ଏତେ ମଯା ମହାଘୋରଃ ସଂଗ୍ରାମାଃ ପର୍ଯୁପାସିତାଃ। ନ ଚାପି ଵିଗତଜ୍ଞାନୋ ଭୂତପୂର୍ଵୋସ୍ମି ପାଣ୍ଡଵ
ହେ ପାଣ୍ଡବ, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ବଡ଼ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିଛି, କିନ୍ତୁ ମୋର ଜ୍ଞାନ କେବେ ହରାଇନି, ଏବଂ ମୁଁ କେବେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ହାରିନି।
ପିତାମହେନ ସଂହାରଃ ପ୍ରଜାନାଂ ଵିହିତୋ ଧ୍ରୁଵମ୍। ନ ହି ଯୁଦ୍ଧମିଦଂ ଯୁକ୍ତମନ୍ଯତ୍ର ଜଗତଃ କ୍ଷଯାତ୍
ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ବିନାଶ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପିତାମହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, କାରଣ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଏପରି ହେଉଛି ଯାହା ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସମୟରେ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସଂସ୍ତଭ୍ଯାତ୍ମାନମାତ୍ମନା। ମୋହଯିଷ୍ଯନ୍ଦାନଵାନାମହଂ ମାଯାବଲଂ ମହତ୍
ସେଇ କଥା ଶୁଣି ମୁଁ ମୋ ମନକୁ ଦୃଢ଼ କଲି, ଏବଂ ମୋର ବଡ଼ ମାୟାଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲି।
ଅବ୍ରୁଵଂ ମାତଲିଂ ଭୀତଂ ପଶ୍ଯ ମେ ବୁଜଯୋର୍ବଲମ୍। ଅସ୍ତ୍ରାଣାଂ ଚ ପ୍ରଭାଵଂ ଵୈ ଧନୁଷୋ ଗାଣ୍ଡିଵସ୍ଯ ଚ
ଭୟଭୀତ ମାତଳିଙ୍କୁ ମୁଁ କହିଲି: 'ମୋର ବାହୁର ଶକ୍ତି, ମୋର ଅସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଏବଂ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷର ଶକ୍ତି ଦେଖ।'
ଅଦ୍ଯାସ୍ତ୍ରମାଯଯୈତୈଷାଂ ମାଯାମେତାଂ ସୁଦାରୁଣାମ୍। ଵିନିହନ୍ମି ତମଶ୍ଚୋଗ୍ରଂ ମା ଭୈଃ ସୂତ ସ୍ତିରୋ ଭଵ
ଆଜି ମୁଁ ମୋର ଅସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଦାନବମାନେଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ମାୟାକୁ ନଶ୍ଚିନ୍ନ କରିଦେବି, ଏହି ଘନ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଦେବି। ଭୟ କରନି, ସାରଥି, ଦୃଢ଼ ରୁହ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵାହମସୃଜମସ୍ତ୍ରମାଯାଂ ନରାଧିପ। ମୋହନୀଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ହିତାଯ ତ୍ରିଦିଵୌକସାମ୍
ଏପରି କହି, ରାଜା, ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିବା ପାଇଁ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ ମୋର ମହାମାୟା ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲି।
ପୀଡ୍ଯମାନାସୁ ମାଯାସୁ ତାସୁ ତାସ୍ଵସୁରୋତ୍ତମାଃ। ପୁନର୍ବହୁଵିଧା ମାଯାଃ ପ୍ରାକୁର୍ଵନ୍ନମିତୌଜସଃ
ସେଇ ମାୟାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦବାଯାଉଥିବା ବେଳେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କର ଅଦମ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ପୁଣି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମାୟା ତିଆରି କଲେ।
ପୁନଃ ପ୍ରକାଶମଭଵତ୍ତମସା ଗ୍ରସ୍ଯତେ ପୁନଃ। ଭଵତ୍ଯଦର୍ଶନୋ ଲୋକଃ ପୁନରପ୍ସୁ ନିମଜ୍ଜତି
ପୁଣି ଆଲୋକ ହେଲା, ପୁଣି ଅନ୍ଧକାର ସବୁକୁ ଢାଙ୍କି ଦେଲା; ସଂସାର ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା, ପୁଣି ପାଣିରେ ବିଲୀନ ହେଲା।
ସୁସଂଗୃହୀତୈର୍ହରିଭିଃ ପ୍ରକାଶେ ସତି ମାତଲିଃ। ଵ୍ଯଚରତ୍ସ୍ଯନ୍ଦନାଗ୍ର୍ଯେଣ ସଂଗ୍ରାମେ ରୋମହର୍ଷଣେ
ଆଲୋକ ଫେରିଆସିଲାବେଳେ, ମାତଳି ଭଲଭାବେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ନେଇ, ଉତ୍ତମ ରଥରେ ସେଇ କମ୍ପନକର ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଗଲେ।
ତତଃ ପର୍ଯପତନ୍ନୁଗ୍ରା ନିଵାତକଵଚା ମଯି। ତାନହଂ ଵିଵରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରାହଣ୍ଵଂ ଯମସାଦନମ୍
ତାପରେ ଭୟଙ୍କର ନିବାତକବଚମାନେ ମୋ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ମୁଁ ଏକ ଅବସର ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରହାର କରି, ଯମଙ୍କର ଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଲି।
ଵର୍ତମାନେ ତଥା ଯୁଦ୍ଧେ ନିଵାତକଵଚାନ୍ତକେ। ନାପଶ୍ଯଂ ସହସା ସର୍ଵାନ୍ଦାନଵାନ୍ମାଯଯା ଵୃତାନ୍
ଏପରି ନିବାତକବଚମାନେଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ହଠାତ୍ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲିନି, କାରଣ ସେମାନେ ମାୟାରେ ଲୁଚିଯାଇଥିଲେ।
ଅଦୃଶ୍ଯମାନାସ୍ତେ ଦୈତ୍ଯା ଯୋଧଯନ୍ତି ସ୍ମ ମାଯଯା। ଅଦୃଶ୍ଯନାସ୍ତ୍ରଵୀର୍ଯେଣ ତାନପ୍ଯହମଯୋଧଯମ୍
ସେଇ ଅଦୃଶ୍ୟ ଦେହର ଦୈତ୍ୟମାନେ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ମୋ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ; ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ସେମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲି।
ଗାଣ୍ଡୀଵମୁକ୍ତା ଵିଶିଖାଃ ସମ୍ଯଗସ୍ତ୍ରପ୍ରଚୋଦିତାଃ। ଅଚ୍ଛିନ୍ଦନ୍ନୁତ୍ତମାଙ୍ଗାନି ଯତ୍ରଯତ୍ର ସ୍ମ ତେଽଭଵନ୍
ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ବାଣମାନେ, ଅସ୍ତ୍ରର ପ୍ରଭାବରେ, ସେମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଉଥିଲେ।
ତତୋ ନିଵାତକଵଚା ଵଧ୍ଯମାନା ମଯା ଯୁଧି। ସଂହୃତ୍ଯ ରମାଯାଂ ସହସା ପ୍ରାଵିଶନ୍ପୁରମାତ୍ମନଃ
ତାପରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ସେମାନେଙ୍କୁ ମାରୁଥିବାବେଳେ, ନିବାତକବଚମାନେ ହଠାତ୍ ଭୂମି ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ନିଜ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ହଟିଗଲେ।
ଵ୍ଯପଯାତେଷୁ ଦୈତ୍ଯେଷୁ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତେ ଚ ଦର୍ଶନେ। ଅପଶ୍ଯଂ ଦାନଵାଂସ୍ତତ୍ର ହତାଞ୍ଶତସହସ୍ରଶଃ
ଦୈତ୍ୟମାନେ ହଟିଯିବା ପରେ ଏବଂ ଦୃଶ୍ୟ ଫେରିଆସିବାବେଳେ, ସେଠାରେ ମୁଁ ଶତଶଃ ହଜାରେ ହତ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିଲି।
ଵିନିଷ୍ପିଷ୍ଟାନି ତତ୍ରୈଷାଂ ଶସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯାଭରଣାନି ଚ। ଶତଶଃ ସ୍ମ ପ୍ରଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଗାତ୍ରାଣି କଵଚାନି ଚ
ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଆଭୂଷଣ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା, ଶତଶଃ ଦେହ ଓ କବଚ ଛିଟିଯାଇଥିଲା।
ହଯାନାଂ ନାନ୍ତରଂ ହ୍ଯାସୀତ୍ପଦାଦ୍ଵିଚଲିତୁଂ ପଦମ୍। ଉତ୍ପତ୍ଯ ସହସା ତସ୍ଥୁରନ୍ତରିକ୍ଷଗମାସ୍ତତଃ
ଘୋଡ଼ାମାନେ ପାଇଁ ଏକ ପଦ ଚାଲିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଜାଏଗା ଥିଲାନି; ହଠାତ୍ ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶରେ ଚଳିତିଲେ ସେମାନେ ଉଡ଼ି ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ତତୋ ନିଵାତକଵଚା ଵ୍ଯୋମ ସଂଛାଦ୍ଯ କେଵଲମ୍। ଅଦୃଶ୍ଯା ହ୍ଯଭ୍ଯଵର୍ତନ୍ତ ଵିସୃଜନ୍ତଃ ଶିଲୋଚ୍ଚଯାନ୍
ତାପରେ ନିବାତକବଚମାନେ ଆକାଶକୁ ଢାଙ୍କି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ ଏବଂ ବଡ଼ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଛାଡ଼ି ଆଗେଇ ଆସିଲେ।
ଅନ୍ତର୍ଭୂମିଗତାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ହଯାନାଂ ଚରଣାନଥ। ଵ୍ଯଗୃହ୍ଣନ୍ଦାନଵା ଘୋରା ରଥଚକ୍ରେ ଚ ଭାରତ
ଭୂମି ତଳରୁ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କର ପାଦ ଧରି ନେଲେ, ଓ ଭାରତ, ସେମାନେ ରଥର ଚକାକୁ ମଧ୍ୟ ଚିପିଲେ।
ଵିନିଗୃହ୍ଯ ହଯାଂଶ୍ଚାନ୍ଯେ ରଥଂ ଚ ମମ ଯୁଧ୍ଯତଃ। ସର୍ଵତୋ ମାମଵିଧ୍ଯନ୍ତ ସରଥଂ ଧରଣୀଧରୈଃ
ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାବେଳେ, ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ମୋ ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥକୁ ବାନ୍ଧି ଦେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ପାହାଡ଼ ଫିଙ୍ଗି ମୋତେ ଓ ମୋ ରଥକୁ ଆଘାତ କରିଲେ।
ପର୍ଵତୈରୁପଚୀଯଦ୍ଭିଃ ପତଦ୍ଭିଶ୍ଚ ତଥାଽପରୈଃ। ସ ଦେଶୋ ଯତ୍ରଵର୍ତାମି ଗୁହେଵ ସମପଦ୍ଯତ
ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ଏକଠି ହେଉଥିଲେ ଓ କିଛି ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ମୁଁ ଯେଉଁଠାରେ ଦଢ଼ି ଥିଲି, ସେଠା ଗୁହା ପରି ହେଇଗଲା।
ପର୍ଵତୈଶ୍ଚାଦ୍ଯମାନୋଽହଂ ନିଗୃହୀତୈଶ୍ଚ ଵାଜିଭିଃ। ଅଗଚ୍ଛଂ ପରମାମାର୍ତିଂ ମାତଲିସ୍ତଦଲକ୍ଷଯତ୍
ପାହାଡ଼ରେ ଚିପିଯିବା ଓ ଘୋଡ଼ାମାନେ ବାନ୍ଧାଯିବାରେ, ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟରେ ପଡ଼ିଲି, ଏହି ଦୁଃଖ ମାତଳି ଦେଖିଲେ।
ଲକ୍ଷଯିତ୍ଵା ଚ ମାଂ ଭୀତମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍। ଆର୍ଜୁନାର୍ଜୁନ ମା ଭୈସ୍ତ୍ଵଂ ଵଜ୍ରମସ୍ତ୍ରମୁଦୀରଯ
ମୋତେ ଭୟଭୀତ ଦେଖି, ସେ କହିଲେ: 'ଅର୍ଜୁନ, ଅର୍ଜୁନ, ତୁମେ ଭୟ କରନି—ବଜ୍ରାସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କର।'
ତତୋଽହଂ ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଜ୍ରମୁଦୀରଯମ୍। ଦେଵରାଜସ୍ ଦଯିତଂ ଵଜ୍ରମସ୍ତ୍ରଂ ନରାଧିପ
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ବଜ୍ରାସ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲି, ରାଜା।
ଅଚଲଂ ସ୍ଥାନମାସାଦ୍ଯ ଗାଣ୍ଡୀଵମନୁମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଚ। ଅମୁଞ୍ଚଂ ଵଜ୍ରସଂସ୍ପର୍ଶାନାଯତାନ୍ନିଶିତାଞ୍ସରାନ୍
ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ଗାଣ୍ଡୀବକୁ ନମସ୍କାର କରି, ମୁଁ ବଜ୍ରର ଶକ୍ତି ଥିବା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲି।
ତତୋ ମାଯାଶ୍ ତାଃ ସର୍ଵା ନିଵାତକଵଚାଂଶ୍ଚ ତାନ୍। ତେ ଵଜ୍ରଚୋଦିତା ବାଣା ଵଜ୍ରଭୂତାଃ ରସମାଵିଶନ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ମାୟା ଓ ନିବାତକବଚ ଦାନବମାନେ, ବଜ୍ର ଶକ୍ତି ଥିବା ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ତେ ଵଜ୍ରଵେଗଵିହତା ଦାନଵାଃ ପର୍ଵତୋପମାଃ। ଇତରେତରମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ନ୍ଯପତନ୍ପୃଥିଵୀତଲେ
ବଜ୍ରର ତୀବ୍ର ଆଘାତରେ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ସେଇ ଦାନବମାନେ ଏକାଅପରକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଅନ୍ତର୍ଭୂମୌ ଚ ଯେଽଗୃହ୍ଣନ୍ଦାନଵା ରଥଵାଜିନଃ। ଅନୁପ୍ରଵିଶ୍ଯ ତାନ୍ଵାଣାଃ ପ୍ରାହିଣ୍ଵନ୍ଯମସାଦନମ୍
ଯେଉଁ ଦାନବମାନେ ଭୂମି ତଳରେ ରଥ ଓ ଘୋଡ଼ାକୁ ଧରିଥିଲେ, ବାଣମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କରି ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଲେ।
ହତୈର୍ନିଵାତକଵଚୈର୍ନିରସ୍ତୈଃ ପର୍ଵତୋପମୈଃ। ସମାଚ୍ଛାଦ୍ଯତ ଦେଶଃ ସ ଵିକୀର୍ଣୈରିଵ ପର୍ଵତୈଃ
ନିବାତକବଚ ଦାନବମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି, ପାହାଡ଼ ପରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ରହିଲେ, ସେଠା ସ୍ଥାନଟି ପାହାଡ଼ରେ ଢାକାଯିବା ପରି ଦେଖାଯିଲା।
ନ ହଯାନାଂ କ୍ଷତିଃ କାଚିନ୍ନ ରଥସ୍ ନ ମାତଲେଃ। ମମ ଚାଦୃଶ୍ଯତ ତଦା ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍
ସେ ସମୟରେ ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ମାତଳି କିମ୍ବା ମୋ ଉପରେ କୌଣସି କ୍ଷତି ହେଲାନି—ଏହା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା।