ଭୀମସେନସ୍ତୁ ଵିଖ୍ଯାତୋ ମହାନ୍ତଂ ଦଂଷ୍ଟ୍ରିଣଂ ବଲାତ୍। ନିଘ୍ନନ୍ନାଗଶତପ୍ରାଣୋ ଵନେ ତସ୍ମିନ୍ମହାବଲଃ
ଭୀମସେନ, ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଶତ ହାତୀର ଶକ୍ତି ଥିବା, ତୁଣ୍ଡ ଥିବା ବଡ଼ ପଶୁମାନେ ଶକ୍ତିରେ ମାରିଦେଲେ।
ମୃଗାଣାଂ ସଵରାହାଣାଂ ମହିଷାଣାଂ ମହାଭୁଜଃ। ଵିନିଘ୍ନଂସ୍ତତ୍ରତତ୍ରୈଵ ଭୀମୋ ଭୀମପରାକ୍ରମଃ
ଭୀମ, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଓ ବଡ଼ ହାତ ଥିବା, ସେଠାରେ ବାରମ୍ବାର ମୃଗ, ବନ୍ଦର ଓ ମହିଷମାନେ ମାରିଦେଲେ।
ସ ମାତଙ୍ଗଶତପ୍ରାଣୋ ମନୁଷ୍ଯଶତଵାରଣଃ। ସିଂହଶାର୍ଦୂଲଵିକ୍ରାନ୍ତୋ ଵନେ ତସ୍ମିନ୍ମହାବଲଃ
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶତ ହାତୀର ଶକ୍ତି ଓ ଶତ ମଣିଷର ଶକ୍ତି ଥିବା, ସିଂହ ଓ ବାଘର ଶୌର୍ଯ୍ୟ ନିଆ, ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଚାରିପାଖରେ ଘୁଞ୍ଚିଲେ।
ଵୃକ୍ଷାନୁତ୍ପାଟଯାମାସ ତରସା ଵୈ ବଭଞ୍ଜ ଚ। ପୃଥିଵ୍ଯାଶ୍ଚ ପ୍ରଦେଶାନ୍ଵୈ ନାଦଯଂସ୍ତୁ ଵନାନି ଚ
ସେ ଶକ୍ତିରେ ଗଛମାନେ ଉପାଡ଼ି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ପୃଥିବୀ ଓ ଜଙ୍ଗଲକୁ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଗଞ୍ଜାଇଦେଲେ।
ପର୍ଵତାଗ୍ରାଣି ଵୈ ମୃଦ୍ଗନ୍ନାଦଯାନଶ୍ଚ ଵିଜ୍ଵରଃ। ପ୍ରକ୍ଷିପନ୍ପାଦପାଂଶ୍ଚାପି ନାଦେନାପୂରଯନ୍ମହୀମ୍
ଅସୁସ୍ଥତା ନଥିବା ଭୀମ ମାଳିକା ଉପରେ ପାଦ ଦେଇ ପାହାଡ଼ ଚୂଡ଼ାଗୁଡ଼ିକୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ, ଗଛଗୁଡ଼ିକୁ ଫିଙ୍ଗି ଭୂମିକୁ ଗୁଞ୍ଜାଇ ଦେଲେ।
ଵେଗେନ ନ୍ଯପତଦ୍ଭୀମୋ ନିର୍ଭଯଶ୍ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ। ଆସ୍ଫୋଟଯନ୍କ୍ଷ୍ଵେଡଯଂଶ୍ଚ ତଲତାଲାଂଶ୍ଚ ଵାଦଯନ୍। ଚିରସଂବଦ୍ଧଦର୍ପସ୍ତୁ ଭୀମସେନୋ ଵନେ ତଦା
ଭୀମ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ଦିନେ ଦିନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଦୌଡ଼ିଲେ, ପାଦ ଦେଇ ଚାପିଲେ, ଶିସ୍ତା ଦେଲେ, ହାତ ତାଳି ଦେଇ ଗୁଞ୍ଜାଇଲେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅଭିମାନରେ ଭରି ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁଞ୍ଚିଲେ।
ଗଜେନଦ୍ରାଶ୍ଚ ମହାସତ୍ଵା ମୃଗେନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚ ମହାବଲାଃ। ଭୀମସେନସ୍ଯ ନାଦେନ ଵ୍ଯମୁଞ୍ଚନ୍ତ ଗୁହା ଭଯାତ୍
ଭୀମସେନଙ୍କର ଗୁଞ୍ଜନରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ବଡ଼ ହାତୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସିଂହଗୁଡ଼ିକ ଗୁହାରୁ ପଳାଇଗଲେ।
କ୍ଵଚିତ୍ପ୍ରଧାଵଂସ୍ତିଷ୍ଠଂଶ୍ଚ କ୍ଵଚିଚ୍ଚୋପଵିଶଂସ୍ତଥା। ମୃଗପ୍ରେପ୍ସୁର୍ମହାରୌଦ୍ରେ ଵନେ ଚରତି ନିର୍ଭଯଃ
ସମୟକେ ଦୌଡ଼ି, ସମୟକେ ଦଢ଼ି, ସମୟକେ ବସି, ଭୀମ ଜଙ୍ଗଲରେ ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ଜନ୍ତୁ ଖୋଜି ଘୁଞ୍ଚିଲେ।
ସ ତତ୍ରମନୁଜଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ଵନେ ଵନଚରୋପମଃ। ପଦ୍ଭ୍ଯାମଭିସମାପେଦେ ଭୀମସେନୋ ମହାବଲଃ
ସେଠାରେ ମଣିଷମଧ୍ୟରେ ବାଘ ସମ, ଜଙ୍ଗଲ ଚାରଣ ସଦৃଶ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମସେନ ପାଦେ ପାଦେ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ସ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ମହାରଣ୍ଯେ ନାଦାନ୍ନଦତି ଚାଦ୍ଭୁତାନ୍। ତ୍ରାସଯନ୍ସର୍ଵଭୂତାନି ମହାସତ୍ଵପରାକ୍ରମଃ
ସେ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଶବ୍ଦ କରିଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ତତୋ ଭୀମସ୍ଯ ଶବ୍ଦେନ ଭୀତାଃ ସର୍ପା ଗୁହାଶଯାଃ। ଅତିକ୍ରାନ୍ତାସ୍ତୁ ଵେଗେନ ଜଗାମାନୁସୃତଃ ଶନୈଃ। ତତୋଽମରଵରପ୍ରଖ୍ଯୋ ଭୀମସେନୋ ମହାବଲଃ
ତାପରେ ଭୀମଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଗୁହାରେ ରହୁଥିବା ସାପଗୁଡ଼ିକ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ପଳାଇଗଲେ; ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମସେନ ଦୀରେ ଦୀରେ ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ।
ସ ଦଦର୍ଶ ମହାକାଯଂ ଭୁଜଙ୍ଗଂ ରୋମହର୍ଷଣମ୍। ଗିରିଦୁର୍ଗେ ସମାପନ୍ନଂ କାଯେନାଵୃତ୍ଯ କନ୍ଦରମ୍
ସେ ଏକ ବଡ଼ ଦେହର ସାପକୁ ଦେଖିଲେ, ଦେଖିବାକୁ ଭୟଜନକ, ଗିରି ଦୁର୍ଗରେ ଦେହ ଦେଇ ଗୁହାର ମୁହଁ ଆଡ଼କରି ରହିଥିଲା।
ପର୍ଵତାଭୋଗଵର୍ଷ୍ମାଣଂ ଭୋଗୈଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କମଣ୍ଡଲୈଃ। ଚିତ୍ରାଙ୍ଗମଙ୍ଗଜୈଶ୍ଚିତ୍ରୈର୍ହରିଦ୍ରାସଦୃଶଚ୍ଛଵିମ୍
ସାପର ଆକାର ପାହାଡ଼ର ଢାଲ ସମାନ, ତାଙ୍କର ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ଚକ୍ର ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦଳ ଭଳି ଅଳଙ୍କୃତ, ଅଙ୍ଗରେ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଚିତ୍ର ଚିହ୍ନ ଥିଲା, ରଙ୍ଗ ହଳଦୀ ସମାନ।
ଗୁହାକାରେଣ ଵକ୍ରେଣ ଚତୁର୍ଦଂଷ୍ଟ୍ରେଣ ରାଜତା। ଦୀପ୍ତାକ୍ଷେଣାତିତାମ୍ରେଣ ଲିହାନଂ ସୃକ୍ଵିଣୀ ମୁହୁଃ
ଗୁହା ସମାନ ବାକ୍ର ଆକାର, ଚାରିଟି ଚାନ୍ଦି ଦାନ୍ତ, ତୀବ୍ର ଲାଲ ଆଖି, ସାପ ମୁହଁକୁ ବାରମ୍ବାର ଚାଟୁଥିଲା।
ତ୍ରାସନଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ କାଲାନ୍ତକଯମୋପମମ୍। ନିଃଶ୍ଵାସକ୍ଷ୍ଵେଡନାଦେନ ଭର୍ତ୍ସଯନ୍ତମିଵ ସ୍ଥିତମ୍
ସେ ସାପ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥିଲା, ସମୟର ଶେଷରେ ଯେମିତି ନାଶକ ଦେଖାଯାଏ, ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ଓ ଶବ୍ଦରେ ଭୟ ଦେଇ ଉଭୟ ଭାବରେ ଦଢ଼ି ରହିଥିଲା।
ସ ଭୀମଂ ସହସାଽଭ୍ଯେତ୍ଯ ପୃଦାକୁଃ କ୍ଷୁଧିତୋ ଭୃଶମ୍। ଜଗ୍ରାହାଜଗରୋ ଗ୍ରାହୋ ଭୁଜଯୋରୁଭଯୋର୍ବଲାତ୍
ଭୀମ ନିକଟକୁ ଆସିବା ସମୟରେ, ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଖାଇବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ସାପ ଦୁଇଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶରୀର ଦେଇ ଭୀମକୁ ଜୋର ଦେଇ ଧରିଲା।
ତେନ ସଂସ୍ପୃଷ୍ଟଗାତ୍ରସ୍ଯ ଭୀମସେନସ୍ଯ ଵୈ ତଦା। ସଂଜ୍ଞା ମୁମୋହ ସହସା ଵରଦାନେନ ତସ୍ଯ ହି
ସାପ ଭୀମସେନଙ୍କର ଶରୀରକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ସହିତ, ତାଙ୍କର ଦିଆ ଶକ୍ତିରେ ଭୀମସେନଙ୍କର ଅନୁଭୂତି ଅଚିତ୍ତ ହେଇଗଲା।
ଦଶନାଗସହସ୍ରାଣି ଧାରଯନ୍ତି ହି ଯଦ୍ବଲମ୍। ଇଦ୍ରଲଂ ଭୀମସେନସ୍ଯ ଭୁଜଯୋରସମଂ ପରୈଃ
ଯେତେ ଶକ୍ତି ଦଶ ହାଜାର ହାତୀରେ ଥାଏ, ସେ ଶକ୍ତି ଭୀମସେନଙ୍କର ଦୁଇଟି ହାତରେ ଥିଲା, ଅନ୍ୟ କେହି ସମାନ ନଥିଲେ।
ସ ତେଜସ୍ଵୀ ତଥା ତେନ ଭୁଜଗେନ ଵଶୀକୃତଃ। ଵିମ୍ଫୁରଞ୍ଶନକୈର୍ଭୀମୋ ନ ଶଶାକ ଵିଚେଷ୍ଟିତୁମ୍
ତଥାପି ତାହା ସତ୍ୱ ଭୀମ, ସାପ ଦ୍ୱାରା ବଶ ହୋଇ, ଦେହ ମଡ଼ି ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଚଳିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ନାଗାଯୁତସମପ୍ରାଣଃ ସିଂହସ୍କନ୍ଧୋ ମହାଭୁଜଃ। ଗୃହୀତୋ ଵ୍ଯଜହାତ୍ସତ୍ଵଂ ଵରଦାନଵିମୋହିତଃ
ଦଶ ହାଜାର ହାତୀ ସମାନ ଶକ୍ତି, ସିଂହ ସମାନ କନ୍ଧ, ବଡ଼ ହାତ ଥିବା ଭୀମ, ସାପର ଦିଆ ଶକ୍ତିରେ ଧରା ପଡ଼ି ଶକ୍ତି ହରାଇଲେ।
ସ ହି ପ୍ରଯତ୍ନମକରୋତ୍ତୀଵ୍ରମାତ୍ମଵିମୋକ୍ଷଣେ। ନ ଚୈନମଶକଦ୍ଵୀରଃ କଥଂଚିତ୍ପ୍ରତିବାଧିତୁମ୍
ସେ ନିଜକୁ ମୁକ୍ତ କରିବାକୁ ଭାରି ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ନାଗକୁ କେମିତି ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ସ ଭୀମସେନସ୍ତେଜସ୍ଵୀ ତଦା ସର୍ପଵଶଂ ଗତଃ। ଚିନ୍ତଯାମାସ ସର୍ପସ୍ଯ ଵୀର୍ଯମତ୍ଯଦ୍ଭୁତଂ ମହତ୍
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମସେନ, ସାପର ବଶରେ ପଡ଼ି, ସାପର ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଉଵାଚ ଚ ମହାସର୍ପଂ କାମଯାବ୍ରୂହି ପନ୍ନଗ। କସ୍ତ୍ଵଂ ଭୋ ଭୁଜଗଶ୍ରେଷ୍ଠ କିଂ ମଯା ଚ କରିଷ୍ଯସି
ସେ ମହାସର୍ପଟିଏକୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ କଣ ଚାହୁଁଛ? ମୋତେ କହ, ଭୁଜଗ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ କିଏ? ଏବଂ ମୋ ସହିତ କଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?'
ପାଣ୍ଡଵୋ ଭୀମସେନୋଽହଂ ଧର୍ମରାଜାଦନନ୍ତରଃ। ନାଗାଯୁତସମପ୍ରାଣସ୍ତ୍ଵଯା ନୀତଃ କଥଂ ଵଶମ୍
ମୁଁ ପାଣ୍ଡୁର ପୁଅ ଭୀମସେନ, ଧର୍ମରାଜାଙ୍କ ପରେ ଅଛି। ମୋର ଶକ୍ତି ଦଶ ହଜାର ହାତୀ ପରି, ତଥାପି କିପରି ତୁମେ ମୋତେ ନିଜ ଅଧୀନରେ ଆଣିଛ?
ସିଂହାଃ କେସରିଣୋ ଵ୍ଯାଘ୍ରା ମହିଷା ଵାରଣାସ୍ତଥା। ସମାଗତାଶ୍ଚ ବହୁଶୋ ନିହତାଶ୍ଚ ମଯା ଯୁଧି
ସିଂହ, କେସରୀ, ବାଘ, ମହିଷ ଓ ହାତୀ — ଏହି ସବୁ ପ୍ରାଣୀ ଏକାଠି ହୋଇଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ଏମାନେକୁ ମାରିଛି।
ରାକ୍ଷସାଶ୍ଚ ପିଶାଚାଶ୍ଚ ପନ୍ନଗାଶ୍ଚ ମହାବଲାଃ। ଭୁଜଵେଗମଶକ୍ତା ମେ ସୋଢୁଂ ପନ୍ନଗସତ୍ତମ
ରାକ୍ଷସ, ପିଶାଚ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସର୍ପମାନେ, ଭୁଜଗ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋର ଭୁଜଶକ୍ତିକୁ ସହିପାରିନାହାନ୍ତି।
କିଂନୁ ଵିଦ୍ଯାବଲଂ କିଂନୁ ଵରଦାନମଥୋ ତଵ। ଉଦ୍ଯୋଗମପି କୁର୍ଵାଣୋ ଵଶଗୋସ୍ମି କୃତସ୍ତ୍ଵଯା
ତୁମର କିଏ ଜ୍ଞାନଶକ୍ତି, କିଏ ଦେବତାଙ୍କ ଦିଆ ଦାନ, କିଏ ଉଦ୍ୟମ? ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମୋତେ ତୁମେ ଅଧୀନ କରିଛ।
ଅନୁତ୍ଯୋ ଵିକ୍ରମୋ ନୄଣାମିତି ମେ ଧୀଯତେ ମତିଃ। ଯଥେଦଂ ମେ ତ୍ଵଯା ନାଗ ବଲଂ ପ୍ରତିହତଂ ମହତ୍
ମୋ ମନେ ଏବେ ଭାବୁଛି, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ପ୍ରତାପ କିଛି ନୁହେଁ, କାରଣ ମୋର ବଡ଼ ଶକ୍ତିକୁ ତୁମେ ଅଟକାଇଦେଲା।
ଇତ୍ଯେଵଂଵାଦିନଂ ଵୀରଂ ଭୀମମକ୍ଲିଷ୍ଟକାରିଣମ୍। ଭୋଗେନ ମହତା ଗୃହ୍ଯ ସମନ୍ତାତ୍ପର୍ଯଵେଷ୍ଟଯତ୍
ଏଭଳି କହୁଥିବା, ଅକ୍ଳିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ବୀର ଭୀମକୁ ସର୍ପଟିଏ ଏକାଠି ଏବଂ ବଡ଼ ଗାଠିରେ ଚାପି ଧରି ନେଲା।
ନିଗୃହ୍ଯୈନଂ ମହାବାହୁଂ ତତଃ ସ ଭୁଜଗସ୍ତଦା। ଵିମୁଚ୍ଯାସ୍ଯ ଭୁଜୌ ପୀନାଵିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ମହାବାହୁ ଭୀମକୁ ଦମନ କରି, ସର୍ପଟିଏ ତାଙ୍କର ମୋଟା ଭୁଜକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇ ଏହି କଥା କହିଲା।