ତତୋଽହମଗ୍ନିଂ ଵ୍ଯଧମଂ ସଲିଲାସ୍ତ୍ରେଣ ସର୍ଵଶଃ। ଶୈଲେନ ଚ ମହାସ୍ତ୍ରେଣ ଵାଯୋରଵେଗମଧାରଯମ୍
ତାପରେ ମୁଁ ପାଣି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଗ୍ନିକୁ ନିବାଇଦେଲି, ଏବଂ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବାୟୁର ତୀବ୍ର ଗତିକୁ ରୋକିଦେଲି।
ତସ୍ଯାଂ ପ୍ରତିହତାଯାଂ ତେ ଦାନଵା ଯୁଦ୍ଧଦୁର୍ମଦାଃ। ପ୍ରାକୁର୍ଵନ୍ଵିଵିଧାଂ ମାଯାଂ ଯୌଗପଦ୍ଯେନ ଭାରତ
ଏହା ମଧ୍ୟ ରୋକାଯିବା ପରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମତିହାରା ଦାନବମାନେ ଏକାସାଥିରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମାୟା ଦେଖାଇଲେ, ହେ ଭାରତ।
ତତୋ ଵର୍ଷଂ ପ୍ରାଦୁରଭୂତ୍ସୁମହଦ୍ରୋମହର୍ଷଣମ୍। ଅସ୍ତ୍ରାଣାଂ ଘୋରରୂପାଣାମଗ୍ନେର୍ଵାଯୋସ୍ତଥାଽଶ୍ମନାମ୍
ତାପରେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ରୋମାଞ୍ଚକାରୀ ଅସ୍ତ୍ର, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଓ ପାଥରର ବଡ଼ ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ସା ତୁ ମାଯାମଯୀ ଵୃଷ୍ଟିଃ ପୀଡଯାମାସ ମାଂ ଯୁଧି। ଅଥ ଘୋରଂ ତମସ୍ତୀଵ୍ରଂ ପ୍ରାଦୁରାସୀତ୍ସମନ୍ତତଃ
ସେଇ ମାୟାମୟ ବର୍ଷା ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋତେ ଅତି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଲା; ତାପରେ ଚାରିପାଖରେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଗଭୀର ଅନ୍ଧାରି ଛାଇଗଲା।
ତମସା ସଂଵୃତେଲୋକେ ଘୋରେଣ ପରୁଷେଣ ଚ। ହରଯୋ ଵିମୁଖାଶ୍ଚାସନ୍ପ୍ରାସ୍ଖଲଚ୍ଚାପି ମାତଲିଃ
ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ କଠୋର ଅନ୍ଧାରରେ ଢାକିଯିବାରୁ, ଘୋଡ଼ାମାନେ ଦିଗ୍ଭ୍ରମିତ ହେଲେ ଏବଂ ମାତଲି ମଧ୍ୟ ପଡ଼ିଗଲେ।
ହସ୍ତାଦ୍ଧିରଣ୍ମଯଶ୍ଚାସ୍ଯ ପ୍ରତୋଦଃ ପ୍ରାପତଦ୍ଭୁଵି। ଅସକୃଚ୍ଚାହ ମାଂ ଭୀତଃ କିଂ କରିଷ୍ଯାଵ ଇତ୍ଯପି
ତାଙ୍କର ସୁନାର ପ୍ରୋତା ହାତରୁ ଗଡ଼ି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା; ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସେ ବାରମ୍ବାର ମୋତେ ପଚାରିଲେ, 'ଏବେ ଆମେ କଣ କରିବୁ?'
ମାଂ ଚ ଭୀରାଵିଶତ୍ତୀଵ୍ରା ତସ୍ମିନ୍ଵିଗତଚେତସି। ସ ଚ ମାଂ ଵିଗତଜ୍ଞାନଃ ସଂତ୍ରସ୍ତମିଦମବ୍ରଵୀତ୍
ସେଇ ସମୟରେ, ମୋ ମନ ଅଚେତନ ହେବା ସହ ବଡ଼ ଭୟ ମୋତେ ଆକ୍ରମଣ କଲା; ମାତଲି ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନହୀନ ଏବଂ କମ୍ପିତ ହୋଇ ମୋତେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ସୁରାଣାମସୁରାଣାଂ ଚ ସଂଗ୍ରାମଃ ସୁମହାନଭୂତ୍। ଅମୃତାର୍ଥଂ ପୁରା ପାର୍ତ ସ ଚ ଦୃଷ୍ଟୋ ମଯାଽନଘ
ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ଅମୃତ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ, ହେ ପାର୍ଥ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ମୁଁ ଦେଖିଥିଲି, ହେ ନିର୍ମଳ।
ଶମ୍ବରସ୍ଯ ଵଧେ ଘୋରଃ ସଂଗ୍ରାମଃ ସୁମହାନଭୂତ୍। ସାରଥ୍ଯଂ ଦେଵରାଜସ୍ଯ ତତ୍ରାପି କୃତଵାନହମ୍
ଶମ୍ବରଙ୍କ ବଧ ସମୟରେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା; ସେଠାରେ ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ରଥ ଚଲାଇଥିଲି।
ତଥୈଵ ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ଵଧେ ସଂଗୃହୀତା ହଯା ମଯା। ଵୈରୋଚନେର୍ମଯା ଯୁଦ୍ଧଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ଚାପି ସୁଦାରୁଣମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ବୃତ୍ରଙ୍କ ବଧ ସମୟରେ ମୁଁ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କୁ ଧରିଥିଲି; ଏବଂ ବୈରୋଚନଙ୍କ ସହ ହୋଇଥିବା ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧକୁ ମୁଁ ଦେଖିଥିଲି।
ଏତେ ମଯା ମହାଘୋରଃ ସଂଗ୍ରାମାଃ ପର୍ଯୁପାସିତାଃ। ନ ଚାପି ଵିଗତଜ୍ଞାନୋ ଭୂତପୂର୍ଵୋସ୍ମି ପାଣ୍ଡଵ
ହେ ପାଣ୍ଡବ, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ବଡ଼ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିଛି, କିନ୍ତୁ ମୋର ଜ୍ଞାନ କେବେ ହରାଇନି, ଏବଂ ମୁଁ କେବେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ହାରିନି।
ପିତାମହେନ ସଂହାରଃ ପ୍ରଜାନାଂ ଵିହିତୋ ଧ୍ରୁଵମ୍। ନ ହି ଯୁଦ୍ଧମିଦଂ ଯୁକ୍ତମନ୍ଯତ୍ର ଜଗତଃ କ୍ଷଯାତ୍
ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ବିନାଶ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପିତାମହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, କାରଣ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଏପରି ହେଉଛି ଯାହା ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସମୟରେ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସଂସ୍ତଭ୍ଯାତ୍ମାନମାତ୍ମନା। ମୋହଯିଷ୍ଯନ୍ଦାନଵାନାମହଂ ମାଯାବଲଂ ମହତ୍
ସେଇ କଥା ଶୁଣି ମୁଁ ମୋ ମନକୁ ଦୃଢ଼ କଲି, ଏବଂ ମୋର ବଡ଼ ମାୟାଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲି।
ଅବ୍ରୁଵଂ ମାତଲିଂ ଭୀତଂ ପଶ୍ଯ ମେ ବୁଜଯୋର୍ବଲମ୍। ଅସ୍ତ୍ରାଣାଂ ଚ ପ୍ରଭାଵଂ ଵୈ ଧନୁଷୋ ଗାଣ୍ଡିଵସ୍ଯ ଚ
ଭୟଭୀତ ମାତଳିଙ୍କୁ ମୁଁ କହିଲି: 'ମୋର ବାହୁର ଶକ୍ତି, ମୋର ଅସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଏବଂ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷର ଶକ୍ତି ଦେଖ।'
ଅଦ୍ଯାସ୍ତ୍ରମାଯଯୈତୈଷାଂ ମାଯାମେତାଂ ସୁଦାରୁଣାମ୍। ଵିନିହନ୍ମି ତମଶ୍ଚୋଗ୍ରଂ ମା ଭୈଃ ସୂତ ସ୍ତିରୋ ଭଵ
ଆଜି ମୁଁ ମୋର ଅସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଦାନବମାନେଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ମାୟାକୁ ନଶ୍ଚିନ୍ନ କରିଦେବି, ଏହି ଘନ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଦେବି। ଭୟ କରନି, ସାରଥି, ଦୃଢ଼ ରୁହ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵାହମସୃଜମସ୍ତ୍ରମାଯାଂ ନରାଧିପ। ମୋହନୀଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ହିତାଯ ତ୍ରିଦିଵୌକସାମ୍
ଏପରି କହି, ରାଜା, ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିବା ପାଇଁ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ ମୋର ମହାମାୟା ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲି।
ପୀଡ୍ଯମାନାସୁ ମାଯାସୁ ତାସୁ ତାସ୍ଵସୁରୋତ୍ତମାଃ। ପୁନର୍ବହୁଵିଧା ମାଯାଃ ପ୍ରାକୁର୍ଵନ୍ନମିତୌଜସଃ
ସେଇ ମାୟାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦବାଯାଉଥିବା ବେଳେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କର ଅଦମ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ପୁଣି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମାୟା ତିଆରି କଲେ।
ପୁନଃ ପ୍ରକାଶମଭଵତ୍ତମସା ଗ୍ରସ୍ଯତେ ପୁନଃ। ଭଵତ୍ଯଦର୍ଶନୋ ଲୋକଃ ପୁନରପ୍ସୁ ନିମଜ୍ଜତି
ପୁଣି ଆଲୋକ ହେଲା, ପୁଣି ଅନ୍ଧକାର ସବୁକୁ ଢାଙ୍କି ଦେଲା; ସଂସାର ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା, ପୁଣି ପାଣିରେ ବିଲୀନ ହେଲା।
ସୁସଂଗୃହୀତୈର୍ହରିଭିଃ ପ୍ରକାଶେ ସତି ମାତଲିଃ। ଵ୍ଯଚରତ୍ସ୍ଯନ୍ଦନାଗ୍ର୍ଯେଣ ସଂଗ୍ରାମେ ରୋମହର୍ଷଣେ
ଆଲୋକ ଫେରିଆସିଲାବେଳେ, ମାତଳି ଭଲଭାବେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ନେଇ, ଉତ୍ତମ ରଥରେ ସେଇ କମ୍ପନକର ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଗଲେ।
ତତଃ ପର୍ଯପତନ୍ନୁଗ୍ରା ନିଵାତକଵଚା ମଯି। ତାନହଂ ଵିଵରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରାହଣ୍ଵଂ ଯମସାଦନମ୍
ତାପରେ ଭୟଙ୍କର ନିବାତକବଚମାନେ ମୋ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ମୁଁ ଏକ ଅବସର ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରହାର କରି, ଯମଙ୍କର ଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଲି।
ଵର୍ତମାନେ ତଥା ଯୁଦ୍ଧେ ନିଵାତକଵଚାନ୍ତକେ। ନାପଶ୍ଯଂ ସହସା ସର୍ଵାନ୍ଦାନଵାନ୍ମାଯଯା ଵୃତାନ୍
ଏପରି ନିବାତକବଚମାନେଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ହଠାତ୍ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲିନି, କାରଣ ସେମାନେ ମାୟାରେ ଲୁଚିଯାଇଥିଲେ।
ଅଦୃଶ୍ଯମାନାସ୍ତେ ଦୈତ୍ଯା ଯୋଧଯନ୍ତି ସ୍ମ ମାଯଯା। ଅଦୃଶ୍ଯନାସ୍ତ୍ରଵୀର୍ଯେଣ ତାନପ୍ଯହମଯୋଧଯମ୍
ସେଇ ଅଦୃଶ୍ୟ ଦେହର ଦୈତ୍ୟମାନେ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ମୋ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ; ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ସେମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲି।
ଗାଣ୍ଡୀଵମୁକ୍ତା ଵିଶିଖାଃ ସମ୍ଯଗସ୍ତ୍ରପ୍ରଚୋଦିତାଃ। ଅଚ୍ଛିନ୍ଦନ୍ନୁତ୍ତମାଙ୍ଗାନି ଯତ୍ରଯତ୍ର ସ୍ମ ତେଽଭଵନ୍
ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ବାଣମାନେ, ଅସ୍ତ୍ରର ପ୍ରଭାବରେ, ସେମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଉଥିଲେ।
ତତୋ ନିଵାତକଵଚା ଵଧ୍ଯମାନା ମଯା ଯୁଧି। ସଂହୃତ୍ଯ ରମାଯାଂ ସହସା ପ୍ରାଵିଶନ୍ପୁରମାତ୍ମନଃ
ତାପରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ସେମାନେଙ୍କୁ ମାରୁଥିବାବେଳେ, ନିବାତକବଚମାନେ ହଠାତ୍ ଭୂମି ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ନିଜ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ହଟିଗଲେ।
ଵ୍ଯପଯାତେଷୁ ଦୈତ୍ଯେଷୁ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତେ ଚ ଦର୍ଶନେ। ଅପଶ୍ଯଂ ଦାନଵାଂସ୍ତତ୍ର ହତାଞ୍ଶତସହସ୍ରଶଃ
ଦୈତ୍ୟମାନେ ହଟିଯିବା ପରେ ଏବଂ ଦୃଶ୍ୟ ଫେରିଆସିବାବେଳେ, ସେଠାରେ ମୁଁ ଶତଶଃ ହଜାରେ ହତ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିଲି।
ଵିନିଷ୍ପିଷ୍ଟାନି ତତ୍ରୈଷାଂ ଶସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯାଭରଣାନି ଚ। ଶତଶଃ ସ୍ମ ପ୍ରଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଗାତ୍ରାଣି କଵଚାନି ଚ
ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଆଭୂଷଣ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା, ଶତଶଃ ଦେହ ଓ କବଚ ଛିଟିଯାଇଥିଲା।
ହଯାନାଂ ନାନ୍ତରଂ ହ୍ଯାସୀତ୍ପଦାଦ୍ଵିଚଲିତୁଂ ପଦମ୍। ଉତ୍ପତ୍ଯ ସହସା ତସ୍ଥୁରନ୍ତରିକ୍ଷଗମାସ୍ତତଃ
ଘୋଡ଼ାମାନେ ପାଇଁ ଏକ ପଦ ଚାଲିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଜାଏଗା ଥିଲାନି; ହଠାତ୍ ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶରେ ଚଳିତିଲେ ସେମାନେ ଉଡ଼ି ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ତତୋ ନିଵାତକଵଚା ଵ୍ଯୋମ ସଂଛାଦ୍ଯ କେଵଲମ୍। ଅଦୃଶ୍ଯା ହ୍ଯଭ୍ଯଵର୍ତନ୍ତ ଵିସୃଜନ୍ତଃ ଶିଲୋଚ୍ଚଯାନ୍
ତାପରେ ନିବାତକବଚମାନେ ଆକାଶକୁ ଢାଙ୍କି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ ଏବଂ ବଡ଼ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଛାଡ଼ି ଆଗେଇ ଆସିଲେ।
ଅନ୍ତର୍ଭୂମିଗତାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ହଯାନାଂ ଚରଣାନଥ। ଵ୍ଯଗୃହ୍ଣନ୍ଦାନଵା ଘୋରା ରଥଚକ୍ରେ ଚ ଭାରତ
ଭୂମି ତଳରୁ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କର ପାଦ ଧରି ନେଲେ, ଓ ଭାରତ, ସେମାନେ ରଥର ଚକାକୁ ମଧ୍ୟ ଚିପିଲେ।
ଵିନିଗୃହ୍ଯ ହଯାଂଶ୍ଚାନ୍ଯେ ରଥଂ ଚ ମମ ଯୁଧ୍ଯତଃ। ସର୍ଵତୋ ମାମଵିଧ୍ଯନ୍ତ ସରଥଂ ଧରଣୀଧରୈଃ
ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାବେଳେ, ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ମୋ ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥକୁ ବାନ୍ଧି ଦେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ପାହାଡ଼ ଫିଙ୍ଗି ମୋତେ ଓ ମୋ ରଥକୁ ଆଘାତ କରିଲେ।