ନ ପ୍ରଯୋଜ୍ଯଂଭଵେଦେତନ୍ମାନୁଷେଷୁ କଥଂଚନ। [ଜଗଦ୍ଵିନିର୍ଦହେଦେଵମଲ୍ପତେଜସି ପାତିତମ୍
ଏହି ଅସ୍ତ୍ର କେହି ମାନବ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଅପରିପକ୍ୱ ଶକ୍ତି ଉପରେ ଏହା ପଡିଲେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦହିଦେଇପାରିବ।
ପୀଡ୍ଯମାନନ ବଲଵତ୍ପ୍ରଯୋଜ୍ଯଂସ୍ଯାଦ୍ଧନଂଜଯ। ଅସ୍ତ୍ରାଣାଂ ପ୍ରତିଘାତେ ଚ ସର୍ଵଥୈଵ ପ୍ରଯୋଜଯେଃ
ହେ ଧନଞ୍ଜୟ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତିକ୍ରମିତ ହେବ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରିବାକୁ ଚାହିବ, ତେବେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବ।
ତତୋଽପ୍ରତିହତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସର୍ଵାସ୍ତ୍ରପ୍ରତିଷେଧନମ୍। ମୂର୍ତିମନ୍ମେ ସ୍ଥିତଂ ପାର୍ଶ୍ଵେ ପ୍ରସନ୍ନେ ଗୋଵୃଷଧ୍ଵଜେ
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରିପାରିବା ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ରୂପେ ମୋ ପାଖରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଦାଡ଼ି ରହିଲା, ଗୋବୃଷ ଧ୍ୱଜୀ ଦେବ ଖୁସି ହୋଇ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଉତ୍ସାଦନମମିତ୍ରାଣାଂ ପରସେନାନିକର୍ତନମ୍। ଦୁରାସଦଂ ଦୁଷ୍ପ୍ରସହଂ ସୁରଦାନଵରାକ୍ଷସୈଃ
ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବା, ବିପକ୍ଷ ସେନାକୁ କାଟି ଦେଇବା ପାଇଁ; ଦେବ, ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଅନୁଜ୍ଞାତସ୍ତ୍ଵହଂ ତେନ ତତ୍ରୈଵ ସମୁପାଵିଶମ୍। ପ୍ରେକ୍ଷତଶ୍ଚୈଵମେ ଦେଵସ୍ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ
ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ, ମୁଁ ସେଠାରେ ବସିଗଲି; ମୁଁ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ଦେବତା ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ତତସ୍ତାମଵସଂ ପ୍ରୀତୋ ରଜନୀଂ ତତ୍ର ଭାରତ। ପ୍ରସାଦାଦ୍ଦେଵଦେଵସ୍ଯତ୍ର୍ଯମ୍ବକସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ତାପରେ, ହେ ଭାରତ, ମୁଁ ଖୁସି ହୋଇ ସେଠାରେ ଏହି ରାତିଟି ମହାତ୍ମା ଦେବଦେବା ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କର କୃପାରେ କାଟିଲି।
ଵ୍ଯୁଷିତୋ ରଜନୀଂ ଚାହଂକୃତ୍ଵାପୌର୍ଵାହ୍ଣିକୀଃ କ୍ରିଯାଃ। ଅପଶ୍ଯଂ ତଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଦୃଷ୍ଟଵାନସ୍ମି ଯଂ ପୁରା
ରାତି ଶେଷ ହେବା ପରେ ଏବଂ ପ୍ରଭାତ ନିୟମ କରିବା ପରେ, ମୁଁ ପୁନି ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ଯେଉଁକୁ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଥିଲି।
ତସ୍ମୈ ଚାହଂ ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ସର୍ଵମେଵ ନ୍ଯଵେଦଯମ୍। ଭଗଵନ୍ତଂ ମହାଦେଵଂ ସମେତୋସ୍ମୀତି ଭାରତ
ମୁଁ ସେଠି ସେଠି ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ କଥା ସେଠି ଉପସ୍ଥାପନ କରିଲି, ଏବଂ କହିଲି, 'ମୁଁ ଭଗବାନ୍ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଛି,' ହେ ଭାରତ।
ସ ମାମୁଵାଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରୀଯମାଣୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ। ଦୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵଯା ମହାଦେଵୋ ଯଥା ନାନ୍ଯେନ କେନଚିତ୍
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଖୁସି ହୋଇ ମୋତେ କହିଲେ, 'ତୁମେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଏମିତି ଦେଖିଛ, ଯେଉଁ ଭଳି କେହି ଦେଖିନାହାନ୍ତି।'
ସମେତଂ ଲୋକପାଲୈସ୍ତୁ ସର୍ଵୈର୍ଵୈଵସ୍ଵତାଦିଭିଃ। ଦ୍ରଷ୍ଟାସ୍ଯନଘ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରଂ ସ ଚ ତେଽସ୍ତ୍ରାଣି ଦାସ୍ଯତି
ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳ, ଭାଇବସ୍ବତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ତୁମେ ଦେଖିବ; ସେ ତୁମକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇବ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ମାଂ ରାଜନ୍ନାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ। ଅଗଚ୍ଛତ୍ସ ଯଥାକାମଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ସୂର୍ଯସନ୍ନିଭଃ
ଏଭଳି କହି, ହେ ରାଜା, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋତେ ପୁନିପୁନି ଆଲିଂଗନ କରି, ଚାହିଁଥିବା ଭଳି ଚାଲିଗଲେ।
ଅଥାପରାହ୍ଣେ ତସ୍ଯାହ୍ନଃ ପ୍ରାଵାତ୍ପୁଣ୍ଯଃ ସମୀରଣଃ। ପୁନର୍ନଵମିମଂ ଲୋକଂ କୁର୍ଵନ୍ନିଵ ସପତ୍ନହନ୍
ସେ ଦିନର ଅପରାହ୍ଣ ବେଳେ, ଏକ ପବିତ୍ର ପବନ ବହିବା ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେଉଁ ଭଳି ଏହି ଜଗତକୁ ପୁନି ନୂତନ କରିଦେଉଛି, ହେ ଶତ୍ରୁଜୟୀ।
ଦିଵ୍ଯାନି ଚୈଵ ମାଲ୍ଯାନି ସୁଗନ୍ଧୀନି ନଵାନି ଚ। ଶୈଶିରସ୍ଯ ଗିରେ ପାଦେ ପ୍ରାଦୁରାସନ୍ସମୀପତଃ
ଏବଂ ଶୈତ୍ୟ ପର୍ବତର ପାଦରେ, ନିକଟରେ ଦିବ୍ୟ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ, ନୂତନ ମାଳାମାନେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଵାଦିତ୍ରାଣିଚ ଦିଵ୍ଯାନି ସୁଘୋଷାଣି ସମନ୍ତତଃ। ସ୍ତୁତଯଶ୍ଚେନ୍ଦ୍ରସଂଯୁକ୍ତା ଅଶ୍ରୂଯନ୍ତ ମନୋହରାଃ
ଚାରିପାଖରେ ଦିବ୍ୟ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ମଧୁର ସ୍ୱରେ ଚାଲିଥିଲା, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ସ୍ତୁତି ସହିତ ମନୋହର ଗୀତ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା।
ଗଣାଶ୍ଚାପ୍ସରସାଂ ତତ୍ରଗନ୍ଧର୍ଵାଣାଂ ତଥୈଵ ଚ। ପୁରସ୍ତାଦ୍ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଜଗୁର୍ଗୀତାନି ସର୍ଵଶଃ
ସେଠି ଅପ୍ସରା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ଦଳ ଦେବଦେବାଙ୍କ ପ୍ରତି ଗୀତ ଗାଇଲେ, ସମସ୍ତେ ଏକସାଥିରେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଲେ।
ମରୁତାଂ ଚ ଗଣାସ୍ତତ୍ର ଦେଵଯାନୈରୁପାଗମନ୍। ମହେନ୍ଦ୍ରାନୁଚରା ଯେ ଚ ଦେଵସଦ୍ମନିଵାସିନଃ
ସେଠି ମାରୁତମାନଙ୍କର ଦଳ ଦେବୟାନ ରଥରେ ଆସିଲେ, ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଅନୁଚର ଓ ଦେବମନ୍ଦିରର ନିବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୋଗ ଦେଲେ।
ତତୋ ମରୁତ୍ଵାନହରିଭିର୍ଯୁକ୍ତୈର୍ଵାହୈଃ ସ୍ଵଲଂକୃତୈଃ। ଶଚୀସହାଯସ୍ତତ୍ରାଯାତ୍ସହ ସର୍ଵୈସ୍ତଦାଽମରୈଃ
ତାପରେ ମରୁତମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଶଚୀ ସହିତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ, ଆକାଶୀୟ ଘୋଡା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଭବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢି, ସେଠାରେ ଆସିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନୈଵ କାଲେ ତୁ କୁବେରୋ ନରଵାହନଃ। ଦର୍ଶଯାମାସ ମାଂ ରାଜଁଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ପରମଯା ଯୁତଃ
ଏହି ସମୟରେ, ରାଜା, ଧନର ଅଧିପତି କୁବେର, ଶ୍ରୀର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଦକ୍ଷିଣସ୍ଯାଂ ଦିଶି ଯମଂ ପ୍ରତ୍ଯପଶ୍ଯଂ ଵ୍ଯସ୍ଥିତମ୍। ଵରୁଣଂ ଦେଵରାଜଂ ଚ ଯଥାସ୍ଥାନମଵସ୍ଥିତମ୍
ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ମୁଁ ଯମକୁ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ଦେଖିଲି, ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କ ରାଜା ଭରୁଣକୁ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ଦେଖିଲି।
ତେ ମାମୂଚୁର୍ମହାରାଜ ସାନ୍ତ୍ଵଯିତ୍ଵା ସୁରର୍ଷଭାଃ। ସଵ୍ଯସାଚିନ୍ନିରୀକ୍ଷାସ୍ମାଁଲ୍ଲୋକପାଲାନଵସ୍ଥିତାନ୍
ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ, ମୋତେ ଶାନ୍ତି ଦେଇ, କହିଲେ: 'ସବ୍ୟସାଚୀ, ଆମେ ଲୋକପାଳମାନେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛୁ, ଆମକୁ ଦେଖ।'
ସୁରକାର୍ଯାର୍ଥସିଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ଦୃଷ୍ଟଵାନସି ଶଂକରମ୍। ଅସ୍ମତ୍ତୋଽପି ଗୃହାଣ ତ୍ଵମସ୍ତ୍ରାଣୀତି ସମନ୍ତତଃ
ଦେବମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ ତୁମେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିଛ, ଏବେ ଆମ ପକ୍ଷରୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଚାରିପାଖରୁ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ଗ୍ରହଣ କର।
ତତୋଽହଂ ପ୍ରଯତୋ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ସୁରର୍ଷଭାନ୍। ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣାଂ ତଦାଽସ୍ତ୍ରାଣି ମହାନ୍ତି ଵିଵିଧାନି ଚ
ତାପରେ ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଦେବମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେମାନଙ୍କଠୁ ବିଭିନ୍ନ ଏବଂ ବଡ଼ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଲି।
ଗୃହୀତାସ୍ତ୍ରସ୍ତତୋ ଦେଵୈରନୁଜ୍ଞାତୋସ୍ମି ଭାରତ। ଅଥ ଦେଵା ଯଯୁଃ ସର୍ଵେଯଥାଗତମରିଂଦମ
ଦେବମାନଙ୍କଠୁ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ମୁଁ ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ପାଇଲି, ଭାରତ; ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ।
ମଘଵାନପି ମାଂ ଦେଵୋ ରଥମାରୋପ୍ଯ ସୁପ୍ରଭମ୍। ଉଵାଚ ଭଗଵାନ୍ଵାକ୍ଯଂ ସ୍ମଯନ୍ନିଵ ମହାଯଶାଃ
ତାପରେ ମହାୟଶସ୍ବୀ ଦେବତା ମଘବାନ, ହସି ମୁଁକୁ ତାଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥରେ ଚଢ଼ାଇ, ମୋତେ କିଛି ଶବ୍ଦ କହିଲେ।
ପୁରୈଵାଗମନାଦସ୍ମାଦ୍ଵେଦାହଂ ତ୍ଵାଂ ଧନଂଜଯ। ଅତଃ ପରଂ ତ୍ଵହଂ ଵୈ ତ୍ଵାଂ ଦର୍ଶଯେ ଭରତ୍ରଷଭ
ତୁମେ ଏଠାକୁ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଜାଣିଥିଲି, ଧନଞ୍ଜୟ; ଏହିପରି ଏବେ ମୁଁ ତୁମେ ମୋ ପ୍ରକଟ ଦେଖିବାକୁ ଦେଉଛି, ଭାରତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତ୍ଵଯା ହି ତୀର୍ଥେଷୁ ପୁରା ସମାପ୍ଲାଵଃ କୃତୋଽସକୃତ୍। ତପଶ୍ଚେଦଂ ମହତ୍ତ୍ପ୍ତଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗନ୍ତାସି ପାଣ୍ଡଵ
ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ଅନେକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କରିଛ, ଏବଂ ଏହି ବଡ଼ ତପସ୍ୟା ତୁମର ସଫଳ ହୋଇଛି, ପାଣ୍ଡବ; ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।
ଭୂଯଶ୍ଚୈଵ ଚ ତପ୍ତଵ୍ଯଂ ତପଶ୍ଚରଣମୁତ୍ତମମ୍। `ଦୁଶ୍ଚରଂ ଘୋରମସ୍ତ୍ରାଣାଂ ତପୋବଲକରଂ ତଵ
ଏବେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ପଡିବ, ଯାହା କଷ୍ଟଦାୟକ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର, ଏହି ତପସ୍ୟା ତୁମକୁ ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି ଦେବ।
ସ୍ଵର୍ଗସ୍ତ୍ଵଵଶ୍ଯଂ ଗନ୍ତଵ୍ଯସ୍ତ୍ଵଯା ଶତ୍ରୁନିଷୂଦନ। ମାତଲିର୍ମନ୍ନିଯୋଗାତ୍ତ୍ଵାଂ ତ୍ରିଦିଵଂ ପ୍ରାପଯିଷ୍ଯତି
ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ଦରକାର, ଶତ୍ରୁଦମନ; ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ମାତଳି ତୁମକୁ ତ୍ରିଦିବକୁ ନେଇଯିବ।
ଵିଦିତସ୍ତ୍ଵଂହି ଦେଵାନାଂ ମୁନୀନାଂ ଚ ମହାତ୍ମନାମ୍। `ଇହସ୍ଥଃ ପାଣ୍ଡଵଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପଃ କୁର୍ଵନ୍ସୁଦୁଷ୍କରମ୍
ତୁମେ ଦେବମାନେ ଏବଂ ମହାତ୍ମା ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପରିଚିତ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଏଠାରେ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କରୁଛ।
ତତୋଽହମବ୍ରୁଵଂ ଶକ୍ରଂ ପ୍ରସୀଦ ଭଗଵନ୍ମମ। ଆଚାର୍ଯଂ ଵରଯେଽହଂ ତ୍ଵାମସ୍ତ୍ରାର୍ଥଂ ତ୍ରିଦଶେଶ୍ଵର
ତାପରେ ମୁଁ ଶକ୍ରଙ୍କୁ କହିଲି: 'ଭଗବନ, ମୋପାଇଁ କୃପା କର; ଅସ୍ତ୍ର ଶିଖିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଆମାର ଆଚାର୍ୟ ଭାବେ ଚୟନ କରୁଛି, ଦେବମାନଙ୍କ ନାୟକ।'