ଶତଂ ଶତାସ୍ତେ ହରଯସ୍ତସ୍ମିନ୍ଯୁକ୍ତା ମହାରଥେ। ତଦା ମାତଲିନା ଯଥ୍ତା ଵ୍ଯଚରନ୍ନଲ୍ପକା ଇଵ
ସେ ବଡ଼ ରଥରେ ଯୋଗାଯୋଗ ଥିବା ଶତ ଘୋଡ଼ା, ମାତଳି ଚାଳିଥିବାରୁ, ଅତି କମ ଘୋଡ଼ା ଭଳି ଚାଲୁଥିଲେ।
ତେଷାଂ ଚରଣପାତେନ ରଥନେମିସ୍ଵନେନ ଚ। ମମ ବାଣନିପାତୈଶ୍ଚ ହତାସ୍ତେ ଶତଶୋଽସୁରାଃ
ସେମାନଙ୍କର ଖୁର ଚାପ, ରଥ ଚକ୍ରର ଶବ୍ଦ ଏବଂ ମୋର ବାଣର ଆଘାତରେ ଶତଶଃ ଅସୁର ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ଗତାସଵସ୍ତଥୈଵାନ୍ଯେ ଦାନଵାଃ ପାଣ୍ଡଵର୍ଷଭ। ହତସାରଥଯସ୍ତତ୍ର ଵ୍ଯକୃଷ୍ଯନ୍ତ ତୁରଂଗମୈଃ
ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ, ହେ ପାଣ୍ଡବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ, ତାଙ୍କ ରଥଚାଳକ ମୃତ୍ୟୁ ହେବାରୁ ଘୋଡ଼ାମାନେ ସେମାନେକୁ ଟାଣିନେଲେ।
ତେ ଦିଶୋ ଵିଦିଶଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରତିରୁଧ୍ଯ ପ୍ରହାରିଣଃ। ଅଭ୍ଯଘ୍ନନ୍ଵିଵିଧୈଃ ଶସ୍ତ୍ରୈସ୍ତତୋ ମେ ଵ୍ଯଥିତଂ ମନଃ
ସେ ଆକ୍ରମଣକାରୀମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଉପଦିଗ ଆଢ଼କି ନିଜେ ନିଜେ ଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ତେଣୁ ମୋର ମନ ଭୟଭିତ ହେଲା।
ତତୋଽହଂ ମାତଲେର୍ଵୀର୍ଯମଦ୍ଭୁତଂ ସମଦର୍ଶଯମ୍। ଅଶ୍ଵାଂସ୍ତଥା ଵେଗଵତୋ ଯଦଯତ୍ନାଦଧାରଯତ୍
ତାପରେ ମୁଁ ମାତଳିଙ୍କୁ ମୋର ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଲି, ସେଇ ବେଗବାନ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ କିଛି ଚେଷ୍ଟା ଛାଡ଼ି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଦେଲି।
ତତୋଽହଂ ଲଘୁଭିଶ୍ଚିତ୍ରୈରସ୍ତ୍ରୈସ୍ତାନସୁରାନ୍ରଣେ। ଚିଚ୍ଛେଦ ସାଯୁଧାନ୍ରାଜଞ୍ଛତଶୋଽଥ ସହସ୍ରଶଃ
ତାପରେ ରାଜା, ମୁଁ ହଳୁକା ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେଇ ଅସୁରମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେଉଁଠି ଶତେ ଶତେ, ହଜାରେ ହଜାରେ କାଟିଦେଲି।
ଏଵଂ ମେ ଚରତସ୍ତତ୍ର ସର୍ଵଯତ୍ନେନ ଶତ୍ରୁହନ୍। ପ୍ରୀତିମାନଭଵଦ୍ଵୀରୋ ମାତଲିଃ ଶକ୍ରସାରଥିଃ
ଏଭଳି ମୁଁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଲାଗାଇ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ମାରିବା ସମୟରେ, ଶୂର ମାତଳି, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥଚାଳକ, ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ।
ଵଧ୍ଯମାନାସ୍ତତସ୍ତୈସ୍ତୁ ହଯୈସ୍ତେନ ରଥେନ ଚ। ଅଗମନ୍ପ୍ରକ୍ଷଯଂ କେଚିନ୍ନ୍ଯଵର୍ତନ୍ତ ତଥାଽପରେ
ସେଇ ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥର ଆଘାତରେ କିଛି ଅସୁର ସେଠାରେ ମରିଗଲେ, ଆଉ କିଛି ପଛକୁ ଫେରିଗଲେ।
ସ୍ପର୍ଧମାନା ଇଵାସ୍ମାଭିର୍ନିଵାତକଵଚା ରଣେ। ଶରଵର୍ଷୈଃ ଶରାର୍ତଂ ମାଂ ମହଦ୍ଭିଃ ପ୍ରତ୍ଯଵାରଯନ୍
ନିବାତକବଚମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମ ସହିତ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରୁଥିବା ପରି, ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ବାଣ ବର୍ଷାରେ ମୋତେ ଅଟକାଇଲେ।
ଶରଵେଗୈର୍ନିହତ୍ଯାହମସ୍ତ୍ରୈଃ ଶରଵିଘାତିଭିଃ। ଜ୍ଵଲଦ୍ଭିଃ ପରମୈଃ ଶୀଘ୍ରୈସ୍ତାନଵିଧ୍ଯଂ ସହସ୍ରଶଃ
ମୁଁ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ ଦ୍ରୁତ, ଜ୍ୱଳନ୍ତି ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ହଜାରେ ଅସୁରଙ୍କୁ ମାରିଦେଲି।
ତତଃ ସଂପୀଡ୍ଯମାନାସ୍ତେ କ୍ରୋଧାଵିଷ୍ଟା ମହାସୁରାଃ। ଅପୀଡଯନ୍ମାଂ ସହିତାଃ ଶକ୍ତିଶୂଲାସିଵୃଷ୍ଟିଭିଃ
ଏହାପରେ ସେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସୁରମାନେ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସମେତିକି ମୋତେ ଶକ୍ତି, ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ତଳୱାର ବର୍ଷାରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ତତୋଽହମସ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରାଯୁଞ୍ଜଂ ଗାନ୍ଧର୍ଵଂ ନାମ ଭାରତ। ଦଯିତଂ ଦେଵରାଜସ୍ ମାଧଵଂ ନାମ ଭାରତ
ତାପରେ, ଭାରତ, ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଗାନ୍ଧର୍ବ ନାମକ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲି।
ତତଃ ଖଙ୍ଗାଂସ୍ତ୍ରିଶୂଲାଂଶ୍ଚ ତୋମରାଂଶଚ୍ ସହସ୍ରଶଃ। ଅସ୍ତ୍ରଵୀର୍ଯେଣ ଶତଧା ତୈର୍ମୁକ୍ତାନହମଚ୍ଛିଦମ୍
ତାପରେ, ସେଇ ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କ ହଜାରେ ତଳୱାର, ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ବେଣ୍ଡ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଶତ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲି।
ଛିତ୍ତ୍ଵା ପ୍ରହରଣାନ୍ଯେଷାଂ ତତସ୍ତାନପି ସର୍ଵଶଃ। ପ୍ରତ୍ଯଵିଧ୍ଯମହଂ ରୋଷାଦ୍ଦଶଭିର୍ଦଶଭିଃ ଶରୈଃ
ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରକୁ କାଟିଦେଇ, ମୁଁ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଦଶଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲି।
ଗାଣ୍ଡୀଵାଦ୍ଧି ତଦା ସଙ୍ଖ୍ଯେ ଯଥା ଭ୍ରମରପଙ୍କ୍ତଯଃ। ନିଷ୍ପତନ୍ତି ମହାବାଣାସ୍ତନ୍ମାତଲିରପୂଜଯତ୍
ସେଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋର ଗାଣ୍ଡୀବରୁ ବଡ଼ ବଡ଼ ବାଣ ମଧୁମକ୍ଷିକା ଝୁଣ୍ଡ ପରି ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲା, ଏହାକୁ ଦେଖି ମାତଳି ସମ୍ମାନ କଲେ।
ତେଷାମପି ତୁ ବାଣାସ୍ତେ ବହୁତ୍ଵାଚ୍ଛଲଭା ଇଵ। ଅଵାକିରନ୍ମାଂ ବଲଵତ୍ତାନହଂ ଵ୍ଯଧମଂ ଶରୈଃ
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ବାଣ ଏତେ ବେଶି ଥିଲା, ମୋତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ପୋତିଦେଲେ, ମୁଁ ମୋର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେକୁ ମାରିଦେଲି।
ଵଧ୍ଯମାନାସ୍ତତସ୍ତେ ତୁ ନିଵାତକଵଚାଃ ପୁନଃ। ଶରଵର୍ଷୈର୍ମହଦ୍ଭିର୍ମାଂ ସମନ୍ତାତ୍ପର୍ଯଵାରଯନ୍
ପୁଣି, ନିବାତକବଚମାନେ ମରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବଡ଼ ବଡ଼ ବାଣ ବର୍ଷାରେ ଚାରିପଟେ ମୋତେ ଘେରି ଦେଲେ।
ଶରଵେଗାନ୍ନିହତ୍ଯାହମସ୍ତ୍ରୈରସ୍ତ୍ରଵିଘାତିଭିଃ। ଜ୍ଵଲଦ୍ଭିଃ ପରମୈଃ ଶୀଘ୍ରୈସ୍ତାନଵିଧ୍ଯଂ ସହସ୍ରଶଃ
ମୁଁ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ ଦ୍ରୁତ, ଜ୍ୱଳନ୍ତି ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ହଜାରେ ଅସୁରଙ୍କୁ ମାରିଦେଲି।
ତେଷାଂ ଛିନ୍ନାନି ଗାତ୍ରାଣି ଵିସୃଜନ୍ତିସ୍ମ ଶୋଣିତମ୍। ପ୍ରାଵୃଷୀଵାଭିଵୃଷ୍ଟାନି ଶୃଙ୍ଗାଣ୍ଯଥ ଧରାଭୃତାମ୍
ତାଙ୍କ ଦେହ ଚିରିଯିବା ପରେ, ରକ୍ତ ବହିଯାଉଥିଲା, ବର୍ଷାକାଳରେ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଭଳି ଭିଜିଯାଏ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଶନିସମସ୍ପର୍ଶୈର୍ଵେଗଵଦ୍ଭିରଜିହ୍ମଗୈଃ। ମଦ୍ଵାଣୈର୍ଵଧ୍ଯମାନାସ୍ତେ ସମୁଦ୍ଵିଗ୍ରାଃ ସ୍ମ ଦାନଵାଃ
ମୋର ବେଗବାନ, ସିଧା ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଘାତ ପରି ଲାଗିଲା, ଦାନବମାନେ ଭୟ ଓ ଅସ୍ଥିର ହେଇଯିଲେ।
ଶତଧା ଭିନ୍ନଦେହାସ୍ତେ କ୍ଷୀଣପ୍ରହରଣୌଜସଃ। ତତୋ ନିଵାତକଵଚା ମାମଯୁଧ୍ଯନ୍ତ ମାଯଯା
ତାଙ୍କ ଦେହ ଶତ ଖଣ୍ଡ ହୋଇଯିବା, ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶକ୍ତି ଶେଷ ହୋଇଯିବା ପରେ, ନିବାତକବଚମାନେ ମୋ ସହିତ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ତତୋଽଶ୍ମଵର୍ଷଂ ସୁମହତ୍ପ୍ରାଦୁରାସୀତ୍ସମନ୍ତତଃ। ନଗମାତ୍ରୈଃ ଶିଲାଖଣ୍ଡୈସ୍ତନ୍ମାଂ ଦୃଢମପୀଡଯତ୍
ତାପରେ ଚାରିପଟେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଭଳି ପଥର ଖଣ୍ଡ ଝଡ଼ ଆସିଲା, ଯାହା ମୋତେ ଭଲ ଭାବେ ଦବାଇଦେଲା।
ତଦହଂ ଵଜ୍ରସଂକାଶୈଃ ଶରୈରିନଦ୍ରାସ୍ତ୍ରଚୋଦିତୈଃ। ଅଚୂର୍ଣଯଂ ଵେଗଵଦ୍ଭିଃ ଶତଧୈକୈକମାହଵେ
ତାପରେ ମୁଁ ବଜ୍ର ସମାନ କଠିନ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି ଭରିଥିବା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ, ଯୁଦ୍ଧ ମଝିରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାଥରକୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗି ଦେଲି।
ଚୂର୍ଣ୍ଯମାନେଽଶ୍ମଵର୍ଷେ ତୁ ଯାଵକଃ ସମଜାଯତ। ତତ୍ରାଶ୍ମଚୂର୍ଣା ନ୍ଯପତନ୍ପାଵକପ୍ରକରା ଇଵ
ପାଥର ବର୍ଷା ଭଙ୍ଗିଯିବା ସମୟରେ, ଚାଉଳ ଚୁଣା ପରି ଏକ ପ୍ରକାର ଧୂଳି ଉଠିଲା; ସେଠାରେ ପାଥର ଖଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ ଅଗ୍ନିର ତିନ୍ତି ପରି ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଲା।
ତତୋଽଶ୍ମଵର୍ଷେ ଵିହତେ ଜଲଵର୍ଷଂ ମହତ୍ତରମ୍। ଧାରାଭିରକ୍ଷମାତ୍ରାଭିଃ ପ୍ରାଦୁରାସୀନମମାନ୍ତିକେ
ତାପରେ ପାଥର ବର୍ଷା ରୋକାଯିବା ପରେ, ଏଠାରେ ହାତୀର ଦେହ ପରି ମୋଟ ଧାରାରେ ବଡ଼ ପାଣି ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ମୋ ନିକଟରେ ପଡ଼ୁଥିଲା।
ନଭସ ପ୍ରଚ୍ଯୁତା ଧାରାସ୍ତିଗ୍ମଵୀର୍ଯାଃ ସହସ୍ରଶଃ। ଆଵୃଣ୍ଵନ୍ସର୍ଵତୋ ଵ୍ଯୋମ ଦିଶଶ୍ଚୋପଦିଶସ୍ତଥା
ଆକାଶରୁ ହଜାର-ହଜାର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଣିର ଧାରା ଝରିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକ ସମସ୍ତ ଆକାଶ ଏବଂ ଚାରିଦିଗକୁ ଢାକି ଦେଲା।
ଧାରାଣାଂ ଚ ନିପାତେନ ଵାଯୋର୍ଵିଷ୍ଫୂର୍ଜିତେନ ଚ। ଗର୍ଜିତେନ ଚ ମେଘାନାଂ ନ ପ୍ରାଜ୍ଞାଯତ କିଂଚନ
ସେଇ ପାଣିର ଧାରା ଝରିବା, ବାୟୁର ଗର୍ଜନ ଏବଂ ମେଘର ଗଜଗଜାହଟରେ କିଛି ଦେଖିବା ବା ବୁଝିବା ସମ୍ଭବ ହେଉନଥିଲା।
ଧାରା ଦିଵି ଚ ସଂବଦ୍ଧା ଵସୁଧାଯାଂ ଚ ସର୍ଵଶଃ। ଵ୍ଯାମୋହଯନ୍ତ ମାଂ ତତ୍ରନିପତନ୍ତ୍ଯୋଽନିଶଂ ଭୁଵି
ଆକାଶ ଓ ଭୂମିରେ ସମସ୍ତଠାରେ ଏହି ପାଣି ଧାରା ଏମିତି ଲଗାତାର ଝରୁଥିଲା, ଯାହା ମୋତେ ଭ୍ରମିତ କରିଦେଲା।
ତତ୍ରୋପଦିଷ୍ଟମିନ୍ଦ୍ରେଣ ଦିଵ୍ଯମସ୍ତ୍ରଂ ଵିଶୋଷଣମ୍। ଦୀପ୍ତଂ ପ୍ରାହିଣଵଂ ଘୋରମଶୁପ୍ଯତ୍ତେନ ତଜ୍ଜଲମ୍
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ମୁଁ ଏକ ଦିବ୍ୟ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଶୋଷଣ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କରି, ସେଇ ପାଣିକୁ ଶୁଖାଇଦେଲି।
ହତେଽଶ୍ମଵର୍ଷେ ଚ ମଯା ଜଲଵର୍ଷେ ଚ ଶୋଷିତେ। ମୁମୁଚୁର୍ଦାନଵା ମାଯାମଗ୍ନିଂ ଵାଯୁଂ ଚ ଭାରତ
ମୁଁ ପାଥର ବର୍ଷା ଧ୍ୱଂସ କରି ଓ ପାଣି ବର୍ଷା ଶୁଖାଇଦେବା ପରେ, ଦାନବମାନେ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କଲେ, ହେ ଭାରତ।