ମୁଖ୍ଯଂ କୃତ୍ଵା ସ ଭଗଵାଂସ୍ତତୋଽନ୍ଯଦ୍ରୂପମାତ୍ମନଃ। ଦିଵ୍ଯମେଵ ମହାରାଜ ଵରାନୋଽଦ୍ଭୁତମମ୍ବରମ୍
ତାପରେ, ସେ ଭଗବାନ୍ ନିଜକୁ ପ୍ରଧାନ ରୂପରେ ଦେଖାଇ, ଆକାଶରେ ଅନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ମହାରାଜ।
ହିତ୍ଵା କିରାତରୂପଂ ଚ ଭଗଵାଂସ୍ତ୍ରିଦଶେଶ୍ଵରଃ। ସ୍ଵରୂପଂ ଦିଵ୍ଯମାସ୍ଥାଯ ତସ୍ଯୌ ମହେଶ୍ଵରଃ
କିରାଟ ରୂପକୁ ଛାଡ଼ି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ ଭଗବାନ୍ ତାହାଁଠାରେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ମହାରାଜ।
ସୋଽଦୃଶ୍ଯତ ତତଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଭଗଵାନ୍ଗୋଵୃଷଧ୍ଵଜଃ। ଧନୁର୍ଗୃହ୍ଯତଦା ପାଣୌ ବହୁରୂପଃ ପିନାକଧୃତ୍
ତାପରେ, ଗୋବୃଷଧ୍ୱଜ ଭଗବାନ୍ ପିନାକ ଧାରଣ କରି, ଧନୁ ହାତରେ ଧରି, ଅନେକ ରୂପରେ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖାଗଲେ।
ସ ମାମଭ୍ଯେତ୍ଯ ସମରେ ତଥୈଵାଭିମୁଖଂ ସ୍ଥିତମ୍। ଶୂଲପାଣିରଥୋଵାଚ ତୁଷ୍ଟୋସ୍ମୀତି ପରଂତପ
ସେ ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆସି, ମୁଁ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ିଥିବାବେଳେ, ଶୂଳ ହାତରେ ଧରି କହିଲେ, 'ମୁଁ ତୋପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦଳନ କରୁଥିବା ବୀର।'
ତତସ୍ତଦ୍ଧନୁରାଦାଯ ତୂଣୌ ଚାକ୍ଷଯ୍ଯସାଯକୌ। ପ୍ରାଦାନ୍ମମୈଵ ଭଗଵାନ୍ଵରଯସ୍ଵେତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ, ସେ ଧନୁ ଓ ଅକ୍ଷୟ ତୁଣୀ ନେଇ, ମୋତେ ଦେଇ କହିଲେ, 'ଏକ ଭଲ ଦାୟିକା ଚୟନ କର।'
ତୁଷ୍ଟୋସ୍ମି ତଵ କୌନ୍ତେଯ ବ୍ରୂହି କିଂ କରଵାଣି ତେ। ମନୋଗତଂ ଵୀର ଯତ୍ତେ ତଦ୍ବ୍ରୂହି ଵିତରାମ୍ଯହମ୍। ଅମରତ୍ଵମପାହାଯ ବ୍ରୂହି ଯତ୍ତେ ମନୋଗତମ୍
‘ମୁଁ ତୋପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର। କହ, ମୁଁ ତୋପାଇଁ କଣ କରିବି? ତୋର ମନରେ ଯାହା ଅଛି, ବୀର, କହ, ମୁଁ ତାହା ପୂରଣ କରିଦେବି। ଅମରତ୍ୱ ଛାଡ଼ି, ତୋର ମନର ଇଚ୍ଛା କହ।’
ତତଃ ପ୍ରାଞ୍ଡଲିରେଵାହମସ୍ତ୍ରେଷୁ କୃତମାନସଃ। ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ଶର୍ଵଂ ତତୋ ଵଚନମାଦଦେ
ତାପରେ, ମୁଁ ହାତ ଜୋଡି ଅସ୍ତ୍ର ଉପରେ ମନ ଲଗାଇ, ଶିର ନମାଇ ଶର୍ବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଏହି କଥା କହିଲି।
ଭଗଵାନମେ ପ୍ରସନ୍ନଶ୍ଚେଦୀପ୍ସିତୋଽଯଂ ଵରୋ ମମ। ଅସ୍ତ୍ରାଣୀଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଜ୍ଞାତୁଂ ଯାନି ଦେଵେଷୁ କାନିଚିତ୍
‘ଭଗବାନ୍, ଆପଣ ଯଦି ମୋପରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ଏହି ମୋ ଇଚ୍ଛିତ ଦାୟିକା: ମୁଁ ଚାହେଁ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠି ଅସ୍ତ୍ର ରଖିଛନ୍ତି, ସେଗୁଡିକୁ ଜାଣିବାକୁ।’
ଦଦାନୀତ୍ଯେଵ ଭଗଵାନବ୍ରଵୀତ୍ର୍ଯମ୍ବକଶ୍ଚ ମାମ୍। ରୌଦ୍ରମସ୍ତ୍ରଂ ମଦୀଯଂ ତ୍ଵାମୁପସ୍ଥାସ୍ଯତି ପାଣ୍ଡଵ
ତ୍ରୟମ୍ବକ ଭଗବାନ୍ ମୋତେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦେବି,' ଏବଂ ମୋର ରୌଦ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବ, ହେ ପାଣ୍ଡବ।
ପ୍ରଦଦୌ ଚ ମମ ପ୍ରୀତଃ ସୋଽସ୍ତ୍ରଂ ପାଶୁପତଂ ପ୍ରଭୁଃ। ଉଵାଚ ଚ ମହାଦେଵୋ ଦତ୍ତ୍ଵା ମେଽସ୍ତ୍ରଂ ସନାତନମ୍
ପ୍ରଭୁ ଖୁସି ହୋଇ ମୋତେ ପାଶୁପତ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ, ଏବଂ ଏହି ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇ ମହାଦେବ କହିଲେ।
ନ ପ୍ରଯୋଜ୍ଯଂଭଵେଦେତନ୍ମାନୁଷେଷୁ କଥଂଚନ। [ଜଗଦ୍ଵିନିର୍ଦହେଦେଵମଲ୍ପତେଜସି ପାତିତମ୍
ଏହି ଅସ୍ତ୍ର କେହି ମାନବ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଅପରିପକ୍ୱ ଶକ୍ତି ଉପରେ ଏହା ପଡିଲେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦହିଦେଇପାରିବ।
ପୀଡ୍ଯମାନନ ବଲଵତ୍ପ୍ରଯୋଜ୍ଯଂସ୍ଯାଦ୍ଧନଂଜଯ। ଅସ୍ତ୍ରାଣାଂ ପ୍ରତିଘାତେ ଚ ସର୍ଵଥୈଵ ପ୍ରଯୋଜଯେଃ
ହେ ଧନଞ୍ଜୟ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତିକ୍ରମିତ ହେବ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରିବାକୁ ଚାହିବ, ତେବେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବ।
ତତୋଽପ୍ରତିହତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସର୍ଵାସ୍ତ୍ରପ୍ରତିଷେଧନମ୍। ମୂର୍ତିମନ୍ମେ ସ୍ଥିତଂ ପାର୍ଶ୍ଵେ ପ୍ରସନ୍ନେ ଗୋଵୃଷଧ୍ଵଜେ
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରିପାରିବା ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ରୂପେ ମୋ ପାଖରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଦାଡ଼ି ରହିଲା, ଗୋବୃଷ ଧ୍ୱଜୀ ଦେବ ଖୁସି ହୋଇ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଉତ୍ସାଦନମମିତ୍ରାଣାଂ ପରସେନାନିକର୍ତନମ୍। ଦୁରାସଦଂ ଦୁଷ୍ପ୍ରସହଂ ସୁରଦାନଵରାକ୍ଷସୈଃ
ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବା, ବିପକ୍ଷ ସେନାକୁ କାଟି ଦେଇବା ପାଇଁ; ଦେବ, ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଅନୁଜ୍ଞାତସ୍ତ୍ଵହଂ ତେନ ତତ୍ରୈଵ ସମୁପାଵିଶମ୍। ପ୍ରେକ୍ଷତଶ୍ଚୈଵମେ ଦେଵସ୍ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ
ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ, ମୁଁ ସେଠାରେ ବସିଗଲି; ମୁଁ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ଦେବତା ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ତତସ୍ତାମଵସଂ ପ୍ରୀତୋ ରଜନୀଂ ତତ୍ର ଭାରତ। ପ୍ରସାଦାଦ୍ଦେଵଦେଵସ୍ଯତ୍ର୍ଯମ୍ବକସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ତାପରେ, ହେ ଭାରତ, ମୁଁ ଖୁସି ହୋଇ ସେଠାରେ ଏହି ରାତିଟି ମହାତ୍ମା ଦେବଦେବା ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କର କୃପାରେ କାଟିଲି।
ଵ୍ଯୁଷିତୋ ରଜନୀଂ ଚାହଂକୃତ୍ଵାପୌର୍ଵାହ୍ଣିକୀଃ କ୍ରିଯାଃ। ଅପଶ୍ଯଂ ତଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଦୃଷ୍ଟଵାନସ୍ମି ଯଂ ପୁରା
ରାତି ଶେଷ ହେବା ପରେ ଏବଂ ପ୍ରଭାତ ନିୟମ କରିବା ପରେ, ମୁଁ ପୁନି ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ଯେଉଁକୁ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଥିଲି।
ତସ୍ମୈ ଚାହଂ ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ସର୍ଵମେଵ ନ୍ଯଵେଦଯମ୍। ଭଗଵନ୍ତଂ ମହାଦେଵଂ ସମେତୋସ୍ମୀତି ଭାରତ
ମୁଁ ସେଠି ସେଠି ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ କଥା ସେଠି ଉପସ୍ଥାପନ କରିଲି, ଏବଂ କହିଲି, 'ମୁଁ ଭଗବାନ୍ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଛି,' ହେ ଭାରତ।
ସ ମାମୁଵାଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରୀଯମାଣୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ। ଦୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵଯା ମହାଦେଵୋ ଯଥା ନାନ୍ଯେନ କେନଚିତ୍
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଖୁସି ହୋଇ ମୋତେ କହିଲେ, 'ତୁମେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଏମିତି ଦେଖିଛ, ଯେଉଁ ଭଳି କେହି ଦେଖିନାହାନ୍ତି।'
ସମେତଂ ଲୋକପାଲୈସ୍ତୁ ସର୍ଵୈର୍ଵୈଵସ୍ଵତାଦିଭିଃ। ଦ୍ରଷ୍ଟାସ୍ଯନଘ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରଂ ସ ଚ ତେଽସ୍ତ୍ରାଣି ଦାସ୍ଯତି
ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳ, ଭାଇବସ୍ବତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ତୁମେ ଦେଖିବ; ସେ ତୁମକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇବ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ମାଂ ରାଜନ୍ନାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ। ଅଗଚ୍ଛତ୍ସ ଯଥାକାମଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ସୂର୍ଯସନ୍ନିଭଃ
ଏଭଳି କହି, ହେ ରାଜା, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋତେ ପୁନିପୁନି ଆଲିଂଗନ କରି, ଚାହିଁଥିବା ଭଳି ଚାଲିଗଲେ।
ଅଥାପରାହ୍ଣେ ତସ୍ଯାହ୍ନଃ ପ୍ରାଵାତ୍ପୁଣ୍ଯଃ ସମୀରଣଃ। ପୁନର୍ନଵମିମଂ ଲୋକଂ କୁର୍ଵନ୍ନିଵ ସପତ୍ନହନ୍
ସେ ଦିନର ଅପରାହ୍ଣ ବେଳେ, ଏକ ପବିତ୍ର ପବନ ବହିବା ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେଉଁ ଭଳି ଏହି ଜଗତକୁ ପୁନି ନୂତନ କରିଦେଉଛି, ହେ ଶତ୍ରୁଜୟୀ।
ଦିଵ୍ଯାନି ଚୈଵ ମାଲ୍ଯାନି ସୁଗନ୍ଧୀନି ନଵାନି ଚ। ଶୈଶିରସ୍ଯ ଗିରେ ପାଦେ ପ୍ରାଦୁରାସନ୍ସମୀପତଃ
ଏବଂ ଶୈତ୍ୟ ପର୍ବତର ପାଦରେ, ନିକଟରେ ଦିବ୍ୟ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ, ନୂତନ ମାଳାମାନେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଵାଦିତ୍ରାଣିଚ ଦିଵ୍ଯାନି ସୁଘୋଷାଣି ସମନ୍ତତଃ। ସ୍ତୁତଯଶ୍ଚେନ୍ଦ୍ରସଂଯୁକ୍ତା ଅଶ୍ରୂଯନ୍ତ ମନୋହରାଃ
ଚାରିପାଖରେ ଦିବ୍ୟ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ମଧୁର ସ୍ୱରେ ଚାଲିଥିଲା, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ସ୍ତୁତି ସହିତ ମନୋହର ଗୀତ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା।
ଗଣାଶ୍ଚାପ୍ସରସାଂ ତତ୍ରଗନ୍ଧର୍ଵାଣାଂ ତଥୈଵ ଚ। ପୁରସ୍ତାଦ୍ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଜଗୁର୍ଗୀତାନି ସର୍ଵଶଃ
ସେଠି ଅପ୍ସରା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ଦଳ ଦେବଦେବାଙ୍କ ପ୍ରତି ଗୀତ ଗାଇଲେ, ସମସ୍ତେ ଏକସାଥିରେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଲେ।
ମରୁତାଂ ଚ ଗଣାସ୍ତତ୍ର ଦେଵଯାନୈରୁପାଗମନ୍। ମହେନ୍ଦ୍ରାନୁଚରା ଯେ ଚ ଦେଵସଦ୍ମନିଵାସିନଃ
ସେଠି ମାରୁତମାନଙ୍କର ଦଳ ଦେବୟାନ ରଥରେ ଆସିଲେ, ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଅନୁଚର ଓ ଦେବମନ୍ଦିରର ନିବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୋଗ ଦେଲେ।
ତତୋ ମରୁତ୍ଵାନହରିଭିର୍ଯୁକ୍ତୈର୍ଵାହୈଃ ସ୍ଵଲଂକୃତୈଃ। ଶଚୀସହାଯସ୍ତତ୍ରାଯାତ୍ସହ ସର୍ଵୈସ୍ତଦାଽମରୈଃ
ତାପରେ ମରୁତମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଶଚୀ ସହିତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ, ଆକାଶୀୟ ଘୋଡା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଭବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢି, ସେଠାରେ ଆସିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନୈଵ କାଲେ ତୁ କୁବେରୋ ନରଵାହନଃ। ଦର୍ଶଯାମାସ ମାଂ ରାଜଁଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ପରମଯା ଯୁତଃ
ଏହି ସମୟରେ, ରାଜା, ଧନର ଅଧିପତି କୁବେର, ଶ୍ରୀର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଦକ୍ଷିଣସ୍ଯାଂ ଦିଶି ଯମଂ ପ୍ରତ୍ଯପଶ୍ଯଂ ଵ୍ଯସ୍ଥିତମ୍। ଵରୁଣଂ ଦେଵରାଜଂ ଚ ଯଥାସ୍ଥାନମଵସ୍ଥିତମ୍
ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ମୁଁ ଯମକୁ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ଦେଖିଲି, ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କ ରାଜା ଭରୁଣକୁ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ଦେଖିଲି।
ତେ ମାମୂଚୁର୍ମହାରାଜ ସାନ୍ତ୍ଵଯିତ୍ଵା ସୁରର୍ଷଭାଃ। ସଵ୍ଯସାଚିନ୍ନିରୀକ୍ଷାସ୍ମାଁଲ୍ଲୋକପାଲାନଵସ୍ଥିତାନ୍
ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ, ମୋତେ ଶାନ୍ତି ଦେଇ, କହିଲେ: 'ସବ୍ୟସାଚୀ, ଆମେ ଲୋକପାଳମାନେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛୁ, ଆମକୁ ଦେଖ।'