ପୂଜଯାମାସ ଧୌମ୍ଯଂ ଚ ଯମାଭ୍ଯାମଭିଵାଦିତଃ। ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯମହାଭାଗାଂ ଦ୍ରୌପଦୀଂ ପର୍ଯସାନ୍ତ୍ଵଯତ୍
ଯମଜୁମାନେ ଅଭିବାଦନ କରିବା ପରେ, ସେ ଧୌମ୍ୟଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଏବଂ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ।
ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଫଲ୍ଗୁନଂ ଵୀରଂ ଚିରସ୍ଯ ପ୍ରିଯମାଗତମ୍। ପର୍ଯଷ୍ଵଜତ ଦାଶାର୍ହଃ ପୁନଃ ପୁନରରିଂଦମଃ
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ଫଳ୍ଗୁନ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦାଶାର୍ହ କୃଷ୍ଣ ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ତଥୈଵ ସତ୍ଯଭାମାଽପି ଦ୍ରୌପଦୀଂ ପରିଷସ୍ଵଜେ। ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ପ୍ରିଯଂ ଭାର୍ଯାଂ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ମହିଷୀ ପ୍ରିଯା
ସେପରି ସତ୍ୟଭାମା ମଧ୍ୟ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ସେ ନିଜେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ରାଣୀ।
ତତସ୍ତେ ପାଣ୍ଡଵାଃ ସର୍ଵେସଭାର୍ଯାଃ ସପୁରୋହିତାଃ। ଆନର୍ଚୁଃ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଂ ପରିଵଵ୍ରୁଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବ, ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ପୁରୋହିତମାନେ, ପଦ୍ମନେତ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ।
କୃଷ୍ଣସ୍ତୁ ପାର୍ଥେନ ସମେତ୍ଯ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଧନଂଜଯେନାସୁରମର୍ଦନେନ। ବଭୌ ଯଥା ଭୂତପତିର୍ମହାତ୍ମା ସମେତ୍ଯ ସାକ୍ଷାଦ୍ଭଗଵାନ୍ଗୁହେନ
ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ମହାପୁରୁଷ ଯେପରି ଗୁହାଙ୍କ ସହ ମିଳନ କରନ୍ତି, ସେପରି ବିଦ୍ୱାନ ଓ ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରୁଥିବା ଧନଞ୍ଜୟ ଅର୍ଜୁନ ସହ କୃଷ୍ଣ ମିଳି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଗଲେ।
ତତଃ ସମସ୍ତାନି କିରୀଟମାଲୀ ଵନେଷୁ ଵୃତ୍ତାନି ଗଦାଗ୍ରଜାଯ। ଉକ୍ତ୍ଵା ଯଥାଵତ୍ପୁନରନ୍ଵପୃଚ୍ଛ- ତ୍ତସ୍ମିନ୍ସୁଭଦ୍ରାଂ ଚ ତଥାଽଭିମନ୍ଯୁମ୍
ତାପରେ ମୁକୁଟଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ, ଜଙ୍ଗଲରେ ଯାହା କି ଘଟିଲା ସେସବୁ କଥା ଭୀମଙ୍କୁ କହି, ପୁନି ସୁଭଦ୍ରା ଓ ଅଭିମନ୍ୟୁ ବିଷୟରେ ଖୋଜଖୋଜ କଲେ।
ଧୌମ୍ଯଂ ଚ କୃଷ୍ଣାଂ ଚ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ଚ ଯମୌ ଚ ଭୀମଂ ଚ ଦଶାର୍ହସିଂହଃ। ଉଵାଚ ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଭଵତାଂ ଶିଵେନ ପ୍ରାପ୍ତଃ କିରୀଟୀ ମୁଦିତଃ କୃତାସ୍ତ୍ରଃ
ଦାଶାର୍ହ ସିଂହ କୃଷ୍ଣ, ଧୌମ୍ୟ, କୃଷ୍ଣା, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଯମଜୁମାନେ ଓ ଭୀମଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟରେ, ମୁକୁଟଧାରୀ ତୁମମାନେଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରିଛନ୍ତି, ସେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଶିକ୍ଷାରେ ପାରଙ୍ଗତ।"
ସ ପୂଜଯିତ୍ଵା ମଧୁହା ଯଥାଵ- ତ୍ପାର୍ଥାଂଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣାଂ ଚ ପୁରୋହିତଂ ଚ। ଉଵାଚ ରାଜାନମଭିପ୍ରଶଂସନ୍ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ତେନ ସହୋପଵିଶ୍ଯ
ମଧୁସୂଦନ କୃଷ୍ଣ, ପାଣ୍ଡବ, କୃଷ୍ଣା ଓ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ କରି, ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସହ ବସିଲେ।
ଧର୍ମଃ ପରଃ ପାଣ୍ଡଵ ରାଜ୍ଯଲାଭା- ତ୍ତସ୍ଯାଦିମାହୁସ୍ତପ ଏଵ ରାଜନ୍। ସତ୍ଯାର୍ଜଵାଭ୍ଯାଂ ଚରତା ସ୍ଵଧର୍ମଂ ଜିତସ୍ତ୍ଵଯାଽଚଂ ପରଶ୍ଚ ଲୋକଃ
"ହେ ପାଣ୍ଡବ, ଧର୍ମ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ, ରାଜ୍ୟ ଲାଭ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ; ଏହାର ଆରମ୍ଭ ତପସ୍ୟାରେ ଅଛି। ସତ୍ୟ ଓ ସରଳତାରେ ନିଜ ଧର୍ମ ପାଳନ କରି, ତୁମେ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକ, ଦୁଇଟିକୁ ଜିତିଛ।"
ଅଧୀତମଗ୍ରେ ଚରତା ଵ୍ରତାନି ସମ୍ଯଗ୍ଧନୁର୍ଵେଦମଵାପ୍ଯ କୃତ୍ସ୍ନମ୍। କ୍ଷାତ୍ରେଣ ଧର୍ମେଣ ଵସୂନି ଲବ୍ଧ୍ଵା ସର୍ଵେ ହ୍ଯଵାପ୍ତାଃ କ୍ରତଵଃ ପୁରାଣାଃ
"ପ୍ରଥମେ ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ଧନୁର୍ବେଦ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶିଖି, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମରେ ଧନ ଅର୍ଜନ କରିଛ; ଏଭଳି ସମସ୍ତ ପୁରାତନ ଯଜ୍ଞ ତୁମେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ।"
ନ ଗ୍ରାମ୍ଯଧର୍ମେଷୁ ରତିସ୍ତଵାସ୍ତି କାମାନ୍ନ କିଂଚିତ୍କୁରୁଷେ ନରେନ୍ଦ୍ର। ନ ଚାର୍ତଲୋଭାତ୍ପ୍ରଜହାସି ଧର୍ମଂ ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରଭାଵାଦସି ଧର୍ମରାଜଃ
"ହେ ନରେଶ, ତୁମେ ସାଧାରଣ ଜୀବନରେ ଆସକ୍ତି ନାହାଁ, କାମନା ପୂରଣ ପାଇଁ କିଛି କରନ୍ତ ନାହାଁ; ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ଲୋଭରେ ଧର୍ମକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହାଁ। ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଧର୍ମରାଜ ହେଉଛ।"
ଦାନଂ ଚ ସତ୍ଯଂ ଚ ତପଶ୍ଚ ରାଜନ୍ କ୍ଷମା ଚ ଶାନ୍ତିଶ୍ଚ ଦମୋ ଧୃତିଶ୍ଚ। ଅଵାପ୍ଯ ରାଷ୍ଟ୍ରାଣି ଵସୂନି ଭୋଗା- ନେଷା ପରା ପାର୍ଥ ସଦା ରତିସ୍ତେ
"ଦାନ, ସତ୍ୟ, ତପସ୍ୟା, କ୍ଷମା, ଶାନ୍ତି, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଓ ଧୃତି— ରାଜ୍ୟ, ଧନ ଓ ଭୋଗ ଲାଭ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ସଦା ଏହି ଗୁଣମାନେରେ ଅଛି।"
ହୃତଂ ଚ ଦେଶଂ କୁରୁଜାଙ୍ଗଲାନାଂ କୃଷ୍ଣାଂ ସଭାଯାମଶାଂ ଚ ପଶ୍ଯନ୍। ଅପେତଧର୍ମଵ୍ଯଵହାରଵୃତ୍ତଂ ସହେତ ତତ୍ପାଣ୍ଡଵ କସ୍ତ୍ଵଦନ୍ଯଃ
କୁରୁଜାଙ୍ଗଳ ଦେଶ ହରାଯିବା, ସଭାରେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଅପମାନ ହେବା ଏବଂ ଧର୍ମ-ନ୍ୟାୟର ଅଭାବ ଦେଖି, ଏହା ସହିପାରିବାକୁ ତୁମ୍ଭା ଛାଡ଼ି ଆଉ କିଏ ସମର୍ଥ?
ଅସଂଶଯଂ ସର୍ଵସମୃଦ୍ଧକାମଃ କ୍ଷିପ୍ରଂ ପ୍ରଜାଃ ପାଲଯିତାସି ସମ୍ଯକ୍। ଅଦ୍ଯୈଵ ତନ୍ନିଗ୍ରହଣଂ କୁରୂଣାଂ ଯଦି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଭଵତଃ ସମାପ୍ତା
ନିଶ୍ଚୟ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଏହି ପ୍ରଜାମାନେକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ରକ୍ଷା କରିବା। ଯଦି ତୁମର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ଆଜିଠାରୁ ମଧ୍ୟ କୁରୁମାନେକୁ ଅଧୀନ କରିପାରିବା।
ପ୍ରୋଵାଚ କୃଷ୍ଣାମପି ଯାଜ୍ଞସେନୀଂ ଦଶାର୍ହଭର୍ତା ସହିତଃ ସୁହୃଦ୍ଭିଃ। କଦିଷ୍ଟ୍ଯା ସମଗ୍ରାଽସି ଧନଂଜଯେନ ସମାଗତେତ୍ଯେଵମୁଵାଚ କୃଷ୍ଣଃ
ଦଶାର୍ହମାନଙ୍କର ନାୟକ କୃଷ୍ଣ, ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ସହିତ, ଯଜ୍ଞସେନୀ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ କହିଲେ— 'ବିଧିବାନ୍ଶ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ସହିତ ପୁନଃ ମିଳିଛ।'
କୃଷ୍ଣେ ଧନୁର୍ଵେଦରତିପ୍ରଦାନା- ସ୍ତଵାତ୍ମଜାସ୍ତେ ଶିଶଵଃ ଶୁଶୀଲାଃ। ସଦ୍ଭିଃ ସଦୈଵାଚରିତଂ ସମାଧିଂ ଚରନ୍ତି ପୁତ୍ରାସ୍ତଵ ଯାଜ୍ଞସେନି
ଯଜ୍ଞସେନୀ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା ଦାନ ଦ୍ୱାରା, ତୁମ ପୁଅମାନେ ଶିଳ୍ପରେ ନିପୁଣ ଓ ଶିଳ୍ ଶିଳା ହୋଇଛନ୍ତି, ସଦା ସଦ୍ବ୍ୟବହାର ଓ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ରହନ୍ତି।
ରାଜ୍ଯେ ନିଯୁକ୍ତୈଶ୍ଚ ନିମନ୍ତ୍ର୍ଯମାଣାଃ ପିତ୍ରା ଚ କୃଷ୍ଣେ ତଵ ସୋଦରୈଶ୍ଚ। ନ ଯଜ୍ଞସେନସ୍ଯ ନ ମାତୁଲାନାଂ ଗୃହେଷୁ ବାଲା ରତିମାପ୍ନୁଵନ୍ତି
କୃଷ୍ଣା, ରାଜ୍ୟରେ ନିଯୁକ୍ତ ଲୋକମାନେ, ପିତା ଓ ତୁମ ସହୋଦରମାନେ ତୁମ ପୁଅମାନେକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଯଜ୍ଞସେନଙ୍କ ବା ମାମାଙ୍କ ଘରେ ଆନନ୍ଦ ମାନନ୍ତି ନାହିଁ।
ଆନର୍ତମେଵାଭିମୁଖାଃ ଶିଵେନ ଗତ୍ଵାଧନୁର୍ଵେଦରତିପ୍ରଧାନାଃ। ତଵାତ୍ମଜା ଵୃଷ୍ଣିପୁରଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ନ ଦୈଵତେଭ୍ଯଃ ସ୍ପୃହଯନ୍ତି କୃଷ୍ଣେ
ଶୁଭ ଭାବେ ଆନର୍ତ୍ତ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରଥମ, ତୁମ ପୁଅମାନେ ବୃଷ୍ଣିନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, କୃଷ୍ଣା, ଏବଂ ସେମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆଶା କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯଥା ତ୍ଵମେଵାର୍ହସି ତେଷୁ ଵୃତ୍ତଂ ପ୍ରଯୋକ୍ତୁମାର୍ଯା ଚ ଯଥୈଵ କୁନ୍ତୀ। ତେଷ୍ଵପ୍ରମାଦେନ ତଥା କରୋତି ତଥୈଵ ଭୂଯଶ୍ଚ ତଥା ସୁଭଦ୍ରା
ଯେପରି ତୁମେ ଓ କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଯଥାଯଥ ଆଚରଣ କର, ସେପରି ସୁଭଦ୍ରା ମଧ୍ୟ ସଦା ସାବଧାନ ଓ ସମ୍ମାନ ସହିତ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି।
ଯଥାଽନିରୁଦ୍ଧସ୍ଯ ଯଥାଽଭିମନ୍ଯୋ- ର୍ଯଥା ସୁନୀଥସ୍ଯ ଯଥୈଵ ଭାନୋଃ। ତଥା ଵିନେତା ଚ ଗତିଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣେ ତଵାତ୍ମଜାନାମପି ରୌକ୍ମିଣେଯଃ
ଅନିରୁଦ୍ଧ, ଅଭିମନ୍ୟୁ, ସୁନୀଥ ଓ ଭାନୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଯେପରି ରୁକ୍ମିଣୀପୁତ୍ର ନେତୃତ୍ୱ ଓ ପଥପ୍ରଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ସେପରି ତୁମ ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ସେ ନେତୃତ୍ୱ ଓ ଦିଗଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, କୃଷ୍ଣ।
ଗଦାସିଚର୍ମଗ୍ରହଣେଷୁ ଶୂରା- ନସ୍ତ୍ରେଷୁ ଶିକ୍ଷାସୁ ରଥାଶ୍ଵଯାନେ। ସମ୍ଯଗ୍ଵିନେତା ଵିନଯେଦତନ୍ଦ୍ରୀ- ସ୍ତାଂଶ୍ଚାଭିମନ୍ଯୁଂ ଚ ସଦା କୁମାରାନ୍
ଗଦା, ତଳୱାର, ଢାଲ ଧରିବାରେ, ଶସ୍ତ୍ର ଶିକ୍ଷାରେ, ରଥ ଓ ଘୋଡ଼ା ଚଳାଇବାରେ, ସେ ଅଭିମନ୍ୟୁ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜପୁତ୍ରମାନେକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଅଦ୍ୟତନ ଓ ଅକ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ସ ଚାପି ସମ୍ଯକ୍ପ୍ରଣିଧାଯ ଶିକ୍ଷାଂ ଶସ୍ତ୍ରାଣଇ ଚୈଷାଂ ଵିଧିଵତ୍ପ୍ରଦାଯ। ତଵାତ୍ମଜାନାଂ ଚ ତଥାଽଭିମନ୍ଯୋଃ ପରାକ୍ରମୈସ୍ତୁଷ୍ଯତି ରୌକ୍ମିଣେଯଃ
ସେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶିକ୍ଷା ଦେଖି, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟା ଦେଇ, ତୁମ ପୁଅମାନେ ଓ ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ଦେଖି ରୁକ୍ମିଣୀପୁତ୍ର ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି।
ଯଥା ଵିହାରଂ ପ୍ରସମୀକ୍ଷମାଣାଃ ପ୍ରଯାନ୍ତି ପୁତ୍ରାସ୍ତଵ ଯାଜ୍ଞସେନି। ଏକୈକମେଷାମନୁଯାନ୍ତି ଯତ୍ର ରଥାଶ୍ଚ ଯାନାନି ଚ ଦନ୍ତିନଶ୍ଚ
ଯଜ୍ଞସେନୀ, ତୁମ ପୁଅମାନେ ଯେତେବେଳେ ବିହାରକୁ ବାହାରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଯାଆନ୍ତି, ସେଠି ରଥ, ଯାନ ଓ ହାତୀମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଅଥାବ୍ରଵୀଦ୍ଧର୍ମରାଜଂ ତୁ କୃଷ୍ଣୋ ଦଶାର୍ହଯୋଧାଃ କୁକୁରାନ୍ଧକାଶ୍ଚ। ଏତେ ନିଦେଶଂ ତଵ ପାଲଯନ୍ତ- ସ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତୁ ଯତ୍ରେଚ୍ଛସି ତତ୍ର ରାଜନ୍
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ କହିଲେ— 'ଦଶାର୍ହ, କୁକୁର ଓ ଅନ୍ଧକ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ତୁମ ଆଦେଶ ମାନି, ରାଜା, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଚାହଁ, ସେଠି ରୁହନ୍ତୁ।'
ଆଵର୍ତତାଂ କାର୍ମୁକଵେଗଵାତା ହଲାଯୁଧପ୍ରଗ୍ରଣା ମଧୂନାମ୍। ସେନା ତଵାର୍ଥେଷୁ ନରେନ୍ଦ୍ର ଯତ୍ତା ସସାଦିପତ୍ତ୍ଯଶ୍ଵରଥା ସନାଗା
ତୀବ୍ର ଧନୁର୍ବାଣର ପବନ ଓ ହଳଧର ମଧୁବଂଶୀମାନଙ୍କ ସେନା, ସେମାନଙ୍କ ନାୟକ, ପଦାତି, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ହାତୀମାନେ ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସଦା ତତ୍ପର ରୁହନ୍ତୁ, ରାଜା।
ପ୍ରସ୍ଥାପ୍ଯତାଂ ପାଣ୍ଡଵ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଃ ସୁଯୋଧନଃ ପାପକୃତାଂ ଵରିଷ୍ଠଃ। ସ ସାନୁବନ୍ଧଃ ସସୁହଦ୍ଗଣଶ୍ଚ ଭୌମସ୍ଯ ସୌବାଧିପତେଶ୍ଚ ମାର୍ଗମ୍
ପାଣ୍ଡବ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ସୁଯୋଧନ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ, ସୌଭ ଓ ଭୂମିର ରାଜାଙ୍କ ପଥରେ ପଠାଯିବେ।
କାମଂ ତଥା ତିଷ୍ଠ ନରେନ୍ଦ୍ର ତସ୍ମି- ନ୍ଯଥା କୃତସ୍ତେ ସମଯଃ ସଭାଯାମ୍। ଦାଶାର୍ହଯୋଧୈସ୍ତୁ ହତାରିଯୋଧଂ ପ୍ରତୀକ୍ଷତାଂ ନାଗପୁରଂ ପ୍ରଭଗ୍ନମ୍
ରାଜା, ସଭାରେ ଯେପରି ଚୁକ୍ତି ହୋଇଥିଲା, ସେପରି ତୁମେ ଚାହିଁଥିବାଠାରେ ରୁହ। ଦଶାର୍ହ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ମାରି, ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ନାଗପୁର ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଵ୍ଯପେତମନ୍ଯୁର୍ଵ୍ଯପନୀତପାପ୍ମା ଵିହୃତ୍ ଯତ୍ରେଚ୍ଛସି ତତ୍ର କାମମ୍। ତତଃ ସମୃଦ୍ଧିପ୍ରଭଵଂ ଵିଶୋକଃ ପ୍ରପତ୍ସ୍ଯସେ ନାଗପୁରଂ ସରାଷ୍ଟ୍ରମ୍
କ୍ରୋଧ ଓ ପାପ ଦୂର କରି, ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା ହୁଏ ସେଠି ଆନନ୍ଦ କର। ତାପରେ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଦୁଃଖ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ, ତୁମେ ନାଗପୁର ଓ ସୌରାଷ୍ଟ୍ର ଦେଶକୁ ପହଁଚିବ।
ତତସ୍ତଦାଜ୍ଞାଯ ମତଂ ମହାତ୍ମା ଯଥାଵଦୁକ୍ତଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମେନ। ପ୍ରଶସ୍ଯ ଵିପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଚ ଧର୍ମରାଜଃ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ କେଶଵମିତ୍ଯୁଵାଚ
ତାପରେ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଉପଦେଶ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ବୁଝି, ଧର୍ମରାଜ ତାହାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରି ଭଲଭାବେ ବିଚାର କଲେ ଓ ହାତ ଜୋଡି କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅସଂଶଯଂ କେଶଵ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ଭଵାନ୍ଗତିସ୍ତ୍ଵଚ୍ଛରଣା ହି ପାର୍ଥାଃ। କାଲୋଦଯେ ତଚ୍ଚ ତତଶ୍ଚ ଭୂଯଃ କର୍ତା ଭଵାନ୍କର୍ମ ନ ସଂଶଯୋସ୍ତି
ନିଶ୍ଚୟ କେଶବ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ତୁମେ। ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ସଦା ତୁମ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି। ସମୟ ଆସିଲେ ଓ ପରେ ମଧ୍ୟ, କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ ତୁମେ— ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।