ତତଃ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଭଵନମପଶ୍ଯଭମରାଵତୀମ୍। ଦିଵ୍ଯୈଃ କାମଫଲୈର୍ଵୃକ୍ଷୈ ରତ୍ନୈଶ୍ଚ ସମଲଂକୃତାମ୍
ତାପରେ, ମୁଁ ଦେଖିଲି ଶକ୍ରଙ୍କ ନିବାସ ଅମରାବତୀ, ଦିବ୍ୟ ଫଳ ଦେଇଥିବା ଗଛ ଏବଂ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ।
ନ ତାଂ ଭାସଯତେ ସୂର୍ଯୋ ନ ଶୀତୋଷ୍ଣେ ନ ଚ କ୍ଲମଃ। ନ ବାଧତେ ତତ୍ରରଜସ୍ତତ୍ରାସ୍ତି ନ ଜରା ନୃପ
ସେଠି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକ ଦେଉନାହିଁ, ତାପ କିମ୍ବା ଶୀତ ନାହିଁ, କ୍ଲାନ୍ତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଧୂଳି ଅସୁବିଧା ଦେଉନାହିଁ, ଏଠି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ରାଜା।
ନ ତତ୍ରଶୋକୋ ଦୈନ୍ଯଂ ଵା ଵୈଵର୍ଣ୍ଯଂ ଚୋପଲକ୍ଷ୍ଯତେ। ଦିଵୌକସାଂ ମହାରାଜ ନ ଗ୍ଲାନିରରିମର୍ଦନ। ନ କ୍ରୋଧଲୋଭୌ ତତ୍ରାସ୍ତାମଶୁବଂ ଵା ଵିଶାଂପତେ
ସେଠାରେ, ରାଜା, ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ କେବେ ଦୁଃଖ, ନିରାଶା କିମ୍ବା ମୁହଁର ରଙ୍ଗ ହରାଇଥିବା ଦେଖାଯାଏନାହିଁ; ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳନ କରୁଥିବା ଆପଣ, ସେଠାରେ କେବେ ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ଥକାନି, କ୍ରୋଧ କିମ୍ବା ଲୋଭ, କିମ୍ବା ଅଶୁଭ କିଛି ମିଳେନାହିଁ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣ।
ନିତ୍ଯଂ ତୁଷ୍ଟାଶ୍ ତେ ରାଜନ୍ପ୍ରାଣିନଃ ସୁରଵେଶ୍ମନି। ନିତ୍ଯପୁଷ୍ପଫଲାସ୍ତତ୍ର ପାଦପା ହରିତଚ୍ଛଦାଃ
ସେଠାରେ, ରାଜା, ଦେବମନ୍ଦିରରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହନ୍ତି; ସେଠାରେ ଗଛମାନେ ସଦା ହରିତ ଓ ଫୁଲ ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ପୁଷ୍କରିଣ୍ଯଶ୍ଚ ଵିଵିଧାଃ ପଦ୍ମସୌଗନ୍ଧିକାଯୁତାଃ। ଶୀତସ୍ତତ୍ରଵଵୌ ଵାଯୁଃ ସୁଗନ୍ଧୋ ଵୀଜତେ ଶୁଭଃ
ସେଠାରେ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ପୋଖରୀ ରହିଛି, ଯେଉଁଥିରେ ପଦ୍ମ ଓ ନୀଳପଦ୍ମର ଘ୍ରାଣ ରହିଛି; ଶୀତଳ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ପବନ ଶୁଭ ଭାବରେ ବହୁଛି।
ସର୍ଵରତ୍ନଵିଚିତ୍ରା ଚ ଭୂମିଃ ପୁଷ୍ପଵିଭୂଷିତା। ମୃଗଦ୍ଵିଜାଶ୍ଚ ବହଵୋ ରୁଚିରା ମଧୁରସ୍ଵରାଃ। ଵିମାନଗାମିନଶ୍ଚାତ୍ରଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ବହଵୋଽମରାଃ
ସେଠାରେ ଭୂମି ସମସ୍ତ ରତ୍ନ ଓ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ; ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ପଶୁ ଓ ପକ୍ଷୀ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗାଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ଅନେକ ଅମରମାନେ ଆକାଶରେ ରଥ ଚଳାଇ ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ତତୋଽପଶ୍ଯଂ ଵସୂନ୍ରୁଦ୍ରାନ୍ସାଧ୍ଯାଂଶ୍ଚ ସମରୁଦ୍ଗଣାନ୍। ଆଦିତ୍ଯାନଶ୍ଵିନୌ ଚୈଵ ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ପ୍ରତ୍ଯପୂଜଯମ୍
ତାପରେ ମୁଁ ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ସାଧ୍ୟ ଓ ମାରୁତ ଗଣ, ଆଦିତ୍ୟ ଓ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀକୁ ଦେଖିଲି; ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁଁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପୂଜା କଲି।
ତେ ମାଂ ଵୀର୍ଯେଣ ଯଶସା ତେଜସା ଚ ବଲେନ ଚ। ଅସ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚାପ୍ଯନ୍ଵଜାନନ୍ତ ସଂଗ୍ରାମେ ଵିଜଯେନ ଚ
ସେମାନେ ମୋ ଶୌର୍ୟ, କୀର୍ତି, ତେଜ ଓ ଶକ୍ତି, ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ଦେଖି ମୋତେ ପରିଚୟ କଲେ।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ତାଂ ପୁରୀଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵପୂଜିତାମ୍। ଦେଵରାଜଂ ସହସ୍ରାକ୍ଷମୁପାତିଷ୍ଠଂ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ
ମୁଁ ସେ ଦିବ୍ୟ ପୁରୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲି, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି; ମୁଁ ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଦେବରାଜଙ୍କୁ ହାତ ଜୋଡି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲି।
ଦଦାଵର୍ଧାସନଂ ପ୍ରୀତଃ ଶକ୍ରୋ ମେ ଦଦତାଂଵରଃ। ବହୁମାନାଚ୍ଚ ଗାତ୍ରାଣି ପସ୍ପର୍ଶ ମମ ଵାସଵଃ
ସେଠାରେ ଶକ୍ର, ଦାନ ଦେବାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ମୋତେ ଆଦର ଆସନ ଦେଲେ; ଏବଂ ବଡ ଆଦରରେ ବାସବ ମୋ ଦେହକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।
ତତ୍ରାହଂ ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ ସହିତୋ ଭୂରିଦକ୍ଷିଣୈଃ। ଅସ୍ତ୍ରାର୍ତମଵସଂ ସ୍ଵର୍ଗେ ଶିକ୍ଷାଣୋଽସ୍ତ୍ରାଣି ଭାରତ
ସେଠାରେ ମୁଁ ଦେବ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବହୁତ ଦାନ କରନ୍ତି, ସହିତ ରହିଲି; ଭାରତ, ମୁଁ ଆପଣ ଚାହିଁଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଶିଖିଲି।
ଵିଶ୍ଵାଵସୋଶ୍ଚ ଵୈ ପୁତ୍ରଶ୍ଚିତ୍ରସେନୋଽଭଵତ୍ସଖା। ସ ଚ ଗାନ୍ଧର୍ଵମଖିଲଂ ଗ୍ରାହଯାମାସ ମାଂ ନୃପ
ବିଶ୍ୱାବସୁଙ୍କ ପୁଅ ଚିତ୍ରସେନ ମୋ ସଂଗୀ ହେଲେ; ସେ ମୋତେ ସମସ୍ତ ଗନ୍ଧର୍ବ କଳା ଶିଖାଇଲେ, ରାଜା।
ତତ୍ରାହମଵସଂ ରାଜନ୍ଗୃହୀତାସ୍ତ୍ରଃ ସୁପୂଜିତଃ। ସୁଖଂ ଶକ୍ରସ୍ ଭଵନେ ସର୍ଵକାମସମନ୍ଵିତଃ
ସେଠାରେ, ରାଜା, ମୁଁ ଅସ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରି ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ଶକ୍ରଙ୍କ ଘରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇ ସୁଖରେ ରହିଲି।
ଶୃଣ୍ଵନ୍ଵୈ ଗୀତଶବ୍ଦଂ ଚ ତୂର୍ଯଶବ୍ଦଂ ଚ ପୁଷ୍କଲମ୍। ପଶ୍ଯଂଶ୍ଚାପ୍ସରସଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନୃତ୍ଯନ୍ତୀର୍ଭରତର୍ଷଭ
ମୁଁ ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଭାରତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଦେଖୁଥିଲି।
ତତ୍ସର୍ଵମନଵଜ୍ଞାଯ ତଥ୍ଯଂ ଵିଜ୍ଞାଯ ଭାରତ। ଅତ୍ଯର୍ଥଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯାହମସ୍ତ୍ରେଷ୍ଵେଵ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ଭାରତ, ସେ ସମସ୍ତ କଥାକୁ ମୁଁ ଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝି, ଅବମାନ କରିନାହିଁ; ମୁଁ ଅସ୍ତ୍ର ଶିଖିବାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ ଦେଲି।
ତତୋଽତୁଷ୍ଯତ୍ସହସ୍ରାକ୍ଷସ୍ତେନ କାମେନ ମେ ଵିଭୁଃ। ଏଵଂ ମେ ଵସତୋ ରାଜନ୍ନେଷ କାଲୋଽତ୍ଯଗାଦ୍ଦିଵି
ତାପରେ ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଦେବ ମୋ ଭକ୍ତିରେ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ; ଏଭଳି ଭାବରେ, ରାଜା, ମୋର ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସିବା ସମୟ ଅତିକ୍ରମ ହେଲା।
କୃତାସ୍ତ୍ରମତିଵିଶ୍ଵସ୍ତମଥ ମାଂ ହରିଵାହନଃ। ରସଂସ୍ପୃଶ୍ଯ ମୂର୍ଧ୍ନି ପାଣିବ୍ଯାମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଅସ୍ତ୍ର ଶିଖି ଏବଂ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ଚକ୍ରଧାରୀ ମୋ ମୁଣ୍ଡକୁ ହାତ ଦେଇ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ନ ତ୍ଵମଦ୍ଯ ଯୁଧା ଜେତୁଂ ଶକ୍ଯଃ ସୁରଗଣୈରପି। କିଂ ପୁନର୍ମାନୁଷେ ଲୋକେ ମାନୁଷୈରକୃତାତ୍ମଭିଃ
ଆଜି ତୁମକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଜିତିପାରିବେନାହିଁ; ତେବେ ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକର ଅଶିକ୍ଷିତ ମନୁଷ୍ୟମାନେ କିପରି ଜିତିପାରିବେ?
ଅପ୍ରମେଯୋଽପ୍ରଧୃଷ୍ଯଶ୍ଚ ଯୁଦ୍ଧେଷ୍ଵପ୍ରତିମସ୍ତଥା। `ଅଜେଯସ୍ତ୍ଵଂ ହି ସଙ୍ଗ୍ରାମେ ସର୍ଵୈରପିସୁରାସୁରୈଃ
ତୁମେ ଅପରିମାପ, ଅଜୟ, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମର ସମାନ କେହି ନାହିଁ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ମିଶି ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ।
ଅଥାବ୍ରଵୀତ୍ପୁନର୍ଦେଵଃ ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟତନୂରୁହଃ। ଅସ୍ତ୍ରଯୁଦ୍ଧେ ସମୋ ଵୀର ନ ତେ କଶ୍ଚିଦ୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ତାପରେ ଦେବ ଆଉଥରେ ତାଙ୍କ ଦେହରେ ହର୍ଷ ହୋଇ କହିଲେ: 'ବୀର, ଅସ୍ତ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମ ସମାନ କେହି ହେବେନାହିଁ।'
ଅପ୍ରମତ୍ତଃ ସଦା ଦକ୍ଷଃ ସତ୍ଯଵାଦୀ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ। ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯଶ୍ଚାସ୍ତ୍ରଵିଚ୍ଚାସି ଶୂରଶ୍ଚାସି କୁରୂଦ୍ଵହ
ତୁମେ ସଦା ସଚେତନ, ଦକ୍ଷ, ସତ୍ୟ କଥା କହୁଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିଥିବା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ, ଅସ୍ତ୍ର ଶିକ୍ଷାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ସାହସି, କୁରୁବଂଶର ଗର୍ବ ଅଟୁ।
ଅସ୍ତ୍ରାଣି ସମଵାପ୍ତାନି ତ୍ଵଯା ଦଶ ଚ ପଞ୍ଚ ଚ। ପଞ୍ଚଭିର୍ଵିଧିଭିଃ ପାର୍ଥ ଵିଦ୍ଯତେ ନ ତ୍ଵଯା ସମଃ
ପାର୍ଥ, ତୁମେ ଦଶ ଓ ପାଞ୍ଚ ମିଶି ପନ୍ଦରଟି ଅସ୍ତ୍ର ଅଧିଗ୍ରହଣ କରିଛ, ଏହି ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଉପାୟରେ। ଏହି ବିଷୟରେ ତୁମ ସମାନ କେହି ନାହିଁ।
ପ୍ରଯୋଗମୁପସଂହାରମାଵୃତ୍ତିଂ ଚ ଧନଞ୍ଜଯ। ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ଚ ଵେତ୍ଥ ତ୍ଵଂ ପ୍ରତୀଘାତଂ ଚ ସର୍ଵଶଃ
ଧନଞ୍ଜୟ, ତୁମେ ଅସ୍ତ୍ରର ବ୍ୟବହାର, ତାହାର ଉପସଂହାର, ପୁନର୍ବ୍ୟବହାର, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଓ ପ୍ରତିରୋଧ ଜଣା।
ତଵ ଗୁର୍ଵର୍ଥକାଲୋଽଯଂ ସମୁତ୍ପନ୍ନଃ ପରଂତପ। ପ୍ରତିଜାନୀଷ୍ଵ ତଂ କର୍ତୁଂ ତତୋ ଵେତ୍ସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ପରମ୍
ପରଶ୍ରତ୍ରୁ ତୁମ ପାଇଁ ଏବେ ଗୁରୁଙ୍କ ସେବା କରିବାର ସମୟ ଆସିଛି। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କର, ତାପରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଧିକ ଶିକ୍ଷା ଦେବି।
ତତୋଽହମବ୍ରଵଂ ରାଜନ୍ଦେଵରାଜମିଦଂ ଵଚଃ। ଵିଷହ୍ଯଂ ଯନ୍ମଯା କର୍ତୁଂ କୃତମେଵ ନିବୋଧ ତତ୍
ତାପରେ ମୁଁ ଦେବତାର ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲି: 'ମୁଁ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବି, ସେଥିକି ହେବା ଭଳି ଧରିବା।'
ତତୋ ମାମବ୍ରଵୀଦ୍ରାଜନ୍ପ୍ରହସନ୍ବଲଵୃତ୍ରହା। ନାଵିପହ୍ଯଂ ତଵାଦ୍ଯାସ୍ତି ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ କିଂଚନ
ତାପରେ ବଳବାନ ବୃତ୍ର ହନନକାରୀ ଦେବତା ହସି କହିଲେ: 'ତୁମ ପାଇଁ ଏବେ ତିନି ଲୋକରେ କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନାହିଁ।'
ନିଵାତକଵଚା ନାମ ଦାନଵା ମମ ଶତ୍ରଵଃ। ସମୁଦ୍ରକୁକ୍ଷିମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଦୁର୍ଗେ ପ୍ରତିଵସନ୍ତ୍ଯୁତ
ନିବାତକବଚ ନାମକ ଦାନବମାନେ ମୋର ଶତ୍ରୁ। ସେମାନେ ସମୁଦ୍ର ଗଭୀର ଏକ ଦୁର୍ଗରେ ବସିଛନ୍ତି।
ତିସ୍ରଃ କୋଟ୍ଯଃ ସମାଖ୍ଯାତାସ୍ତୁଲ୍ଯରୂପବଲପ୍ରଭାଃ। ତାଂସ୍ତତ୍ରଜହି କୌନ୍ତେଯ ଗୁର୍ଵର୍ଥସ୍ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତିନି କୋଟି ଦାନବ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେହ, ଶକ୍ତି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ସମାନ। କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ସେମାନେକୁ ହତ୍ୟା କର; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମର ସେବା ହେବ।
ତତୋ ମାତଲିସଂଯୁକ୍ତଂ ମଯୂରସମରୋମଭିଃ। ହଯୈରୁପେତଂ ପ୍ରାଦାନ୍ମେ ରଥଂ ଦିଵ୍ଯଂ ମହାପ୍ରଭମ୍
ତାପରେ ମାତଳି ସହିତ, ମୟୂର ପିଞ୍ଜ ଦ୍ୱାରା ସଜିତ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଇଥିବା ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ ମୋତେ ଦେଲେ।
ବବନ୍ଧ ଚୈଵ ମେ ମୂର୍ଧ୍ନି କିରୀଟମିଦମୁତ୍ତମମ୍। ସ୍ଵରୂପସଦୃଶଂ ଚୈଵ ପ୍ରାଦାଦଙ୍ଗଵିଭୂଷଣମ୍
ସେ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ଏହି ଉତ୍ତମ କିରିଟ ରଖିଲେ, ଏବଂ ମୋର ଦେହକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଭୂଷଣ ଦେଲେ।