ଵର୍ତମାନେ ତଥା ଯୁଦ୍ଧେ ନିଵାତକଵଚାନ୍ତକେ। ନାପଶ୍ଯଂ ସହସା ସର୍ଵାନ୍ଦାନଵାନ୍ମାଯଯା ଵୃତାନ୍
ଏପରି ନିବାତକବଚମାନେଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ହଠାତ୍ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲିନି, କାରଣ ସେମାନେ ମାୟାରେ ଲୁଚିଯାଇଥିଲେ।
ଅଦୃଶ୍ଯମାନାସ୍ତେ ଦୈତ୍ଯା ଯୋଧଯନ୍ତି ସ୍ମ ମାଯଯା। ଅଦୃଶ୍ଯନାସ୍ତ୍ରଵୀର୍ଯେଣ ତାନପ୍ଯହମଯୋଧଯମ୍
ସେଇ ଅଦୃଶ୍ୟ ଦେହର ଦୈତ୍ୟମାନେ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ମୋ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ; ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ସେମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲି।
ଗାଣ୍ଡୀଵମୁକ୍ତା ଵିଶିଖାଃ ସମ୍ଯଗସ୍ତ୍ରପ୍ରଚୋଦିତାଃ। ଅଚ୍ଛିନ୍ଦନ୍ନୁତ୍ତମାଙ୍ଗାନି ଯତ୍ରଯତ୍ର ସ୍ମ ତେଽଭଵନ୍
ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ବାଣମାନେ, ଅସ୍ତ୍ରର ପ୍ରଭାବରେ, ସେମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଉଥିଲେ।
ତତୋ ନିଵାତକଵଚା ଵଧ୍ଯମାନା ମଯା ଯୁଧି। ସଂହୃତ୍ଯ ରମାଯାଂ ସହସା ପ୍ରାଵିଶନ୍ପୁରମାତ୍ମନଃ
ତାପରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ସେମାନେଙ୍କୁ ମାରୁଥିବାବେଳେ, ନିବାତକବଚମାନେ ହଠାତ୍ ଭୂମି ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ନିଜ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ହଟିଗଲେ।
ଵ୍ଯପଯାତେଷୁ ଦୈତ୍ଯେଷୁ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତେ ଚ ଦର୍ଶନେ। ଅପଶ୍ଯଂ ଦାନଵାଂସ୍ତତ୍ର ହତାଞ୍ଶତସହସ୍ରଶଃ
ଦୈତ୍ୟମାନେ ହଟିଯିବା ପରେ ଏବଂ ଦୃଶ୍ୟ ଫେରିଆସିବାବେଳେ, ସେଠାରେ ମୁଁ ଶତଶଃ ହଜାରେ ହତ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିଲି।
ଵିନିଷ୍ପିଷ୍ଟାନି ତତ୍ରୈଷାଂ ଶସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯାଭରଣାନି ଚ। ଶତଶଃ ସ୍ମ ପ୍ରଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଗାତ୍ରାଣି କଵଚାନି ଚ
ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଆଭୂଷଣ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା, ଶତଶଃ ଦେହ ଓ କବଚ ଛିଟିଯାଇଥିଲା।
ହଯାନାଂ ନାନ୍ତରଂ ହ୍ଯାସୀତ୍ପଦାଦ୍ଵିଚଲିତୁଂ ପଦମ୍। ଉତ୍ପତ୍ଯ ସହସା ତସ୍ଥୁରନ୍ତରିକ୍ଷଗମାସ୍ତତଃ
ଘୋଡ଼ାମାନେ ପାଇଁ ଏକ ପଦ ଚାଲିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଜାଏଗା ଥିଲାନି; ହଠାତ୍ ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶରେ ଚଳିତିଲେ ସେମାନେ ଉଡ଼ି ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ତତୋ ନିଵାତକଵଚା ଵ୍ଯୋମ ସଂଛାଦ୍ଯ କେଵଲମ୍। ଅଦୃଶ୍ଯା ହ୍ଯଭ୍ଯଵର୍ତନ୍ତ ଵିସୃଜନ୍ତଃ ଶିଲୋଚ୍ଚଯାନ୍
ତାପରେ ନିବାତକବଚମାନେ ଆକାଶକୁ ଢାଙ୍କି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ ଏବଂ ବଡ଼ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଛାଡ଼ି ଆଗେଇ ଆସିଲେ।
ଅନ୍ତର୍ଭୂମିଗତାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ହଯାନାଂ ଚରଣାନଥ। ଵ୍ଯଗୃହ୍ଣନ୍ଦାନଵା ଘୋରା ରଥଚକ୍ରେ ଚ ଭାରତ
ଭୂମି ତଳରୁ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କର ପାଦ ଧରି ନେଲେ, ଓ ଭାରତ, ସେମାନେ ରଥର ଚକାକୁ ମଧ୍ୟ ଚିପିଲେ।
ଵିନିଗୃହ୍ଯ ହଯାଂଶ୍ଚାନ୍ଯେ ରଥଂ ଚ ମମ ଯୁଧ୍ଯତଃ। ସର୍ଵତୋ ମାମଵିଧ୍ଯନ୍ତ ସରଥଂ ଧରଣୀଧରୈଃ
ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାବେଳେ, ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ମୋ ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥକୁ ବାନ୍ଧି ଦେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ପାହାଡ଼ ଫିଙ୍ଗି ମୋତେ ଓ ମୋ ରଥକୁ ଆଘାତ କରିଲେ।
ପର୍ଵତୈରୁପଚୀଯଦ୍ଭିଃ ପତଦ୍ଭିଶ୍ଚ ତଥାଽପରୈଃ। ସ ଦେଶୋ ଯତ୍ରଵର୍ତାମି ଗୁହେଵ ସମପଦ୍ଯତ
ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ଏକଠି ହେଉଥିଲେ ଓ କିଛି ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ମୁଁ ଯେଉଁଠାରେ ଦଢ଼ି ଥିଲି, ସେଠା ଗୁହା ପରି ହେଇଗଲା।
ପର୍ଵତୈଶ୍ଚାଦ୍ଯମାନୋଽହଂ ନିଗୃହୀତୈଶ୍ଚ ଵାଜିଭିଃ। ଅଗଚ୍ଛଂ ପରମାମାର୍ତିଂ ମାତଲିସ୍ତଦଲକ୍ଷଯତ୍
ପାହାଡ଼ରେ ଚିପିଯିବା ଓ ଘୋଡ଼ାମାନେ ବାନ୍ଧାଯିବାରେ, ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟରେ ପଡ଼ିଲି, ଏହି ଦୁଃଖ ମାତଳି ଦେଖିଲେ।
ଲକ୍ଷଯିତ୍ଵା ଚ ମାଂ ଭୀତମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍। ଆର୍ଜୁନାର୍ଜୁନ ମା ଭୈସ୍ତ୍ଵଂ ଵଜ୍ରମସ୍ତ୍ରମୁଦୀରଯ
ମୋତେ ଭୟଭୀତ ଦେଖି, ସେ କହିଲେ: 'ଅର୍ଜୁନ, ଅର୍ଜୁନ, ତୁମେ ଭୟ କରନି—ବଜ୍ରାସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କର।'
ତତୋଽହଂ ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଜ୍ରମୁଦୀରଯମ୍। ଦେଵରାଜସ୍ ଦଯିତଂ ଵଜ୍ରମସ୍ତ୍ରଂ ନରାଧିପ
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ବଜ୍ରାସ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲି, ରାଜା।
ଅଚଲଂ ସ୍ଥାନମାସାଦ୍ଯ ଗାଣ୍ଡୀଵମନୁମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଚ। ଅମୁଞ୍ଚଂ ଵଜ୍ରସଂସ୍ପର୍ଶାନାଯତାନ୍ନିଶିତାଞ୍ସରାନ୍
ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ଗାଣ୍ଡୀବକୁ ନମସ୍କାର କରି, ମୁଁ ବଜ୍ରର ଶକ୍ତି ଥିବା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲି।
ତତୋ ମାଯାଶ୍ ତାଃ ସର୍ଵା ନିଵାତକଵଚାଂଶ୍ଚ ତାନ୍। ତେ ଵଜ୍ରଚୋଦିତା ବାଣା ଵଜ୍ରଭୂତାଃ ରସମାଵିଶନ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ମାୟା ଓ ନିବାତକବଚ ଦାନବମାନେ, ବଜ୍ର ଶକ୍ତି ଥିବା ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ତେ ଵଜ୍ରଵେଗଵିହତା ଦାନଵାଃ ପର୍ଵତୋପମାଃ। ଇତରେତରମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ନ୍ଯପତନ୍ପୃଥିଵୀତଲେ
ବଜ୍ରର ତୀବ୍ର ଆଘାତରେ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ସେଇ ଦାନବମାନେ ଏକାଅପରକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଅନ୍ତର୍ଭୂମୌ ଚ ଯେଽଗୃହ୍ଣନ୍ଦାନଵା ରଥଵାଜିନଃ। ଅନୁପ୍ରଵିଶ୍ଯ ତାନ୍ଵାଣାଃ ପ୍ରାହିଣ୍ଵନ୍ଯମସାଦନମ୍
ଯେଉଁ ଦାନବମାନେ ଭୂମି ତଳରେ ରଥ ଓ ଘୋଡ଼ାକୁ ଧରିଥିଲେ, ବାଣମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କରି ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଲେ।
ହତୈର୍ନିଵାତକଵଚୈର୍ନିରସ୍ତୈଃ ପର୍ଵତୋପମୈଃ। ସମାଚ୍ଛାଦ୍ଯତ ଦେଶଃ ସ ଵିକୀର୍ଣୈରିଵ ପର୍ଵତୈଃ
ନିବାତକବଚ ଦାନବମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି, ପାହାଡ଼ ପରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ରହିଲେ, ସେଠା ସ୍ଥାନଟି ପାହାଡ଼ରେ ଢାକାଯିବା ପରି ଦେଖାଯିଲା।
ନ ହଯାନାଂ କ୍ଷତିଃ କାଚିନ୍ନ ରଥସ୍ ନ ମାତଲେଃ। ମମ ଚାଦୃଶ୍ଯତ ତଦା ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍
ସେ ସମୟରେ ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ମାତଳି କିମ୍ବା ମୋ ଉପରେ କୌଣସି କ୍ଷତି ହେଲାନି—ଏହା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା।
ତତୋ ମାଂ ପ୍ରହସନ୍ରାଜନ୍ମାତଲିଃ ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ। ନୈତଦର୍ଜୁନ ଦେଵେଷୁ ତ୍ଵଯି ଵୀର୍ଯଂ ଯଦୀକ୍ଷ୍ଯତେ
ତାପରେ, ହସି, ମାତଳି କହିଲେ: 'ଅର୍ଜୁନ, ତୁମେ ଯେପରି ଶୌର୍ୟ ଦେଖାଇଲ, ସେପରି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ନାହାନ୍ତି।'
ହତେଷ୍ଵସୁରସଙ୍ଘେଷୁ ଦାରାସ୍ତେଷାଂ ତୁ ସର୍ଵଶଃ। ପ୍ରାକ୍ରୋଶନ୍ନଗରେ ତସ୍ମିନ୍ଯଥା ଶରଦି ଲକ୍ଷ୍ମଣାଃ
ଯେତେବେଳେ ଦାନବମାନଙ୍କର ସମୂହ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ସେମାନଙ୍କର ଜଣାନୀମାନେ ସେଇ ସହରରେ ଶରଦକାଳରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣା ପରି କାନ୍ଦିଲେ।
ତତୋ ମାତଲିନା ସାର୍ଧମହଂ ତତ୍ପୁରମଭ୍ଯଯାମ୍। ତ୍ରାସଯନ୍ରଥଘୋଷେଣ ନିଵାତକଵଚସ୍ତ୍ରିଯଃ
ତାପରେ ମୁଁ ମାତଳି ସହିତ ସେଇ ପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲି, ରଥର ଗର୍ଜନରେ ନିବାତକବଚ ଜଣାନୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦଶସାହସ୍ରାନ୍ମଯୂରସଦୃଶାନ୍ହଯାନ୍। ରଥଂ ଚ ରଵିସଂକାଶଂ ପ୍ରାଦ୍ରଵନ୍ଗଣଶଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ
ମୟୂର ପରି ଦଶ ହଜାର ଘୋଡ଼ା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥକୁ ଦେଖି, ସେଇ ଜଣାନୀମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଭଗିଗଲେ।
ତାଭିରାଭରଣୈଃ ଶବ୍ଦସ୍ତ୍ରାସିତାଭିଃ ସମୀରିତଃ। ଶିଲାନାମିଵ ଶୈଲେଷୁ ପତନ୍ତୀନାମଭୂତ୍ତଦା
ଭୟରେ କମ୍ପିଥିବା ସେମାନଙ୍କର ଗହଣାର ଶବ୍ଦ, ପାହାଡ଼ରେ ପଡ଼ୁଥିବା ପଥରର ଗୁଞ୍ଜନ ପରି ଶୁଣାଗଲା।
ଵିତ୍ରସ୍ତା ଦୈତ୍ଯନାର୍ଯସ୍ତାଃ ସ୍ଵାନି ଵେଶ୍ମାନ୍ଯଥାଵିଶନ୍। ବହୁରତ୍ନଵିଚିତ୍ରାଣି ଶାତକୁମ୍ଭମଯାନି ଚ
ଭୟଭୀତ ଦାଇତ୍ୟ ଜଣାନୀମାନେ, ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଓ ସୁନାରେ ତିଆରି ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତଦଦ୍ଭୁତାକାରମହଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନଗରମୁତ୍ତମମ୍। ଵିଶିଷ୍ଟଂ ଦେଵନଗରାଦପୃଚ୍ଛଂ ମାତଲିଂ ତତଃ
ସେଇ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନଗରକୁ ଦେଖି, ଯାହା ଦେବତାମାନଙ୍କର ନଗରଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ, ମୁଁ ତାପରେ ମାତଳିଙ୍କୁ ପଚାରିଲି।
ଇଦମେଵଂଵିଧଂ କସ୍ମାଦ୍ଦେଵତା ନ ଵିଶନ୍ତ୍ଯୁତ। ପୁରଂଦରପୁରାଦ୍ଧୀଦଂ ଵିଶିଷ୍ଟମିତି ଲକ୍ଷଯେ
ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନଗରକୁ ଦେବତାମାନେ କାହିଁକି ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତିନାହିଁ? ମୁଁ ଦେଖୁଛି ଏହା ପୁରନ୍ଦରଙ୍କର ନଗରଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଆସୀଦିଦଂ ପୁରା ପାର୍ଥ ଦେଵରାଜସ୍ଯ ନଃ ପୁରମ୍। ତତୋ ନିଵାତକଵଚୈରିତଃ ପ୍ରଚ୍ଯାଵିତାଃ ସୁରାଃ
ହେ ପାର୍ଥ, ଏହା ପୂର୍ବେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜାଙ୍କର ନଗର ଥିଲା; କିନ୍ତୁ ପରେ ନିବାତକବଚମାନେ ଏଠାରୁ ଦେବତାମାନୋଁକୁ ହଟାଇଦେଲେ।
ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ମହତ୍ତୀଵ୍ରଂ ପ୍ରସାଦ୍ଯ ଚ ପିତାମହମ୍। ଇଦଂ ଵୃତଂ ନିଵାସାଯ ଦେଵେଭ୍ଯଶ୍ଚାଭଯଂ ଯୁଧି
ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରି, ପିତାମହଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ନିଜ ନିବାସ ଭାବେ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନଙ୍କଠାରୁ ନିଜେମାନେ ପାଇଁ ନିରାପତ୍ତା ଭିକ୍ଷା କଲେ।