ତେ ଵଧ୍ଯମାନା ଦୈତେଯାଃ ପୁରମାସ୍ଥାଯ ତତ୍ପୁନଃ। ଖମୁତ୍ପେତୁଃ ସନଗରା ମାଯାମାସ୍ଥାଯ ଦାନଵୀମ୍
ମୁଁ ହତ କରୁଥିବା ବେଳେ ଦାଇତ୍ୟମାନେ ପୁନି ସେହି ସହରକୁ ଯାଇ, ଦାନବମାୟା ଧରି, ସହର ସହିତ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ।
ତତୋଽହଂ ଶରଵର୍ଷେଣ ମହତା କୁରୁନନ୍ଦନ। ମାର୍ଗମାଵୃତ୍ଯ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଗତିଂ ଚୈଷାମଵାରଯମ୍
ତାପରେ ମୁଁ, ହେ କୁରୁନନ୍ଦନ, ବଡ଼ ବାଣବୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କର ରାସ୍ତା ଅଟକାଇଦେଲି ଓ ସେମାନଙ୍କର ପଳାୟନ ରୋକିଦେଲି।
ତତ୍ପୁରଂ ଖଚରଂ ଦିଵ୍ଯଂ କାମଗଂ ଦିଵ୍ଯଵର୍ଚସମ୍। ଦୈତେଯୈର୍ଵରଦାନେନ ଧାର୍ଯତେ ସ୍ମ ଯଥାସୁଖମ୍
ସେ ଦିବ୍ୟ ନଗରଟିଏ ଆକାଶରେ ଚଳିଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ସେଉଁଠି ପୂରଣ ହେଉଥିଲା ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଥିଲା। ଦେତ୍ୟମାନେ ଦେବାଦାନର ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ସହଜରେ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ।
ଅନ୍ତର୍ଭୂମୌ ନିପତତି ପୁନରୂର୍ଧ୍ଵଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠତେ। ପୁନସ୍ତିର୍ଯକ୍ ପ୍ରଯାତ୍ଯାଶୁ ପୁନରପ୍ସୁ ନିମଜ୍ଜତି
ସେହି ନଗରଟିଏ କେବେ ଭୂମି ଭିତରକୁ ଡୁବିଯାଉଥିଲା, ପୁଣି ଉପରକୁ ଉଠୁଥିଲା, ତେଜରେ କେବେ ଦକ୍ଷିଣ, କେବେ ବାମକୁ ଚଳିଯାଉଥିଲା, ଆଉ ପୁଣି ଜଳରେ ଡୁବିଯାଉଥିଲା।
ଅମରାଵତିସଂକାଶଂ ତତ୍ପୁରଂ କାମଗଂ ମହତ୍। ଅହମସ୍ତ୍ରୈର୍ବହୁଵିଧୈଃ ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣାଂ ପରଂତପ
ଅମରାବତୀ ସମାନ ବଡ଼ ଏହି ଇଚ୍ଛାମୂଳକ ନଗରକୁ ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲି।
ତତୋଽହଂ ଶରଜାଲେନ ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରନୁଦିତେନ ଚ। ଵ୍ଯଗୃହ୍ଣାଂ ସହ ଦୈତେଯୈସ୍ତତ୍ପୁରଂ ପୁରୁଷର୍ଷଭ
ତାପରେ, ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଦେତ୍ୟମାନେ ସହିତ ଏହି ନଗରକୁ ଅନେକ ବାଣ ଓ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରର ବର୍ଷା କରି ଘେରି ରଖିଥିଲି।
ଵିକ୍ଷତ ଚାଯସୈର୍ବାଣୈର୍ମତ୍ପ୍ରଯୁକ୍ତୈରଜିହ୍ମଗୈଃ। ମହୀମଭ୍ଯପତଦ୍ରାଜନ୍ପ୍ରଭଗ୍ନଂ ପୁରମାସୁରମ୍
ମୋ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ସିଧା ଲୋହାର ବାଣରେ ଆସୁର ନଗର ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା, ହେ ରାଜା।
ତେ ଵଧ୍ଯମାନା ମଦ୍ବାଣୈର୍ଵଜ୍ରଵେଗୈରଯସ୍ମଯୈଃ। ପର୍ଯଭ୍ରମନ୍ତ ଵୈ ରାଜନ୍ନସୁରାଃ କାଲଚୋଦିତାଃ
ମୋର ବଜ୍ର ସମ ତେଜସ୍ୱୀ ଲୋହାର ବାଣରେ ଆସୁରମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ନିଜ ଭାଗ୍ୟରେ ଚଳିତ, ଏଦିଗୁଡ଼ିକୁ ସେଦିଗୁଡ଼ିକୁ ଭୂମିରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ହେ ରାଜା।
ତତୋ ମାତଲିରାରୁହ୍ଯପୁରସ୍ତାନ୍ନିପତନ୍ନିଵ। ମହୀମଵାତରତ୍କ୍ଷିପ୍ରଂ ରଥେନାଦିତ୍ଯଵର୍ଚସା
ତାପରେ ମାତଳି ସାମ୍ନାରୁ ଆସୁଥିବା ପରି ଦେଖାଦେଲେ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ତେଜ ରଥକୁ ଖୁବ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ଭୂମିରେ ନେଇଆସିଲେ।
ତତୋ ରଥସହସ୍ରାଣି ଷଷ୍ଟିସ୍ତେଷାମମର୍ଷିଣାମ୍। ଯୁଯୁତ୍ସୂନାଂ ମଯା ସାର୍ଧଂ ପର୍ଯଵର୍ତନ୍ତ ଭାରତ। ତାନ୍ଯହଂ ନିଶିତୈର୍ବାଣୈର୍ଵ୍ଯଧମଂ ଗାର୍ଧ୍ରରାଜିତୈଃ
ତାପରେ, ହେ ଭାରତ, ମୋ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା କ୍ରୋଧିତ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କର ସଠି ହଜାର ରଥ ଫେରିଗଲା; ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ, ଗୃଧ୍ରରାଜର ପଙ୍ଖ ଲାଗିଥିବା ବାଣରେ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲି।
ତେ ଯୁଦ୍ଧେ ସଂନ୍ଯଵର୍ତନ୍ତ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ଯଥୋର୍ମଯଃ। ନେମେ ଶକ୍ଯା ମାନୁଷେଣ ଯୁଦ୍ଧେନେତି ପ୍ରଚିନ୍ତ୍ଯ ତତ୍
ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ ଭଳି ପଛକୁ ହଟିଗଲେ; ମାନବୀୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ ବୋଲି ବୁଝିଲେ।
ତତୋଽହମାନୁପୂର୍ଵ୍ଯେଣ ଦିଵ୍ଯାନ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯଯୋଜଯମ୍
ତାପରେ ମୁଁ ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମରେ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ୟବହାର କଲି।
ତତସ୍ତାନି ସହସ୍ରାଣଇ ରଥିନାଂ ଚିତ୍ରଯୋଧିନାମ୍। ଅସ୍ତ୍ରାଣି ମମ ଦିଵ୍ଯାନି ପ୍ରତ୍ଯଘ୍ନଞ୍ଛନକୈରିଵ
ତାପରେ ସେହି ହଜାର ହଜାର ରଥାରୁଢ଼, ବିଭିନ୍ନ ଯୁଦ୍ଧକଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ, ମୋର ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ସହଜରେ ପ୍ରତିହତ କରିଦେଲେ।
ରଥମାର୍ଗାନ୍ଵିଚିତ୍ରାଂସ୍ତେ ଵିଚରନ୍ତୋ ମହାବଲାଃ। ପ୍ରତ୍ଯଦୃଶ୍ଯନ୍ତ ସଂଗ୍ରାମେ ଶତଶୋଽଥ ସହସ୍ରଶଃ
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ରଥର ମାର୍ଗରେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଚଳି, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଶତେ ଶତେ, ହଜାରେ ହଜାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଵିଚିତ୍ରମୁକୁଟାପୀଡା ଵିଚିତ୍ରକଵଚଧ୍ଵଜାଃ। ଵିଚିତ୍ରାଭରଣାଶ୍ଚୈଵ ମମ ପ୍ରୀତିକରାଽଭଵନ୍
ବିଚିତ୍ର ମୁକୁଟ, ବିଚିତ୍ର କବଚ ଓ ଧ୍ୱଜ, ବିଭିନ୍ନ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ସେମାନେ ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ।
ଅହଂ ତୁଶରଵର୍ଷୈସ୍ତାନସ୍ତ୍ରପ୍ରଚୁଦିତୈ ରଣେ। ନାଶକ୍ରୁଵଂ ପୀଡଯିତୁଂ ତେ ତୁ ମାଂ ପ୍ରତ୍ଯପୀଡଯନ୍
ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସ୍ତ୍ରଚାଳିତ ବାଣର ବର୍ଷା କରି ସେମାନେକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେକୁ କଷ୍ଟ ଦେଇପାରିଲିନି; ବଡ଼ଉଠି ସେମାନେ ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟ ଦେଲେ।
ତୈଃ ପୀଡ୍ଯମାନୋ ବହୁଭିଃ କୃତାସ୍ତ୍ରୈଃ କୁଶଲୈର୍ଯୁଧି। ଵ୍ଯଥିତୋସ୍ମି ମହାଯୁଦ୍ଧେ ଭଯଂ ଚାଗାନ୍ମହନ୍ମମ
ଅନେକ ଦକ୍ଷ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତ୍ରବ୍ୟବହାରରେ ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟ ପାଇଲି, ଏବଂ ମୋ ମନରେ ଭୟ ଉପଜିଲା।
ତତୋହଂ ପରମାଯତ୍ତୋ ମାତଲିଂ ପରିପୃଷ୍ଟଵାନ୍
ତାପରେ ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସହାୟ ହୋଇ ମାତଳିଙ୍କୁ ପଚାରିଲି।
କିମେତେ ମମ ବାଣୌଘୈର୍ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରପ୍ରତିମନ୍ତ୍ରିତୈଃ। ନ ଵଧ୍ଯନ୍ତେ ମହାଘୋରୈସ୍ତତ୍ତ୍ଵମାଖ୍ଯାହି ପୃଚ୍ଛତଃ
ମୁଁ ପଚାରିଲି: 'ମୋର ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ମନ୍ତ୍ରଶକ୍ତି ସହିତ ବାଣର ବର୍ଷା ହେଉଛି, ତଥାପି ଏହି ଭୟଙ୍କରମାନେ କାହିଁକି ମରୁନାହାନ୍ତି? ଏହାର ସତ୍ୟ କାହାଣୀ କୁହ।'
ସ ମାମୁଵାଚ ପର୍ଯାପ୍ତସ୍ତ୍ଵମେଷାଂ ଭରତର୍ଷଭ। ତାନୁଦ୍ଦିଶ୍ଯାଥ ମର୍ମାଣି ପ୍ରତିଘାତଂ ତଦାଚର
ସେ କହିଲେ, 'ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଏମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରୟାପ୍ତ। ବର୍ତ୍ତମାନ ସେମାନଙ୍କର ମର୍ମସ୍ଥଳକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଆଘାତ କର।'
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ରାଜେନଦ୍ରସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟସ୍ତମୂଚିଵାନ୍। ନିଵର୍ତଯ ରଥଂ ଶୀଘ୍ରଂ ପଶ୍ଯ ଚୈତାନ୍ନିପାତିତାନ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ର ରାଜା ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ, 'ରଥକୁ ଶୀଘ୍ର ଫେରାଇଦେଅ, ଏହିମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପଡ଼ିଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖ।'
ଏଵମୁକ୍ତୋ ରଥଂ ତତ୍ର ମାତଲିଃ ପର୍ଯଵର୍ତଯତ୍
ମାତଳି ଏପରି କହିବା ପରେ, ସେଠାରେ ରଥକୁ ଫେରାଇଲେ।
ତତୋ ମତ୍ଵା ରଣେ ଭଗ୍ନଂ ଦାନଵାଃ ପ୍ରତିହର୍ଷିତାଃ। ଵିଚୁକ୍ରୁଶୁର୍ମହାରାଜ ସ୍ଵରେଣ ମହତା ମୁହୁଃ
ତାପରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରିଗଲା ବୋଲି ଭାବି, ଦାନବମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ବଡ଼ ସ୍ୱରରେ ବାରମ୍ବାର ଚିତ୍କାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ହେ ମହାରାଜ।
ଅଭଗ୍ନଃ କୈଶ୍ଚିଦପ୍ଯେଷ ପାଣ୍ଡଵୋ ରଣମୂର୍ଧନି। ଅସ୍ମାଭିଃ ସମରେ ଭଗ୍ନ ଇତ୍ଯେଵଂ ସଂଘଶସ୍ତଦା
କେହି କହିଲେ, 'ଏହି ପାଣ୍ଡବ ଯୁଦ୍ଧର ମୁଣ୍ଡରେ ହାରିନାହାନ୍ତି; ଆମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲୁ'—ଏଭଳି ସମସ୍ତେ ସେ ସମୟରେ କହିଲେ।
ତତୋହଂ ଦେଵଦେଵାଯ ରୁଦ୍ରାଯାଵ୍ଯକ୍ତମୂର୍ତଯେ। ପ୍ରଯତଃ ପ୍ରଣତୋ ଭୂତ୍ଵା ନମସ୍କୃତ୍ଯ ମହାତ୍ମନେ'। ଯତ୍ତଦ୍ରୌଦ୍ରମିତି ଖ୍ଯାତଂ ସର୍ଵାମିତ୍ରଵିନାଶନମ୍
ତାପରେ ମୁଁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଦୃଶ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ନମସ୍କାର କଲି; ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ନମି, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର—
ଯତ୍ତଦ୍ରୌଦ୍ରମିତି ଖ୍ଯାତଂ ସର୍ଵାମିତ୍ରଵିନାଶନମ୍। `ମହତ୍ପାଶୁପତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସର୍ଵଲୋକନମସ୍କୃତମ୍
ଯାହାକୁ 'ରୌଦ୍ର' ବୋଲି ପରିଚିତ, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା, ବଡ଼, ଦିବ୍ୟ ପାଶୁପତା ଅସ୍ତ୍ର, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ—
ତତୋଽପଶ୍ଯଂ ତ୍ରିଶିରସଂ ପୁରୁଷଂ ନଵଲୋଚନମ୍। ତ୍ରିମୁଖଂ ଷଙ୍ଭୁଜଂ ଦୀପ୍ତମର୍କଜ୍ଵଲନମୂର୍ଧଜମ୍। ଲେଲିହାନୈର୍ମହାନାଗୈଃ କୃତଚିହ୍ନମମିତ୍ରହନ୍
ତାପରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ତିନିଟି ମୁଣ୍ଡ ଓ ନଅଟି ଆଖି ଥିବା ଏକ ପୁରୁଷ, ତିନୋଟି ମୁହଁ, ଛଅଟି ହାତ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ, ମୁଣ୍ଡରେ ଅଗ୍ନିପରି ଜ୍ଵାଳା, ବଡ଼ ବଡ଼ ସାପ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା।
ଵିଭୀସ୍ତତସ୍ତଦସ୍ତ୍ରଂ ତୁ ଘୋରଂ ରୌଦ୍ରଂ ସନାତନମ୍। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗାଣ୍ଡୀଵସଂଯୋଗମାନୀଯ ଭରତର୍ଷଭ
ସେ ଭୟଙ୍କର, ରୌଦ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଦେଖି, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଏହାକୁ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ ସହିତ ଯୋଗ କରିଲି।
ନମସ୍କୃତ୍ଵା ତ୍ରିନେତ୍ରାଯ ଶର୍ଵାଯାମିତତେଜସେ। ମୁକ୍ତଵାନ୍ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ପରାଭାଵାଯ ଭାରତ
ତିନି ଆଖି ଥିବା, ଅପାର ତେଜ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଶର୍ବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ମୁଁ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଦାନବମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କୁ ହରାଇବା ପାଇଁ ଛାଡ଼ିଦେଲି, ହେ ଭାରତ।
ମୁକ୍ତମାତ୍ରେ ତତସ୍ତସ୍ମିନ୍ରୂପାଣ୍ଯାସନ୍ସହସ୍ରଶଃ। ମୃଗାଣାମଥ ସିଂହାନାଂ ଵ୍ଯାଗ୍ରାଣାଂ ଚ ଵିଶାଂପତେ
ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିବା ସହିତ, ହଜାର ହଜାର ରୂପ ଦେଖାଦେଲା—ହରିଣ, ସିଂହ ଓ ବାଘ, ହେ ନରପତି।