ତତ୍ରାହଂ ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ ସହିତୋ ଭୂରିଦକ୍ଷିଣୈଃ। ଅସ୍ତ୍ରାର୍ତମଵସଂ ସ୍ଵର୍ଗେ ଶିକ୍ଷାଣୋଽସ୍ତ୍ରାଣି ଭାରତ
ସେଠାରେ ମୁଁ ଦେବ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବହୁତ ଦାନ କରନ୍ତି, ସହିତ ରହିଲି; ଭାରତ, ମୁଁ ଆପଣ ଚାହିଁଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଶିଖିଲି।
ଵିଶ୍ଵାଵସୋଶ୍ଚ ଵୈ ପୁତ୍ରଶ୍ଚିତ୍ରସେନୋଽଭଵତ୍ସଖା। ସ ଚ ଗାନ୍ଧର୍ଵମଖିଲଂ ଗ୍ରାହଯାମାସ ମାଂ ନୃପ
ବିଶ୍ୱାବସୁଙ୍କ ପୁଅ ଚିତ୍ରସେନ ମୋ ସଂଗୀ ହେଲେ; ସେ ମୋତେ ସମସ୍ତ ଗନ୍ଧର୍ବ କଳା ଶିଖାଇଲେ, ରାଜା।
ତତ୍ରାହମଵସଂ ରାଜନ୍ଗୃହୀତାସ୍ତ୍ରଃ ସୁପୂଜିତଃ। ସୁଖଂ ଶକ୍ରସ୍ ଭଵନେ ସର୍ଵକାମସମନ୍ଵିତଃ
ସେଠାରେ, ରାଜା, ମୁଁ ଅସ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରି ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ଶକ୍ରଙ୍କ ଘରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇ ସୁଖରେ ରହିଲି।
ଶୃଣ୍ଵନ୍ଵୈ ଗୀତଶବ୍ଦଂ ଚ ତୂର୍ଯଶବ୍ଦଂ ଚ ପୁଷ୍କଲମ୍। ପଶ୍ଯଂଶ୍ଚାପ୍ସରସଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନୃତ୍ଯନ୍ତୀର୍ଭରତର୍ଷଭ
ମୁଁ ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଭାରତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଦେଖୁଥିଲି।
ତତ୍ସର୍ଵମନଵଜ୍ଞାଯ ତଥ୍ଯଂ ଵିଜ୍ଞାଯ ଭାରତ। ଅତ୍ଯର୍ଥଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯାହମସ୍ତ୍ରେଷ୍ଵେଵ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ଭାରତ, ସେ ସମସ୍ତ କଥାକୁ ମୁଁ ଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝି, ଅବମାନ କରିନାହିଁ; ମୁଁ ଅସ୍ତ୍ର ଶିଖିବାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ ଦେଲି।
ତତୋଽତୁଷ୍ଯତ୍ସହସ୍ରାକ୍ଷସ୍ତେନ କାମେନ ମେ ଵିଭୁଃ। ଏଵଂ ମେ ଵସତୋ ରାଜନ୍ନେଷ କାଲୋଽତ୍ଯଗାଦ୍ଦିଵି
ତାପରେ ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଦେବ ମୋ ଭକ୍ତିରେ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ; ଏଭଳି ଭାବରେ, ରାଜା, ମୋର ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସିବା ସମୟ ଅତିକ୍ରମ ହେଲା।
କୃତାସ୍ତ୍ରମତିଵିଶ୍ଵସ୍ତମଥ ମାଂ ହରିଵାହନଃ। ରସଂସ୍ପୃଶ୍ଯ ମୂର୍ଧ୍ନି ପାଣିବ୍ଯାମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଅସ୍ତ୍ର ଶିଖି ଏବଂ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ଚକ୍ରଧାରୀ ମୋ ମୁଣ୍ଡକୁ ହାତ ଦେଇ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ନ ତ୍ଵମଦ୍ଯ ଯୁଧା ଜେତୁଂ ଶକ୍ଯଃ ସୁରଗଣୈରପି। କିଂ ପୁନର୍ମାନୁଷେ ଲୋକେ ମାନୁଷୈରକୃତାତ୍ମଭିଃ
ଆଜି ତୁମକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଜିତିପାରିବେନାହିଁ; ତେବେ ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକର ଅଶିକ୍ଷିତ ମନୁଷ୍ୟମାନେ କିପରି ଜିତିପାରିବେ?
ଅପ୍ରମେଯୋଽପ୍ରଧୃଷ୍ଯଶ୍ଚ ଯୁଦ୍ଧେଷ୍ଵପ୍ରତିମସ୍ତଥା। `ଅଜେଯସ୍ତ୍ଵଂ ହି ସଙ୍ଗ୍ରାମେ ସର୍ଵୈରପିସୁରାସୁରୈଃ
ତୁମେ ଅପରିମାପ, ଅଜୟ, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମର ସମାନ କେହି ନାହିଁ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ମିଶି ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ।
ଅଥାବ୍ରଵୀତ୍ପୁନର୍ଦେଵଃ ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟତନୂରୁହଃ। ଅସ୍ତ୍ରଯୁଦ୍ଧେ ସମୋ ଵୀର ନ ତେ କଶ୍ଚିଦ୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ତାପରେ ଦେବ ଆଉଥରେ ତାଙ୍କ ଦେହରେ ହର୍ଷ ହୋଇ କହିଲେ: 'ବୀର, ଅସ୍ତ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମ ସମାନ କେହି ହେବେନାହିଁ।'
ଅପ୍ରମତ୍ତଃ ସଦା ଦକ୍ଷଃ ସତ୍ଯଵାଦୀ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ। ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯଶ୍ଚାସ୍ତ୍ରଵିଚ୍ଚାସି ଶୂରଶ୍ଚାସି କୁରୂଦ୍ଵହ
ତୁମେ ସଦା ସଚେତନ, ଦକ୍ଷ, ସତ୍ୟ କଥା କହୁଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିଥିବା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ, ଅସ୍ତ୍ର ଶିକ୍ଷାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ସାହସି, କୁରୁବଂଶର ଗର୍ବ ଅଟୁ।
ଅସ୍ତ୍ରାଣି ସମଵାପ୍ତାନି ତ୍ଵଯା ଦଶ ଚ ପଞ୍ଚ ଚ। ପଞ୍ଚଭିର୍ଵିଧିଭିଃ ପାର୍ଥ ଵିଦ୍ଯତେ ନ ତ୍ଵଯା ସମଃ
ପାର୍ଥ, ତୁମେ ଦଶ ଓ ପାଞ୍ଚ ମିଶି ପନ୍ଦରଟି ଅସ୍ତ୍ର ଅଧିଗ୍ରହଣ କରିଛ, ଏହି ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଉପାୟରେ। ଏହି ବିଷୟରେ ତୁମ ସମାନ କେହି ନାହିଁ।
ପ୍ରଯୋଗମୁପସଂହାରମାଵୃତ୍ତିଂ ଚ ଧନଞ୍ଜଯ। ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ଚ ଵେତ୍ଥ ତ୍ଵଂ ପ୍ରତୀଘାତଂ ଚ ସର୍ଵଶଃ
ଧନଞ୍ଜୟ, ତୁମେ ଅସ୍ତ୍ରର ବ୍ୟବହାର, ତାହାର ଉପସଂହାର, ପୁନର୍ବ୍ୟବହାର, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଓ ପ୍ରତିରୋଧ ଜଣା।
ତଵ ଗୁର୍ଵର୍ଥକାଲୋଽଯଂ ସମୁତ୍ପନ୍ନଃ ପରଂତପ। ପ୍ରତିଜାନୀଷ୍ଵ ତଂ କର୍ତୁଂ ତତୋ ଵେତ୍ସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ପରମ୍
ପରଶ୍ରତ୍ରୁ ତୁମ ପାଇଁ ଏବେ ଗୁରୁଙ୍କ ସେବା କରିବାର ସମୟ ଆସିଛି। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କର, ତାପରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଧିକ ଶିକ୍ଷା ଦେବି।
ତତୋଽହମବ୍ରଵଂ ରାଜନ୍ଦେଵରାଜମିଦଂ ଵଚଃ। ଵିଷହ୍ଯଂ ଯନ୍ମଯା କର୍ତୁଂ କୃତମେଵ ନିବୋଧ ତତ୍
ତାପରେ ମୁଁ ଦେବତାର ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲି: 'ମୁଁ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବି, ସେଥିକି ହେବା ଭଳି ଧରିବା।'
ତତୋ ମାମବ୍ରଵୀଦ୍ରାଜନ୍ପ୍ରହସନ୍ବଲଵୃତ୍ରହା। ନାଵିପହ୍ଯଂ ତଵାଦ୍ଯାସ୍ତି ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ କିଂଚନ
ତାପରେ ବଳବାନ ବୃତ୍ର ହନନକାରୀ ଦେବତା ହସି କହିଲେ: 'ତୁମ ପାଇଁ ଏବେ ତିନି ଲୋକରେ କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନାହିଁ।'
ନିଵାତକଵଚା ନାମ ଦାନଵା ମମ ଶତ୍ରଵଃ। ସମୁଦ୍ରକୁକ୍ଷିମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଦୁର୍ଗେ ପ୍ରତିଵସନ୍ତ୍ଯୁତ
ନିବାତକବଚ ନାମକ ଦାନବମାନେ ମୋର ଶତ୍ରୁ। ସେମାନେ ସମୁଦ୍ର ଗଭୀର ଏକ ଦୁର୍ଗରେ ବସିଛନ୍ତି।
ତିସ୍ରଃ କୋଟ୍ଯଃ ସମାଖ୍ଯାତାସ୍ତୁଲ୍ଯରୂପବଲପ୍ରଭାଃ। ତାଂସ୍ତତ୍ରଜହି କୌନ୍ତେଯ ଗୁର୍ଵର୍ଥସ୍ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତିନି କୋଟି ଦାନବ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେହ, ଶକ୍ତି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ସମାନ। କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ସେମାନେକୁ ହତ୍ୟା କର; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମର ସେବା ହେବ।
ତତୋ ମାତଲିସଂଯୁକ୍ତଂ ମଯୂରସମରୋମଭିଃ। ହଯୈରୁପେତଂ ପ୍ରାଦାନ୍ମେ ରଥଂ ଦିଵ୍ଯଂ ମହାପ୍ରଭମ୍
ତାପରେ ମାତଳି ସହିତ, ମୟୂର ପିଞ୍ଜ ଦ୍ୱାରା ସଜିତ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଇଥିବା ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ ମୋତେ ଦେଲେ।
ବବନ୍ଧ ଚୈଵ ମେ ମୂର୍ଧ୍ନି କିରୀଟମିଦମୁତ୍ତମମ୍। ସ୍ଵରୂପସଦୃଶଂ ଚୈଵ ପ୍ରାଦାଦଙ୍ଗଵିଭୂଷଣମ୍
ସେ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ଏହି ଉତ୍ତମ କିରିଟ ରଖିଲେ, ଏବଂ ମୋର ଦେହକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଭୂଷଣ ଦେଲେ।
ଅଭେଦ୍ଯଂ କଵଚଂ ଚେଦଂ ସ୍ପର୍ସରୂପଵଦୁତ୍ତମମ୍। ଅଜରାଂ ଜ୍ଯାମିମାଂ ଚାପି ଗାଣ୍ଡୀଵେ ସମଯୋଜଯତ୍
ଏହି ଅଭେଦ୍ୟ କବଚ, ସ୍ପର୍ଶରେ ମଧୁର ଏବଂ ଉତ୍ତମ, ଏବଂ ଏହି ଅଜର ଧନୁର ତାର ଗାଣ୍ଡୀବରେ ଯୋଡିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରାଯାମହଂ ତେନ ସ୍ଯନ୍ଦନେନ ଵିରାଜତା। ଯେନାଜଯଦ୍ଦେଵପତିର୍ବଲିଂ ଵୈରୋଚନିଂ ପୁରା
ତାପରେ ମୁଁ ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥରେ ଯାତ୍ରା କରିଲି, ଯେଉଁ ରଥରେ ଦେବତାର ରାଜା ପୂର୍ବରୁ ବଳି, ବିରୋଚନପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲେ।
ତତୋ ଦେଵାଃ ସର୍ଵ ଏଵ ତେନ ଘୋଷେଣ ବୋଧିତାଃ। ମନ୍ଵାନା ଦେଵରାଜଂ ମାଂ ସମାଜଗ୍ମୁର୍ଵିଶାଂପତେ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ସେ ରଥର ଶବ୍ଦରେ ଜାଗି, ମୋତେ ଦେବତାର ରାଜା ଭାବି, ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ମହାରାଜ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ମାମପୃଚ୍ଛନ୍ତ କିଂ କରିଷ୍ଯସି ଫଲ୍ଗୁନ। ତାନବ୍ରୁଵଂ ଯଥାଭୂତମିଦଂ କର୍ତାଽସ୍ମି ସଂଯୁଗେ
ମୋତେ ଦେଖି ସେମାନେ ପଚାରିଲେ: 'ଫଳ୍ଗୁନ, ତୁମେ କଣ କରିବା?' ମୁଁ ସତ୍ୟ କହିଲି: 'ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି।'
ନିଵାତକଵଚାନାଂ ତୁ ପ୍ରସ୍ଥିତଂ ମାଂ ତଧୈପିଣମ୍। ନିବୋଧତ ମହାଭାଗା ଶିଵଂ ଚାଶାସ୍ତ ମେଽନଘାଃ
ମହାଭାଗମାନେ, ମୁଁ ନିବାତକବଚମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯାତ୍ରା କରିଛି, ନିର୍ମଳମନେ ମୋ ପାଇଁ ଭଲ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତୁ।
ତତୋ ଵାଗ୍ଭିଃ ପ୍ରଶସ୍ତାଭିସ୍ତ୍ରିଦଶାଃ ପୃଥିଵୀପତେ'। ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ମାଂ ପ୍ରସନ୍ନାସ୍ତେ ଯଥା ଦେଵଂ ପୁରଂଦରମ୍
ତାପରେ ଦେବମାନେ, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ମୋତେ ଉତ୍ତମ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଭୂପତି, ଯେପରି ଏପର୍ବେ ପୁରନ୍ଦର ଦେବତାକୁ କରିଥିଲେ।
ରଥେନାନେନ ମଘଵା ଜିତଵାଞ୍ଶମ୍ବରଂ ଯୁଧି। ନମୁଚିଂ ବଲଵୃତ୍ରୌ ଚ ପ୍ରହ୍ଲାଦନରକାଵପି
ଏହି ରଥରେ ମଘବାନ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶମ୍ବର, ନାମୁଚି, ବଳ, ବୃତ୍ର, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଓ ନରକକୁ ଜିତିଥିଲେ।
ବହୂନି ଚ ସହସ୍ରାଣି ପ୍ରଯୁତାନ୍ଯର୍ବୁଦାନ୍ଯପି। ରଥେନାନେନ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଜିତଵାନ୍ମଘଵା ଯୁଧି
ଏହି ରଥରେ ମଘବାନ ଅନେକ ହଜାର, ଲକ୍ଷ, କୋଟି ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିଥିଲେ।
ନ୍ଵମପ୍ଯନେନ କୌନ୍ତେଯ ନିବାତକଵଚାନ୍ରଣେ। ଵିଜେତା ଯୁଧି ଵିକ୍ରମ୍ଯ ପୁରେଵ ମଘଵା ଵଶୀ
କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ, ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ମୁଁ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିବାତକବଚମାନଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବି, ଯେପରି ଶକ୍ର ଆଗରୁ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ ତାଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲେ।
ଅଯଂଚ ଶଙ୍ଖପ୍ରଵରୋ ଯେନ ଜେତାସି ଦାନଵାନ୍। ଅନେନ ଵିଜିତା ଲୋକା ଶକ୍ରେଣାପି ମହାତ୍ମନା
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶଂଖ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦାନବମାନେକୁ ଜିତିପାରିବ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ମହାତ୍ମା ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଜିତିଥିଲେ।