ଅସୁରୈର୍ନିତ୍ଯମୁଦିତୈଃ ଶୂଲର୍ଷ୍ଟିମୁସଲାଯୁଧୈଃ। ଚାପମୁଦ୍ଗରହସ୍ତୈଶ୍ଚ ସ୍ରଗ୍ଵିଭିଃ ସର୍ଵତୋ ଵୃତମ୍
ଏହି ନଗର ସବୁଦିକୁ ଦାନବମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ସଦା ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଶୂଳ, ରଷ୍ଟି, ମୁସଳ ଏବଂ ଧନୁଷ ମୁଦ୍ଗର ଧରିଥିଲେ, ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ତଦହଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯଦୈତ୍ଯାନାଂ ପୁରମଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନମ୍। ଅପୃଚ୍ଛଂ ମାତଲିଂ ରାଜନ୍କିମିଦଂ ଦୃଶ୍ଯତେତି ଵୈ
ସେଇ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ନଗରକୁ ଦେଖି, ହେ ରାଜା, ମୁଁ ମାତଳିଙ୍କୁ ପଚାରିଲି, 'ମୁଁ ଯାହା ଦେଖୁଛି, ଏହା କଣ?'
ପୁଲୋମା ନାମ ଦୈତେଯୀ କାଲକା ଚ ମହାସୁରୀ। ଦିଵ୍ଯଂଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ତେ ଚେରତୁଃ ପରମଂ ତପଃ
ସେଠାରେ ପୁଲୋମା ନାମକ ଦୈତ୍ୟୀ ଓ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ କାଳକା ନାମକ ଅସୁରୀ ଥିଲେ; ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ତପସୋନ୍ତେ ତତସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ସ୍ଵଯଂଭୂରଦଦାଦ୍ଵରମ୍। ଅଗୃହ୍ଣୀତାଂ ଵରଂ ତେ ତୁ ସୁତାନାମଲ୍ପଦୁଃଖତାମ୍
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଶେଷରେ, ସ୍ୱୟଂଭୂ ଭଗବାନ୍ ସେମାନଙ୍କୁ ବର ଦେଲେ; ସେମାନେ ଏହି ବର ଚାହିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ କମ୍ ଦୁଃଖ ପାଉନ୍ତୁ।
ଅଵଧ୍ଯତାଂ ଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସୁରରାକ୍ଷସପନ୍ନଗୈଃ। ପୁରଂ ସୁରମଣୀଯଂ ଚ ସ୍ଵଚରଂ ସୁକୃତପ୍ରଭମ୍
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ସେହି ପୁରୀକୁ ଦେବତା, ରାକ୍ଷସ ଓ ସର୍ପମାନେ କେବେ ହାନି କରିପାରିନଥିଲେ। ଏହି ସହର ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଅତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ଶୋଭାମୟ ଥିଲା, ଏବଂ ସଦ୍ଗୁଣ ଓ ନିକଟ କର୍ମର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିଲା।
ସର୍ଵରତ୍ନୈଃ ସମୁଦିତଂ ଦୁର୍ଧର୍ଷମମରୈରପି। ମହର୍ଷିଯକ୍ଷଗନ୍ଧର୍ଵପନ୍ନଗାସୁରରାକ୍ଷସୈଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହି ସହରକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦଳିପାରିନଥିଲେ। ଏଠାରେ ମହାର୍ଷି, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସର୍ପ, ଅସୁର ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ବସବାସ କରୁଥିଲେ।
ସର୍ଵକାମଗୁଣୋପେତଂ ଵୀତଶୋକମନାମଯମ୍। ବ୍ର୍ହମଣୋ ଭଵନାଚ୍ଛ୍ରେଷ୍ଠଂ କାଲକେଯକୃତଂ ଵିଭୋ
ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଗୁଣ ଥିବା, ଦୁଃଖ ଓ ରୋଗ ରହିତ, ଏହି ସହର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମହଲ ଥିଲା, ଯାହା କାଳକେୟମାନେ ତିଆରି କରିଥିଲେ।
ତଦେତତ୍ଖପୁରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଚରତ୍ଯମରଵର୍ଜିତମ୍। ପୌଲୋମାଧ୍ଯୁଷିତଂ ଵୀର କାଲକେଯୈଶ୍ଚ ଦାନଵୈଃ
ଏହି ଦିବ୍ୟ ଖପୁରୀ, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ଆସିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ପୌଲୋମ ଓ କାଳକେୟ ଦାନବମାନେ ବସିଛନ୍ତି, ହେ ବୀର।
ହିରଣ୍ଯପୁରମିତ୍ଯେଵଂ ଖ୍ଯାଯତେ ନଗରଂ ମହତ୍। ରକ୍ଷିତଂକାଲକେଯୈଶ୍ଚ ପୌଲୋମୈଶ୍ଚ ମହାସୁରୈଃ
ଏହି ବଡ଼ ସହରକୁ 'ହିରଣ୍ୟପୁର' ବୋଲି ଚିହ୍ନାଯାଏ, ଯାହାକୁ କାଳକେୟ ଓ ପୌଲୋମ ମହାସୁରମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।
ତ ଏତେମୁଦିତା ରାଜନ୍ନଵଧ୍ଯାଃ ସର୍ଵଦୈଵତୈଃ। ନିଵସନ୍ତ୍ଯତ୍ରରାଜେନ୍ଦ୍ର ଗତୋଦ୍ଵେଗା ନିରୁତ୍ସୁକାଃ
ହେ ରାଜନ୍, ଏହି ଆନନ୍ଦିତ ଦାନବମାନେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅଜୟ, ସେମାନେ ଏଠି ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତା ବିନା ବସିଛନ୍ତି।
ସୁରାସୁରୈରଵଧ୍ଯାନାଂ ଦାନଵାନାଂ ଧନଞ୍ଜଯ'। ମାନୁଷାନ୍ମୃତ୍ଯୁରେତେଷାଂ ନିର୍ଦିଷ୍ଟୋ ବ୍ରହ୍ମଣା ପୁରା
ହେ ଧନଞ୍ଜୟ, ଏହି ଦାନବମାନେ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ପାଇଁ ଅଜୟ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ସେମାନଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ କେବଳ ମାନବମାନେ ଦେଇପାରିବେ।
[ଏତାନପି ରଣେ ପାର୍ତ କାଲକେଯାନ୍ଦୁରାସଦାନ୍। ଵଜ୍ରାସ୍ତ୍ରେଣ ନଯସ୍ଵାଶୁ ଵିନାଶଂ ସୁମହାବଲାନ୍]
ହେ ପାର୍ଥ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାଳକେୟମାନେ ଉପରେ ବଜ୍ରାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରି ସେମାନଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ କର।
ସୁରାସୁରୈରଵଧ୍ଯଂ ତଦହଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଵିଶାଂପତେ। ଅବ୍ରୁଵଂ ମାତଲିଂ ହୃଷ୍ଟୋ ଯାହ୍ଯେତତ୍ପୁରମଞ୍ଜସା
ହେ ରାଜା, ମୁଁ ଜାଣିଥିଲି ଯେ ସେମାନେ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ପାଇଁ ଅଜୟ, ତେଣୁ ମୁଁ ଆନନ୍ଦରେ ମାତଳିଙ୍କୁ କହିଲି, 'ସିଧାସଳଖ ଏହି ସହରକୁ ନେଇ ଚାଲ।'
ତ୍ରିଦଶେଶଦ୍ଵିଷୋ ଯାଵତ୍କ୍ଷଯମସ୍ତ୍ରୈର୍ନଯାମ୍ଯହମ୍। ନ କଥଂଚିଦ୍ଧି ମେ ପାପା ନ ଵଧ୍ଯା ଯେ ସୁରଦ୍ଵିଷଃ
ମୁଁ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମାପ୍ତ କରିପାରିବି ନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରୁକିବି ନାହିଁ; ଦେବଦ୍ୱେଷୀମାନେ ମୋ ପକ୍ଷରୁ କେବେ ମାଫ କରାଯିବେ ନାହିଁ।
ଉଵାହ ମାଂ ତତଃ ଶୀଘ୍ରଂ ହିରଣ୍ଯପୁରମନ୍ତିକାତ୍। ରଥେନ ତେନ ଦିଵ୍ଯେନ ହରିଯୁକ୍ତେନ ମାତଲିଃ
ତାପରେ ମାତଳି ଦିବ୍ୟ ଘୋଡ଼ା ଯୋଜିତ ରଥରେ ମୋତେ ଶୀଘ୍ର ହିରଣ୍ୟପୁର ନିକଟକୁ ନେଇଗଲେ।
ତେ ମାମାଲକ୍ଷ୍ଯ ଦୈତେଯା ଵିଚିତ୍ରାଭରଣାମ୍ବରାଃ। ସମୁତ୍ପେତୁର୍ମହାଵେଗା ରଥାନାସ୍ଥାଯ ଦଂଶିତାଃ
ମୋତେ ଦେଖି ଦାଇତ୍ୟମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଆଭୂଷଣ ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ରଥରେ ଚଢ଼ି, ବଡ଼ ତ୍ୱରାରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେଇ ଆସିଲେ।
ତତୋ ନାଲୀକନାରାଚୈର୍ଭଲ୍ଲୈଃ ଶକ୍ତ୍ଯୃଷ୍ଟିତୋମରୈଃ। ପ୍ରତ୍ଯଘ୍ନନ୍ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରା ମାଂ କ୍ରୁଦ୍ଧାସ୍ତୀଵ୍ରପରାକ୍ରମାଃ
ତାପରେ କ୍ରୋଧିତ ଓ ପ୍ରବଳ ଦାନବନାୟକମାନେ ନାଳୀକ, ନାରାଚ, ଭଲ, ଶକ୍ତି, ଋଷ୍ଟି ଓ ତୋମର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ତଦହଂ ଶସ୍ତ୍ରଵର୍ଷେଣ ମହତା ପ୍ରତ୍ଯଵାରଯମ୍। ଶସ୍ତ୍ରଵର୍ଷଂ ମହଦ୍ରାଜନ୍ଵିଦ୍ଯାବଲମୁପାଶ୍ରିତଃ
ମୁଁ ମୋର ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତି ଉପରେ ଭରସା କରି, ବଡ଼ ଅସ୍ତ୍ରବୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରବୃଷ୍ଟିକୁ ରୋକିଦେଲି, ହେ ରାଜନ।
ଵ୍ଯାମୋହଯଂ ଚ ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ରଥମାର୍ଗୈଶ୍ଚରନ୍ରଣେ। ତେଽନ୍ଯୋନ୍ଯମଭିସଂମୂଢାଃ ପାତଯନ୍ତି ସ୍ମ ଦାନଵାଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ରଥମାର୍ଗରେ ଚଳି, ସେମାନଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେଲି; ଭୁଲଭୁଲା ହୋଇ, ଦାନବମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଆଘାତ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତେଷାମେଵଂ ଵିମୂଢାନାମନ୍ଯୋନ୍ଯମଭିଧାଵତାମ୍। ଶିରାଂସି ଵିଶିଖୈର୍ଦୀପ୍ତୈରଚ୍ଛିନ୍ଦଂ ଶତସଙ୍ଘଶଃ
ଏଭଳି ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ପରସ୍ପରକୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବା ସମୟରେ, ମୁଁ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିମୟ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର ଶିର ଶତେ ଶତେ କାଟିଦେଲି।
ତେ ଵଧ୍ଯମାନା ଦୈତେଯାଃ ପୁରମାସ୍ଥାଯ ତତ୍ପୁନଃ। ଖମୁତ୍ପେତୁଃ ସନଗରା ମାଯାମାସ୍ଥାଯ ଦାନଵୀମ୍
ମୁଁ ହତ କରୁଥିବା ବେଳେ ଦାଇତ୍ୟମାନେ ପୁନି ସେହି ସହରକୁ ଯାଇ, ଦାନବମାୟା ଧରି, ସହର ସହିତ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ।
ତତୋଽହଂ ଶରଵର୍ଷେଣ ମହତା କୁରୁନନ୍ଦନ। ମାର୍ଗମାଵୃତ୍ଯ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଗତିଂ ଚୈଷାମଵାରଯମ୍
ତାପରେ ମୁଁ, ହେ କୁରୁନନ୍ଦନ, ବଡ଼ ବାଣବୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କର ରାସ୍ତା ଅଟକାଇଦେଲି ଓ ସେମାନଙ୍କର ପଳାୟନ ରୋକିଦେଲି।
ତତ୍ପୁରଂ ଖଚରଂ ଦିଵ୍ଯଂ କାମଗଂ ଦିଵ୍ଯଵର୍ଚସମ୍। ଦୈତେଯୈର୍ଵରଦାନେନ ଧାର୍ଯତେ ସ୍ମ ଯଥାସୁଖମ୍
ସେ ଦିବ୍ୟ ନଗରଟିଏ ଆକାଶରେ ଚଳିଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ସେଉଁଠି ପୂରଣ ହେଉଥିଲା ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଥିଲା। ଦେତ୍ୟମାନେ ଦେବାଦାନର ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ସହଜରେ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ।
ଅନ୍ତର୍ଭୂମୌ ନିପତତି ପୁନରୂର୍ଧ୍ଵଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠତେ। ପୁନସ୍ତିର୍ଯକ୍ ପ୍ରଯାତ୍ଯାଶୁ ପୁନରପ୍ସୁ ନିମଜ୍ଜତି
ସେହି ନଗରଟିଏ କେବେ ଭୂମି ଭିତରକୁ ଡୁବିଯାଉଥିଲା, ପୁଣି ଉପରକୁ ଉଠୁଥିଲା, ତେଜରେ କେବେ ଦକ୍ଷିଣ, କେବେ ବାମକୁ ଚଳିଯାଉଥିଲା, ଆଉ ପୁଣି ଜଳରେ ଡୁବିଯାଉଥିଲା।
ଅମରାଵତିସଂକାଶଂ ତତ୍ପୁରଂ କାମଗଂ ମହତ୍। ଅହମସ୍ତ୍ରୈର୍ବହୁଵିଧୈଃ ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣାଂ ପରଂତପ
ଅମରାବତୀ ସମାନ ବଡ଼ ଏହି ଇଚ୍ଛାମୂଳକ ନଗରକୁ ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲି।
ତତୋଽହଂ ଶରଜାଲେନ ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରନୁଦିତେନ ଚ। ଵ୍ଯଗୃହ୍ଣାଂ ସହ ଦୈତେଯୈସ୍ତତ୍ପୁରଂ ପୁରୁଷର୍ଷଭ
ତାପରେ, ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଦେତ୍ୟମାନେ ସହିତ ଏହି ନଗରକୁ ଅନେକ ବାଣ ଓ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରର ବର୍ଷା କରି ଘେରି ରଖିଥିଲି।
ଵିକ୍ଷତ ଚାଯସୈର୍ବାଣୈର୍ମତ୍ପ୍ରଯୁକ୍ତୈରଜିହ୍ମଗୈଃ। ମହୀମଭ୍ଯପତଦ୍ରାଜନ୍ପ୍ରଭଗ୍ନଂ ପୁରମାସୁରମ୍
ମୋ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ସିଧା ଲୋହାର ବାଣରେ ଆସୁର ନଗର ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା, ହେ ରାଜା।
ତେ ଵଧ୍ଯମାନା ମଦ୍ବାଣୈର୍ଵଜ୍ରଵେଗୈରଯସ୍ମଯୈଃ। ପର୍ଯଭ୍ରମନ୍ତ ଵୈ ରାଜନ୍ନସୁରାଃ କାଲଚୋଦିତାଃ
ମୋର ବଜ୍ର ସମ ତେଜସ୍ୱୀ ଲୋହାର ବାଣରେ ଆସୁରମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ନିଜ ଭାଗ୍ୟରେ ଚଳିତ, ଏଦିଗୁଡ଼ିକୁ ସେଦିଗୁଡ଼ିକୁ ଭୂମିରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ହେ ରାଜା।
ତତୋ ମାତଲିରାରୁହ୍ଯପୁରସ୍ତାନ୍ନିପତନ୍ନିଵ। ମହୀମଵାତରତ୍କ୍ଷିପ୍ରଂ ରଥେନାଦିତ୍ଯଵର୍ଚସା
ତାପରେ ମାତଳି ସାମ୍ନାରୁ ଆସୁଥିବା ପରି ଦେଖାଦେଲେ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ତେଜ ରଥକୁ ଖୁବ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ଭୂମିରେ ନେଇଆସିଲେ।
ତତୋ ରଥସହସ୍ରାଣି ଷଷ୍ଟିସ୍ତେଷାମମର୍ଷିଣାମ୍। ଯୁଯୁତ୍ସୂନାଂ ମଯା ସାର୍ଧଂ ପର୍ଯଵର୍ତନ୍ତ ଭାରତ। ତାନ୍ଯହଂ ନିଶିତୈର୍ବାଣୈର୍ଵ୍ଯଧମଂ ଗାର୍ଧ୍ରରାଜିତୈଃ
ତାପରେ, ହେ ଭାରତ, ମୋ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା କ୍ରୋଧିତ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କର ସଠି ହଜାର ରଥ ଫେରିଗଲା; ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ, ଗୃଧ୍ରରାଜର ପଙ୍ଖ ଲାଗିଥିବା ବାଣରେ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲି।