ତତୋ ମାମିଵିଶ୍ଵସ୍ତଂ ସଂରୂଢଶରଵିକ୍ଷତମ୍। ଦେଵରାଜୋଽନୁଗୃହ୍ଯେଦଂ କାଲେ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ, ମୁଁ ଆଶ୍ୱସ୍ତ ଭାବେ ବହୁ ବାଣରେ ଆହତ ହୋଇ ଦଁଡାଇଥିଲି, ସେତେବେଳେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ମୋତେ କୃପା କରି ସମୟଯୋଗ୍ୟ କଥା କହିଲେ।
ଦିଵ୍ଯାନ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣି ସର୍ଵାଣି ତ୍ଵଯି ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଭାରତ। ନ ତ୍ଵାଽଭିଭଵିତୁଂ ଶକ୍ତୋ ମାନୁଷୋ ଭୁଵି କଶ୍ଚନ
ଭାରତବଂଶୀ, ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଏବେ ତୁମ ପାଖରେ ଅଛି; ପୃଥିବୀରେ କୌଣସି ମଣିଷ ତୁମକୁ ଜିତିପାରିବ ନାହିଁ।
ଭୀଷ୍ମୋ ଦ୍ରୋଣଃ କୃପଃ କର୍ଣଃ ଶକୁନିଃ ସହ ରାଜଭିଃ। ସଂଗ୍ରାମସ୍ଥସ୍ଯ ତେ ପୁତ୍ର କଲାଂ ନାର୍ହନ୍ତି ଷୋଡଶୀମ୍
ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, କୃପ, କର୍ଣ୍ଣ, ଶକୁନି ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ମିଶି ମଧ୍ୟ, ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମ ସାମ୍ନା କଲେ ତୁମ ଶକ୍ତିର ଏକ ଷୋଳଂଶ ଅଂଶକୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମିଳିତ ହୋଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଇଦଂ ଚ ମେ ତନୁତ୍ରାଣଂ ପ୍ରାଯଚ୍ଛନ୍ମଘଵାନ୍ପ୍ରଭୁଃ। ଅଭେଦ୍ଯଂ କଵଚଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସ୍ରଜଂ ଚୈଵ ହିରଣ୍ମଯୀମ୍
ଏହି ଅଭେଦ୍ୟ ଦିବ୍ୟ କବଚ ଓ ସୁନାର ମାଳା ମୋତେ ମଘବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ଦାନ କରିଥିଲେ।
ଦେଵଦତ୍ତଂ ଚ ମେ ଶଙ୍ଖଂ ଦେଵଃ ପ୍ରାଦାନ୍ମହାରଵମ୍। ଦିଵ୍ଯଂ ଚେଦଂ କିରୀଟଂ ମେ ସ୍ଵଯମିନ୍ଦ୍ରୋ ଯୁଯୋଜ ହ
ଦେବତା ମୋତେ ଦେବଦତ୍ତ ନାମକ ଶଂଖ ଦେଇଥିଲେ, ଯାହାର ଧ୍ୱନି ଭୟଙ୍କର। ଏହି ଦିବ୍ୟ ମୁକୁଟ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜେ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ପିନ୍ଧାଇଥିଲେ।
ତତୋ ଦିଵ୍ଯାନି ଵସ୍ତ୍ରାଣି ଦିଵ୍ଯାନ୍ଯାଭରଣାନି ଚ। ପ୍ରାଦାଚ୍ଛକ୍ରୋ ମମୈତାନି ରୁଚିରାଣି ବୃହନ୍ତି ଚ
ତାପରେ ଶକ୍ର ମୋତେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଆଭୂଷଣ ଦେଇଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଦେଖିବାକୁ ସୁନ୍ଦର ଓ ଭବ୍ୟ।
ଏଵଂ ସଂପୂଜିତସ୍ତତ୍ରସୁଖମସ୍ମ୍ଯୁଷିତୋ ନୃପ। ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ ଭଵନେ ପୁଣ୍ଯେ ଗନ୍ଧର୍ଵଶିଶୁଭିଃ ସହ
ଏଭଳି ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ରାଜା, ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପବିତ୍ର ମହଳରେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଶିଶୁମାନେ ସହିତ ସୁଖରେ ବସିଥିଲି।
ତତୋ ମାମବ୍ରଵୀଚ୍ଛକ୍ରଃ ପ୍ରୀତିମାନମରୈଃ ସହ। ସମଯୋଽର୍ଜୁନ ଗନ୍ତୁଂ ତେ ଭ୍ରାତରୋ ହି ସ୍ମରନ୍ତି ତେ
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବମାନେ ସହିତ ଖୁସି ହୋଇ, ମୋତେ କହିଲେ—'ଅର୍ଜୁନ, ଏବେ ତୁମେ ଯିବାକୁ ସମୟ ହେଲା; ତୁମ ଭାଇମାନେ ତୁମକୁ ମନେ କରୁଛନ୍ତି।'
ଏଵମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଭଵନେ ପଞ୍ଚଵର୍ଷାଣି ଭାରତ। ଉଷିତାନି ମଯା ରାଜନ୍ସ୍ମରତା ଦ୍ଯୂତଜଂ କଲିମ୍
ଭାରତବଂଶୀ, ଏଭଳି ଭାବରେ ମୁଁ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହଳରେ କାଟିଛି, ସଦା ଦ୍ୟୂତରେ ଘଟିଥିବା ବିପଦକୁ ମନେ କରୁଥିଲି।
ତତୋ ଭଵନ୍ତମଦ୍ରାକ୍ଷଂ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ପରିଵାରିତମ୍। ଗନ୍ଧମାଦନମାସାଦ୍ଯ ପର୍ଵତସ୍ଯାସ୍ଯ ମୂର୍ଧନି
ତାପରେ ମୁଁ ଏହି ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତର ଶିଖରକୁ ପହଞ୍ଚି, ତୁମେ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଘିରିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲି।
ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଧନଂଜଯାସ୍ତ୍ରାଣି ତ୍ଵଯା ପ୍ରାପ୍ତାନି ଭାରତ। ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଚାରାଧିତୋ ରାଜା ଦେଵାନାମୀଶ୍ଵରଃ ପ୍ରଭୁଃ
ଧନଞ୍ଜୟ, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ପାଇଛ; ଭାଗ୍ୟବଶେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ତୁମେ ପୂଜିତ ହୋଇଛ।
ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଚ ଭଗଵନ୍ସ୍ଥାଣୁର୍ଦେଵ୍ଯା ସହ ପରଂତପଃ। ସାକ୍ଷାଦ୍ଦୃଷ୍ଟଃ ସ୍ଵଯୁଦ୍ଧେନ ତୋଷିତଶ୍ ତ୍ଵଯାଽନଘ
ପାପହୀନ, ଭାଗ୍ୟବଶେ ଭଗବାନ୍ ସ୍ଥାଣୁ ଦେବୀ ସହିତ ନିଜେ ତୁମେ ଦେଖିଛ, ଏବଂ ତୁମ ଯୁଦ୍ଧରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଚ ଲୋକପାଲୈସ୍ତ୍ଵଂ ସମେତୋ ଭରତର୍ଷଭ। ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଵର୍ଧାମହେ ପାର୍ଥ ଦିଷ୍ଟ୍ଯାଽସି ପୁନରାଗତଃ
ଭାରତବଂଶୀ, ଭାଗ୍ୟବଶେ ତୁମେ ଲୋକପାଳମାନେ ସହିତ ମିଶିଛ; ଭାଗ୍ୟରେ ପାର୍ଥ, ଆମେ ଖୁସି ହେଉଛୁ ଏବଂ ଭାଗ୍ୟରେ ତୁମେ ପୁନି ଫେରିଛ।
ଅଦ୍ଯ କୃତ୍ସ୍ନାମିମାଂ ଦେଵୀଂ ଵିଜିତାଂ ପୁରମାଲିନୀମ୍। `ପଶ୍ଯାମି ଭୂମିଂ କୌନ୍ତେଯ ତ୍ଵଯା ମେ ପ୍ରତିପାଦିତାମ୍'। ମନ୍ଯେ ଚ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରାନପି ଵଶୀକୃତାନ୍
କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ଆଜି ମୁଁ ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀକୁ ନଗରମାନେ ସହିତ ଶୋଭିତ ଓ ତୁମେ ଜିତି ମୋତେ ଦେଇଥିବା ଦେଖୁଛି; ଏବଂ ମୁଁ ଭାବୁଛି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ବଶୀଭୂତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଇଚ୍ଛାମି ତାନି ଚାସ୍ତ୍ରାଣି ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଦିଵ୍ଯାନି ଭାରତ। ଯୈସ୍ତଥା ଵୀର୍ଯଵନ୍ତସ୍ତେ ନିଵାତକଵଚା ହତାଃ
ହେ ଭାରତ, ମୁଁ ସେହି ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନିବାତକବଚମାନେ ବଧ ହୋଇଥିଲେ।
ସଃ ପ୍ରଭାତେ ଭଵାନ୍ଦ୍ରଷ୍ଟା ଦିଵ୍ଯାନ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣି ସର୍ଵଶଃ। ନିଵାତକଵଚା ଘୋରା ଯୈର୍ମଯା ଵିନିପାତିତାଃ
ପ୍ରଭାତେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିପାରିବ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ନିବାତକବଚମାନେକୁ ପରାଜିତ କରିଥିଲି।
ଏଵମାଗମନଂ ତତ୍ର କଥଯିତ୍ଵା ଧନଂଜଯଃ। ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହିତଃ ସର୍ଵୈ ରଜନୀଂ ତାମୁଵାସ ହ
ଏଭଳି ଆଗମନର କଥା କହି, ଧନଞ୍ଜୟ ସମସ୍ତ ଭାଇମାନଙ୍କ ସହିତ ସେଇ ରାତିଟିଏ କଟାଇଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ରାତ୍ର୍ଯାଂ ଵ୍ଯତୀତାଯାଂ ଧର୍ମରାଜୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଉତ୍ଥାଯାଵଶ୍ଯକାର୍ଯାଣି କୃତଵାନ୍ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହ
ସେ ରାତି ଶେଷ ହେଲାପରେ, ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଉଠି, ଭାଇମାନଙ୍କ ସହିତ ଆବଶ୍ୟକ କାମଗୁଡ଼ିକ କଲେ।
ତତଃ ସଂଚୋଦଯାମାସ ସୋଽର୍ଜୁନଂ ମାତୃନନ୍ଦନମ୍। ଦର୍ଶଯାସ୍ତ୍ରାଣି କୌନ୍ତେଯ ଯୈର୍ଜିତା ଦାନଵାସ୍ତ୍ଵଯା
ତାପରେ ସେ ମାତୃନନ୍ଦନ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ଯେଉଁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦାନବମାନେକୁ ଜିତିଥିଲ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଆମକୁ ଦେଖା।'
ତତୋ ଧନଂଜଯୋ ରାଜନ୍ଦେଵୈର୍ଦତ୍ତାନି ପାଣ୍ଡଵଃ। ଅସ୍ତ୍ରାଣି ତାନି ଦିଵ୍ଯାନି ଦର୍ଶଯାମାସ ଭାରତ
ତାପରେ ଧନଞ୍ଜୟ, ହେ ରାଜା, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର, ଦେବତାମାନେ ଦେଇଥିବା ସେଇ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଭାରତବଂଶୀମାନେଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ।
ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ମହାତେଜାଃ ଶୌଚଂ ପରମମାସ୍ଥିତଃ। `ନମସ୍କୃତ୍ଯ ତ୍ରିନେତ୍ରାଯ ଵାସଵାଯ ଚ ପାଣ୍ଡଵଃ
ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ବୀ ପାଣ୍ଡବ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଶୁଦ୍ଧତା ଅବଲମ୍ବନ କରି, ତିନି ଆଖିଅଳି ମହାଦେବ ଓ ବାସବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଗିରିକୂବରପାଦାକ୍ଷଂ ଶୁଭଵେଣୁ ତ୍ରିଵେଣୁମତ୍। ପାର୍ଥିଵଂ ରଥମାସ୍ଥାଯ ଶୋଭମାନୋ ଧନଂଜଯଃ
ପାହାଡ଼ ପରି ଚକା, ଶୁଭ ବାନ୍ଧା, ତିନିଟି ପତାକା ଥିବା ରାଜା ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଧନଞ୍ଜୟ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଦିଵ୍ଯେନ ସଂଵୃତସ୍ତେନ କଵଚେନ ସୁଵର୍ଚସା। ଧନୁରାଦାଯ ଗାଣ୍ଡୀଵଂ ଦେଵଦତ୍ତଂ ସ ଵାରିଜମ୍
ସେ ଦିବ୍ୟ ତେଜସ୍ବୀ କବଚ ପିନ୍ଧି, ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ ଓ ଦେବଦତ୍ତ ଶଂଖ ଧରି, ଅତି ଅଲୋକିକ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଶୋଶୁଭ୍ଯମାନଃ କୌନ୍ତେଯ ଆନୁପୂର୍ଵ୍ଯାନ୍ମହାଭୁଜଃ। ଅସ୍ତ୍ରାଣି ତାନି ଦିଵ୍ଯାନି ଦର୍ଶନାଯୋପଚକ୍ରମେ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ସେଇ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମରେ ଦେଖାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଅଥ ପ୍ରଯୋକ୍ଷ୍ଯମାଣେଷୁ ଦିଵ୍ଯେଷ୍ଵସ୍ତ୍ରେଷୁ ତେଷୁ ଵୈ। ସମାକ୍ରାନ୍ତା ମହୀ ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ସମକମ୍ପତ ସଦ୍ରୁମା
ସେଇ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ଯିବାବେଳେ, ଗଛପାଲି ସହିତ ପୃଥିବୀ ଚାଲିଥିବା ପାଉଁ ତଳେ କମ୍ପିତ ହେଲା।
କ୍ଷୁଭିତାଃ ସରିତଶ୍ଚୈଵ ତଥୈଵ ଚ ମହୋଦଧିଃ। ଶୈଲାଶ୍ଚାପି ଵ୍ଯଦୀର୍ଯନ୍ତ ନ ଵଵୌ ଚ ସମୀରଣଃ
ନଦୀମାନେ ଓ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ; ପାହାଡ଼ମାନେ ଫାଟିଗଲେ, ଓ ପବନ ବହିଲା ନାହିଁ।
ନ ବଭାସେ ସହସ୍ରାଂଶୁର୍ନ ଜଜ୍ଵାଲ ଚ ପାଵକଃ। ନ ଵେଦାଃ ପ୍ରତିଭାନ୍ତି ସ୍ମ ଦ୍ଵିଜାତୀନାଂ କଥଂଚନ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକିତ ହେଲେ ନାହିଁ, ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳିଲେ ନାହିଁ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ବେଦ ଦେଖାଯାଇଲା ନାହିଁ।
ଅନ୍ତର୍ଭୂମିଗତା ଯେ ଚ ପ୍ରାଣିନୋ ଜନମେଜଯ। ପୀଡ୍ଯମାନାଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ପାଣ୍ଡଵଂ ପର୍ଯଵାରଯନ୍
ହେ ଜନମେଜୟ, ଭୂମି ତଳରେ ବସୁଥିବା ସେଇ ପ୍ରାଣୀମାନେ, ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗି, ଉଠି ଆସି ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ।
ଵେପମାନାଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲଯସ୍ତେ ସର୍ଵେ ଵିକୃତାନନାଃ। ଦହ୍ଯମାନାସ୍ତଦାଽସ୍ତ୍ରୈସ୍ତେ ଯାଚନ୍ତି ସ୍ମ ଧନଂଜଯମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ କମ୍ପିତ ହୋଇ, ହାତ ଜୋଡି, ମୁହଁ ବେକୃତ ହୋଇ, ସେଇ ଅସ୍ତ୍ରର ତାପରେ ଦହିଗଲା ଓ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ତତୋ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷଯଶ୍ଚୈଵ ସିଦ୍ଧା ଯେ ଚ ମହର୍ଷଯଃ। ଜଙ୍ଗମାନି ଚ ଭୂତାନି ସର୍ଵାଣ୍ଯେଵାଵତସ୍ଥିରେ
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି, ସିଦ୍ଧ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ, ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।