ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଧନଂଜଯାସ୍ତ୍ରାଣି ତ୍ଵଯା ପ୍ରାପ୍ତାନି ଭାରତ। ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଚାରାଧିତୋ ରାଜା ଦେଵାନାମୀଶ୍ଵରଃ ପ୍ରଭୁଃ
ଧନଞ୍ଜୟ, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ପାଇଛ; ଭାଗ୍ୟବଶେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ତୁମେ ପୂଜିତ ହୋଇଛ।
ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଚ ଭଗଵନ୍ସ୍ଥାଣୁର୍ଦେଵ୍ଯା ସହ ପରଂତପଃ। ସାକ୍ଷାଦ୍ଦୃଷ୍ଟଃ ସ୍ଵଯୁଦ୍ଧେନ ତୋଷିତଶ୍ ତ୍ଵଯାଽନଘ
ପାପହୀନ, ଭାଗ୍ୟବଶେ ଭଗବାନ୍ ସ୍ଥାଣୁ ଦେବୀ ସହିତ ନିଜେ ତୁମେ ଦେଖିଛ, ଏବଂ ତୁମ ଯୁଦ୍ଧରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଚ ଲୋକପାଲୈସ୍ତ୍ଵଂ ସମେତୋ ଭରତର୍ଷଭ। ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଵର୍ଧାମହେ ପାର୍ଥ ଦିଷ୍ଟ୍ଯାଽସି ପୁନରାଗତଃ
ଭାରତବଂଶୀ, ଭାଗ୍ୟବଶେ ତୁମେ ଲୋକପାଳମାନେ ସହିତ ମିଶିଛ; ଭାଗ୍ୟରେ ପାର୍ଥ, ଆମେ ଖୁସି ହେଉଛୁ ଏବଂ ଭାଗ୍ୟରେ ତୁମେ ପୁନି ଫେରିଛ।
ଅଦ୍ଯ କୃତ୍ସ୍ନାମିମାଂ ଦେଵୀଂ ଵିଜିତାଂ ପୁରମାଲିନୀମ୍। `ପଶ୍ଯାମି ଭୂମିଂ କୌନ୍ତେଯ ତ୍ଵଯା ମେ ପ୍ରତିପାଦିତାମ୍'। ମନ୍ଯେ ଚ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରାନପି ଵଶୀକୃତାନ୍
କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ଆଜି ମୁଁ ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀକୁ ନଗରମାନେ ସହିତ ଶୋଭିତ ଓ ତୁମେ ଜିତି ମୋତେ ଦେଇଥିବା ଦେଖୁଛି; ଏବଂ ମୁଁ ଭାବୁଛି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ବଶୀଭୂତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଇଚ୍ଛାମି ତାନି ଚାସ୍ତ୍ରାଣି ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଦିଵ୍ଯାନି ଭାରତ। ଯୈସ୍ତଥା ଵୀର୍ଯଵନ୍ତସ୍ତେ ନିଵାତକଵଚା ହତାଃ
ହେ ଭାରତ, ମୁଁ ସେହି ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନିବାତକବଚମାନେ ବଧ ହୋଇଥିଲେ।
ସଃ ପ୍ରଭାତେ ଭଵାନ୍ଦ୍ରଷ୍ଟା ଦିଵ୍ଯାନ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣି ସର୍ଵଶଃ। ନିଵାତକଵଚା ଘୋରା ଯୈର୍ମଯା ଵିନିପାତିତାଃ
ପ୍ରଭାତେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିପାରିବ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ନିବାତକବଚମାନେକୁ ପରାଜିତ କରିଥିଲି।
ଏଵମାଗମନଂ ତତ୍ର କଥଯିତ୍ଵା ଧନଂଜଯଃ। ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହିତଃ ସର୍ଵୈ ରଜନୀଂ ତାମୁଵାସ ହ
ଏଭଳି ଆଗମନର କଥା କହି, ଧନଞ୍ଜୟ ସମସ୍ତ ଭାଇମାନଙ୍କ ସହିତ ସେଇ ରାତିଟିଏ କଟାଇଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ରାତ୍ର୍ଯାଂ ଵ୍ଯତୀତାଯାଂ ଧର୍ମରାଜୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଉତ୍ଥାଯାଵଶ୍ଯକାର୍ଯାଣି କୃତଵାନ୍ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହ
ସେ ରାତି ଶେଷ ହେଲାପରେ, ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଉଠି, ଭାଇମାନଙ୍କ ସହିତ ଆବଶ୍ୟକ କାମଗୁଡ଼ିକ କଲେ।
ତତଃ ସଂଚୋଦଯାମାସ ସୋଽର୍ଜୁନଂ ମାତୃନନ୍ଦନମ୍। ଦର୍ଶଯାସ୍ତ୍ରାଣି କୌନ୍ତେଯ ଯୈର୍ଜିତା ଦାନଵାସ୍ତ୍ଵଯା
ତାପରେ ସେ ମାତୃନନ୍ଦନ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ଯେଉଁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦାନବମାନେକୁ ଜିତିଥିଲ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଆମକୁ ଦେଖା।'
ତତୋ ଧନଂଜଯୋ ରାଜନ୍ଦେଵୈର୍ଦତ୍ତାନି ପାଣ୍ଡଵଃ। ଅସ୍ତ୍ରାଣି ତାନି ଦିଵ୍ଯାନି ଦର୍ଶଯାମାସ ଭାରତ
ତାପରେ ଧନଞ୍ଜୟ, ହେ ରାଜା, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର, ଦେବତାମାନେ ଦେଇଥିବା ସେଇ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଭାରତବଂଶୀମାନେଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ।
ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ମହାତେଜାଃ ଶୌଚଂ ପରମମାସ୍ଥିତଃ। `ନମସ୍କୃତ୍ଯ ତ୍ରିନେତ୍ରାଯ ଵାସଵାଯ ଚ ପାଣ୍ଡଵଃ
ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ବୀ ପାଣ୍ଡବ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଶୁଦ୍ଧତା ଅବଲମ୍ବନ କରି, ତିନି ଆଖିଅଳି ମହାଦେବ ଓ ବାସବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଗିରିକୂବରପାଦାକ୍ଷଂ ଶୁଭଵେଣୁ ତ୍ରିଵେଣୁମତ୍। ପାର୍ଥିଵଂ ରଥମାସ୍ଥାଯ ଶୋଭମାନୋ ଧନଂଜଯଃ
ପାହାଡ଼ ପରି ଚକା, ଶୁଭ ବାନ୍ଧା, ତିନିଟି ପତାକା ଥିବା ରାଜା ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଧନଞ୍ଜୟ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଦିଵ୍ଯେନ ସଂଵୃତସ୍ତେନ କଵଚେନ ସୁଵର୍ଚସା। ଧନୁରାଦାଯ ଗାଣ୍ଡୀଵଂ ଦେଵଦତ୍ତଂ ସ ଵାରିଜମ୍
ସେ ଦିବ୍ୟ ତେଜସ୍ବୀ କବଚ ପିନ୍ଧି, ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ ଓ ଦେବଦତ୍ତ ଶଂଖ ଧରି, ଅତି ଅଲୋକିକ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଶୋଶୁଭ୍ଯମାନଃ କୌନ୍ତେଯ ଆନୁପୂର୍ଵ୍ଯାନ୍ମହାଭୁଜଃ। ଅସ୍ତ୍ରାଣି ତାନି ଦିଵ୍ଯାନି ଦର୍ଶନାଯୋପଚକ୍ରମେ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ସେଇ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମରେ ଦେଖାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଅଥ ପ୍ରଯୋକ୍ଷ୍ଯମାଣେଷୁ ଦିଵ୍ଯେଷ୍ଵସ୍ତ୍ରେଷୁ ତେଷୁ ଵୈ। ସମାକ୍ରାନ୍ତା ମହୀ ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ସମକମ୍ପତ ସଦ୍ରୁମା
ସେଇ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ଯିବାବେଳେ, ଗଛପାଲି ସହିତ ପୃଥିବୀ ଚାଲିଥିବା ପାଉଁ ତଳେ କମ୍ପିତ ହେଲା।
କ୍ଷୁଭିତାଃ ସରିତଶ୍ଚୈଵ ତଥୈଵ ଚ ମହୋଦଧିଃ। ଶୈଲାଶ୍ଚାପି ଵ୍ଯଦୀର୍ଯନ୍ତ ନ ଵଵୌ ଚ ସମୀରଣଃ
ନଦୀମାନେ ଓ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ; ପାହାଡ଼ମାନେ ଫାଟିଗଲେ, ଓ ପବନ ବହିଲା ନାହିଁ।
ନ ବଭାସେ ସହସ୍ରାଂଶୁର୍ନ ଜଜ୍ଵାଲ ଚ ପାଵକଃ। ନ ଵେଦାଃ ପ୍ରତିଭାନ୍ତି ସ୍ମ ଦ୍ଵିଜାତୀନାଂ କଥଂଚନ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକିତ ହେଲେ ନାହିଁ, ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳିଲେ ନାହିଁ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ବେଦ ଦେଖାଯାଇଲା ନାହିଁ।
ଅନ୍ତର୍ଭୂମିଗତା ଯେ ଚ ପ୍ରାଣିନୋ ଜନମେଜଯ। ପୀଡ୍ଯମାନାଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ପାଣ୍ଡଵଂ ପର୍ଯଵାରଯନ୍
ହେ ଜନମେଜୟ, ଭୂମି ତଳରେ ବସୁଥିବା ସେଇ ପ୍ରାଣୀମାନେ, ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗି, ଉଠି ଆସି ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ।
ଵେପମାନାଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲଯସ୍ତେ ସର୍ଵେ ଵିକୃତାନନାଃ। ଦହ୍ଯମାନାସ୍ତଦାଽସ୍ତ୍ରୈସ୍ତେ ଯାଚନ୍ତି ସ୍ମ ଧନଂଜଯମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ କମ୍ପିତ ହୋଇ, ହାତ ଜୋଡି, ମୁହଁ ବେକୃତ ହୋଇ, ସେଇ ଅସ୍ତ୍ରର ତାପରେ ଦହିଗଲା ଓ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ତତୋ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷଯଶ୍ଚୈଵ ସିଦ୍ଧା ଯେ ଚ ମହର୍ଷଯଃ। ଜଙ୍ଗମାନି ଚ ଭୂତାନି ସର୍ଵାଣ୍ଯେଵାଵତସ୍ଥିରେ
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି, ସିଦ୍ଧ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ, ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ଦେଵର୍ଷଯଶ୍ଚ ପ୍ରଵରାସ୍ତଥୈଵ ଚ ଦିଵୌକସଃ। ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସଗନ୍ଧର୍ଵାସ୍ତଥୈଵ ଚ ପତତ୍ରିଣଃ। ଖେଚରାଣି ଚ ଭୂତାନି ସର୍ଵାଣ୍ଯେଵାଵତସ୍ଥିରେ
ଦେବୃଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ପକ୍ଷୀ ଓ ସମସ୍ତ ଆକାଶଚର ପ୍ରାଣୀମାନେ ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ତତଃ ପିତାମହଶ୍ଚୈଵ ଲୋକପାଲାଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ। ଭଗଵାଂଶ୍ଚ ମହାଦେଵଃ ସଗଣୋଽଭ୍ଯାଯଯୌ ତଦା
ତାପରେ ପିତାମହ, ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳ ଓ ଭଗବାନ ମହାଦେବ ତାଙ୍କ ସହିତ ସେଠାରେ ଆସିପହଁଚିଲେ।
ତତୋ ଵାଯୁର୍ମହାରାଜ ଦିଵ୍ଯୈର୍ମାଲ୍ଯୈଃ ସମନ୍ଵିତଃ। ଅଭିତଃ ପାଣ୍ଡଵଂଚିତ୍ରୈରଵଚକ୍ରେ ସମନ୍ତତଃ
ତାପରେ, ରାଜା, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ପବନଦେବ ଚାରିପଟେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଅପୂର୍ବ ଦୃଶ୍ୟରେ ଘେରି ରହିଲେ।
ଜଗୁଶ୍ଚ ଗାଥା ଵିଵିଧା ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ସୁରଚୋଦିତାଃ। ନନୃତୁଃ ସଙ୍ଘଶଶ୍ଚୈଵ ରାଜନ୍ନପ୍ସରସାଂ ଗଣାଃ
ଦେବତାମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କରିବାରୁ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଗୀତ ଗାଇଲେ ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ, ରାଜା।
ତସ୍ମିଂଶ୍ଚ ତାଦୃଶେ କାଲେ ନାରଦଶ୍ଚୋଦିତଃ ସୁରୈଃ। ଆଗମ୍ଯାହ ଵଚଃ ପାର୍ଥଂ ଶ୍ରଵଣୀଯମିଦଂ ନୃପ
ଏହି ଅପୂର୍ବ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥିବା ନାରଦ ଆସି, ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଶୁଣିବା ଯୋଗ୍ୟ ଏହି କଥା କହିଲେ, ରାଜା।
ଅର୍ଜୁନାର୍ଜୁନ ମା ଯୁଙ୍କ୍ଷ ଦିଵ୍ଯାନ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣି ଭାରତ। ନୈତାନି ନିରଧିଷ୍ଠାନେ ପ୍ରଯୁଜ୍ଯନ୍ତେ କଥଂଚନ
ଅର୍ଜୁନ, ଅର୍ଜୁନ, ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ବ୍ୟବହାର କରନିଅ, ଭାରତ; ଏହାମାନେ ଯଥାଯଥ ଅନୁମତି ଛାଡ଼ି କେବେ ବ୍ୟବହାର ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅଧିଷ୍ଠାନେ ନ ଵାଽନାର୍ତଃ ପ୍ରଯୁଞ୍ଜୀତ କଦାଚନ। ପ୍ରଯୋଗେଷୁ ମହାନ୍ଦୋଷୋ ହ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣାଂ କୁରୁନନ୍ଦନ
ଯେଉଁଠାରେ ଅନୁମତି ନାହିଁ, କିମ୍ବା କୌଣସି ଦୁଃଖ ନାହିଁ, ସେଠାରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହାମାନେ ଅନ୍ୟଥା ବ୍ୟବହୃତ ହେଲେ ବଡ଼ କ୍ଷତି ହୁଏ, କୁରୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ।
ଏତାନି ରକ୍ଷ୍ଯମାଣାନି ଧନଂଜଯ ଯଥାଗମମ୍। ବଲଵନ୍ତି ସୁଖାର୍ହାଣି ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ନ ସଂଶଯଃ
ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ଯଥାବିଧି ରକ୍ଷା କରିଲେ, ଧନଞ୍ଜୟ, ଏମାନେ ସବୁବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ ରହିବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଅରକ୍ଷ୍ଯମାଣାନ୍ଯେତାନି ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସ୍ଯାପି ପାଣ୍ଡଵ। ଭଵନ୍ତି ସ୍ମ ଵିନାଶାଯ ମୈଵଂ ଭୂଯଃ କୃଥାଃ କ୍ଵଚିତ୍
ଯଦି ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ରକ୍ଷା କରାଯାଏନି, ପାଣ୍ଡବ, ଏମାନେ ତିନି ଲୋକର ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ବିନାଶ ଆଣିଦେଇପାରନ୍ତି; ଏପରି କାମ କେବେ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅଜାତଶତ୍ରୋ ତ୍ଵଂ ଚୈଵ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସେ ତାନି ସଂଯୁଗେ। ଯୋଜ୍ଯମାନାନି ପାର୍ଥେ ନଦ୍ଵିଷତାମଵମର୍ଦନେ
ଅଜାତଶତ୍ରୁ, ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ଦେଖିବା, ପାର୍ଥ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଥିବାବେଳେ।