ନିଵାର୍ଯାଥ ତତଃ ପାର୍ଥଂ ସର୍ଵେ ଦେଵା ଯଥାଗତମ୍। ଜଗ୍ମୁରନ୍ଯେ ଚ ଯେ ତତ୍ର ରସମାଜଗ୍ମୁର୍ନରର୍ଷଭ
ଏପରେ, ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ଆସିଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଚାଲିଗଲେ, ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ କୌରଵ୍ଯ ପ୍ରତିଯାତେଷୁ ପାଣ୍ଡଵାଃ। ତସ୍ମିନନେଵ ଵନେ ହୃଷ୍ଟାସ୍ତ ଊଷୁଃ ସହ କୃଷ୍ଣଯା
ସେଇ ସମସ୍ତ କୌରବ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଖୁସିରେ, ସେଇ ଅରଣ୍ୟରେ କୃଷ୍ଣା ସହିତ ରହିଲେ।
ତସ୍ମିନ୍କୃତାସ୍ତ୍ରେ ରଥିନାଂ ପ୍ରଵୀରେ। ପ୍ରତ୍ଯାଗତେ ଭଵନାଦ୍ଵୃତ୍ରହନ୍ତୁଃ। ଅତଃ ପରଂ କିମକୁର୍ଵନ୍ତ ପାର୍ଥାଃ ସମେତ୍ଯ ଶୂରେଣ ଧନଂଜଯେନ
ବୃତ୍ରାସୁରଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ ପରେ, ଶୂରବୀର ଧନଞ୍ଜୟ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ କଣ କଲେ?
ଵନେଷୁ ତେଷ୍ଵେଵ ତୁ ତେ ନରେନ୍ଦ୍ରାଃ ସହାର୍ଜୁନେନେନ୍ଦ୍ରସମେନ ଵୀରାଃ। ତସ୍ମିଂଶ୍ଚ ଶୈଲପ୍ରଵରେ ସୁରମ୍ଯେ ଧନେଶ୍ଵରାକ୍ରୀଡଗତା ଵିଜହ୍ରୁଃ
ସେଇ ଅରଣ୍ୟମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଶୂରବୀର ରାଜାମାନେ ଅର୍ଜୁନ ସହିତ ଏକଠି ହୋଇ, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପାହାଡ଼ରେ, ଧନର ଦେବତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କରିଲେ।
ଵେଶ୍ମାନି ତାନ୍ଯପ୍ରତିମାନି ପଶ୍ଯନ୍ କ୍ରୀଡାଶ୍ଚ ନାନାଦ୍ରୁମସନ୍ନିବଦ୍ଧାଃ। ଚଚାର ଧନ୍ଵୀ ବହୁଧା ନରେନ୍ଦ୍ରଃ ସୋଽସ୍ତ୍ରେଷୁ ଯତ୍ତଃ ସତତଂ କିରୀଟୀ
ସେଠାରେ ଅପୂର୍ବ ଗୃହମାନେ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଖେଳସ୍ଥଳୀ ଦେଖି, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ନିପୁଣ ରାଜା ଅନେକ ଭାବରେ ଘୁରିଘୁରି ଚାଲିଲେ, ସେ ସବୁବେଳେ ଅସ୍ତ୍ର ଅଭ୍ୟାସରେ ଲିନ ଥିଲେ।
ଅଵାପ୍ଯ ଵାସଂ ନରଦେଵପୁତ୍ରାଃ ପ୍ରସାଦଜଂ ଵୈଶ୍ରଵଣସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ। ନ ପ୍ରାଣିନାଂ ତେ ସ୍ପୃହଯନ୍ତି ରାଜ- ଞ୍ଶିଵଶ୍ କାଲଃ ସ ବଭୂଵ ତେଷାମ୍
ବୈଶ୍ରବଣ ରାଜାଙ୍କ କୃପାରୁ ମିଳିଥିବା ଗୃହରେ ରହି, ନରଦେବପୁତ୍ରମାନେ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଜିନିଷ ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷା କଲେନି; ସେ ସମୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ ଥିଲା, ରାଜା।
ସମେତ୍ଯ ପାର୍ଥେନ ଯଥୈକରାତ୍ର- ମୂଷୁଃ ସମାସ୍ତତ୍ରତଥା ଚତସ୍ରଃ। ପୂର୍ଵାଶ୍ଚ ଷଟ୍ ତା ଦଶ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ଶିଵା ବଭୂଵୁର୍ଵସତାଂ ଵନେଷୁ
ପାର୍ଥଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ସେଠାରେ ଚାରି ରାତି ରହିଲେ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଥିଲେ ସେପରି; ଏହି ଚାରି ଓ ପୂର୍ବରୁ ଥିବା ଛଅ, ଏମିତି ଦଶ ରାତି ପାଣ୍ଡବମାନେ ଅରଣ୍ୟରେ ଶୁଭ ଭାବେ କାଟିଲେ।
ତତୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵାଯୁସୁତସ୍ତରସ୍ଵୀ ଜିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ରାଜାନମୁପୋପଵିଶ୍ଯ। ଯମୌ ଚ ଵୀରୌ ସୁରରାଜକଲ୍ପା- ଵେକାନ୍ତମାସ୍ଥାଯ ହିତଂ ପ୍ରିଯଂ ଚ
ତାପରେ, ବାୟୁପୁତ୍ର ଓ ତୀବ୍ର ଜିଷ୍ଣୁ, ରାଜାଙ୍କ ସହିତ ବସି, ଯମର ଦୁଇ ଶୂରବୀର ପୁତ୍ର, ଦେବତାମାନେ ପରି ସମାନ, ଏକାନ୍ତରେ ଯାଇ ଉପକାରୀ ଏବଂ ପ୍ରିୟ କଥା କହିଲେ।
ତଵ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ କୁରୁରାଜ ସତ୍ଯାଂ ଚିକୀର୍ଷମାଣାସ୍ତ୍ଵଦନୁପ୍ରିଯଂ ଚ। ତତୋ ନ ଗଚ୍ଛାମ ଵନାନ୍ଯପାସ୍ଯ ସୁଯୋଧନଂ ସାନୁଚରଂ ନିହନ୍ତୁମ୍
କୁରୁରାଜା, ତୁମର ସତ୍ୟ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିବାକୁ ଏବଂ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଆମେ ଅରଣ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଦୁର୍ଯୋଧନ ଓ ତାଙ୍କ ସାଥିମାନେକୁ ମାରିବାକୁ ଯାଉନାହିଁ।
ଏକାଦଶଂ ଵର୍ଷମିଦଂ ଵସାମଃ ସୁଯୋଧନେନାତ୍ତସୁଖାଃ ସୁଖାର୍ହାଃ। ତଂ ଵଞ୍ଚଯିତ୍ଵାଽଧମବୁଦ୍ଧିଶୀଲ- ମଜ୍ଞାତଵାସଂ ସୁଖମାପ୍ନୁଯାମ
ଏହି ଏଗାର ଡ଼ିଁ ବର୍ଷ ଆମେ ଦୁଃଖରେ କାଟିଛୁ, ଯଦିଓ ଆମେ ସୁଖ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ, ଦୁର୍ଯୋଧନ ଆମକୁ ସୁଖ ଛିନିନେଇଛି; ଏବେ ଆମେ ସେ ଦୁଷ୍ଟମନା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଠକାଇ, ଅଜ୍ଞାତବାସ ସୁଖରେ ପୂରଣ କରିବା।
ତଵାଜ୍ଞଯା ପାର୍ଥିଵ ନିର୍ଵିଶଙ୍କା ଵିହାଯ ମାନଂ ଵିଚରାମୋ ଵନାନି। ସମୀପଵାସେନ ଵିଲୋଭିତାସ୍ତେ ଜ୍ଞାସ୍ଯନ୍ତି ନାସ୍ମାନପକୃଷ୍ଟଦେଶାନ୍
ତୁମର ଆଜ୍ଞାରେ, ରାଜା, ଆମେ ଭୟ ଛାଡ଼ି, ଗର୍ବକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ବନରେ ଘୁରୁଛୁ। ଯେମାନେ ଆମ ପାଖରେ ରହି ଆକୃଷ୍ଟ ହେବେ, ସେମାନେ ଜାଣିପାରିବେ ଯେ ଆମେ ଦୂର ଦେଶରେ ନୁହଁ।
ସଂଵତ୍ସରଂ ତତ୍ର ଵିହୃତ୍ଯ ଗୂଢଂ ନରାଧମଂ ତଂ ସୁଖମୁଦ୍ଧରେମ। ନିର୍ଯାତ୍ଯ ଵୈରଂ ସଫଲଂ ସପୁଷ୍ପଂ ତସ୍ମୈ ନରେନ୍ଦ୍ରାଧମପୂରୁଷାଯ
ସେଠାରେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଏକ ବର୍ଷ କାଟି, ଆମେ ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମଣିଷକୁ ସୁଖରେ ଧରିବା। ବାହାରି ଆସି, ଆମର ଶତ୍ରୁତାକୁ ସଫଳ ଓ ବିଜୟୀ କରିବା, ସେ ଅଧମ ରାଜା ପାଇଁ।
ସୁଯୋଧନାଯାନୁଚରୈର୍ଵୃତାଯ ତତୋ ମହୀଂ ପ୍ରାପ୍ନୁହି ଧର୍ମରାଜ। ସ୍ଵର୍ଗୋପମଂ ଦେଶମିମଂ ଚରଦ୍ଭିଃ ଶକ୍ଯୋ ଵିହନ୍ତୁଂ ନରଦେଵ ଶୋକଃ
ସୁୟୋଧନଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କ ଅନୁଚରମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ତାହା ପରେ ଧର୍ମରାଜ, ତୁମେ ପୃଥିବୀକୁ ଫେରି ନେବା। ଏହି ସ୍ୱର୍ଗ ସମାନ ଦେଶରେ ଘୁରୁଥିବା ଲୋକମାନେ, ରାଜା, ଦୁଃଖକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦୂର କରିପାରନ୍ତି।
କୀର୍ତିସ୍ତୁ ତେ ଭାରତ ପୁଣ୍ଯଗନ୍ଧା ନଶ୍ଯେଦ୍ଧି ଲୋକେଷୁ ଚରାଚରେଷୁ। ତତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ରାଜ୍ଯଂକୁରୁପୁଙ୍ଗଵାନାଂ ଶକ୍ଯଂ ମହତ୍ପ୍ରାପ୍ତୁମଥ କ୍ରିଯାଶ୍ଚ
ଭାରତ, ତୁମର ପୁଣ୍ୟମୟ ଖ୍ୟାତି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତରେ ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବ। କୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟ ପାଇଲେ, ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଯଜ୍ଞାଦି କରିପାରିବ।
ଇଦଂ ତୁ ଶକ୍ଯଂ ସତତଂ ନରେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରାପ୍ତୁଂ ତ୍ଵଯା ଯଲ୍ଲଭସେ କୁବେରାତ୍। କୁରୁଷ୍ଵ ବୁଦ୍ଧିଂ ଦ୍ଵିଷତାଂ ଵଧାଯ କୃତାଗସାଂ ଭାରତ ନିଗ୍ରହେ ଚ
ହେ ରାଜା, ଯେପରି ତୁମେ କୁବେରଙ୍କଠାରୁ ଲାଭ କରିଛ, ଏହି ସବୁ ସଦା ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବ। ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ନାଶ ଓ ଅପରାଧୀମାନେ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ପାଇଁ ମନ ଦୃଢ଼ କର, ଭାରତ।
ତେଜସ୍ତଵୋଗ୍ରଂ ନ ସହେତ ରାଜନ୍ ସମେତ୍ଯ ସାକ୍ଷାଦପି ଵଜ୍ରପାଣିଃ। ନ ହି ଵ୍ଯଥାଂ ଜାତୁ କରିଷ୍ଯତସ୍ତୌ ସମେତ୍ଯ ଦେଵୈରପି ଧର୍ମରାଜ
ତୁମ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ଵି ଶକ୍ତିକୁ, ରାଜା, ଏଠାରେ ଏକାଥିରେ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ ବଜ୍ରଧାରୀ ଦେବତା ସହିପାରିବେ ନାହିଁ। ଧର୍ମରାଜ, ଦେବମାନେ ଏକାଠି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ କେବେ ତୁମକୁ କଷ୍ଟ ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ତଵାର୍ଥସିଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥମପି ପ୍ରଵୃତ୍ତୌ ସୁପର୍ଣକେତୁଶ୍ଚ ଶିନେଶ୍ଚ ନପ୍ତା। ଯଥୈଵ କୃଷ୍ଣୋଽପ୍ରତିମୋ ବଲେନ ତଥୈଵ ରାଜନ୍ସ ଶିନିପ୍ରଵୀରଃ
ତୁମ କାମ ସଫଳ ପାଇଁ ସୁପର୍ଣ୍ଣକେତୁ ଓ ଶିନିଙ୍କ ନାତି ମଧ୍ୟ ଲାଗିଛନ୍ତି। ଯେପରି କୃଷ୍ଣ ଶକ୍ତିରେ ଅପରିମିତ, ସେପରି ଶିନିବଂଶୀ ଶୂରମଧ୍ୟ ରାଜା, ଅଦ୍ୱିତୀୟ।
ତଵାର୍ଥସିଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥମଭିପ୍ରପନ୍ନୋ ଯଥୈଵ କୃଷ୍ଣଃ ସହ ଯାଦଵୈସ୍ତୈଃ। ତଥୈଵ ଚେମୌ ନରଦେଵଵର୍ଯ ଯମୌ ଚ ଵୀରୌ କୃତିନୌ ପ୍ରଯୋଗେ
ତୁମ କାମ ସଫଳ ପାଇଁ, ଯେପରି କୃଷ୍ଣ ଯାଦବମାନେ ସହ ଆସିଛନ୍ତି, ଏହି ଦୁଇ ଭାଇ ମଧ୍ୟ, ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୂର ଓ କୌଶଳୀ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ଯୋଗ ଦେଇଛନ୍ତି।
ତ୍ଵଦର୍ଥଯୋଗପ୍ରଭଵପ୍ରଧାନାଃ ଶମଂ କରିଷ୍ଯାମ ପରାନ୍ସମେତ୍ଯ
ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରଧାନ ହୋଇ, ଆମେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସହ ମୁହାଁମୁହିଁ ହୋଇ ଶାନ୍ତି ଆଣିବା।
ତତସ୍ତଦାଜ୍ଞାଯ ମତଂ ମହାତ୍ମା ତେଷାଂ ଚ ଧର୍ମସ୍ଯ ସୁତୋ ଵରିଷ୍ଠଃ। ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ସ୍ଥାନମୁପେତ୍ଯ ରାଜା ପର୍ଯାକ୍ରମଦ୍ଵୈଶ୍ରଵଣସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ
ତାପରେ, ସେ ମହାତ୍ମା ଧର୍ମପୁତ୍ର, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନଙ୍କ ମତ ଜାଣି, ରାଜା ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କ ନିବାସକୁ ପରିକ୍ରମା କରି ସମ୍ମାନ ସହିତ ଯାଇଥିଲେ।
ସଂପ୍ରାର୍ଥଯାମାସ ନଗେନ୍ଦ୍ରଵର୍ଯମ୍ ।।]
ସେ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହିଲେ।
ସମାପ୍ତକର୍ମା ସହିତଃ ସୁହୃଦ୍ଭି- ର୍ଜିତ୍ଵା ସପତ୍ନାନ୍ପ୍ରତିଲଭ୍ଯ ରାଜ୍ଯମ୍। ଶୈଲେନ୍ଦ୍ର ଭୂଯସ୍ତପସେ ଜିତାତ୍ମା ଦ୍ରଷ୍ଟା ତଵାସ୍ମୀତି ମତିଂ ଚକାର
ସେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରି, ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଜିତି ରାଜ୍ୟ ଫେରି ପାଇ, ଶୈଳେଶ୍ୱର, ତପସ୍ଵି ଶମ୍ଭଳିତ ମନେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ—'ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିବି।'
ଵୃତଶ୍ଚ ସର୍ଵୈରନୁଜୈର୍ଦ୍ଵିଜୈଶ୍ଚ ତେନୈଵ ମାର୍ଗେଣ ପୁନର୍ନିଵୃତ୍ତଃ। ଉଵାହ ଚୈନାନ୍ଗଣଶସ୍ତଥୈଵ ଘଟୋତ୍କଚଃ ପର୍ଵତନିର୍ଝରେଷୁ
ସମସ୍ତ ଭାଇ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ସେ ଏହି ରାସ୍ତାରେ ପୁଣି ଫେରିଲେ। ଘଟୋତ୍କଚ ମଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଝରଣା ମାଧ୍ୟମରେ ସେମାନଙ୍କୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ।
ତାନ୍ପ୍ରସ୍ଥିତାନ୍ପ୍ରୀତମନା ମହର୍ଷିଃ ପିତେଵ ପୁତ୍ରାନନୁଶିଷ୍ଯ ସର୍ଵାନ୍। ସ ଲୋମଶୋ ଦିଵମେଵୋର୍ଜିତଶ୍ରୀ- ର୍ଜଗାମ ତେଷାଂ ଵିଜଯଂ ତଦୋକ୍ତ୍ଵା
ମହାର୍ଷି ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ, ପିତା ଯେପରି ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦିଅନ୍ତି, ସେପରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପଦେଶ କଲେ। ଲୋମଶ ଦେବତାମାନେ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ହୋଇ, ସେମାନଙ୍କ ବିଜୟ ଘୋଷଣା କରି ବିଦାୟ ନେଲେ।
ତେନାର୍ଷ୍ଟିଷେଣେନ ତଥାନୁଶିଷ୍ଟା- ସ୍ତୀର୍ତାନି ରମ୍ଯାଣି ତପୋଵନାନି। ମହାନ୍ତି ଚାନ୍ଯାନି ସରାଂସି ପାର୍ଥାଃ କସଂପଶ୍ଯମାନାଃ ପ୍ରଯଯୁର୍ନରାଗ୍ର୍ଯାଃ
ଋଷିଙ୍କ ଉପଦେଶ ପାଇ, ପାର୍ଥମାନେ ଆନନ୍ଦମୟ ତପୋବନ ଓ ବଡ଼ ବଡ଼ ସରୋବର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି, ଅନେକ ଶୋଭାମୟ ସ୍ଥାନ ଦେଖି, ସେମାନେ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ନଗୋତ୍ତମଂ ପ୍ରସ୍ରଵଣୈରୁପେତଂ ଦିଶାଂ ଗଜୈଃ କିନ୍ନରପକ୍ଷିଭିଶ୍ଚ। ସୁଖଂ ନିଵାସଂ ଜହତାଂ ହି ତେଷାଂ ନ ପ୍ରୀତିରାସୀଦ୍ଭରତର୍ଷଭାଣାମ୍
ସେମାନେ ଝରଣା ଭରିତ, ଦିଗ୍ଗଜ, କିନ୍ନର ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ରହୁଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହା ମଧୁର ବାସସ୍ଥାନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭାରତବଂଶୀମାନେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ ନାହିଁ।
ତତସ୍ତୁ ତେଷାଂ ପୁନରେଵ ହର୍ଷଃ କୈଲାସମାଲୋକ୍ଯ ମହାନ୍ବଭୂଵ। କୁବେରକାନ୍ତଂ ଭରତର୍ଷଭାଣାଂ ମହୀଧରଂ ଵାରିଧରପ୍ରକାଶମ୍
ତାପରେ ସେମାନେ କୈଳାଶ ପର୍ବତକୁ ଦେଖି, ଆନନ୍ଦରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଏହି ପର୍ବତ କୁବେରଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ମେଘମାଳା ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଭାରତବଂଶୀମାନେ।
ସମୁଚ୍ଛ୍ରଯାନ୍ପର୍ଵତସଂନିରୋଧାନ୍ ଗୋଷ୍ଠାନ୍ହରୀଣାଂ ଗିରିଗହ୍ଵରାଣି। ବହୁପ୍ରକାରାଣି ସମୀକ୍ଷ୍ଯଵୀରାଃ ସ୍ଥଲାନି ନିମ୍ନାନି ଚ ତତ୍ର ତତ୍ର
ଶୂରମାନେ ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତ ଶୃଙ୍ଗ, ପର୍ବତ ଅବରୋଧ, ବନରେ ବନରେ ବାନର ଦଳ, ପାହାଡ଼ ଗୁହା ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମାଟି ଓ ତଳସ୍ଥଳ ଦେଖିଲେ।
ତଥୈଵ ଚାନ୍ଯାନି ମହାଵନାନି ମୃଗଦ୍ଵିଜାନେକପସେଵିତାନି। ଆଲୋକଯନ୍ତୋଽଭିଯଯୁଃ ପ୍ରତୀତା- ସ୍ତେ ଧନ୍ଵିନାଃ ଖଙ୍ଗଧରା ନରାଗ୍ର୍ଯାଃ
ସେମାନେ ଏଭଳି ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ମହାବନକୁ ମଧ୍ୟ ଯାଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ବହୁ ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ ଓ ତପସ୍ୱୀମାନେ ବସବାସ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଏହି ଅପୂର୍ବ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଥିଲେ—ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଧନୁଷ ଓ ତଳୱାର ଧାରଣ କରିଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ।
ଵନାନି ରମ୍ଯାଣି ନଦୀଃ ସରାଂସି ଗୁହା ଗିରୀଣାଂ ଗିରିଗହ୍ଵରାଣି ଏତେ ନିଵାସାଃ ସତତଂ ବଭୂଵୁ- ର୍ନିଶାମୁଖଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ନରର୍ଷଭାଣାମ୍
ସୁନ୍ଦର ବନ, ନଦୀ, ଝିଲିକ, ପାହାଡ଼ର ଗୁହା ଓ ଗଭୀର ଗର୍ଜନା—ଏହି ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରତିରାତିର ଶେଷରେ ବାସସ୍ଥାନ ହେଉଥିଲା।