ଅପ୍ରମତ୍ତଃ ସଦା ଦକ୍ଷଃ ସତ୍ଯଵାଦୀ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ। ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯଶ୍ଚାସ୍ତ୍ରଵିଚ୍ଚାସି ଶୂରଶ୍ଚାସି କୁରୂଦ୍ଵହ
ତୁମେ ସଦା ସଚେତନ, ଦକ୍ଷ, ସତ୍ୟ କଥା କହୁଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିଥିବା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ, ଅସ୍ତ୍ର ଶିକ୍ଷାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ସାହସି, କୁରୁବଂଶର ଗର୍ବ ଅଟୁ।
ଅସ୍ତ୍ରାଣି ସମଵାପ୍ତାନି ତ୍ଵଯା ଦଶ ଚ ପଞ୍ଚ ଚ। ପଞ୍ଚଭିର୍ଵିଧିଭିଃ ପାର୍ଥ ଵିଦ୍ଯତେ ନ ତ୍ଵଯା ସମଃ
ପାର୍ଥ, ତୁମେ ଦଶ ଓ ପାଞ୍ଚ ମିଶି ପନ୍ଦରଟି ଅସ୍ତ୍ର ଅଧିଗ୍ରହଣ କରିଛ, ଏହି ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଉପାୟରେ। ଏହି ବିଷୟରେ ତୁମ ସମାନ କେହି ନାହିଁ।
ପ୍ରଯୋଗମୁପସଂହାରମାଵୃତ୍ତିଂ ଚ ଧନଞ୍ଜଯ। ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ଚ ଵେତ୍ଥ ତ୍ଵଂ ପ୍ରତୀଘାତଂ ଚ ସର୍ଵଶଃ
ଧନଞ୍ଜୟ, ତୁମେ ଅସ୍ତ୍ରର ବ୍ୟବହାର, ତାହାର ଉପସଂହାର, ପୁନର୍ବ୍ୟବହାର, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଓ ପ୍ରତିରୋଧ ଜଣା।
ତଵ ଗୁର୍ଵର୍ଥକାଲୋଽଯଂ ସମୁତ୍ପନ୍ନଃ ପରଂତପ। ପ୍ରତିଜାନୀଷ୍ଵ ତଂ କର୍ତୁଂ ତତୋ ଵେତ୍ସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ପରମ୍
ପରଶ୍ରତ୍ରୁ ତୁମ ପାଇଁ ଏବେ ଗୁରୁଙ୍କ ସେବା କରିବାର ସମୟ ଆସିଛି। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କର, ତାପରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଧିକ ଶିକ୍ଷା ଦେବି।
ତତୋଽହମବ୍ରଵଂ ରାଜନ୍ଦେଵରାଜମିଦଂ ଵଚଃ। ଵିଷହ୍ଯଂ ଯନ୍ମଯା କର୍ତୁଂ କୃତମେଵ ନିବୋଧ ତତ୍
ତାପରେ ମୁଁ ଦେବତାର ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲି: 'ମୁଁ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବି, ସେଥିକି ହେବା ଭଳି ଧରିବା।'
ତତୋ ମାମବ୍ରଵୀଦ୍ରାଜନ୍ପ୍ରହସନ୍ବଲଵୃତ୍ରହା। ନାଵିପହ୍ଯଂ ତଵାଦ୍ଯାସ୍ତି ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ କିଂଚନ
ତାପରେ ବଳବାନ ବୃତ୍ର ହନନକାରୀ ଦେବତା ହସି କହିଲେ: 'ତୁମ ପାଇଁ ଏବେ ତିନି ଲୋକରେ କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନାହିଁ।'
ନିଵାତକଵଚା ନାମ ଦାନଵା ମମ ଶତ୍ରଵଃ। ସମୁଦ୍ରକୁକ୍ଷିମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଦୁର୍ଗେ ପ୍ରତିଵସନ୍ତ୍ଯୁତ
ନିବାତକବଚ ନାମକ ଦାନବମାନେ ମୋର ଶତ୍ରୁ। ସେମାନେ ସମୁଦ୍ର ଗଭୀର ଏକ ଦୁର୍ଗରେ ବସିଛନ୍ତି।
ତିସ୍ରଃ କୋଟ୍ଯଃ ସମାଖ୍ଯାତାସ୍ତୁଲ୍ଯରୂପବଲପ୍ରଭାଃ। ତାଂସ୍ତତ୍ରଜହି କୌନ୍ତେଯ ଗୁର୍ଵର୍ଥସ୍ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତିନି କୋଟି ଦାନବ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେହ, ଶକ୍ତି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ସମାନ। କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ସେମାନେକୁ ହତ୍ୟା କର; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମର ସେବା ହେବ।
ତତୋ ମାତଲିସଂଯୁକ୍ତଂ ମଯୂରସମରୋମଭିଃ। ହଯୈରୁପେତଂ ପ୍ରାଦାନ୍ମେ ରଥଂ ଦିଵ୍ଯଂ ମହାପ୍ରଭମ୍
ତାପରେ ମାତଳି ସହିତ, ମୟୂର ପିଞ୍ଜ ଦ୍ୱାରା ସଜିତ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଇଥିବା ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ ମୋତେ ଦେଲେ।
ବବନ୍ଧ ଚୈଵ ମେ ମୂର୍ଧ୍ନି କିରୀଟମିଦମୁତ୍ତମମ୍। ସ୍ଵରୂପସଦୃଶଂ ଚୈଵ ପ୍ରାଦାଦଙ୍ଗଵିଭୂଷଣମ୍
ସେ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ଏହି ଉତ୍ତମ କିରିଟ ରଖିଲେ, ଏବଂ ମୋର ଦେହକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଭୂଷଣ ଦେଲେ।
ଅଭେଦ୍ଯଂ କଵଚଂ ଚେଦଂ ସ୍ପର୍ସରୂପଵଦୁତ୍ତମମ୍। ଅଜରାଂ ଜ୍ଯାମିମାଂ ଚାପି ଗାଣ୍ଡୀଵେ ସମଯୋଜଯତ୍
ଏହି ଅଭେଦ୍ୟ କବଚ, ସ୍ପର୍ଶରେ ମଧୁର ଏବଂ ଉତ୍ତମ, ଏବଂ ଏହି ଅଜର ଧନୁର ତାର ଗାଣ୍ଡୀବରେ ଯୋଡିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରାଯାମହଂ ତେନ ସ୍ଯନ୍ଦନେନ ଵିରାଜତା। ଯେନାଜଯଦ୍ଦେଵପତିର୍ବଲିଂ ଵୈରୋଚନିଂ ପୁରା
ତାପରେ ମୁଁ ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥରେ ଯାତ୍ରା କରିଲି, ଯେଉଁ ରଥରେ ଦେବତାର ରାଜା ପୂର୍ବରୁ ବଳି, ବିରୋଚନପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲେ।
ତତୋ ଦେଵାଃ ସର୍ଵ ଏଵ ତେନ ଘୋଷେଣ ବୋଧିତାଃ। ମନ୍ଵାନା ଦେଵରାଜଂ ମାଂ ସମାଜଗ୍ମୁର୍ଵିଶାଂପତେ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ସେ ରଥର ଶବ୍ଦରେ ଜାଗି, ମୋତେ ଦେବତାର ରାଜା ଭାବି, ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ମହାରାଜ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ମାମପୃଚ୍ଛନ୍ତ କିଂ କରିଷ୍ଯସି ଫଲ୍ଗୁନ। ତାନବ୍ରୁଵଂ ଯଥାଭୂତମିଦଂ କର୍ତାଽସ୍ମି ସଂଯୁଗେ
ମୋତେ ଦେଖି ସେମାନେ ପଚାରିଲେ: 'ଫଳ୍ଗୁନ, ତୁମେ କଣ କରିବା?' ମୁଁ ସତ୍ୟ କହିଲି: 'ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି।'
ନିଵାତକଵଚାନାଂ ତୁ ପ୍ରସ୍ଥିତଂ ମାଂ ତଧୈପିଣମ୍। ନିବୋଧତ ମହାଭାଗା ଶିଵଂ ଚାଶାସ୍ତ ମେଽନଘାଃ
ମହାଭାଗମାନେ, ମୁଁ ନିବାତକବଚମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯାତ୍ରା କରିଛି, ନିର୍ମଳମନେ ମୋ ପାଇଁ ଭଲ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତୁ।
ତତୋ ଵାଗ୍ଭିଃ ପ୍ରଶସ୍ତାଭିସ୍ତ୍ରିଦଶାଃ ପୃଥିଵୀପତେ'। ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ମାଂ ପ୍ରସନ୍ନାସ୍ତେ ଯଥା ଦେଵଂ ପୁରଂଦରମ୍
ତାପରେ ଦେବମାନେ, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ମୋତେ ଉତ୍ତମ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଭୂପତି, ଯେପରି ଏପର୍ବେ ପୁରନ୍ଦର ଦେବତାକୁ କରିଥିଲେ।
ରଥେନାନେନ ମଘଵା ଜିତଵାଞ୍ଶମ୍ବରଂ ଯୁଧି। ନମୁଚିଂ ବଲଵୃତ୍ରୌ ଚ ପ୍ରହ୍ଲାଦନରକାଵପି
ଏହି ରଥରେ ମଘବାନ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶମ୍ବର, ନାମୁଚି, ବଳ, ବୃତ୍ର, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଓ ନରକକୁ ଜିତିଥିଲେ।
ବହୂନି ଚ ସହସ୍ରାଣି ପ୍ରଯୁତାନ୍ଯର୍ବୁଦାନ୍ଯପି। ରଥେନାନେନ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଜିତଵାନ୍ମଘଵା ଯୁଧି
ଏହି ରଥରେ ମଘବାନ ଅନେକ ହଜାର, ଲକ୍ଷ, କୋଟି ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିଥିଲେ।
ନ୍ଵମପ୍ଯନେନ କୌନ୍ତେଯ ନିବାତକଵଚାନ୍ରଣେ। ଵିଜେତା ଯୁଧି ଵିକ୍ରମ୍ଯ ପୁରେଵ ମଘଵା ଵଶୀ
କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ, ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ମୁଁ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିବାତକବଚମାନଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବି, ଯେପରି ଶକ୍ର ଆଗରୁ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ ତାଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲେ।
ଅଯଂଚ ଶଙ୍ଖପ୍ରଵରୋ ଯେନ ଜେତାସି ଦାନଵାନ୍। ଅନେନ ଵିଜିତା ଲୋକା ଶକ୍ରେଣାପି ମହାତ୍ମନା
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶଂଖ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦାନବମାନେକୁ ଜିତିପାରିବ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ମହାତ୍ମା ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଜିତିଥିଲେ।
ପ୍ରଦୀଯମାନଂ ଦେଵୈସ୍ତଂ ଦେଵଦତ୍ତଂ ଜଲୋଦ୍ଭଵମ୍। ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣାଂ ଜଯାଯୈନଂ ସ୍ତୂଯମାନସ୍ତଦାଽମରୈଃ
ଦେବତାମାନେ ଯେବେ ମୋତେ ଜଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦେବଦତ୍ତ ଶଂଖ ଦେଇଥିଲେ, ସେତିବେଳେ ଅମରମାନେ ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ ଏବଂ ମୁଁ ଏହାକୁ ବିଜୟ ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲି।
ସ ଶଙ୍ଖୀ କଵଚୀ ଵାଣୀ ପ୍ରଗୃହୀତଶରାସନଃ। ଦାନଵାଲଯମତ୍ଯୁଗ୍ରଂ ପ୍ରଯାତୋସ୍ମି ଯୁଯୁତ୍ସଯା
ମୁଁ ଶଂଖ, କବଚ, ବାଣ ଓ ଧନୁଷ ଧରି, ଯୁଦ୍ଧ ଆଶାରେ ଦାନବମାନଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଗୃହକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲି।
ତତୋଽହଂ ସ୍ତୂଯମାନସ୍ତୁ ତତ୍ରତତ୍ର ସୁରପିଭିଃ। ଅପଶ୍ଯମୁଦଧିଂ ଭୀମମପାଂପତିମଥାଵ୍ଯଯମ୍
ତାପରେ, ମୋତେ ଦେବତାମାନେ ଏଠାଏଠି ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ବେଳେ, ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ସମୁଦ୍ର, ଜଳର ଅଧିପତି, ଅପାର ଦେଖିଲି।
ଫେନଵତ୍ଯଃ ପ୍ରକୀର୍ଣାଶ୍ଚ ସଂହତାଶ୍ଚ ସମୁଚ୍ଛିତାଃ। ଊର୍ମଯଶ୍ଚାତ୍ର ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଚଲନ୍ତଇଵ ପର୍ଵତାଃ
ସେଠାରେ ଫେନ ଭରିଥିବା, ଛିଟିଯାଇଥିବା ଓ ଏକଠି ହୋଇ ଉଠୁଥିବା ତରଙ୍ଗମାନେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ପାହାଡ଼ମାନେ ଚଳିଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ନାଵଃ ସହସ୍ରଶସ୍ତତ୍ର ରତ୍ନପୂର୍ଣାଃ ସମନ୍ତତଃ। `ନଭସୀଵ ଵିମାନାନି ଵିଚରନ୍ତ୍ଯୋ ଵିରେଜିରେ
ସେଠାରେ ହଜାର ହଜାର ରତ୍ନ ଭରିଥିବା ନୌକାମାନେ ସବୁଦିଗରେ ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା ରଥମାନେ ପରି ଚମକୁଥିଲେ।
ତିମିଙ୍ଗିଲାଃ କଚ୍ଛପାଶ୍ ତଥା ତିମିତିଭିଙ୍ଗିଲାଃ। ମକରାଶ୍ଚାତ୍ର ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଜଲେ ମପ୍ରା ଇଵାଦ୍ରଯଃ
ସେଠାରେ ତିମିଙ୍ଗିଲ, କଚ୍ଛପ, ତିମିତିଭିଙ୍ଗିଲ ଓ ମକରମାନେ ଜଳରେ ପାହାଡ଼ ପରି ଭାସୁଥିବା ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଶଙ୍ଖାନାଂ ଚ ମହବାଣି ମଗ୍ରାନ୍ଯପ୍ସୁ ମମନ୍ତତଃ। ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ସ୍ମ ଯଥା ରାତ୍ରୌ ତାରାସ୍ତନ୍ଵଭ୍ରମଂଵୃତାଃ
ସମୁଦ୍ରରେ ସବୁଦିଗରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଶଂଖ ଓ ମୁକ୍ତା ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ରାତିରେ ପତଳା ମେଘରେ ଢାକା ତାରାମାନେ ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ତଥା ସହସ୍ରଶସ୍ତତ୍ରରତ୍ନସଙ୍ଘାଃ ପ୍ଲଵନ୍ତ୍ଯୁତ। ଵାଯୁଶ୍ ଘୃର୍ଣତେ ଭୀମସ୍ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍
ସେଠାରେ ହଜାର ହଜାର ରତ୍ନର ଗୁଛ ଭାସୁଥିଲା; ଭୟଙ୍କର ପବନ ତାହାକୁ ଉଲଟାଇ ଦେଉଥିଲା, ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗୁଥିଲା।
ତମତୀତ୍ଯ ମହାଵେଗଂ ସର୍ଵାମ୍ଭୋନିଧିମୁତ୍ତମମ୍। ଅପଶ୍ଯଂ ଦାନଵାକୀର୍ଣଂ ତଦ୍ଦୈତ୍ଯପୁରମନ୍ତିକାତ୍
ସେ ଅତି ତୀବ୍ର ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ମୁଁ ଦାନବମାନେ ଭରିଥିବା ଦେଉତ୍ୟନଗର ନିକଟରେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଦେଖିଲି।
ତତ୍ରୈଵ ମାତଲିସ୍ତୃଣଂ ନିପାତ୍ଯ ପୃଥିଵୀତଲେ। ଦାନଵାନ୍ରଥଘୋପେଣ ତନ୍ପୁରଂ ସମୁପାଦ୍ରଵତ୍
ସେଠାରେ ମାତଳି ରଥକୁ ଭୂମିରେ ଉତାରିଲେ, ରଥର ଗଞ୍ଜଣି ସହ ଦାନବମାନେର ସେହି ସହରକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।