ଅଭେଦ୍ଯଂ କଵଚଂ ଚେଦଂ ସ୍ପର୍ସରୂପଵଦୁତ୍ତମମ୍। ଅଜରାଂ ଜ୍ଯାମିମାଂ ଚାପି ଗାଣ୍ଡୀଵେ ସମଯୋଜଯତ୍
ଏହି ଅଭେଦ୍ୟ କବଚ, ସ୍ପର୍ଶରେ ମଧୁର ଏବଂ ଉତ୍ତମ, ଏବଂ ଏହି ଅଜର ଧନୁର ତାର ଗାଣ୍ଡୀବରେ ଯୋଡିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରାଯାମହଂ ତେନ ସ୍ଯନ୍ଦନେନ ଵିରାଜତା। ଯେନାଜଯଦ୍ଦେଵପତିର୍ବଲିଂ ଵୈରୋଚନିଂ ପୁରା
ତାପରେ ମୁଁ ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥରେ ଯାତ୍ରା କରିଲି, ଯେଉଁ ରଥରେ ଦେବତାର ରାଜା ପୂର୍ବରୁ ବଳି, ବିରୋଚନପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲେ।
ତତୋ ଦେଵାଃ ସର୍ଵ ଏଵ ତେନ ଘୋଷେଣ ବୋଧିତାଃ। ମନ୍ଵାନା ଦେଵରାଜଂ ମାଂ ସମାଜଗ୍ମୁର୍ଵିଶାଂପତେ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ସେ ରଥର ଶବ୍ଦରେ ଜାଗି, ମୋତେ ଦେବତାର ରାଜା ଭାବି, ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ମହାରାଜ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ମାମପୃଚ୍ଛନ୍ତ କିଂ କରିଷ୍ଯସି ଫଲ୍ଗୁନ। ତାନବ୍ରୁଵଂ ଯଥାଭୂତମିଦଂ କର୍ତାଽସ୍ମି ସଂଯୁଗେ
ମୋତେ ଦେଖି ସେମାନେ ପଚାରିଲେ: 'ଫଳ୍ଗୁନ, ତୁମେ କଣ କରିବା?' ମୁଁ ସତ୍ୟ କହିଲି: 'ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି।'
ନିଵାତକଵଚାନାଂ ତୁ ପ୍ରସ୍ଥିତଂ ମାଂ ତଧୈପିଣମ୍। ନିବୋଧତ ମହାଭାଗା ଶିଵଂ ଚାଶାସ୍ତ ମେଽନଘାଃ
ମହାଭାଗମାନେ, ମୁଁ ନିବାତକବଚମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯାତ୍ରା କରିଛି, ନିର୍ମଳମନେ ମୋ ପାଇଁ ଭଲ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତୁ।
ତତୋ ଵାଗ୍ଭିଃ ପ୍ରଶସ୍ତାଭିସ୍ତ୍ରିଦଶାଃ ପୃଥିଵୀପତେ'। ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ମାଂ ପ୍ରସନ୍ନାସ୍ତେ ଯଥା ଦେଵଂ ପୁରଂଦରମ୍
ତାପରେ ଦେବମାନେ, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ମୋତେ ଉତ୍ତମ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଭୂପତି, ଯେପରି ଏପର୍ବେ ପୁରନ୍ଦର ଦେବତାକୁ କରିଥିଲେ।
ରଥେନାନେନ ମଘଵା ଜିତଵାଞ୍ଶମ୍ବରଂ ଯୁଧି। ନମୁଚିଂ ବଲଵୃତ୍ରୌ ଚ ପ୍ରହ୍ଲାଦନରକାଵପି
ଏହି ରଥରେ ମଘବାନ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶମ୍ବର, ନାମୁଚି, ବଳ, ବୃତ୍ର, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଓ ନରକକୁ ଜିତିଥିଲେ।
ବହୂନି ଚ ସହସ୍ରାଣି ପ୍ରଯୁତାନ୍ଯର୍ବୁଦାନ୍ଯପି। ରଥେନାନେନ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଜିତଵାନ୍ମଘଵା ଯୁଧି
ଏହି ରଥରେ ମଘବାନ ଅନେକ ହଜାର, ଲକ୍ଷ, କୋଟି ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିଥିଲେ।
ନ୍ଵମପ୍ଯନେନ କୌନ୍ତେଯ ନିବାତକଵଚାନ୍ରଣେ। ଵିଜେତା ଯୁଧି ଵିକ୍ରମ୍ଯ ପୁରେଵ ମଘଵା ଵଶୀ
କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ, ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ମୁଁ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିବାତକବଚମାନଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବି, ଯେପରି ଶକ୍ର ଆଗରୁ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ ତାଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲେ।
ଅଯଂଚ ଶଙ୍ଖପ୍ରଵରୋ ଯେନ ଜେତାସି ଦାନଵାନ୍। ଅନେନ ଵିଜିତା ଲୋକା ଶକ୍ରେଣାପି ମହାତ୍ମନା
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶଂଖ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦାନବମାନେକୁ ଜିତିପାରିବ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ମହାତ୍ମା ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଜିତିଥିଲେ।
ପ୍ରଦୀଯମାନଂ ଦେଵୈସ୍ତଂ ଦେଵଦତ୍ତଂ ଜଲୋଦ୍ଭଵମ୍। ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣାଂ ଜଯାଯୈନଂ ସ୍ତୂଯମାନସ୍ତଦାଽମରୈଃ
ଦେବତାମାନେ ଯେବେ ମୋତେ ଜଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦେବଦତ୍ତ ଶଂଖ ଦେଇଥିଲେ, ସେତିବେଳେ ଅମରମାନେ ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ ଏବଂ ମୁଁ ଏହାକୁ ବିଜୟ ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲି।
ସ ଶଙ୍ଖୀ କଵଚୀ ଵାଣୀ ପ୍ରଗୃହୀତଶରାସନଃ। ଦାନଵାଲଯମତ୍ଯୁଗ୍ରଂ ପ୍ରଯାତୋସ୍ମି ଯୁଯୁତ୍ସଯା
ମୁଁ ଶଂଖ, କବଚ, ବାଣ ଓ ଧନୁଷ ଧରି, ଯୁଦ୍ଧ ଆଶାରେ ଦାନବମାନଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଗୃହକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲି।
ତତୋଽହଂ ସ୍ତୂଯମାନସ୍ତୁ ତତ୍ରତତ୍ର ସୁରପିଭିଃ। ଅପଶ୍ଯମୁଦଧିଂ ଭୀମମପାଂପତିମଥାଵ୍ଯଯମ୍
ତାପରେ, ମୋତେ ଦେବତାମାନେ ଏଠାଏଠି ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ବେଳେ, ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ସମୁଦ୍ର, ଜଳର ଅଧିପତି, ଅପାର ଦେଖିଲି।
ଫେନଵତ୍ଯଃ ପ୍ରକୀର୍ଣାଶ୍ଚ ସଂହତାଶ୍ଚ ସମୁଚ୍ଛିତାଃ। ଊର୍ମଯଶ୍ଚାତ୍ର ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଚଲନ୍ତଇଵ ପର୍ଵତାଃ
ସେଠାରେ ଫେନ ଭରିଥିବା, ଛିଟିଯାଇଥିବା ଓ ଏକଠି ହୋଇ ଉଠୁଥିବା ତରଙ୍ଗମାନେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ପାହାଡ଼ମାନେ ଚଳିଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ନାଵଃ ସହସ୍ରଶସ୍ତତ୍ର ରତ୍ନପୂର୍ଣାଃ ସମନ୍ତତଃ। `ନଭସୀଵ ଵିମାନାନି ଵିଚରନ୍ତ୍ଯୋ ଵିରେଜିରେ
ସେଠାରେ ହଜାର ହଜାର ରତ୍ନ ଭରିଥିବା ନୌକାମାନେ ସବୁଦିଗରେ ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା ରଥମାନେ ପରି ଚମକୁଥିଲେ।
ତିମିଙ୍ଗିଲାଃ କଚ୍ଛପାଶ୍ ତଥା ତିମିତିଭିଙ୍ଗିଲାଃ। ମକରାଶ୍ଚାତ୍ର ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଜଲେ ମପ୍ରା ଇଵାଦ୍ରଯଃ
ସେଠାରେ ତିମିଙ୍ଗିଲ, କଚ୍ଛପ, ତିମିତିଭିଙ୍ଗିଲ ଓ ମକରମାନେ ଜଳରେ ପାହାଡ଼ ପରି ଭାସୁଥିବା ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଶଙ୍ଖାନାଂ ଚ ମହବାଣି ମଗ୍ରାନ୍ଯପ୍ସୁ ମମନ୍ତତଃ। ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ସ୍ମ ଯଥା ରାତ୍ରୌ ତାରାସ୍ତନ୍ଵଭ୍ରମଂଵୃତାଃ
ସମୁଦ୍ରରେ ସବୁଦିଗରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଶଂଖ ଓ ମୁକ୍ତା ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ରାତିରେ ପତଳା ମେଘରେ ଢାକା ତାରାମାନେ ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ତଥା ସହସ୍ରଶସ୍ତତ୍ରରତ୍ନସଙ୍ଘାଃ ପ୍ଲଵନ୍ତ୍ଯୁତ। ଵାଯୁଶ୍ ଘୃର୍ଣତେ ଭୀମସ୍ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍
ସେଠାରେ ହଜାର ହଜାର ରତ୍ନର ଗୁଛ ଭାସୁଥିଲା; ଭୟଙ୍କର ପବନ ତାହାକୁ ଉଲଟାଇ ଦେଉଥିଲା, ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗୁଥିଲା।
ତମତୀତ୍ଯ ମହାଵେଗଂ ସର୍ଵାମ୍ଭୋନିଧିମୁତ୍ତମମ୍। ଅପଶ୍ଯଂ ଦାନଵାକୀର୍ଣଂ ତଦ୍ଦୈତ୍ଯପୁରମନ୍ତିକାତ୍
ସେ ଅତି ତୀବ୍ର ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ମୁଁ ଦାନବମାନେ ଭରିଥିବା ଦେଉତ୍ୟନଗର ନିକଟରେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଦେଖିଲି।
ତତ୍ରୈଵ ମାତଲିସ୍ତୃଣଂ ନିପାତ୍ଯ ପୃଥିଵୀତଲେ। ଦାନଵାନ୍ରଥଘୋପେଣ ତନ୍ପୁରଂ ସମୁପାଦ୍ରଵତ୍
ସେଠାରେ ମାତଳି ରଥକୁ ଭୂମିରେ ଉତାରିଲେ, ରଥର ଗଞ୍ଜଣି ସହ ଦାନବମାନେର ସେହି ସହରକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ରଥଘୋଷଂ ତୁ ତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ତନଯିତ୍ନୋଗ୍ଵିମ୍ବରେ। ମନ୍ଵାନା ଦେଵରାଜଂ ମାମାଵିଗ୍ନା ଦାନଵାଽଭଵନ୍
ରଥର ଗଞ୍ଜଣି ଆକାଶରେ ବଜ୍ରପାତ ପରି ଶୁଣି, ଦାନବମାନେ ମୋତେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଭାବି ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ସର୍ଵେ ସଂଭ୍ରାନ୍ତମନସଃ ଶଗ୍ଚାପଧରାଃ ସ୍ଥିତାଃ। ତଥାଽସିଶୂଲପରଶୁଗଦାମୁସଲପାଣଯଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ମନେ ଧନୁଷ, ତଳୱାର, ଶୂଳ, ପରଶୁ, ଗଦା ଓ ମୁସଳ ହାତରେ ଧରି ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ଦଉଁଥିଲେ।
ତତୋ ଦ୍ଵାରାଣି ପିଦଧୁର୍ଦାନଵାସ୍ତ୍ରସ୍ତଚେତସଃ। ସଂଵିଧାଯ ପୁରେ ରକ୍ଷାଂ ନ ସ୍ମ କଶ୍ଚନ ଦୃଶ୍ଯତେ
ତାପରେ ଦାନବମାନେ ଭୟରେ ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକୁ ବନ୍ଦ କଲେ, ସହରର ରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଲେ, କାହାକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ।
ତତଃ ଶଙ୍ଖମୁପାଦାଯ ଦେଵଦତ୍ତଂ ମହାସ୍ଵନମ୍। ପରମାଂ ମୁଦମାଶ୍ରିତ୍ଯ ପ୍ରାଧମଂ ତଂ ଶନୈରହମ୍
ତାପରେ ମୁଁ ଦେବଦତ୍ତ ଶଂଖ ଉଠାଇ, ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରୁଥିବା, ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ତାହା ଫୁଙ୍ଗିଲି।
ସ ତୁ ଶବ୍ଦୋ ଦିଵଂ ସ୍ତବ୍ଧ୍ଵା ପ୍ରତିଶବ୍ଦମଜୀଜନତ୍। ଵିତ୍ରେସୁଶ୍ଚ ନିଲିଲ୍ଯୁଶ୍ଚ ଭୂତାନି ସୁମହାନ୍ତ୍ଯପି
ସେଇ ଶବ୍ଦ ଆକାଶକୁ ପୂରଣ କରି, ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ହେଲା; ବଡ଼ ବଡ଼ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଲୁଚିଗଲେ।
ତତୋ ନିଵାତକଵଚାଃ ସର୍ଵ ଏଵ ସମନ୍ତତଃ। ଦଂଶିତା ଵିଵିଧୈସ୍ତ୍ରାଣୈର୍ଵିଚିତ୍ରାଯୁପାଣଯଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ନିବାତକବଚମାନେ ଚାରିପାଖରୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଢାଳ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଏକଠି ହେଲେ।
ଆଯସୈଶ୍ର ମହାଶୂଲୈର୍ଗଦାଭିର୍ମୁସଲୈରପି। ପଟ୍ଟସୈଃ କରଵାଲୈଶ୍ଚ ରଥଚକ୍ରୈଶ୍ଚ ଭାରତ
ହେ ଭାରତ, ଲୋହାର ବାଣ, ଭୟଙ୍କର ଶୂଳ, ଗଦା, ମୁସଳ, ତଳୱାର, ଭାଲା ଏବଂ ରଥର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ।
ଶତଘ୍ନୀଭିର୍ଭୁଶୁଣ୍ଡୀଭିଃ ଖଙ୍ଗୈଶ୍ଚିତ୍ରୈଃ ସ୍ଵଲଂକୃତୈଃ। ପ୍ରଗୃହୀତୈର୍ଦିତେଃ ପୁତ୍ରାଃ ପ୍ରାଦୁରାସନ୍ସହସ୍ରଶଃ
ଶତଘ୍ନୀ, ଭୁଶୁଣ୍ଡି ଏବଂ ଅଳଙ୍କୃତ ତଳୱାର ନେଇ, ଦିତିଙ୍କ ପୁଅମାନେ ହଜାର ହଜାର ଭାବରେ ଦେଖାଦେଲେ।
ତତୋ ଵିଚାର୍ଯ ବହୁଶୋ ରଥମାର୍ଗେଷୁ ତାନ୍ହଯାନ୍। ପ୍ରାଚୋଦଯତ୍ସମେ ଦେଶେ ମାତଲିର୍ଭରତର୍ଷଭ
ତାପରେ, ମାତଳି ବହୁ ଭାବେ ଭାବି, ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ରଥର ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଚାଳିଦେଲେ, ହେ ଭାରତ।
ତେନ ତେଷାଂ ପ୍ରଣୁନ୍ନାନାସାଶୁତ୍ଵାଚ୍ଛୀଘ୍ରଗାମିନାମ୍। ନାନ୍ଵପଶ୍ଯତ୍ତଦା କଶ୍ରିତ୍ତନ୍ମେଽଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍
ମାତଳି ଚାଳିଥିବା ସେ ତୀବ୍ର ଗତିର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଏମିତି ଦ୍ରୁତ ଚାଲିଲେ ଯେ, ସେ ସମୟରେ କେହି ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ; ମୋ ପାଇଁ ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗିଲା।