ରଥଘୋଷଂ ତୁ ତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ତନଯିତ୍ନୋଗ୍ଵିମ୍ବରେ। ମନ୍ଵାନା ଦେଵରାଜଂ ମାମାଵିଗ୍ନା ଦାନଵାଽଭଵନ୍
ରଥର ଗଞ୍ଜଣି ଆକାଶରେ ବଜ୍ରପାତ ପରି ଶୁଣି, ଦାନବମାନେ ମୋତେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଭାବି ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ସର୍ଵେ ସଂଭ୍ରାନ୍ତମନସଃ ଶଗ୍ଚାପଧରାଃ ସ୍ଥିତାଃ। ତଥାଽସିଶୂଲପରଶୁଗଦାମୁସଲପାଣଯଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ମନେ ଧନୁଷ, ତଳୱାର, ଶୂଳ, ପରଶୁ, ଗଦା ଓ ମୁସଳ ହାତରେ ଧରି ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ଦଉଁଥିଲେ।
ତତୋ ଦ୍ଵାରାଣି ପିଦଧୁର୍ଦାନଵାସ୍ତ୍ରସ୍ତଚେତସଃ। ସଂଵିଧାଯ ପୁରେ ରକ୍ଷାଂ ନ ସ୍ମ କଶ୍ଚନ ଦୃଶ୍ଯତେ
ତାପରେ ଦାନବମାନେ ଭୟରେ ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକୁ ବନ୍ଦ କଲେ, ସହରର ରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଲେ, କାହାକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ।
ତତଃ ଶଙ୍ଖମୁପାଦାଯ ଦେଵଦତ୍ତଂ ମହାସ୍ଵନମ୍। ପରମାଂ ମୁଦମାଶ୍ରିତ୍ଯ ପ୍ରାଧମଂ ତଂ ଶନୈରହମ୍
ତାପରେ ମୁଁ ଦେବଦତ୍ତ ଶଂଖ ଉଠାଇ, ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରୁଥିବା, ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ତାହା ଫୁଙ୍ଗିଲି।
ସ ତୁ ଶବ୍ଦୋ ଦିଵଂ ସ୍ତବ୍ଧ୍ଵା ପ୍ରତିଶବ୍ଦମଜୀଜନତ୍। ଵିତ୍ରେସୁଶ୍ଚ ନିଲିଲ୍ଯୁଶ୍ଚ ଭୂତାନି ସୁମହାନ୍ତ୍ଯପି
ସେଇ ଶବ୍ଦ ଆକାଶକୁ ପୂରଣ କରି, ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ହେଲା; ବଡ଼ ବଡ଼ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଲୁଚିଗଲେ।
ତତୋ ନିଵାତକଵଚାଃ ସର୍ଵ ଏଵ ସମନ୍ତତଃ। ଦଂଶିତା ଵିଵିଧୈସ୍ତ୍ରାଣୈର୍ଵିଚିତ୍ରାଯୁପାଣଯଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ନିବାତକବଚମାନେ ଚାରିପାଖରୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଢାଳ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଏକଠି ହେଲେ।
ଆଯସୈଶ୍ର ମହାଶୂଲୈର୍ଗଦାଭିର୍ମୁସଲୈରପି। ପଟ୍ଟସୈଃ କରଵାଲୈଶ୍ଚ ରଥଚକ୍ରୈଶ୍ଚ ଭାରତ
ହେ ଭାରତ, ଲୋହାର ବାଣ, ଭୟଙ୍କର ଶୂଳ, ଗଦା, ମୁସଳ, ତଳୱାର, ଭାଲା ଏବଂ ରଥର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ।
ଶତଘ୍ନୀଭିର୍ଭୁଶୁଣ୍ଡୀଭିଃ ଖଙ୍ଗୈଶ୍ଚିତ୍ରୈଃ ସ୍ଵଲଂକୃତୈଃ। ପ୍ରଗୃହୀତୈର୍ଦିତେଃ ପୁତ୍ରାଃ ପ୍ରାଦୁରାସନ୍ସହସ୍ରଶଃ
ଶତଘ୍ନୀ, ଭୁଶୁଣ୍ଡି ଏବଂ ଅଳଙ୍କୃତ ତଳୱାର ନେଇ, ଦିତିଙ୍କ ପୁଅମାନେ ହଜାର ହଜାର ଭାବରେ ଦେଖାଦେଲେ।
ତତୋ ଵିଚାର୍ଯ ବହୁଶୋ ରଥମାର୍ଗେଷୁ ତାନ୍ହଯାନ୍। ପ୍ରାଚୋଦଯତ୍ସମେ ଦେଶେ ମାତଲିର୍ଭରତର୍ଷଭ
ତାପରେ, ମାତଳି ବହୁ ଭାବେ ଭାବି, ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ରଥର ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଚାଳିଦେଲେ, ହେ ଭାରତ।
ତେନ ତେଷାଂ ପ୍ରଣୁନ୍ନାନାସାଶୁତ୍ଵାଚ୍ଛୀଘ୍ରଗାମିନାମ୍। ନାନ୍ଵପଶ୍ଯତ୍ତଦା କଶ୍ରିତ୍ତନ୍ମେଽଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍
ମାତଳି ଚାଳିଥିବା ସେ ତୀବ୍ର ଗତିର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଏମିତି ଦ୍ରୁତ ଚାଲିଲେ ଯେ, ସେ ସମୟରେ କେହି ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ; ମୋ ପାଇଁ ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗିଲା।
ତତସ୍ତେ ଦାନଵାସ୍ତତ୍ରଯୋଧଵାତାନ୍ଯନେକଶଃ। ଵିକୃତସ୍ଵରରୂପାଣି ଭୃଶଂ ସର୍ଵାଣ୍ଯଚୋଦଯନ୍
ତାପରେ, ସେଠାରେ ଅନେକ ଦାନବମାନେ ଭୟଙ୍କର ସ୍ୱର ଏବଂ ରୂପ ବଦଳାଇ, ଯୁଦ୍ଧର ତୀବ୍ର ବାତାସ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତେନ ଶବ୍ଦେନ ସହସା ସମୁଦ୍ରେ ପର୍ଵତୋପମାଃ। ଆପ୍ଲଵନ୍ତ ଗତୈଃ ସତ୍ଵୈର୍ମତ୍ସ୍ଯାଃ ଶତସହସ୍ରଶଃ
ସେ ହଠାତ୍ ଶବ୍ଦରେ, ପାହାଡ଼ ସମାନ ବଡ଼ ବଡ଼ ମାଛ ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ ଭୟରେ ସମୁଦ୍ରରେ ଉଫାଲିପଡ଼ିଲେ।
ତତୋ ନିଵାତକଵଚାଃ ସର୍ଵେଵେଗେନ ଭାରତ। ଅଭ୍ଯଦ୍ରଵନ୍ମାଂ ସହିତାଃ ପ୍ରଗୃହୀତାଯୁଧା ରଣେ
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ନିବାତକବଚମାନେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଯୁଦ୍ଧ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଏକାଠି ମୋତେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ହେ ଭାରତ।
ଆଚ୍ଛାଦ୍ଯ ରଥପନ୍ଥାନମୁତ୍କ୍ରୋଶନ୍ତୋ ମହାରଥାଃ। ଅଵୃତ୍ଯ ସର୍ଵତସ୍ତେ ମାଂ ଶରଵର୍ଷୈରଵାକିରନ୍
ସେ ଶୂରମାନେ ଚିତ୍କାର କରି ମୋ ରଥର ପଥକୁ ଆଢ଼କି ଦେଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ମୋତେ ତୀର ବର୍ଷା କରିଲେ।
ତତୋଽପରେ ମହାଵୀର୍ଯାଃ ଶୂଲପଟ୍ଟସପାଣଯଃ। ଶୂଲାନି ଚ ଭୁଶୁଣ୍ଡୀଶ୍ଚ ମୁମୁଚୁର୍ଦାନଵା ମଯି
ତାପରେ ଅନ୍ୟ ଶୂରବୀର ଦାନବମାନେ ଶୂଳ ଓ ପଟ୍ଟସ ଧରି, ମୋତେ ଶୂଳ ଓ ଭୁଶୁଣ୍ଡି ଛାଡ଼ିଲେ।
ସୁମହତ୍ତୁମୁଲଂ ଵର୍ଷଂ ଗଦାଶକ୍ତିସମାକୁଲମ୍। ଅନିଶଂ ସୃଜ୍ଯମାନଂ ତୈରପତନ୍ମଦ୍ରଥୋପରି
ସେମାନେ ନିରନ୍ତର ଗଦା ଓ ଶକ୍ତିର ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା ମୋ ରଥ ଉପରେ ପକାଇଲେ।
ଅନ୍ଯେ ମାମଭ୍ଯଧାଵନ୍ତ ନିଵାତକଵଚା ସୁଧି। ଶିତଶସ୍ତ୍ରାଯୁଧା ରୌଦ୍ରାଃ କାଲରୂପାଃ ପ୍ରହାରିଣଃ
ଅନ୍ୟ ନିବାତକବଚମାନେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଭୟଙ୍କର ଓ ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ ରୂପ ନେଇ, ମୋତେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ତାନହଂ ଵିଵିଧୈର୍ବାଣୈର୍ଵେଗଵଦ୍ଭିରଜିହ୍ମଗୈଃ। ଗାଣ୍ଡୀଵମୁକ୍ତୈରଭ୍ଯଘ୍ନମେକୈକଂ ଦଶଭିର୍ମୃଧେ
ମୁଁ ଗାଣ୍ଡୀବରୁ ଛାଡ଼ିଥିବା ଦଶଟି ଦ୍ରୁତ ଓ ସିଧା ବାଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଘାତ କଲି।
ତେ କୃତା ଵିମୁଖାଃ ସର୍ଵେ ମତ୍ପ୍ରଯୁକ୍ତୈଃ ଶିଲାଶିତୈଃ। ତତୋ ମାତଲିନା ତୂର୍ଣଂ ହଯାସ୍ତେ ସଂପ୍ରଯୋଦିତାଃ
ମୋର ପାଥର ମୁଣ୍ଡିଆ ବାଣରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ; ତାପରେ ମାତଳି ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ତୁରନ୍ତ ଆଗକୁ ଚାଳିଦେଲେ।
ଅଥ ମାର୍ଗାନ୍ବହୂସ୍ତତ୍ର ଵିଚେରୁର୍ଵାତରଂହସଃ। ସୁସଂଯତା ମାତଲିନା ପ୍ରାମଥ୍ନନ୍ତ ଦିତେଃସୁତାନ୍
ତାପରେ, ସେଠାରେ ମାତଳି ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ବାୟୁ ସମ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ବହୁ ପଥ ଦେଇ ଦିତିଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ଚକ୍ନାଚୁର କରିଦେଲେ।
ଶତଂ ଶତାସ୍ତେ ହରଯସ୍ତସ୍ମିନ୍ଯୁକ୍ତା ମହାରଥେ। ତଦା ମାତଲିନା ଯଥ୍ତା ଵ୍ଯଚରନ୍ନଲ୍ପକା ଇଵ
ସେ ବଡ଼ ରଥରେ ଯୋଗାଯୋଗ ଥିବା ଶତ ଘୋଡ଼ା, ମାତଳି ଚାଳିଥିବାରୁ, ଅତି କମ ଘୋଡ଼ା ଭଳି ଚାଲୁଥିଲେ।
ତେଷାଂ ଚରଣପାତେନ ରଥନେମିସ୍ଵନେନ ଚ। ମମ ବାଣନିପାତୈଶ୍ଚ ହତାସ୍ତେ ଶତଶୋଽସୁରାଃ
ସେମାନଙ୍କର ଖୁର ଚାପ, ରଥ ଚକ୍ରର ଶବ୍ଦ ଏବଂ ମୋର ବାଣର ଆଘାତରେ ଶତଶଃ ଅସୁର ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ଗତାସଵସ୍ତଥୈଵାନ୍ଯେ ଦାନଵାଃ ପାଣ୍ଡଵର୍ଷଭ। ହତସାରଥଯସ୍ତତ୍ର ଵ୍ଯକୃଷ୍ଯନ୍ତ ତୁରଂଗମୈଃ
ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ, ହେ ପାଣ୍ଡବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ, ତାଙ୍କ ରଥଚାଳକ ମୃତ୍ୟୁ ହେବାରୁ ଘୋଡ଼ାମାନେ ସେମାନେକୁ ଟାଣିନେଲେ।
ତେ ଦିଶୋ ଵିଦିଶଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରତିରୁଧ୍ଯ ପ୍ରହାରିଣଃ। ଅଭ୍ଯଘ୍ନନ୍ଵିଵିଧୈଃ ଶସ୍ତ୍ରୈସ୍ତତୋ ମେ ଵ୍ଯଥିତଂ ମନଃ
ସେ ଆକ୍ରମଣକାରୀମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଉପଦିଗ ଆଢ଼କି ନିଜେ ନିଜେ ଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ତେଣୁ ମୋର ମନ ଭୟଭିତ ହେଲା।
ତତୋଽହଂ ମାତଲେର୍ଵୀର୍ଯମଦ୍ଭୁତଂ ସମଦର୍ଶଯମ୍। ଅଶ୍ଵାଂସ୍ତଥା ଵେଗଵତୋ ଯଦଯତ୍ନାଦଧାରଯତ୍
ତାପରେ ମୁଁ ମାତଳିଙ୍କୁ ମୋର ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଲି, ସେଇ ବେଗବାନ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ କିଛି ଚେଷ୍ଟା ଛାଡ଼ି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଦେଲି।
ତତୋଽହଂ ଲଘୁଭିଶ୍ଚିତ୍ରୈରସ୍ତ୍ରୈସ୍ତାନସୁରାନ୍ରଣେ। ଚିଚ୍ଛେଦ ସାଯୁଧାନ୍ରାଜଞ୍ଛତଶୋଽଥ ସହସ୍ରଶଃ
ତାପରେ ରାଜା, ମୁଁ ହଳୁକା ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେଇ ଅସୁରମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେଉଁଠି ଶତେ ଶତେ, ହଜାରେ ହଜାରେ କାଟିଦେଲି।
ଏଵଂ ମେ ଚରତସ୍ତତ୍ର ସର୍ଵଯତ୍ନେନ ଶତ୍ରୁହନ୍। ପ୍ରୀତିମାନଭଵଦ୍ଵୀରୋ ମାତଲିଃ ଶକ୍ରସାରଥିଃ
ଏଭଳି ମୁଁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଲାଗାଇ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ମାରିବା ସମୟରେ, ଶୂର ମାତଳି, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥଚାଳକ, ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ।
ଵଧ୍ଯମାନାସ୍ତତସ୍ତୈସ୍ତୁ ହଯୈସ୍ତେନ ରଥେନ ଚ। ଅଗମନ୍ପ୍ରକ୍ଷଯଂ କେଚିନ୍ନ୍ଯଵର୍ତନ୍ତ ତଥାଽପରେ
ସେଇ ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥର ଆଘାତରେ କିଛି ଅସୁର ସେଠାରେ ମରିଗଲେ, ଆଉ କିଛି ପଛକୁ ଫେରିଗଲେ।
ସ୍ପର୍ଧମାନା ଇଵାସ୍ମାଭିର୍ନିଵାତକଵଚା ରଣେ। ଶରଵର୍ଷୈଃ ଶରାର୍ତଂ ମାଂ ମହଦ୍ଭିଃ ପ୍ରତ୍ଯଵାରଯନ୍
ନିବାତକବଚମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମ ସହିତ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରୁଥିବା ପରି, ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ବାଣ ବର୍ଷାରେ ମୋତେ ଅଟକାଇଲେ।
ଶରଵେଗୈର୍ନିହତ୍ଯାହମସ୍ତ୍ରୈଃ ଶରଵିଘାତିଭିଃ। ଜ୍ଵଲଦ୍ଭିଃ ପରମୈଃ ଶୀଘ୍ରୈସ୍ତାନଵିଧ୍ଯଂ ସହସ୍ରଶଃ
ମୁଁ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ ଦ୍ରୁତ, ଜ୍ୱଳନ୍ତି ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ହଜାରେ ଅସୁରଙ୍କୁ ମାରିଦେଲି।