ଯୁପତ୍ତଂ କିରାତସ୍ତୁ ଵିକୃଷ୍ଯ ବଲଵଦ୍ଧନୁଃ। ଅଭ୍ଯାଜଘ୍ନେ ଦୃଢତରଂ କମ୍ପଯନ୍ନିଵ ମେଦିନୀମ୍
କିରାତ ତାଙ୍କର କୁଇଭର ବାନ୍ଧି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁ ଟାଣି, ଭୂମିକୁ କମ୍ପିତ କରିବା ପରି ଦୃଢ଼ ଆଘାତ କଲେ।
ସତୁ ମାମବ୍ରଵୀଦ୍ରାଜନ୍ମମ ପୂର୍ଵପରିଗ୍ରହଃ। ମୃଗଯାଧର୍ମମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ କିମର୍ଥଂ ତାଡିତସ୍ତ୍ଵଯା
ସେ ମୋତେ କହିଲେ, "ରାଜନ୍, ଏହା ମୋର ପୂର୍ବ ଅଧିକାର; ମୃଗୟାର ନୀତି ଛାଡ଼ି, ତୁମେ କାହିଁକି ମୋତେ ଆଘାତ କଲା?"
ଏଷ ତେ ନିଶିତୈର୍ବାଣୈର୍ଦର୍ପଂ ହନ୍ମି ସ୍ଥିରୋ ଭଵ। ସଂଘର୍ଷଵାନ୍ମହାକାଯସ୍ତତୋ ମାମଭ୍ଯଧାଵତ
"ଏହି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ତୁମର ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ କରିଦେବି; ଦୃଢ଼ ରହ।" ସେ ବଡ଼ ଦେହୀ, ଝଗଡ଼ାଳୁ ଜୀବ ମୋତେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ତତୋ ଗିରିମିଵାତ୍ଯର୍ଥମାଵୃଣୋନ୍ମାଂ ମହାଶରୈଃ। ତଂ ଚାହଂ ଶରଵର୍ଷେଣ ମହତା ସମଵାକିରମ୍
ତାପରେ, ସେ ପାହାଡ଼ ପରି ମୋତେ ବଡ଼ ବଡ଼ ବାଣରେ ଢାକିଦେଲେ; ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ବାଣର ବର୍ଷା କରିଲି।
ତତଃ ଶରୈର୍ଦୀପ୍ତମୁଖୈର୍ଯନ୍ତ୍ରିତୈରନୁ ଯନ୍ତ୍ରିତୈଃ। ପ୍ରତ୍ଯଵିଧ୍ଯମହଂ ତଂ ତୁ ଵଜ୍ରୈରିଵ ଶିଲୋଚ୍ଚଯମ୍
ତାପରେ, ଦୀପ୍ତ ମୁଖ ଓ ନିଶ୍ଚିତ ବାଣରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଆଘାତ କଲି, ଯେପରି ବଜ୍ର ପାହାଡ଼କୁ ଆଘାତ କରେ।
ତସ୍ଯ ତଚ୍ଛତଧା ରୂପମଭଵଚ୍ଚ ସହସ୍ରଧା। ତାନି ଚାସ୍ଯ ଶରୀରାଣି ଶରୈରହମତାଡଯମ୍
ତାଙ୍କର ଆକାର ଶତଗୁଣା ହେଲା, ପରେ ହଜାର ଗୁଣା ହେଲା; ମୁଁ ସେ ସମସ୍ତ ଶରୀରକୁ ବାଣରେ ଆଘାତ କଲି।
ପୁନସ୍ତାନି ଶରୀରାଣି ଏକୀଭୂତାନି ଭାରତ। ଅଦୃଶ୍ଯନ୍ତ ମହାରାଜ ତାନ୍ଯହଂ ଵ୍ଯଧମଂ ପୁନଃ
ପୁନି, ସେ ସମସ୍ତ ଶରୀର ଏକାଟି ହେଇ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା, ମହାରାଜ, ମୁଁ ପୁନି ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲି।
ଅଣୁର୍ବୃହଚ୍ଛିରା ଭୂତ୍ଵା ବୃହଚ୍ଚାଣୁଶିରାଃ ପୁନଃ। ଏକୀଭୂତସ୍ତଦା ରାଜନ୍ସୋଽଭ୍ଯଵର୍ତତ ମାଂ ଯୁଧି
ସେ କେବେ ଛୋଟ ଦେହରେ ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡ ହେଲେ, କେବେ ବଡ଼ ଦେହରେ ଛୋଟ ମୁଣ୍ଡ ହେଲେ; ଏକାଟି ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋତେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ।
ଯଦାଽଭିଭଵିତୁଂ ବାଣୈର୍ନ ଚ ଶକ୍ନୋମି ତଂ ରଣେ। ତତୋ ମହାସ୍ତ୍ରମାତିଷ୍ଠଂ ଵାଯଵ୍ଯଂ ଭରତର୍ଷଭ
ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବାଣରେ ତାଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିଲିନି, ତାପରେ, ଭାରତବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ବଡ଼ ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲି।
ନ ଚୈନମଶକଂ ହନ୍ତୁଂ ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍। ତସ୍ମିନ୍ପ୍ରତିହତେ ଚାସ୍ତ୍ରେ ଵିସ୍ମଯୋ ମେ ମହାନଭୂତ୍
କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମାରିପାରିଲିନି, ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗିଲା; ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରତିରୋଧ ହେଲାପରେ, ମୋର ମନରେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲା।
ତତ୍ରାପି ଚ ମହାରାଜ ସଵିଶେଷମହଂ ତତଃ। ଅସ୍ତ୍ରପୂଗେନ ମହତା ରଣେ ଭୂତମଵାକିରମ୍
ସେଠାରେ, ମହାରାଜ, ମୁଁ ବିଶେଷ ଭାବରେ ଏହି ଭୂତକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଡ଼ ପ୍ରମାଣର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲି।
ସ୍ଥୂଣାକର୍ଣମଥୋ ଜାଲଂ ଶରଵର୍ଷଂ ଶରୋଲ୍ଵଣମ୍। ଶଲଭାସ୍ତ୍ରମଶ୍ମଵର୍ଷଂ ସମାସ୍ଥାଯାହମଭ୍ଯଯାମ୍
ତାପରେ, ମୁଁ ଷ୍ଠୁଣାକର୍ଣ୍ଣ, ଜାଳ, ଭୟଙ୍କର ଶରବର୍ଷା, ଶଳଭ ଓ ଅଶ୍ମବର୍ଷ ଅସ୍ତ୍ର ଚାଳି, ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲି।
ଜଗ୍ରାସ ପ୍ରସଭଂ ତାନି ସର୍ଵାଣ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣି ମେ ନୃପ। ତେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ଜଗ୍ଧେଷୁ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରଂ ମହଦାଦିଶମ୍
ମହାରାଜ, ସେ ଭୂତ ମୋର ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଜବରଦସ୍ତି ଗଳିଗଲା। ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଗଳିଯିବା ପରେ, ମୁଁ ବଡ଼ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲି।
ତତଃ ପ୍ରଜ୍ଵଲିତୈର୍ବାଣୈଃ ସର୍ଵତଶ୍ଚୋପଚୀଯତ। ଉପଚୀଯମାନଶ୍ଚ ତଦା ମହାସ୍ତ୍ରେଣ ଵ୍ଯଵର୍ଧତ
ତାପରେ, ଚାରିପାଖରୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶର ଆସି ଯୋଗ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ମହାସ୍ତ୍ରରେ ଆକ୍ରମଣ ହେବା ସମୟରେ ସେ ଭୂତ ଶକ୍ତିରେ ଅଧିକ ବୃଦ୍ଧି ହେଲା।
ତତଃ ସଂତାପିତା ଲୋକା ମତ୍ପ୍ରସୂତେନ ତେଜସା। କ୍ଷଣଏନ ହି ଦିଶଃ ସ୍ଵଂ ଚ ସର୍ଵତୋ ହି ଵିଦୀପିତଂ
ତାପରେ, ମୋ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ତାପିତ ହେଲେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ମୋ ନିଜ ଦେହ ଆଲୋକିତ ହେଇଗଲା।
ତଦପ୍ଯସ୍ତ୍ରଂ ମହାତେଜାଃ କ୍ଷଣେନୈଵ ଵ୍ଯଶାମଯତ୍। ବ୍ର୍ହମାସ୍ତ୍ରେ ତୁ ହତେ ରାଜନ୍ଭଯଂ ମାଂ ମହଦାଵିଶତ୍
ତଥାପି, ଅତି ତେଜସ୍ବୀ ସେ ଭୂତ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନିଶ୍ଶେଷ କରିଦେଲା। ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ନଷ୍ଟ ହେବା ପରେ, ମହାରାଜ, ମୋତେ ବଡ଼ ଭୟ ଆକ୍ରମଣ କଲା।
ତତୋଽହଂ ଧନୁରାଦାଯ ତଥାଽକ୍ଷଯ୍ଯେ ମହେଷୁଧୀ। ସହସାଽଭ୍ଯହନଂ ଭୂତଂ ତାନ୍ଯପ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯଭକ୍ଷଯତ୍
ତାପରେ, ମୁଁ ମୋ ଧନୁ ଓ ଅକ୍ଷୟ ତୁଣୀ ନେଇ, ହଠାତ୍ ଭାବେ ସେ ଭୂତକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲି, କିନ୍ତୁ ସେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଗଳିଗଲା।
ଏତେଷ୍ଵସ୍ତ୍ରେଷୁ ଭୂତେନ ଭକ୍ଷିତେଷ୍ଵାଯୁଧେଷୁ ଚ। ମମ ତସ୍ ଚ ଭୂତସ୍ଯ ବାହୁଯୁଦ୍ଧମଵର୍ତତ
ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଅୟୁଧ ଭୂତ ଦ୍ୱାରା ଗଳିଯିବା ପରେ, ମୋ ଓ ସେ ଭୂତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହାତରେ ହାତ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଵ୍ଯାଯାମଂ ମୁଷ୍ଟିଭିଃ କୃତ୍ଵା ତଲୈରଭିସମାହତୌ। ଅପାଯଚ୍ଚ ତଦ୍ଭୂତମହଂ ଚାପାତଯଂ ମହୀମ୍
ମୁଁ ଓ ସେ ଭୂତ ମୁଷ୍ଟି ଓ ତଳ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତି ଦେଇ ଯୁଦ୍ଧ କଲୁ; ଏବଂ ମୁଁ ସେ ଭୂତକୁ ଭୂମିରେ ଫେଙ୍ଗି ତଳେ ପକାଇଦେଲି।
ତତଃ ପ୍ରହସ୍ଯ ତଦ୍ଭୂତଂ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ। ସହ ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ମହାରାଜ ପଶ୍ଯତୋ ମେଽଦ୍ଭୁତୋପମମ୍
ତାପରେ, ସେ ଭୂତ ହସି ଦେଇ, ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ, ମୋ ଆଖି ସାମ୍ନାରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲା।
ମୁଖ୍ଯଂ କୃତ୍ଵା ସ ଭଗଵାଂସ୍ତତୋଽନ୍ଯଦ୍ରୂପମାତ୍ମନଃ। ଦିଵ୍ଯମେଵ ମହାରାଜ ଵରାନୋଽଦ୍ଭୁତମମ୍ବରମ୍
ତାପରେ, ସେ ଭଗବାନ୍ ନିଜକୁ ପ୍ରଧାନ ରୂପରେ ଦେଖାଇ, ଆକାଶରେ ଅନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ମହାରାଜ।
ହିତ୍ଵା କିରାତରୂପଂ ଚ ଭଗଵାଂସ୍ତ୍ରିଦଶେଶ୍ଵରଃ। ସ୍ଵରୂପଂ ଦିଵ୍ଯମାସ୍ଥାଯ ତସ୍ଯୌ ମହେଶ୍ଵରଃ
କିରାଟ ରୂପକୁ ଛାଡ଼ି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ ଭଗବାନ୍ ତାହାଁଠାରେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ମହାରାଜ।
ସୋଽଦୃଶ୍ଯତ ତତଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଭଗଵାନ୍ଗୋଵୃଷଧ୍ଵଜଃ। ଧନୁର୍ଗୃହ୍ଯତଦା ପାଣୌ ବହୁରୂପଃ ପିନାକଧୃତ୍
ତାପରେ, ଗୋବୃଷଧ୍ୱଜ ଭଗବାନ୍ ପିନାକ ଧାରଣ କରି, ଧନୁ ହାତରେ ଧରି, ଅନେକ ରୂପରେ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖାଗଲେ।
ସ ମାମଭ୍ଯେତ୍ଯ ସମରେ ତଥୈଵାଭିମୁଖଂ ସ୍ଥିତମ୍। ଶୂଲପାଣିରଥୋଵାଚ ତୁଷ୍ଟୋସ୍ମୀତି ପରଂତପ
ସେ ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆସି, ମୁଁ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ିଥିବାବେଳେ, ଶୂଳ ହାତରେ ଧରି କହିଲେ, 'ମୁଁ ତୋପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦଳନ କରୁଥିବା ବୀର।'
ତତସ୍ତଦ୍ଧନୁରାଦାଯ ତୂଣୌ ଚାକ୍ଷଯ୍ଯସାଯକୌ। ପ୍ରାଦାନ୍ମମୈଵ ଭଗଵାନ୍ଵରଯସ୍ଵେତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ, ସେ ଧନୁ ଓ ଅକ୍ଷୟ ତୁଣୀ ନେଇ, ମୋତେ ଦେଇ କହିଲେ, 'ଏକ ଭଲ ଦାୟିକା ଚୟନ କର।'
ତୁଷ୍ଟୋସ୍ମି ତଵ କୌନ୍ତେଯ ବ୍ରୂହି କିଂ କରଵାଣି ତେ। ମନୋଗତଂ ଵୀର ଯତ୍ତେ ତଦ୍ବ୍ରୂହି ଵିତରାମ୍ଯହମ୍। ଅମରତ୍ଵମପାହାଯ ବ୍ରୂହି ଯତ୍ତେ ମନୋଗତମ୍
‘ମୁଁ ତୋପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର। କହ, ମୁଁ ତୋପାଇଁ କଣ କରିବି? ତୋର ମନରେ ଯାହା ଅଛି, ବୀର, କହ, ମୁଁ ତାହା ପୂରଣ କରିଦେବି। ଅମରତ୍ୱ ଛାଡ଼ି, ତୋର ମନର ଇଚ୍ଛା କହ।’
ତତଃ ପ୍ରାଞ୍ଡଲିରେଵାହମସ୍ତ୍ରେଷୁ କୃତମାନସଃ। ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ଶର୍ଵଂ ତତୋ ଵଚନମାଦଦେ
ତାପରେ, ମୁଁ ହାତ ଜୋଡି ଅସ୍ତ୍ର ଉପରେ ମନ ଲଗାଇ, ଶିର ନମାଇ ଶର୍ବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଏହି କଥା କହିଲି।
ଭଗଵାନମେ ପ୍ରସନ୍ନଶ୍ଚେଦୀପ୍ସିତୋଽଯଂ ଵରୋ ମମ। ଅସ୍ତ୍ରାଣୀଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଜ୍ଞାତୁଂ ଯାନି ଦେଵେଷୁ କାନିଚିତ୍
‘ଭଗବାନ୍, ଆପଣ ଯଦି ମୋପରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ଏହି ମୋ ଇଚ୍ଛିତ ଦାୟିକା: ମୁଁ ଚାହେଁ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠି ଅସ୍ତ୍ର ରଖିଛନ୍ତି, ସେଗୁଡିକୁ ଜାଣିବାକୁ।’
ଦଦାନୀତ୍ଯେଵ ଭଗଵାନବ୍ରଵୀତ୍ର୍ଯମ୍ବକଶ୍ଚ ମାମ୍। ରୌଦ୍ରମସ୍ତ୍ରଂ ମଦୀଯଂ ତ୍ଵାମୁପସ୍ଥାସ୍ଯତି ପାଣ୍ଡଵ
ତ୍ରୟମ୍ବକ ଭଗବାନ୍ ମୋତେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦେବି,' ଏବଂ ମୋର ରୌଦ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବ, ହେ ପାଣ୍ଡବ।
ପ୍ରଦଦୌ ଚ ମମ ପ୍ରୀତଃ ସୋଽସ୍ତ୍ରଂ ପାଶୁପତଂ ପ୍ରଭୁଃ। ଉଵାଚ ଚ ମହାଦେଵୋ ଦତ୍ତ୍ଵା ମେଽସ୍ତ୍ରଂ ସନାତନମ୍
ପ୍ରଭୁ ଖୁସି ହୋଇ ମୋତେ ପାଶୁପତ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ, ଏବଂ ଏହି ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇ ମହାଦେବ କହିଲେ।