀଭୃତାମ୍
ସେହି ପ୍ରିନ୍ସ, ହେହୟ ବଂଶର ଭୂମିପତି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏହି ଘଟଣା କିପରି ଘଟିଥିଲା, ସଠିକ୍ ଭାବେ କହିଦେଲେ।
ତଂ ଚାପି ହିଂସିତଂ ତାତ ମୁନିଂ ମୂଲଫଲାଶିନମ୍। ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତେ ତତ୍ର ବଭୂଵୁର୍ଦୀନମାନସାଃ
ମୂଳ ଓ ଫଳ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ମୁନିଙ୍କୁ ଅପକାର ହେବା ଦେଖି ଓ ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖିତ ମନ ହେଇଗଲେ।
କସ୍ଯାଯମିତି ତେ ସର୍ଵେ ମାର୍ଗମାଣାସ୍ତତସ୍ତତଃ। ଜଗ୍ମୁଶ୍ଚାରିଷ୍ଟନାମ୍ନୋଽଥ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯସ୍ଯାଶ୍ରମମଞ୍ଜସା
ଏହି କାହାର ଘଟଣା ତାଲା ଖୋଜିବାକୁ ସମସ୍ତେ ଏଉଁଠି ସେଉଁଠି ଖୋଜି, ପରେ ସିଧା ଅରିଷ୍ଟ ନାମକ ତାର୍କ୍ଷ୍ୟଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ।
ତେଽଭିଵାଦ୍ଯ ମହାତ୍ମାନଂ ତଂ ମୁନିଂ ସଂଶିତଵ୍ରତମ୍। ତସ୍ଥୁଃ ସର୍ଵେ ସ ତୁ ମୁନିସ୍ତେଷାଂ ପୂଜାମଥାହରତ୍
ସମସ୍ତେ ମହାତ୍ମା, ଦୃଢ଼ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ମୁନିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେଠାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ; ମୁନି ତାଙ୍କୁ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଲେ।
ତେ ତମୂଚୁର୍ମହାତ୍ମାନଂ ନ ଵଯଂ ସକ୍ରିଯାଂ ମୁନେ। ତ୍ଵତ୍ତୋଽର୍ହାଃ କର୍ମଦୋଷେଣ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ହିଂସିତୋ ହି ନଃ
ସେମାନେ ମହାତ୍ମା ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁନି, ଆମେ ଆପଣଙ୍କର ଆତିଥ୍ୟ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ, କାରଣ ଆମର କାର୍ଯ୍ୟର ଦୋଷରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅପକାର ହୋଇଛି।"
ତାନବ୍ରଵୀତ୍ସ ଵିପ୍ରର୍ଷିଃ କଥଂ ଵୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ହତଃ। କ୍ଵ ଚାସୌ ବ୍ରୂତ ସହିତାଃ ପଶ୍ଯଧ୍ଵଂ ମେ ରତପୋବଲମ୍
ସେ ବିପ୍ର ଋଷି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "କିପରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆପଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ହତ ହେଲେ? ସେ କେଉଁଠି? ସମସ୍ତେ ଏକସାଥି କହନ୍ତୁ, ମୋର ତପସ୍ୟା ଶକ୍ତି ଦେଖନ୍ତୁ।"
ତେ ତୁ ତତ୍ସର୍ଵମଖିଲମାଖ୍ଯାଯାସ୍ମୈ ଯଥାତଥମ୍। ନାପଶ୍ଯଂସ୍ତମୃଷିଂ ତତ୍ର ଗତାସୁଂ ତେ ସମାଗତାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ସଠିକ୍ ଭାବେ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ; ପରେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଏକସାଥି ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଚାଲିଯାଇଥିଲା।