ପ୍ରଦୀଯମାନଂ ଦେଵୈସ୍ତଂ ଦେଵଦତ୍ତଂ ଜଲୋଦ୍ଭଵମ୍। ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣାଂ ଜଯାଯୈନଂ ସ୍ତୂଯମାନସ୍ତଦାଽମରୈଃ
ଦେବତାମାନେ ଯେବେ ମୋତେ ଜଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦେବଦତ୍ତ ଶଂଖ ଦେଇଥିଲେ, ସେତିବେଳେ ଅମରମାନେ ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ ଏବଂ ମୁଁ ଏହାକୁ ବିଜୟ ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲି।
ସ ଶଙ୍ଖୀ କଵଚୀ ଵାଣୀ ପ୍ରଗୃହୀତଶରାସନଃ। ଦାନଵାଲଯମତ୍ଯୁଗ୍ରଂ ପ୍ରଯାତୋସ୍ମି ଯୁଯୁତ୍ସଯା
ମୁଁ ଶଂଖ, କବଚ, ବାଣ ଓ ଧନୁଷ ଧରି, ଯୁଦ୍ଧ ଆଶାରେ ଦାନବମାନଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଗୃହକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲି।
ତତୋଽହଂ ସ୍ତୂଯମାନସ୍ତୁ ତତ୍ରତତ୍ର ସୁରପିଭିଃ। ଅପଶ୍ଯମୁଦଧିଂ ଭୀମମପାଂପତିମଥାଵ୍ଯଯମ୍
ତାପରେ, ମୋତେ ଦେବତାମାନେ ଏଠାଏଠି ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ବେଳେ, ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ସମୁଦ୍ର, ଜଳର ଅଧିପତି, ଅପାର ଦେଖିଲି।
ଫେନଵତ୍ଯଃ ପ୍ରକୀର୍ଣାଶ୍ଚ ସଂହତାଶ୍ଚ ସମୁଚ୍ଛିତାଃ। ଊର୍ମଯଶ୍ଚାତ୍ର ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଚଲନ୍ତଇଵ ପର୍ଵତାଃ
ସେଠାରେ ଫେନ ଭରିଥିବା, ଛିଟିଯାଇଥିବା ଓ ଏକଠି ହୋଇ ଉଠୁଥିବା ତରଙ୍ଗମାନେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ପାହାଡ଼ମାନେ ଚଳିଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ନାଵଃ ସହସ୍ରଶସ୍ତତ୍ର ରତ୍ନପୂର୍ଣାଃ ସମନ୍ତତଃ। `ନଭସୀଵ ଵିମାନାନି ଵିଚରନ୍ତ୍ଯୋ ଵିରେଜିରେ
ସେଠାରେ ହଜାର ହଜାର ରତ୍ନ ଭରିଥିବା ନୌକାମାନେ ସବୁଦିଗରେ ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା ରଥମାନେ ପରି ଚମକୁଥିଲେ।
ତିମିଙ୍ଗିଲାଃ କଚ୍ଛପାଶ୍ ତଥା ତିମିତିଭିଙ୍ଗିଲାଃ। ମକରାଶ୍ଚାତ୍ର ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଜଲେ ମପ୍ରା ଇଵାଦ୍ରଯଃ
ସେଠାରେ ତିମିଙ୍ଗିଲ, କଚ୍ଛପ, ତିମିତିଭିଙ୍ଗିଲ ଓ ମକରମାନେ ଜଳରେ ପାହାଡ଼ ପରି ଭାସୁଥିବା ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଶଙ୍ଖାନାଂ ଚ ମହବାଣି ମଗ୍ରାନ୍ଯପ୍ସୁ ମମନ୍ତତଃ। ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ସ୍ମ ଯଥା ରାତ୍ରୌ ତାରାସ୍ତନ୍ଵଭ୍ରମଂଵୃତାଃ
ସମୁଦ୍ରରେ ସବୁଦିଗରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଶଂଖ ଓ ମୁକ୍ତା ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ରାତିରେ ପତଳା ମେଘରେ ଢାକା ତାରାମାନେ ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ତଥା ସହସ୍ରଶସ୍ତତ୍ରରତ୍ନସଙ୍ଘାଃ ପ୍ଲଵନ୍ତ୍ଯୁତ। ଵାଯୁଶ୍ ଘୃର୍ଣତେ ଭୀମସ୍ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍
ସେଠାରେ ହଜାର ହଜାର ରତ୍ନର ଗୁଛ ଭାସୁଥିଲା; ଭୟଙ୍କର ପବନ ତାହାକୁ ଉଲଟାଇ ଦେଉଥିଲା, ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗୁଥିଲା।
ତମତୀତ୍ଯ ମହାଵେଗଂ ସର୍ଵାମ୍ଭୋନିଧିମୁତ୍ତମମ୍। ଅପଶ୍ଯଂ ଦାନଵାକୀର୍ଣଂ ତଦ୍ଦୈତ୍ଯପୁରମନ୍ତିକାତ୍
ସେ ଅତି ତୀବ୍ର ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ମୁଁ ଦାନବମାନେ ଭରିଥିବା ଦେଉତ୍ୟନଗର ନିକଟରେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଦେଖିଲି।
ତତ୍ରୈଵ ମାତଲିସ୍ତୃଣଂ ନିପାତ୍ଯ ପୃଥିଵୀତଲେ। ଦାନଵାନ୍ରଥଘୋପେଣ ତନ୍ପୁରଂ ସମୁପାଦ୍ରଵତ୍
ସେଠାରେ ମାତଳି ରଥକୁ ଭୂମିରେ ଉତାରିଲେ, ରଥର ଗଞ୍ଜଣି ସହ ଦାନବମାନେର ସେହି ସହରକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ରଥଘୋଷଂ ତୁ ତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ତନଯିତ୍ନୋଗ୍ଵିମ୍ବରେ। ମନ୍ଵାନା ଦେଵରାଜଂ ମାମାଵିଗ୍ନା ଦାନଵାଽଭଵନ୍
ରଥର ଗଞ୍ଜଣି ଆକାଶରେ ବଜ୍ରପାତ ପରି ଶୁଣି, ଦାନବମାନେ ମୋତେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଭାବି ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ସର୍ଵେ ସଂଭ୍ରାନ୍ତମନସଃ ଶଗ୍ଚାପଧରାଃ ସ୍ଥିତାଃ। ତଥାଽସିଶୂଲପରଶୁଗଦାମୁସଲପାଣଯଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ମନେ ଧନୁଷ, ତଳୱାର, ଶୂଳ, ପରଶୁ, ଗଦା ଓ ମୁସଳ ହାତରେ ଧରି ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ଦଉଁଥିଲେ।
ତତୋ ଦ୍ଵାରାଣି ପିଦଧୁର୍ଦାନଵାସ୍ତ୍ରସ୍ତଚେତସଃ। ସଂଵିଧାଯ ପୁରେ ରକ୍ଷାଂ ନ ସ୍ମ କଶ୍ଚନ ଦୃଶ୍ଯତେ
ତାପରେ ଦାନବମାନେ ଭୟରେ ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକୁ ବନ୍ଦ କଲେ, ସହରର ରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଲେ, କାହାକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ।
ତତଃ ଶଙ୍ଖମୁପାଦାଯ ଦେଵଦତ୍ତଂ ମହାସ୍ଵନମ୍। ପରମାଂ ମୁଦମାଶ୍ରିତ୍ଯ ପ୍ରାଧମଂ ତଂ ଶନୈରହମ୍
ତାପରେ ମୁଁ ଦେବଦତ୍ତ ଶଂଖ ଉଠାଇ, ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରୁଥିବା, ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ତାହା ଫୁଙ୍ଗିଲି।
ସ ତୁ ଶବ୍ଦୋ ଦିଵଂ ସ୍ତବ୍ଧ୍ଵା ପ୍ରତିଶବ୍ଦମଜୀଜନତ୍। ଵିତ୍ରେସୁଶ୍ଚ ନିଲିଲ୍ଯୁଶ୍ଚ ଭୂତାନି ସୁମହାନ୍ତ୍ଯପି
ସେଇ ଶବ୍ଦ ଆକାଶକୁ ପୂରଣ କରି, ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ହେଲା; ବଡ଼ ବଡ଼ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଲୁଚିଗଲେ।
ତତୋ ନିଵାତକଵଚାଃ ସର୍ଵ ଏଵ ସମନ୍ତତଃ। ଦଂଶିତା ଵିଵିଧୈସ୍ତ୍ରାଣୈର୍ଵିଚିତ୍ରାଯୁପାଣଯଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ନିବାତକବଚମାନେ ଚାରିପାଖରୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଢାଳ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଏକଠି ହେଲେ।
ଆଯସୈଶ୍ର ମହାଶୂଲୈର୍ଗଦାଭିର୍ମୁସଲୈରପି। ପଟ୍ଟସୈଃ କରଵାଲୈଶ୍ଚ ରଥଚକ୍ରୈଶ୍ଚ ଭାରତ
ହେ ଭାରତ, ଲୋହାର ବାଣ, ଭୟଙ୍କର ଶୂଳ, ଗଦା, ମୁସଳ, ତଳୱାର, ଭାଲା ଏବଂ ରଥର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ।
ଶତଘ୍ନୀଭିର୍ଭୁଶୁଣ୍ଡୀଭିଃ ଖଙ୍ଗୈଶ୍ଚିତ୍ରୈଃ ସ୍ଵଲଂକୃତୈଃ। ପ୍ରଗୃହୀତୈର୍ଦିତେଃ ପୁତ୍ରାଃ ପ୍ରାଦୁରାସନ୍ସହସ୍ରଶଃ
ଶତଘ୍ନୀ, ଭୁଶୁଣ୍ଡି ଏବଂ ଅଳଙ୍କୃତ ତଳୱାର ନେଇ, ଦିତିଙ୍କ ପୁଅମାନେ ହଜାର ହଜାର ଭାବରେ ଦେଖାଦେଲେ।
ତତୋ ଵିଚାର୍ଯ ବହୁଶୋ ରଥମାର୍ଗେଷୁ ତାନ୍ହଯାନ୍। ପ୍ରାଚୋଦଯତ୍ସମେ ଦେଶେ ମାତଲିର୍ଭରତର୍ଷଭ
ତାପରେ, ମାତଳି ବହୁ ଭାବେ ଭାବି, ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ରଥର ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଚାଳିଦେଲେ, ହେ ଭାରତ।
ତେନ ତେଷାଂ ପ୍ରଣୁନ୍ନାନାସାଶୁତ୍ଵାଚ୍ଛୀଘ୍ରଗାମିନାମ୍। ନାନ୍ଵପଶ୍ଯତ୍ତଦା କଶ୍ରିତ୍ତନ୍ମେଽଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍
ମାତଳି ଚାଳିଥିବା ସେ ତୀବ୍ର ଗତିର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଏମିତି ଦ୍ରୁତ ଚାଲିଲେ ଯେ, ସେ ସମୟରେ କେହି ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ; ମୋ ପାଇଁ ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗିଲା।
ତତସ୍ତେ ଦାନଵାସ୍ତତ୍ରଯୋଧଵାତାନ୍ଯନେକଶଃ। ଵିକୃତସ୍ଵରରୂପାଣି ଭୃଶଂ ସର୍ଵାଣ୍ଯଚୋଦଯନ୍
ତାପରେ, ସେଠାରେ ଅନେକ ଦାନବମାନେ ଭୟଙ୍କର ସ୍ୱର ଏବଂ ରୂପ ବଦଳାଇ, ଯୁଦ୍ଧର ତୀବ୍ର ବାତାସ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତେନ ଶବ୍ଦେନ ସହସା ସମୁଦ୍ରେ ପର୍ଵତୋପମାଃ। ଆପ୍ଲଵନ୍ତ ଗତୈଃ ସତ୍ଵୈର୍ମତ୍ସ୍ଯାଃ ଶତସହସ୍ରଶଃ
ସେ ହଠାତ୍ ଶବ୍ଦରେ, ପାହାଡ଼ ସମାନ ବଡ଼ ବଡ଼ ମାଛ ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ ଭୟରେ ସମୁଦ୍ରରେ ଉଫାଲିପଡ଼ିଲେ।
ତତୋ ନିଵାତକଵଚାଃ ସର୍ଵେଵେଗେନ ଭାରତ। ଅଭ୍ଯଦ୍ରଵନ୍ମାଂ ସହିତାଃ ପ୍ରଗୃହୀତାଯୁଧା ରଣେ
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ନିବାତକବଚମାନେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଯୁଦ୍ଧ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଏକାଠି ମୋତେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ହେ ଭାରତ।
ଆଚ୍ଛାଦ୍ଯ ରଥପନ୍ଥାନମୁତ୍କ୍ରୋଶନ୍ତୋ ମହାରଥାଃ। ଅଵୃତ୍ଯ ସର୍ଵତସ୍ତେ ମାଂ ଶରଵର୍ଷୈରଵାକିରନ୍
ସେ ଶୂରମାନେ ଚିତ୍କାର କରି ମୋ ରଥର ପଥକୁ ଆଢ଼କି ଦେଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ମୋତେ ତୀର ବର୍ଷା କରିଲେ।
ତତୋଽପରେ ମହାଵୀର୍ଯାଃ ଶୂଲପଟ୍ଟସପାଣଯଃ। ଶୂଲାନି ଚ ଭୁଶୁଣ୍ଡୀଶ୍ଚ ମୁମୁଚୁର୍ଦାନଵା ମଯି
ତାପରେ ଅନ୍ୟ ଶୂରବୀର ଦାନବମାନେ ଶୂଳ ଓ ପଟ୍ଟସ ଧରି, ମୋତେ ଶୂଳ ଓ ଭୁଶୁଣ୍ଡି ଛାଡ଼ିଲେ।
ସୁମହତ୍ତୁମୁଲଂ ଵର୍ଷଂ ଗଦାଶକ୍ତିସମାକୁଲମ୍। ଅନିଶଂ ସୃଜ୍ଯମାନଂ ତୈରପତନ୍ମଦ୍ରଥୋପରି
ସେମାନେ ନିରନ୍ତର ଗଦା ଓ ଶକ୍ତିର ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା ମୋ ରଥ ଉପରେ ପକାଇଲେ।
ଅନ୍ଯେ ମାମଭ୍ଯଧାଵନ୍ତ ନିଵାତକଵଚା ସୁଧି। ଶିତଶସ୍ତ୍ରାଯୁଧା ରୌଦ୍ରାଃ କାଲରୂପାଃ ପ୍ରହାରିଣଃ
ଅନ୍ୟ ନିବାତକବଚମାନେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଭୟଙ୍କର ଓ ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ ରୂପ ନେଇ, ମୋତେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ତାନହଂ ଵିଵିଧୈର୍ବାଣୈର୍ଵେଗଵଦ୍ଭିରଜିହ୍ମଗୈଃ। ଗାଣ୍ଡୀଵମୁକ୍ତୈରଭ୍ଯଘ୍ନମେକୈକଂ ଦଶଭିର୍ମୃଧେ
ମୁଁ ଗାଣ୍ଡୀବରୁ ଛାଡ଼ିଥିବା ଦଶଟି ଦ୍ରୁତ ଓ ସିଧା ବାଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଘାତ କଲି।
ତେ କୃତା ଵିମୁଖାଃ ସର୍ଵେ ମତ୍ପ୍ରଯୁକ୍ତୈଃ ଶିଲାଶିତୈଃ। ତତୋ ମାତଲିନା ତୂର୍ଣଂ ହଯାସ୍ତେ ସଂପ୍ରଯୋଦିତାଃ
ମୋର ପାଥର ମୁଣ୍ଡିଆ ବାଣରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ; ତାପରେ ମାତଳି ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ତୁରନ୍ତ ଆଗକୁ ଚାଳିଦେଲେ।
ଅଥ ମାର୍ଗାନ୍ବହୂସ୍ତତ୍ର ଵିଚେରୁର୍ଵାତରଂହସଃ। ସୁସଂଯତା ମାତଲିନା ପ୍ରାମଥ୍ନନ୍ତ ଦିତେଃସୁତାନ୍
ତାପରେ, ସେଠାରେ ମାତଳି ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ବାୟୁ ସମ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ବହୁ ପଥ ଦେଇ ଦିତିଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ଚକ୍ନାଚୁର କରିଦେଲେ।