ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ମହାତେଜାଃ ଶୌଚଂ ପରମମାସ୍ଥିତଃ। `ନମସ୍କୃତ୍ଯ ତ୍ରିନେତ୍ରାଯ ଵାସଵାଯ ଚ ପାଣ୍ଡଵଃ
ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ବୀ ପାଣ୍ଡବ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଶୁଦ୍ଧତା ଅବଲମ୍ବନ କରି, ତିନି ଆଖିଅଳି ମହାଦେବ ଓ ବାସବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଗିରିକୂବରପାଦାକ୍ଷଂ ଶୁଭଵେଣୁ ତ୍ରିଵେଣୁମତ୍। ପାର୍ଥିଵଂ ରଥମାସ୍ଥାଯ ଶୋଭମାନୋ ଧନଂଜଯଃ
ପାହାଡ଼ ପରି ଚକା, ଶୁଭ ବାନ୍ଧା, ତିନିଟି ପତାକା ଥିବା ରାଜା ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଧନଞ୍ଜୟ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଦିଵ୍ଯେନ ସଂଵୃତସ୍ତେନ କଵଚେନ ସୁଵର୍ଚସା। ଧନୁରାଦାଯ ଗାଣ୍ଡୀଵଂ ଦେଵଦତ୍ତଂ ସ ଵାରିଜମ୍
ସେ ଦିବ୍ୟ ତେଜସ୍ବୀ କବଚ ପିନ୍ଧି, ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ ଓ ଦେବଦତ୍ତ ଶଂଖ ଧରି, ଅତି ଅଲୋକିକ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଶୋଶୁଭ୍ଯମାନଃ କୌନ୍ତେଯ ଆନୁପୂର୍ଵ୍ଯାନ୍ମହାଭୁଜଃ। ଅସ୍ତ୍ରାଣି ତାନି ଦିଵ୍ଯାନି ଦର୍ଶନାଯୋପଚକ୍ରମେ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ସେଇ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମରେ ଦେଖାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଅଥ ପ୍ରଯୋକ୍ଷ୍ଯମାଣେଷୁ ଦିଵ୍ଯେଷ୍ଵସ୍ତ୍ରେଷୁ ତେଷୁ ଵୈ। ସମାକ୍ରାନ୍ତା ମହୀ ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ସମକମ୍ପତ ସଦ୍ରୁମା
ସେଇ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ଯିବାବେଳେ, ଗଛପାଲି ସହିତ ପୃଥିବୀ ଚାଲିଥିବା ପାଉଁ ତଳେ କମ୍ପିତ ହେଲା।
କ୍ଷୁଭିତାଃ ସରିତଶ୍ଚୈଵ ତଥୈଵ ଚ ମହୋଦଧିଃ। ଶୈଲାଶ୍ଚାପି ଵ୍ଯଦୀର୍ଯନ୍ତ ନ ଵଵୌ ଚ ସମୀରଣଃ
ନଦୀମାନେ ଓ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ; ପାହାଡ଼ମାନେ ଫାଟିଗଲେ, ଓ ପବନ ବହିଲା ନାହିଁ।
ନ ବଭାସେ ସହସ୍ରାଂଶୁର୍ନ ଜଜ୍ଵାଲ ଚ ପାଵକଃ। ନ ଵେଦାଃ ପ୍ରତିଭାନ୍ତି ସ୍ମ ଦ୍ଵିଜାତୀନାଂ କଥଂଚନ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକିତ ହେଲେ ନାହିଁ, ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳିଲେ ନାହିଁ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ବେଦ ଦେଖାଯାଇଲା ନାହିଁ।
ଅନ୍ତର୍ଭୂମିଗତା ଯେ ଚ ପ୍ରାଣିନୋ ଜନମେଜଯ। ପୀଡ୍ଯମାନାଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ପାଣ୍ଡଵଂ ପର୍ଯଵାରଯନ୍
ହେ ଜନମେଜୟ, ଭୂମି ତଳରେ ବସୁଥିବା ସେଇ ପ୍ରାଣୀମାନେ, ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗି, ଉଠି ଆସି ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ।
ଵେପମାନାଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲଯସ୍ତେ ସର୍ଵେ ଵିକୃତାନନାଃ। ଦହ୍ଯମାନାସ୍ତଦାଽସ୍ତ୍ରୈସ୍ତେ ଯାଚନ୍ତି ସ୍ମ ଧନଂଜଯମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ କମ୍ପିତ ହୋଇ, ହାତ ଜୋଡି, ମୁହଁ ବେକୃତ ହୋଇ, ସେଇ ଅସ୍ତ୍ରର ତାପରେ ଦହିଗଲା ଓ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ତତୋ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷଯଶ୍ଚୈଵ ସିଦ୍ଧା ଯେ ଚ ମହର୍ଷଯଃ। ଜଙ୍ଗମାନି ଚ ଭୂତାନି ସର୍ଵାଣ୍ଯେଵାଵତସ୍ଥିରେ
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି, ସିଦ୍ଧ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ, ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ଦେଵର୍ଷଯଶ୍ଚ ପ୍ରଵରାସ୍ତଥୈଵ ଚ ଦିଵୌକସଃ। ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସଗନ୍ଧର୍ଵାସ୍ତଥୈଵ ଚ ପତତ୍ରିଣଃ। ଖେଚରାଣି ଚ ଭୂତାନି ସର୍ଵାଣ୍ଯେଵାଵତସ୍ଥିରେ
ଦେବୃଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ପକ୍ଷୀ ଓ ସମସ୍ତ ଆକାଶଚର ପ୍ରାଣୀମାନେ ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ତତଃ ପିତାମହଶ୍ଚୈଵ ଲୋକପାଲାଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ। ଭଗଵାଂଶ୍ଚ ମହାଦେଵଃ ସଗଣୋଽଭ୍ଯାଯଯୌ ତଦା
ତାପରେ ପିତାମହ, ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳ ଓ ଭଗବାନ ମହାଦେବ ତାଙ୍କ ସହିତ ସେଠାରେ ଆସିପହଁଚିଲେ।
ତତୋ ଵାଯୁର୍ମହାରାଜ ଦିଵ୍ଯୈର୍ମାଲ୍ଯୈଃ ସମନ୍ଵିତଃ। ଅଭିତଃ ପାଣ୍ଡଵଂଚିତ୍ରୈରଵଚକ୍ରେ ସମନ୍ତତଃ
ତାପରେ, ରାଜା, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ପବନଦେବ ଚାରିପଟେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଅପୂର୍ବ ଦୃଶ୍ୟରେ ଘେରି ରହିଲେ।
ଜଗୁଶ୍ଚ ଗାଥା ଵିଵିଧା ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ସୁରଚୋଦିତାଃ। ନନୃତୁଃ ସଙ୍ଘଶଶ୍ଚୈଵ ରାଜନ୍ନପ୍ସରସାଂ ଗଣାଃ
ଦେବତାମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କରିବାରୁ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଗୀତ ଗାଇଲେ ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ, ରାଜା।
ତସ୍ମିଂଶ୍ଚ ତାଦୃଶେ କାଲେ ନାରଦଶ୍ଚୋଦିତଃ ସୁରୈଃ। ଆଗମ୍ଯାହ ଵଚଃ ପାର୍ଥଂ ଶ୍ରଵଣୀଯମିଦଂ ନୃପ
ଏହି ଅପୂର୍ବ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥିବା ନାରଦ ଆସି, ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଶୁଣିବା ଯୋଗ୍ୟ ଏହି କଥା କହିଲେ, ରାଜା।
ଅର୍ଜୁନାର୍ଜୁନ ମା ଯୁଙ୍କ୍ଷ ଦିଵ୍ଯାନ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣି ଭାରତ। ନୈତାନି ନିରଧିଷ୍ଠାନେ ପ୍ରଯୁଜ୍ଯନ୍ତେ କଥଂଚନ
ଅର୍ଜୁନ, ଅର୍ଜୁନ, ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ବ୍ୟବହାର କରନିଅ, ଭାରତ; ଏହାମାନେ ଯଥାଯଥ ଅନୁମତି ଛାଡ଼ି କେବେ ବ୍ୟବହାର ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅଧିଷ୍ଠାନେ ନ ଵାଽନାର୍ତଃ ପ୍ରଯୁଞ୍ଜୀତ କଦାଚନ। ପ୍ରଯୋଗେଷୁ ମହାନ୍ଦୋଷୋ ହ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣାଂ କୁରୁନନ୍ଦନ
ଯେଉଁଠାରେ ଅନୁମତି ନାହିଁ, କିମ୍ବା କୌଣସି ଦୁଃଖ ନାହିଁ, ସେଠାରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହାମାନେ ଅନ୍ୟଥା ବ୍ୟବହୃତ ହେଲେ ବଡ଼ କ୍ଷତି ହୁଏ, କୁରୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ।
ଏତାନି ରକ୍ଷ୍ଯମାଣାନି ଧନଂଜଯ ଯଥାଗମମ୍। ବଲଵନ୍ତି ସୁଖାର୍ହାଣି ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ନ ସଂଶଯଃ
ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ଯଥାବିଧି ରକ୍ଷା କରିଲେ, ଧନଞ୍ଜୟ, ଏମାନେ ସବୁବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ ରହିବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଅରକ୍ଷ୍ଯମାଣାନ୍ଯେତାନି ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସ୍ଯାପି ପାଣ୍ଡଵ। ଭଵନ୍ତି ସ୍ମ ଵିନାଶାଯ ମୈଵଂ ଭୂଯଃ କୃଥାଃ କ୍ଵଚିତ୍
ଯଦି ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ରକ୍ଷା କରାଯାଏନି, ପାଣ୍ଡବ, ଏମାନେ ତିନି ଲୋକର ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ବିନାଶ ଆଣିଦେଇପାରନ୍ତି; ଏପରି କାମ କେବେ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅଜାତଶତ୍ରୋ ତ୍ଵଂ ଚୈଵ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସେ ତାନି ସଂଯୁଗେ। ଯୋଜ୍ଯମାନାନି ପାର୍ଥେ ନଦ୍ଵିଷତାମଵମର୍ଦନେ
ଅଜାତଶତ୍ରୁ, ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ଦେଖିବା, ପାର୍ଥ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଥିବାବେଳେ।
ନିଵାର୍ଯାଥ ତତଃ ପାର୍ଥଂ ସର୍ଵେ ଦେଵା ଯଥାଗତମ୍। ଜଗ୍ମୁରନ୍ଯେ ଚ ଯେ ତତ୍ର ରସମାଜଗ୍ମୁର୍ନରର୍ଷଭ
ଏପରେ, ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ଆସିଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଚାଲିଗଲେ, ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ କୌରଵ୍ଯ ପ୍ରତିଯାତେଷୁ ପାଣ୍ଡଵାଃ। ତସ୍ମିନନେଵ ଵନେ ହୃଷ୍ଟାସ୍ତ ଊଷୁଃ ସହ କୃଷ୍ଣଯା
ସେଇ ସମସ୍ତ କୌରବ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଖୁସିରେ, ସେଇ ଅରଣ୍ୟରେ କୃଷ୍ଣା ସହିତ ରହିଲେ।
ତସ୍ମିନ୍କୃତାସ୍ତ୍ରେ ରଥିନାଂ ପ୍ରଵୀରେ। ପ୍ରତ୍ଯାଗତେ ଭଵନାଦ୍ଵୃତ୍ରହନ୍ତୁଃ। ଅତଃ ପରଂ କିମକୁର୍ଵନ୍ତ ପାର୍ଥାଃ ସମେତ୍ଯ ଶୂରେଣ ଧନଂଜଯେନ
ବୃତ୍ରାସୁରଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ ପରେ, ଶୂରବୀର ଧନଞ୍ଜୟ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ କଣ କଲେ?
ଵନେଷୁ ତେଷ୍ଵେଵ ତୁ ତେ ନରେନ୍ଦ୍ରାଃ ସହାର୍ଜୁନେନେନ୍ଦ୍ରସମେନ ଵୀରାଃ। ତସ୍ମିଂଶ୍ଚ ଶୈଲପ୍ରଵରେ ସୁରମ୍ଯେ ଧନେଶ୍ଵରାକ୍ରୀଡଗତା ଵିଜହ୍ରୁଃ
ସେଇ ଅରଣ୍ୟମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଶୂରବୀର ରାଜାମାନେ ଅର୍ଜୁନ ସହିତ ଏକଠି ହୋଇ, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପାହାଡ଼ରେ, ଧନର ଦେବତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କରିଲେ।
ଵେଶ୍ମାନି ତାନ୍ଯପ୍ରତିମାନି ପଶ୍ଯନ୍ କ୍ରୀଡାଶ୍ଚ ନାନାଦ୍ରୁମସନ୍ନିବଦ୍ଧାଃ। ଚଚାର ଧନ୍ଵୀ ବହୁଧା ନରେନ୍ଦ୍ରଃ ସୋଽସ୍ତ୍ରେଷୁ ଯତ୍ତଃ ସତତଂ କିରୀଟୀ
ସେଠାରେ ଅପୂର୍ବ ଗୃହମାନେ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଖେଳସ୍ଥଳୀ ଦେଖି, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ନିପୁଣ ରାଜା ଅନେକ ଭାବରେ ଘୁରିଘୁରି ଚାଲିଲେ, ସେ ସବୁବେଳେ ଅସ୍ତ୍ର ଅଭ୍ୟାସରେ ଲିନ ଥିଲେ।
ଅଵାପ୍ଯ ଵାସଂ ନରଦେଵପୁତ୍ରାଃ ପ୍ରସାଦଜଂ ଵୈଶ୍ରଵଣସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ। ନ ପ୍ରାଣିନାଂ ତେ ସ୍ପୃହଯନ୍ତି ରାଜ- ଞ୍ଶିଵଶ୍ କାଲଃ ସ ବଭୂଵ ତେଷାମ୍
ବୈଶ୍ରବଣ ରାଜାଙ୍କ କୃପାରୁ ମିଳିଥିବା ଗୃହରେ ରହି, ନରଦେବପୁତ୍ରମାନେ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଜିନିଷ ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷା କଲେନି; ସେ ସମୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ ଥିଲା, ରାଜା।
ସମେତ୍ଯ ପାର୍ଥେନ ଯଥୈକରାତ୍ର- ମୂଷୁଃ ସମାସ୍ତତ୍ରତଥା ଚତସ୍ରଃ। ପୂର୍ଵାଶ୍ଚ ଷଟ୍ ତା ଦଶ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ଶିଵା ବଭୂଵୁର୍ଵସତାଂ ଵନେଷୁ
ପାର୍ଥଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ସେଠାରେ ଚାରି ରାତି ରହିଲେ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଥିଲେ ସେପରି; ଏହି ଚାରି ଓ ପୂର୍ବରୁ ଥିବା ଛଅ, ଏମିତି ଦଶ ରାତି ପାଣ୍ଡବମାନେ ଅରଣ୍ୟରେ ଶୁଭ ଭାବେ କାଟିଲେ।
ତତୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵାଯୁସୁତସ୍ତରସ୍ଵୀ ଜିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ରାଜାନମୁପୋପଵିଶ୍ଯ। ଯମୌ ଚ ଵୀରୌ ସୁରରାଜକଲ୍ପା- ଵେକାନ୍ତମାସ୍ଥାଯ ହିତଂ ପ୍ରିଯଂ ଚ
ତାପରେ, ବାୟୁପୁତ୍ର ଓ ତୀବ୍ର ଜିଷ୍ଣୁ, ରାଜାଙ୍କ ସହିତ ବସି, ଯମର ଦୁଇ ଶୂରବୀର ପୁତ୍ର, ଦେବତାମାନେ ପରି ସମାନ, ଏକାନ୍ତରେ ଯାଇ ଉପକାରୀ ଏବଂ ପ୍ରିୟ କଥା କହିଲେ।
ତଵ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ କୁରୁରାଜ ସତ୍ଯାଂ ଚିକୀର୍ଷମାଣାସ୍ତ୍ଵଦନୁପ୍ରିଯଂ ଚ। ତତୋ ନ ଗଚ୍ଛାମ ଵନାନ୍ଯପାସ୍ଯ ସୁଯୋଧନଂ ସାନୁଚରଂ ନିହନ୍ତୁମ୍
କୁରୁରାଜା, ତୁମର ସତ୍ୟ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିବାକୁ ଏବଂ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଆମେ ଅରଣ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଦୁର୍ଯୋଧନ ଓ ତାଙ୍କ ସାଥିମାନେକୁ ମାରିବାକୁ ଯାଉନାହିଁ।
ଏକାଦଶଂ ଵର୍ଷମିଦଂ ଵସାମଃ ସୁଯୋଧନେନାତ୍ତସୁଖାଃ ସୁଖାର୍ହାଃ। ତଂ ଵଞ୍ଚଯିତ୍ଵାଽଧମବୁଦ୍ଧିଶୀଲ- ମଜ୍ଞାତଵାସଂ ସୁଖମାପ୍ନୁଯାମ
ଏହି ଏଗାର ଡ଼ିଁ ବର୍ଷ ଆମେ ଦୁଃଖରେ କାଟିଛୁ, ଯଦିଓ ଆମେ ସୁଖ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ, ଦୁର୍ଯୋଧନ ଆମକୁ ସୁଖ ଛିନିନେଇଛି; ଏବେ ଆମେ ସେ ଦୁଷ୍ଟମନା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଠକାଇ, ଅଜ୍ଞାତବାସ ସୁଖରେ ପୂରଣ କରିବା।