ଗଦାସିଚର୍ମଗ୍ରହଣେଷୁ ଶୂରା- ନସ୍ତ୍ରେଷୁ ଶିକ୍ଷାସୁ ରଥାଶ୍ଵଯାନେ। ସମ୍ଯଗ୍ଵିନେତା ଵିନଯେଦତନ୍ଦ୍ରୀ- ସ୍ତାଂଶ୍ଚାଭିମନ୍ଯୁଂ ଚ ସଦା କୁମାରାନ୍
ଗଦା, ତଳୱାର, ଢାଲ ଧରିବାରେ, ଶସ୍ତ୍ର ଶିକ୍ଷାରେ, ରଥ ଓ ଘୋଡ଼ା ଚଳାଇବାରେ, ସେ ଅଭିମନ୍ୟୁ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜପୁତ୍ରମାନେକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଅଦ୍ୟତନ ଓ ଅକ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ସ ଚାପି ସମ୍ଯକ୍ପ୍ରଣିଧାଯ ଶିକ୍ଷାଂ ଶସ୍ତ୍ରାଣଇ ଚୈଷାଂ ଵିଧିଵତ୍ପ୍ରଦାଯ। ତଵାତ୍ମଜାନାଂ ଚ ତଥାଽଭିମନ୍ଯୋଃ ପରାକ୍ରମୈସ୍ତୁଷ୍ଯତି ରୌକ୍ମିଣେଯଃ
ସେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶିକ୍ଷା ଦେଖି, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟା ଦେଇ, ତୁମ ପୁଅମାନେ ଓ ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ଦେଖି ରୁକ୍ମିଣୀପୁତ୍ର ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି।
ଯଥା ଵିହାରଂ ପ୍ରସମୀକ୍ଷମାଣାଃ ପ୍ରଯାନ୍ତି ପୁତ୍ରାସ୍ତଵ ଯାଜ୍ଞସେନି। ଏକୈକମେଷାମନୁଯାନ୍ତି ଯତ୍ର ରଥାଶ୍ଚ ଯାନାନି ଚ ଦନ୍ତିନଶ୍ଚ
ଯଜ୍ଞସେନୀ, ତୁମ ପୁଅମାନେ ଯେତେବେଳେ ବିହାରକୁ ବାହାରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଯାଆନ୍ତି, ସେଠି ରଥ, ଯାନ ଓ ହାତୀମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଅଥାବ୍ରଵୀଦ୍ଧର୍ମରାଜଂ ତୁ କୃଷ୍ଣୋ ଦଶାର୍ହଯୋଧାଃ କୁକୁରାନ୍ଧକାଶ୍ଚ। ଏତେ ନିଦେଶଂ ତଵ ପାଲଯନ୍ତ- ସ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତୁ ଯତ୍ରେଚ୍ଛସି ତତ୍ର ରାଜନ୍
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ କହିଲେ— 'ଦଶାର୍ହ, କୁକୁର ଓ ଅନ୍ଧକ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ତୁମ ଆଦେଶ ମାନି, ରାଜା, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଚାହଁ, ସେଠି ରୁହନ୍ତୁ।'
ଆଵର୍ତତାଂ କାର୍ମୁକଵେଗଵାତା ହଲାଯୁଧପ୍ରଗ୍ରଣା ମଧୂନାମ୍। ସେନା ତଵାର୍ଥେଷୁ ନରେନ୍ଦ୍ର ଯତ୍ତା ସସାଦିପତ୍ତ୍ଯଶ୍ଵରଥା ସନାଗା
ତୀବ୍ର ଧନୁର୍ବାଣର ପବନ ଓ ହଳଧର ମଧୁବଂଶୀମାନଙ୍କ ସେନା, ସେମାନଙ୍କ ନାୟକ, ପଦାତି, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ହାତୀମାନେ ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସଦା ତତ୍ପର ରୁହନ୍ତୁ, ରାଜା।
ପ୍ରସ୍ଥାପ୍ଯତାଂ ପାଣ୍ଡଵ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଃ ସୁଯୋଧନଃ ପାପକୃତାଂ ଵରିଷ୍ଠଃ। ସ ସାନୁବନ୍ଧଃ ସସୁହଦ୍ଗଣଶ୍ଚ ଭୌମସ୍ଯ ସୌବାଧିପତେଶ୍ଚ ମାର୍ଗମ୍
ପାଣ୍ଡବ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ସୁଯୋଧନ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ, ସୌଭ ଓ ଭୂମିର ରାଜାଙ୍କ ପଥରେ ପଠାଯିବେ।
କାମଂ ତଥା ତିଷ୍ଠ ନରେନ୍ଦ୍ର ତସ୍ମି- ନ୍ଯଥା କୃତସ୍ତେ ସମଯଃ ସଭାଯାମ୍। ଦାଶାର୍ହଯୋଧୈସ୍ତୁ ହତାରିଯୋଧଂ ପ୍ରତୀକ୍ଷତାଂ ନାଗପୁରଂ ପ୍ରଭଗ୍ନମ୍
ରାଜା, ସଭାରେ ଯେପରି ଚୁକ୍ତି ହୋଇଥିଲା, ସେପରି ତୁମେ ଚାହିଁଥିବାଠାରେ ରୁହ। ଦଶାର୍ହ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ମାରି, ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ନାଗପୁର ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଵ୍ଯପେତମନ୍ଯୁର୍ଵ୍ଯପନୀତପାପ୍ମା ଵିହୃତ୍ ଯତ୍ରେଚ୍ଛସି ତତ୍ର କାମମ୍। ତତଃ ସମୃଦ୍ଧିପ୍ରଭଵଂ ଵିଶୋକଃ ପ୍ରପତ୍ସ୍ଯସେ ନାଗପୁରଂ ସରାଷ୍ଟ୍ରମ୍
କ୍ରୋଧ ଓ ପାପ ଦୂର କରି, ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା ହୁଏ ସେଠି ଆନନ୍ଦ କର। ତାପରେ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଦୁଃଖ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ, ତୁମେ ନାଗପୁର ଓ ସୌରାଷ୍ଟ୍ର ଦେଶକୁ ପହଁଚିବ।
ତତସ୍ତଦାଜ୍ଞାଯ ମତଂ ମହାତ୍ମା ଯଥାଵଦୁକ୍ତଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମେନ। ପ୍ରଶସ୍ଯ ଵିପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଚ ଧର୍ମରାଜଃ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ କେଶଵମିତ୍ଯୁଵାଚ
ତାପରେ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଉପଦେଶ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ବୁଝି, ଧର୍ମରାଜ ତାହାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରି ଭଲଭାବେ ବିଚାର କଲେ ଓ ହାତ ଜୋଡି କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅସଂଶଯଂ କେଶଵ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ଭଵାନ୍ଗତିସ୍ତ୍ଵଚ୍ଛରଣା ହି ପାର୍ଥାଃ। କାଲୋଦଯେ ତଚ୍ଚ ତତଶ୍ଚ ଭୂଯଃ କର୍ତା ଭଵାନ୍କର୍ମ ନ ସଂଶଯୋସ୍ତି
ନିଶ୍ଚୟ କେଶବ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ତୁମେ। ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ସଦା ତୁମ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି। ସମୟ ଆସିଲେ ଓ ପରେ ମଧ୍ୟ, କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ ତୁମେ— ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଯଥାପ୍ରତିଜ୍ଞଂ ଵିହୃତଶ୍ଚ କାଲଃ ସର୍ଵାଃ ସମା ଦ୍ଵାଦଶ ନିର୍ଜନେଷୁ। ଅଜ୍ଞାତଚର୍ଯାଂ ଵିଧିଵତ୍ସମାପ୍ଯ ଭଵଦ୍ଗତାଃ କେଶଵ ପାଣ୍ଡଵେଯାଃ
ଯେପରି ଦେଇଥିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରେ କାଟିଛନ୍ତି; ଅଜ୍ଞାତବାସ ଏକ ବର୍ଷ ଯଥାବିଧି ସମାପ୍ତ କରି, ପାଣ୍ଡୁର ସନ୍ତାନମାନେ କେଶବଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି।
ଏଷୈଵ ବୁଦ୍ଧିର୍ଜୁଷତାଂ ସଦା ତ୍ଵାଂ ସତ୍ଯେ ସ୍ଥିତାଃ କେଶଵ ପାଣ୍ଡଵେଯାଃ। ସଦାନଧର୍ମାଃ ସଜଲାଃ ସଦାରାଃ ସବାନ୍ଧଵାସ୍ତ୍ଵଚ୍ଛରଣା ହି ପାର୍ଥାଃ
ଏହି ମନୋଭାବ ତୁମକୁ ସଦା ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ; ପାଣ୍ଡୁର ସନ୍ତାନମାନେ ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ, ସଦା ଧର୍ମପରାୟଣ, ସଦା ଦୟାଳୁ, ସଦା ନିଜ ଜନାନ୍ତୁ, ପରିବାର ସହିତ ରହି, ପର୍ଥଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି।
ତଥା ଵଦତିଵାର୍ଷ୍ଣେଯେ ଧର୍ମରାଜେ ଚ ଭାରତ। ଅଥ ପଶ୍ଚାତ୍ତପୋଵୃଦ୍ଧୋ ବହୁଵର୍ଷସହସ୍ରଧୃକ୍। ପ୍ରତ୍ଯଦୃଶ୍ଯତ ଧର୍ମାତ୍ମା ମାର୍କଣ୍ଡେଯୋ ମହାତପାଃ
ଏପରି ଭାବରେ ବାର୍ଷ୍ଣେୟ ଓ ଧର୍ମରାଜ କଥା କହୁଥିବାବେଳେ, ତପସ୍ୱୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ଅନେକ ବର୍ଷ ହଜାର ତପ କରିଥିବା, ଧର୍ମପରାୟଣ ମହାତ୍ମା, ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲେ।
ଅଜରଶ୍ଚାମରଂଶ୍ଚୈଵ ରୂପୌଦାର୍ଯଗୁଣାନ୍ଵିତଃ। ଵ୍ଯଦୃଶ୍ଯତ ତଥା ଯୁକ୍ତୋ ଯଥା ସ୍ଯାତ୍ପଞ୍ଚଵିଂଶକଃ
ସେ ଅଜର, ଅମର, ସୁନ୍ଦର ରୂପ, ଉଦାର ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଏପରି ଦେଖାଗଲେ ଯେଉଁପରି ଜଣେ ପଚିଶ ବର୍ଷର ଯୁବକ।
ତମାଗତମୃଷିଂ ଵୃଦ୍ଧଂ ବହୁଵର୍ଷସହସ୍ରିଣମ୍। ଉପାତିଷ୍ଠନ୍ତ ତେ ସର୍ଵେପାଣ୍ଡଵାଃ ସହଯାଦଵାଃ
ସେ ଅନେକ ବର୍ଷ ହଜାର ଜୀବନ ଦେଖିଥିବା ବୃଦ୍ଧ ଋଷି ଆସିଲେ; ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବ ଓ ଯାଦବମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ସେବା କଲେ।
ତମର୍ଚିତଂ ସୁଵିଶ୍ଵସ୍ତମାସୀନମୃଷିସତ୍ତମମ୍। ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ମତେନାହ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ଚ କେଶଵଃ
ସମ୍ମାନିତ ଓ ଭରସାଯୋଗ୍ୟ ଏହି ଋଷି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପବେଶ କଲେ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ମନେ ରଖି, କେଶବ କଥା କହିଲେ।
ଶୁଶ୍ରୂପଵଃ ପାଣ୍ଡଵାସ୍ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚ ସମାଗତାଃ। ଦ୍ରୌପଦୀ ସତ୍ଯଭାମା ଚ ତଥାଽହଂପରମଂ ଵଚଃ
ପାଣ୍ଡବମାନେ, ଏକତ୍ରିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଦ୍ରୌପଦୀ, ସତ୍ୟଭାମା ଓ ମୁଁ ନିଜେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ ଦେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା ଶୁଣିଲୁ।
ପୁରାଵୃତ୍ତାଃ କଥାଃ ପୁଣ୍ଯାଃ ସଦାଚାରାନ୍ସନାତନାନ୍। ରାଜ୍ଞାଂସ୍ତ୍ରୀଣାମୃଷୀଣାଂ ଚ ମାର୍କଣଅଡେଯ ପ୍ରଚକ୍ଷ୍ଵ ନଃ
ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ଆମକୁ ରାଜା, ନାରୀ ଓ ଋଷିମାନଙ୍କ ପୁରାତନ, ଧର୍ମମୟ, ଶୁଭ କଥା ଶୁଣାଅ, ଯେଉଁଗୁଡିକ ସଦା ଆଚାର ରକ୍ଷା କରେ।
ତେଷୁ ତତ୍ରୋପଵିଷ୍ଟେଷୁ ଦେଵର୍ଷିରପି ନାରଦଃ। ଆଜଗାମ ଵିଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ପାଣ୍ଡଵାନଵଲୋକକଃ
ସେମାନେ ବସିଥିବାବେଳେ, ଦେବ ଋଷି ନାରଦ, ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଦର୍ଶନକାରୀ, ଆସିଲେ।
ତମପ୍ଯଥ ମହାତ୍ମାନଂ ସର୍ଵେ ତେ ପୁରୁଷର୍ଷଭାଃ। ପାଦ୍ଯାର୍ଧ୍ଯାଭ୍ଯାଂ ଯଥାନ୍ଯାଯମୁପତସ୍ଥୁର୍ମନୀଷିଣଃ
ସମସ୍ତ ପୁରୁଷ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ପାଦ୍ୟ ଓ ଆର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ, ଯଥାଯଥିକ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ।
ନାରଦସ୍ତ୍ଵଥ ଦେଵର୍ଷିର୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତାଂସ୍ତୁ କୃତକ୍ଷଣାନ୍। ମାର୍କଣ୍ଡେଯସ୍ଯ ଵଦତସ୍ତାଂ କଥାମନ୍ଵମୋଦତ
ତାପରେ ଦେବ ଋଷି ନାରଦ, ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟ ବୁଝି, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିବାକୁ ଯାଉଥିବା କଥାକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଶୁଣିଲେ।
ଉଵାଚ ଚୈନଂ କାଲଜ୍ଞଂ ସ୍ମଯନ୍ନିଵ ସନାରଦଃ। ବ୍ରହ୍ମର୍ଷେ କଥ୍ଯତାଂ ଯତ୍ତେ ପାଣ୍ଡଵେଷୁ ଵିଵକ୍ଷିତମ୍
ନାରଦ, ସମୟ ବୁଝି, ହସି ହସି, ସେ ତପସ୍ୱୀଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ବ୍ରହ୍ମ ଋଷି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ପାଇଁ ତୁମେ ଯାହା କହିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଦୟାକରି କହ।'
ଏଵମୁକ୍ତଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ମାର୍କଣ୍ଡେଯୋ ମହାତପାଃ। କ୍ଷଣଂ କୁରୁଧ୍ଵଂଵିପୁଲମାଖ୍ଯାତଵ୍ଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏପରି କହାଯିବା ପରେ, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ମହାତ୍ମା ଉତ୍ତର ଦେଲେ: 'ଏକ କ୍ଷଣ ଅପେକ୍ଷା କର; ଯାହା କହିବାକୁ ଯାଉଛି, ଏହା ବିଶାଳ।'
ଏଵମୁକ୍ତାଃ କ୍ଷଣଂ ଚକ୍ରୁଃ ପାଣ୍ଡଵାଃ ସହ ତୈର୍ଦ୍ଵିଜୈଃ। ମଧ୍ଯଂଦିନେ ଯଥାଦିତ୍ଯଂ ପ୍ରେକ୍ଷନ୍ତସ୍ତେ ମହାମୁନିମ୍
ଏପରି କହାଯିବା ପରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏକ କ୍ଷଣ ଅପେକ୍ଷା କଲେ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିବା ପରି, ମହାମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ତଂ ଵିଵକ୍ଷନ୍ତମାଲକ୍ଷ୍ଯକୁରୁରାଜୋ ମହାମୁନିମ୍। କଥାସଂଜନନାର୍ଥାଯ ଚୋଦଯାମାସ ପାଣ୍ଡଵଃ
ମହାମୁନି କଥା କହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଦେଖି, କୁରୁ ରାଜା, କଥା ଆରମ୍ଭ ହେବାକୁ ଚାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।
ଭଵାନ୍ଦୈଵତଦୈତ୍ଯାନାମୃଷୀଣାଂ ଚ ମହାତ୍ମନାମ୍। ରାଜର୍ଷୀଣାଂ ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ଚରିତଜ୍ଞଃ ପୁରାତନଃ
ମହାନ, ଆପଣ ଦେବତା, ଦାନବ, ମହାତ୍ମା ଋଷି ଓ ସମସ୍ତ ରାଜା ଋଷିମାନଙ୍କ ପୁରାତନ କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣିଛନ୍ତି।
ସେଵ୍ଯଶ୍ଚୋପାସିତଵ୍ଯଶ୍ ମତୋ ନଃ କାଙ୍କ୍ଷିତଶ୍ଚିରମ୍। ଅଯଂ ଚ ଦେଵକୀପୁତ୍ରଃ ପ୍ରାପ୍ତୋଽସ୍ମାନଵଲୋକକଃ
ଆପଣଙ୍କୁ ସେବା ଓ ପୂଜା କରିବା ଆମର ମନେ ଅଛି; ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଚାହୁଁଥିଲୁ; ଏଉଁ ଦେବକୀର ପୁତ୍ର ଆମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।
ଭ୍ରମତ୍ଯେଵ ହି ମେ ବୁଦ୍ଧିର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽଽତ୍ମାନଂ ସୁଖାଚ୍ଚ୍ଯୁତମ୍। ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରାଂଶ୍ଚ ରଦୁର୍ତ୍ତାନୃଦ୍ଧ୍ଯତଃ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ସର୍ଵଶଃ
ମୁଁ ନିଜେ ସୁଖରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୋଇ ଦେଖି, ମୋର ମନ ଭ୍ରମିଯାଏ; ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉନ୍ନତି କରୁଥିବା ଦେଖି, ମୋର ଚିନ୍ତା ବଢିଯାଏ।
କର୍ମଣଃ ପୁରୁଷଃ କର୍ତା ଶୁଭସ୍ଯାପ୍ଯଶୁଭସ୍ଯ ଵା। ସ୍ଵଫଲଂ ତଦୁପାଶ୍ନାପି କଥଂ କର୍ତା ସ୍ଵିଦୀଶ୍ଵରଃ
ମଣିଷ ନିଜ କାମର କର୍ତ୍ତା, ସେ କାମ ଭଲ ହେଉ କି ମନ୍ଦ। ଯେତେବେଳେ ସେ ନିଜ କାମର ଫଳ ଭୋଗ କରେ, ତେବେ ଭଗବାନ କେମିତି କାରଣ ହେବେ?
ଅଥଵା ସୁଖଦୁଃଖେଷୁ ନୃଣାଂ ବ୍ରହ୍ମଵିଦାଂଵର। ଇହ ଵା କୃତମନ୍ଵେତି ପରଦେହେଽଥଵା ପୁନଃ
ହେ ବ୍ରହ୍ମବିଦ୍ୟାର ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଏହି ଜନ୍ମରେ କିମ୍ବା ପରଜନ୍ମରେ, କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ମଣିଷଙ୍କ ସୁଖ ଦୁଃଖ ସେଠାକୁ ଅନୁସରଣ କରେ କି?