ଅଭିଵାଦଯମାନଂ ତଂ ମୂର୍ଧ୍ନ୍ଯୁପାଘ୍ରାଯ ପାଣ୍ଡଵମ୍। ହର୍ଷଗଦ୍ଗଦଯା ଵାଚା ପ୍ରହୃଷ୍ଟୋଽର୍ଜୁନମବ୍ରଵୀତ୍
ଅର୍ଜୁନ ଶିର ନମାଇଲେ, ରାଜା ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଶିର ଚୁମିଲେ, ଏବଂ ଖୁସିରେ ଭରିଥିବା ଶବ୍ଦରେ କଥା କହିଲେ।
କଥମର୍ଜୁନ କାଲୋଽଯଂ ସ୍ଵର୍ଗେ ରଵ୍ଯତିଗତସ୍ତଵ। କଥଂ ଚାସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯଵାପ୍ତାନି ଦେଵରାଜଶ୍ଚ ତୋଷିତଃ
ଅର୍ଜୁନ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ତୁମର ସମୟ କିପରି କଟିଲା? ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ କିପରି ପାଇଲା, ଦେବରାଜ କିପରି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ?
ସମ୍ଯଗ୍ଵା ତେ ଗୃହୀତାନି କଚ୍ଚିଦସ୍ତ୍ରାଣି ପାଣ୍ଡଵ। କଚ୍ଚିତ୍ସୁରାଧିପଃ ପ୍ରୀତୋ ରୁଦ୍ରଶ୍ଚାସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯଦାତ୍ତଵ
ପାଣ୍ଡବ, ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ଠିକ୍ ଭାବରେ ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କରିଛ କି? ସୁରାଧିପ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ କି? ରୁଦ୍ର ତୁମକୁ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ କି?
ଯଥା ଦୃଷ୍ଟଶ୍ଚ ତେ ଶକ୍ରୋ ଭଗଵାନ୍ଵା ପିନାକଧୃତ୍। ଯଥୈଵାସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯଵାପ୍ତାନି ଯଥୈଵାରାଧିତାଶ୍ଚ ତେ
ତୁମେ କିପରି ଶକ୍ର ଓ ପିନାକଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲା, କିପରି ଅସ୍ତ୍ର ପାଇଲା, ଏବଂ କିପରି ପୂଜା କଲା, ଏହା ମୋତେ କହ।
ଯଥୋକ୍ତଵାଂସ୍ତ୍ଵାଂ ଭଗଵାଞ୍ଶତକ୍ରତୁରରିଂଦମ। କୃତପ୍ରିଯସ୍ତ୍ଵଯାଽସ୍ମୀତି ତସ୍ଯ ତେ କିଂ ପ୍ରିଯଂ କୃତମ୍
ଅରିମଦନ, ଶତକ୍ରତୁ ଭଗବାନ ତୁମକୁ କହିଥିଲେ 'ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ', ତାଙ୍କୁ କିପରି ପ୍ରସନ୍ନ କରିଲା, କଣ କରିଲା?
ଏତଦିଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଶ୍ରୋତୁଂ ଵିସ୍ତରେଣ ମହାଦ୍ଯୁତେ। ଯଥା ତୁଷ୍ଟୋ ମହାଦେଵୋ ଦେଵରାଜସ୍ତଥାଽନଘ
ମହାଦ୍ୟୁତି, ମୁଁ ଏହା ଏକାଏକି ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, କିପରି ମହାଦେବ ଓ ଦେବରାଜ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ଅନଘ।
ଯଚ୍ଚାପି ଵଜ୍ରପାଣେସ୍ତୁ ପ୍ରିଯଂ କୃତମରିଂଦମ। ଏତଦାଖ୍ଯାହି ମେ ସର୍ଵମଖିଲେନ ଧନଂଜଯ
ଅରିମଦନ, ବଜ୍ରପାଣିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ କଣ କରିଲା, ଧନଞ୍ଜୟ, ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମୋତେ କହ।
ଶୃଣୁ ହନ୍ତ ମହାରାଜ ଵିଧିନା ଯେନ ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍। ଶତକ୍ରତୁମହଂ ଦେଵଂ ଭଗଵନ୍ତଂ ଚ ଶଂକରମ୍
ମହାରାଜ, ମୁଁ କିପରି ଶତକ୍ରତୁ ଦେବ ଓ ଭଗବାନ ଶଂକରଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ଏହା ନିୟମ ଅନୁସାରେ ମୋତେ ଶୁଣ।
ଵିଦ୍ଯାମଧୀତ୍ଯ ତାଂ ରାଜଂସ୍ତ୍ଵଯୋକ୍ତାମରିମର୍ଦନ। ଭଵତା ଚ ସମାଦିଷ୍ଟସ୍ତପସେ ପ୍ରସ୍ଥିତୋ ଵନମ୍
ଅରିମଦନ, ତୁମେ ଯେପରି ଶିଖାଇଥିଲା, ମୁଁ ସେ ଜ୍ଞାନ ଅଧ୍ୟୟନ କରି, ତୁମର ଆଜ୍ଞାରେ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲି।
ଭୃଗୁତୁନ୍ଦମଥୋ ଗତ୍ଵା କାମ୍ଯକାଦାସ୍ଥିତସ୍ତପଃ। ଏକରାତ୍ରୋଷିତଃ କଂଚିଦପଶ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ପଥି
କାମ୍ୟକରୁ ଭୃଗୁତୁଣ୍ଡକୁ ଯାଇ, ତପସ୍ୟା କରି, ଏକ ରାତି ରହିଲି, ମୁଁ ରାସ୍ତାରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେଖିଲି।
ସ ମାମପୃଚ୍ଛତ୍କୌନ୍ତେଯ କ୍ଵାସି ଗନ୍ତା ବ୍ରଵୀହି ମେ। ତସ୍ମା ଅଵିତଥଂ ସର୍ଵମବ୍ରଵଂ କୁରୁନନ୍ଦନ
ସେ ମୋତେ ପଚାରିଲେ, 'କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, କେଉଁଠି ଯାଉଛ? ମୋତେ କହ।' କୁରୁନନ୍ଦନ, ମୁଁ ସତ୍ୟ ସମସ୍ତ କଥା ତାଙ୍କୁ କହିଲି।
ସ ତଥ୍ଯଂ ମମ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ରାଜସତ୍ତମ। ଅପୂଜଯତ ମାଂ ରାଜନ୍ପ୍ରୀତିମାଂଶ୍ଚାଭଵନ୍ମଯି
ମୋ ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ରାଜା, ମୋତେ ସମ୍ମାନ କଲେ ଏବଂ ମୋପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ତତୋ ମାମବ୍ରଵୀତ୍ପ୍ରୀତସ୍ତପ ଆତିଷ୍ଠ ଭାରତ। ତପସ୍ଵୀ ନଚିରେଣ ତ୍ଵଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସେ ଵିବୁଧାଧିଷମ୍
ତାପରେ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ମୋତେ କହିଲେ, "ଭାରତବଂଶୀ, ତୁମେ ତପସ୍ୟା କର। ତପସ୍ୟା କରିବାରେ, ଶୀଘ୍ର ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବ।"
ତତୋଽହଂ ଵଚନାତ୍ତସ୍ଯ ଗିରିମାରୁହ୍ଯ ଶୈଶିରମ୍। ତପୋଽତପ୍ଯଂ ମହାରାଜ ମାସଂ ମୂଲଫଲାଶନଃ
ତାହାପରେ, ସେଠି କହିଥିବା ଅନୁସାରେ, ମୁଁ ଶୈଶିର ପାହାଡ଼କୁ ଚଢ଼ିଗଲି ଏବଂ ଏକ ମାସ ମୂଳ ଫଳ ଖାଇ ତପସ୍ୟା କଲି।
ଦ୍ଵିତୀଯଶ୍ଚାପି ମେ ମାସୋ ଜଲଂ ଭକ୍ଷଯତୋ ଗତଃ। ନିରାହାରସ୍ତୃତୀଯେଽଥ ମାସେ ପାଣ୍ଡଵନନ୍ଦନ
ଦ୍ୱିତୀୟ ମାସରେ ମୁଁ କେବଳ ପାଣି ପିଇ ଅଟିଲି; ତୃତୀୟ ମାସରେ, ପାଣ୍ଡବଙ୍କର ଆନନ୍ଦ, ମୁଁ କିଛି ଖାଇନି।
ଊର୍ଧ୍ଵବାହୁଶ୍ଚତୁର୍ଥଂ ତୁ ମାସମସ୍ମି ସ୍ଥିତସ୍ତଦା। ନ ଚ ମେ ହୀଯତେ ପ୍ରାଣସ୍ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍
ଚତୁର୍ଥ ମାସରେ, ମୁଁ ହାତ ଉଠାଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲି; ତଥାପି, ମୋର ପ୍ରାଣ କିଛି କମିଲାନି, ଏହା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗିଲା।
ପଞ୍ଚମେ ତ୍ଵଥ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ପ୍ରଥମେ ଦିଵସେ ଗତେ। ଵରାହସଂସ୍ଥିତଂ ଭୂତଂ ମତ୍ସମୀପଂ ସମାଗମତ୍
ପଞ୍ଚମ ମାସ ଆସିଲା ଏବଂ ପ୍ରଥମ ଦିନ ଗଲାପରେ, ଏକ ବଡ଼ ଶୁକ୍କର ଆକାରର ଜୀବ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲା।
ନିଘ୍ନନ୍ପ୍ରୋଥେନ ପୃଥିଵୀଂ ଵିଲିଖଂଶ୍ଚରଣୈରପି। ସଂମାର୍ଜଞ୍ଜଠରେଣୋର୍ଵୀଂ ଵିଵର୍ତଂଶ୍ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ସେ ନାକରେ ଭୂମିକୁ ମାରୁଥିଲା, ପାଦରେ ଖୋଡ଼ୁଥିଲା, ଗୋଡ଼ରେ ଭୂମିକୁ ଚେଉଁଥିଲା, ଏବଂ ପୁନିପୁନି ଘୂରୁଥିଲା।
ଅନୁ ତସ୍ଯାପରଂ ଭୂତଂ ମହତ୍କୈରାତସଂସ୍ଥିତମ୍। ଧନୁର୍ବାଣାସିମତ୍ପ୍ରାପ୍ତଂ ସ୍ତ୍ରୀଗଣାନୁଗତଂ ତଦା
ତାପରେ, ଏକ ବଡ଼ କିରାତ ଆକାରର ଜୀବ ଆସିଲା, ହାତରେ ଧନୁ, ବାଣ ଓ ତଳୱାର ନେଇ, ଏବଂ ଗୋଟିଏ ମହିଳା ଦଳ ସହିତ।
ତତୋଽହଂ ଧନୁରାଦାଯ ତଥାଽକ୍ଷଯ୍ଯେ ମହେଷୁଧୀ। ଅତାଡଯଂ ଶରେଣାଥ ତଦ୍ଭୂତଂ ରୋମହର୍ଷଣମ୍
ତାପରେ, ମୁଁ ମୋର ଅକ୍ଷୟ ମହାଧନୁ ନେଇ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଜୀବକୁ ଏକ ବାଣ ଦେଇ ଆଘାତ କଲି।
ଯୁପତ୍ତଂ କିରାତସ୍ତୁ ଵିକୃଷ୍ଯ ବଲଵଦ୍ଧନୁଃ। ଅଭ୍ଯାଜଘ୍ନେ ଦୃଢତରଂ କମ୍ପଯନ୍ନିଵ ମେଦିନୀମ୍
କିରାତ ତାଙ୍କର କୁଇଭର ବାନ୍ଧି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁ ଟାଣି, ଭୂମିକୁ କମ୍ପିତ କରିବା ପରି ଦୃଢ଼ ଆଘାତ କଲେ।
ସତୁ ମାମବ୍ରଵୀଦ୍ରାଜନ୍ମମ ପୂର୍ଵପରିଗ୍ରହଃ। ମୃଗଯାଧର୍ମମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ କିମର୍ଥଂ ତାଡିତସ୍ତ୍ଵଯା
ସେ ମୋତେ କହିଲେ, "ରାଜନ୍, ଏହା ମୋର ପୂର୍ବ ଅଧିକାର; ମୃଗୟାର ନୀତି ଛାଡ଼ି, ତୁମେ କାହିଁକି ମୋତେ ଆଘାତ କଲା?"
ଏଷ ତେ ନିଶିତୈର୍ବାଣୈର୍ଦର୍ପଂ ହନ୍ମି ସ୍ଥିରୋ ଭଵ। ସଂଘର୍ଷଵାନ୍ମହାକାଯସ୍ତତୋ ମାମଭ୍ଯଧାଵତ
"ଏହି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ତୁମର ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ କରିଦେବି; ଦୃଢ଼ ରହ।" ସେ ବଡ଼ ଦେହୀ, ଝଗଡ଼ାଳୁ ଜୀବ ମୋତେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ତତୋ ଗିରିମିଵାତ୍ଯର୍ଥମାଵୃଣୋନ୍ମାଂ ମହାଶରୈଃ। ତଂ ଚାହଂ ଶରଵର୍ଷେଣ ମହତା ସମଵାକିରମ୍
ତାପରେ, ସେ ପାହାଡ଼ ପରି ମୋତେ ବଡ଼ ବଡ଼ ବାଣରେ ଢାକିଦେଲେ; ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ବାଣର ବର୍ଷା କରିଲି।
ତତଃ ଶରୈର୍ଦୀପ୍ତମୁଖୈର୍ଯନ୍ତ୍ରିତୈରନୁ ଯନ୍ତ୍ରିତୈଃ। ପ୍ରତ୍ଯଵିଧ୍ଯମହଂ ତଂ ତୁ ଵଜ୍ରୈରିଵ ଶିଲୋଚ୍ଚଯମ୍
ତାପରେ, ଦୀପ୍ତ ମୁଖ ଓ ନିଶ୍ଚିତ ବାଣରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଆଘାତ କଲି, ଯେପରି ବଜ୍ର ପାହାଡ଼କୁ ଆଘାତ କରେ।
ତସ୍ଯ ତଚ୍ଛତଧା ରୂପମଭଵଚ୍ଚ ସହସ୍ରଧା। ତାନି ଚାସ୍ଯ ଶରୀରାଣି ଶରୈରହମତାଡଯମ୍
ତାଙ୍କର ଆକାର ଶତଗୁଣା ହେଲା, ପରେ ହଜାର ଗୁଣା ହେଲା; ମୁଁ ସେ ସମସ୍ତ ଶରୀରକୁ ବାଣରେ ଆଘାତ କଲି।
ପୁନସ୍ତାନି ଶରୀରାଣି ଏକୀଭୂତାନି ଭାରତ। ଅଦୃଶ୍ଯନ୍ତ ମହାରାଜ ତାନ୍ଯହଂ ଵ୍ଯଧମଂ ପୁନଃ
ପୁନି, ସେ ସମସ୍ତ ଶରୀର ଏକାଟି ହେଇ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା, ମହାରାଜ, ମୁଁ ପୁନି ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲି।
ଅଣୁର୍ବୃହଚ୍ଛିରା ଭୂତ୍ଵା ବୃହଚ୍ଚାଣୁଶିରାଃ ପୁନଃ। ଏକୀଭୂତସ୍ତଦା ରାଜନ୍ସୋଽଭ୍ଯଵର୍ତତ ମାଂ ଯୁଧି
ସେ କେବେ ଛୋଟ ଦେହରେ ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡ ହେଲେ, କେବେ ବଡ଼ ଦେହରେ ଛୋଟ ମୁଣ୍ଡ ହେଲେ; ଏକାଟି ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋତେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ।
ଯଦାଽଭିଭଵିତୁଂ ବାଣୈର୍ନ ଚ ଶକ୍ନୋମି ତଂ ରଣେ। ତତୋ ମହାସ୍ତ୍ରମାତିଷ୍ଠଂ ଵାଯଵ୍ଯଂ ଭରତର୍ଷଭ
ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବାଣରେ ତାଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିଲିନି, ତାପରେ, ଭାରତବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ବଡ଼ ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲି।
ନ ଚୈନମଶକଂ ହନ୍ତୁଂ ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍। ତସ୍ମିନ୍ପ୍ରତିହତେ ଚାସ୍ତ୍ରେ ଵିସ୍ମଯୋ ମେ ମହାନଭୂତ୍
କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମାରିପାରିଲିନି, ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗିଲା; ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରତିରୋଧ ହେଲାପରେ, ମୋର ମନରେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲା।