ମଯୂରହଂସସ୍ଵନନାଦିତାନି ପୁଷ୍ପୋପକୀର୍ଣାନି ମହାଚଲସ୍ଯ। ଶୃଙ୍ଗାଣି ସାନୂନି ଚ ପଶ୍ଯମାନା ଗିରେଃ ପରଂ ହର୍ଷମଵାପ୍ଯ ତସ୍ଥୁଃ
ମୟୂର ଓ ହଂସର ଡାକରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିବା, ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ପର୍ବତର ଶିଖର ଓ ଢାଳ ଦେଖି, ସେମାନେ ଅତି ଖୁସିରେ ଭରି, ଉଭା ହୋଇଥିଲେ।
ସାକ୍ଷାତ୍କୁବେରେଣ କୃତାଶ୍ଚ ତସ୍ମି- ନ୍ନଗୋତ୍ତମେ ସଂଵୃତକୂଟଗୁଲ୍ମାଃ। କାଦମ୍ବକାରଣ୍ଡଵହଂସଜୁଷ୍ଟାଃ ପଦ୍ମାକୁଲାଃ ପୁଷ୍କରିଣୀରପଶ୍ଯନ୍
ସେ ଉତ୍ତମ ପର୍ବତରେ, କୁବେରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ଗୁଛ ଓ ଜଙ୍ଗଲରେ ଢାକା, କଦମ୍ବ, କରଣ୍ଡବ ଓ ହଂସରେ ଭରିଥିବା, ପଦ୍ମରେ ଆଛାଦିତ ଝିଲିମାନେକୁ ସେମାନେ ଦେଖିଥିଲେ।
କ୍ରୀଡାପ୍ରଦେଶାଂସ୍ଚ ସମୃଦ୍ଧରୂପା- ନ୍ସଵେଦିକାଂସ୍ତେ ନ୍ଯଵସନ୍ସୁଵେଶାନ୍। ମଣିପ୍ରକୀର୍ଣାଂଶ୍ଚ ମନୋରମାଂଶ୍ଚ ଯଥା ଭଵେଯୁର୍ନଦସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ
ସେମାନେ ମଣିରେ ଶୋଭିତ, ମନୋହର, ବଡ଼ ଖେଳସ୍ଥଳ ଓ ବେଦିକାରେ ରହିଥିଲେ, ଯେପରି ନଦୀର ରାଜାର ଅଧିକାର ଥାଏ।
ଅନେକଵର୍ଣୈଶ୍ ସୁଗନ୍ଧିଭିଶ୍ଚ ମହାଦ୍ରୁମୈଃ ସଂତତମଭ୍ରଜାଲୈଃ। ତପଃପ୍ରଧାନାଃ ସତତଂ ଚରନ୍ତଃ ଶୃଙ୍ଗଂ ଗିରେଶ୍ଚିନ୍ତଯିତୁଂ ନ ଶେକୁଃ
ଅନେକ ରଙ୍ଗ ଓ ସୁଗନ୍ଧରେ ଭରିଥିବା, ମେଘରେ ଢାକା ବଡ଼ ଗଛମାନେ ସହିତ, ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ ଲୋକମାନେ ସଦା ଚାଲିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପର୍ବତର ଶିଖରକୁ ଚିନ୍ତା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ସ୍ଵତେଜସା ତସ୍ଯ ନଗୋତ୍ତମସ୍ଯ ମହୌଷଧୀନାଂ ଚ ତଥା ପ୍ରଭାଵାତ୍। ଵିଭକ୍ତରୂପଃ ସଵିତା ବଭୂଵ ନିଶାମୁଖଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ନରର୍ଷଭାଣାମ୍
ସେ ଉତ୍ତମ ପର୍ବତର ଆଲୋକ ଓ ମହାଔଷଧିର ଶକ୍ତିରେ, ସବିତା ନିଶାର ଆରମ୍ଭରେ, ମହାପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭିନ୍ନ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।
ଯମାସ୍ଥିତଃ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମାନାଂ ଵିଭାଵସୁର୍ଭାଵିତା ହରୀଶଃ। ତସ୍ଯୋଦଯଂ ଚାସ୍ତମନଂ ଚ ଵୀର- ସ୍ତତ୍ରସ୍ଥିତାସ୍ତେ ଦଦୃଶୁର୍ନୃସିଂହାଃ
ସ୍ଥିର ଓ ଚଳାୟମାନ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା ରୂପ ଧରି, ଅଗ୍ନିଦେବ ଓ ବାୟୁର ମହାପ୍ରଭୁ ସେମାନେକୁ ପ୍ରେରିତ କରିଥିଲେ; ସେଠାରେ ନରସିଂହମାନେ ତାଙ୍କର ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତମୟ ଦେଖିଥିଲେ।
ରଵେସ୍ତମିସ୍ରାଗମନିର୍ଗମାଂସ୍ତେ ତଥୋଦଯଂ ଚାସ୍ତମନଂ ଚ ଵୀରାଃ। ସମାଵୃତାଃ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ତମୋନୁଦସ୍ଯ ଗଭସ୍ତିଜାଲୈଃ ପ୍ରଦିଶୋ ଦିଶଶ୍ଚ
ବୀରମାନେ ରବିଙ୍କ ଅନ୍ଧାରର ଆସିବା ଓ ଯିବା, ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତମୟ ଦେଖି, ତାଙ୍କର କିରଣରେ ଦିଗ ଓ ପ୍ରଦିଗ ଅନ୍ଧାର ହଟି ଆଲୋକିତ ହେଉଥିବା ଦେଖିଥିଲେ।
ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଵନ୍ତଃ ସତତକ୍ରିଯାଶ୍ଚ ଧର୍ମପ୍ରଧାନାଶ୍ଚ ଶୁଚିଵ୍ରତାଶ୍ଚ। ସତ୍ଯେ ସ୍ଥିତାସ୍ତସ୍ଯ ମହାରଥସ୍ଯ ସତ୍ଯଵ୍ରତସ୍ଯାଗମନପ୍ରତୀକ୍ଷାଃ
ସେମାନେ ସ୍ୱାଧ୍ୟାୟ, ସଦା କ୍ରିୟା, ଧର୍ମରେ ଲଗ୍ନ, ଶୁଚି ନିୟମରେ ଅଟୁଟ, ସତ୍ୟରେ ଅବିଚଳ, ଏହି ମହାରଥୀ ସତ୍ୟନିୟମୀଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ଇହୈଵ ହର୍ଷୋଽସ୍ତୁ ସମାଗତାନାଂ କ୍ଷିପ୍ରଂ କୃତାସ୍ତ୍ରେଣ ଧନଂଜଯେନ। ଇତି ବ୍ରୁଵନ୍ତଃ ପରମାଶିପସ୍ତେ ପାର୍ଥାସ୍ତପୋଯୋଗପରା ବଭୂଵୁଃ
ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ହେଉ, କାରଣ ଧନଞ୍ଜୟ ଶୀଘ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଶିକ୍ଷାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଇ ଧନ ଲାଭ କରିବେ। ଏଭଳି କହି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ତପସ୍ୟା ଓ ଯୋଗରେ ଲଗି ରହିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଚିତ୍ରାଣି ଗିରୌ ଵନାନି କିରୀଟିନଂ ଚିନ୍ତଯତାମଭୀକ୍ଷ୍ଣମ୍। ବଭୂଵ ରାଵିର୍ଦିଵସଶ୍ଚ ତେଷାଂ ସଂଵତ୍ସରେଣୈଵ ସମାନରୂପଃ
ପାହାଡ଼ରେ ବିଚିତ୍ର ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖି, ମୁକୁଟଧାରୀ ଗଭୀର ଚିନ୍ତା କରିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଷ ଦିନ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ହେଇ ରହିଲା।
ଯଦୈଵ ଧୌମ୍ଯାନୁମତେ ମହାତ୍ମା କୃତ୍ଵା ଜଟାଂ ପ୍ରଵ୍ରଜିତଃ ସ ଜିଷ୍ଣୁଃ। ତଦୈଵ ତେଷାଂ ନବଭୂଵ ହର୍ଷଃ କୁତୋ ରତିସ୍ତଦ୍ଗତମାନସାନାମ୍
ଧୌମ୍ୟଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ମହାତ୍ମା ଜିଷ୍ଣୁ ଜଟା ଧାରଣ କରି ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ହେଲେ। ତାହା ସହିତ, ସେମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ତୁରନ୍ତ ହରାଇଗଲା—ଯେଉଁମାନଙ୍କ ମନ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲା, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ କେମିତି ରହିପାରିବ।
ଭ୍ରାତୁର୍ନିଯୋଗାତ୍ତୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ଯ ଵନାଦସୌ ଵାରଣମତ୍ତଗାମୀ। ଯତ୍କାମ୍ଯକାତ୍ପ୍ରଵ୍ରଜିତଃ ସ ଜିଷ୍ଣୁ- ସ୍ତଦୈଵ ତେ ଶୋକହତା ବଭୂଵୁଃ
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଜିଷ୍ଣୁ ପାହାଡ଼ରୁ ମହା ହାତୀ ପରି ଚାଲିଗଲେ। କାମ୍ୟକା ଛାଡ଼ିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଦୁଃଖରେ ଭାଗିଗଲେ।
ତଥୈଵ ତଂ ଚିନ୍ତଯତାଂ ସିତାଶ୍ଵ- ମସ୍ତ୍ରାର୍ଥିନଂ ଵାସଵମଭ୍ଯୁପେତମ୍। କାଲଃ ସ କୃଚ୍ଛ୍ରେଣ ମହାନତୀତ- ସ୍ତସ୍ମିନ୍ନଗେ ଭାରତ ଭାରତାନାମ୍
ସେ ଶ୍ୱେତ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ଅସ୍ତ୍ର ଲାଗି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଯାଇଥିବା ଜିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରି, ଭାରତମାନେ ପାହାଡ଼ରେ ଦୁଃଖରେ ଦିନ କାଟିଲେ।
[ଉଷିତ୍ଵା ପଞ୍ଚଵର୍ଷାଣି ସହସ୍ରାକ୍ଷନିଵେଶନେ। ଅଵାପ୍ଯ ଦିଵ୍ଯାନ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣି ସର୍ଵାଣି ଵିବୁଧେଶ୍ଵରାତ୍
ସେହି ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବତାଙ୍କ ଗୃହରେ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ରହି, ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦେବତାଙ୍କ ଅଧିପତିଙ୍କୁ ମିଳିଲେ।
ଆଗ୍ନେଯଂ ଵାରୁଣଂ ସୌମ୍ଯଂ ଵାଯଵ୍ଯମଥ ଵୈଷ୍ଣଵମ୍। ଐନ୍ଦ୍ରଂ ପାଶୁପତଂ ବ୍ରାହ୍ମଂ ପାରମେଷ୍ଠ୍ଯଂ ପ୍ରଜାପତେଃ
ଅଗ୍ନି, ବାରୁଣ, ସୋମ, ବାୟୁ, ବିଷ୍ଣୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ପାଶୁପତି, ବ୍ରହ୍ମା, ପରମେଷ୍ଠି, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ସେ ପାଇଲେ।
ଯମସ୍ଯ ଧାତୁଃ ସଵିତୁସ୍ତ୍ଵଷ୍ଟୁର୍ଵୈଶ୍ରଵଣସ୍ଯ ଚଂ। ତାନି ପ୍ରାପ୍ଯ ସହସ୍ରାକ୍ଷାଦଭିଵାଦ୍ଯ ଶତକ୍ରତୁମ୍
ଯମ, ଧାତା, ସବିତା, ତ୍ୱଷ୍ଟା, ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ମିଳିଲା। ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଅନୁଜ୍ଞାତସ୍ତଦା ତେନ କୃତ୍ଵା ଚାପି ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍। ଆଗଚ୍ଛଦର୍ଜୁନଃ ପ୍ରୀତଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟୋ ଗନ୍ଧପାଦନମ୍
ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ, ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ଅର୍ଜୁନ ଆନନ୍ଦରେ ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼କୁ ଫେରିଆସିଲେ।
ତତଃ କଦାଚିଦ୍ଧରିସଂପ୍ରଯୁକ୍ତଂ ମହେନ୍ଦ୍ରଵାହଂ ସହସୋପଯାତମ୍। ଵିଦ୍ଯୁତ୍ପ୍ରଭଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ମହାରଥାନାଂ ହର୍ଷୋଽର୍ଜୁନଂ ଚିନ୍ତଯତାଂ ବଭୂଵ
ତାପରେ ଏକଦିନ ହରି ସହିତ ଯୁକ୍ତ ମହାଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥ ହଠାତ୍ ଆସିଗଲା। ତାହାର ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକ ଦେଖି, ମହାରଥୀମାନେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଭାବି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ସ ଦୀପ୍ଯମାନଃ ସହସାଽନ୍ତରିକ୍ଷଂ ପ୍ରକାଶଯନ୍ମାତଲିସଂଗୃହୀତଃ। ବଭୌ ମହୋଲ୍କେଵ ଘନାନ୍ତରସ୍ଥା ଶିଖେଵ ଚାଗ୍ନେର୍ଜ୍ଵଲିତା ଵିଧୂମା
ସେ ରଥ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲା, ମାତଲି ଚାଳନା କରୁଥିଲେ। ଏହା ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଉଲ୍କା ପରି, ଅଗ୍ନିର ଧୂମ ନଥିବା ଶିଖା ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ତମାସ୍ଥିତଃ ସଂଦଦୃଶେ କିରୀଟୀ ସ୍ରଗ୍ଵୀ ନଵାନ୍ଯାଭରଣାନି ବିଭ୍ରତ୍। ଧନଂଜଯୋ ଵଜ୍ରଧରପ୍ରଭାଵଃ ଶ୍ରିଯା ଜ୍ଵଲନ୍ପର୍ଵତମାଜଗାମ୍
ସେ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ମୁକୁଟ ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ନୂତନ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ। ଧନଞ୍ଜୟ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ପାହାଡ଼କୁ ଆସିଲେ।
ସ ଶୈଲମାସାଦ୍ଯ କିରୀଟମାଲୀ ମହେନ୍ଦ୍ରଵାହାଦଵରୁହ୍ଯ ତସ୍ମାତ୍। ଧୌମ୍ଯସ୍ଯ ପାଦାଵଭିଵାଦ୍ଯ ପୂର୍ଵ- ମଜାତଶତ୍ରୋସ୍ତଦନନ୍ତରଂ ଚ
ସେ ପାହାଡ଼କୁ ପହଞ୍ଚି, ମୁକୁଟ ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ମହାଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥରୁ ଅବତରିଲେ। ପ୍ରଥମେ ଧୌମ୍ୟଙ୍କ ପାଦରେ, ପରେ ଅଜାତଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଵୃକୋଦରସ୍ଯାପି ଚ ଵନ୍ଦ୍ଯ ପାଦୌ ମାଦ୍ରୀସୁତାଭ୍ଯାମଭିଵାଦିତଶ୍ଚ। ସମେତ୍ଯ କୃଷ୍ଣାଂ ପରିସାନ୍ତ୍ଵ୍ଯ ଚୈନାଂ ପ୍ରହ୍ଵୋଽଭଵଦ୍ଭ୍ରାତୁରୁପହ୍ଵରେ ସଃ
ଭୀମସେନ ଓ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅମାନେଙ୍କ ପାଦରେ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର କଲେ। କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ ଏବଂ ଭାଇଙ୍କ ପାଖରେ ବିନୟରେ ଦଉଡ଼ିଲେ।
ବଭୂଵ ତେଷାଂ ପରମଃ ପ୍ରହର୍ଷ- ସ୍ତେନାପ୍ରମେଯେଣ ସମେତ୍ଯ ତତ୍ର। ସ ଚାପି ତାନ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ କିରୀଟମାଲୀ ନନନ୍ଦ ରାଜାନମଭିପ୍ରଶଂସନ୍
ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଆନନ୍ଦ ଆସିଲା, ଧନଞ୍ଜୟ ଅପରିମିତ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ମୁକୁଟ ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି ଖୁସି ହେଲେ।
ଯମାସ୍ଥିତଃ ସପ୍ତ ଜଘାନ ପୂଗାନ୍ ଦିତେଃ ସୁତାନାଂ ନମୁଚେର୍ନିହନ୍ତା। ତମିନ୍ଦ୍ରଵାହଂ ସମୁପେତ୍ଯ ପାର୍ଥାଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ଚକ୍ରୁରଦୀନସତ୍ଵାଃ
ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଦିତିଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ସାତ ଦଳକୁ ବିନାଶ କଲେ, ନମୁଚିଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ହେଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥକୁ ଦୃଢ଼ ମନେ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କଲେ।
ତେ ମାତଲେଶ୍ଚକ୍ରୁରତୀଵ ହୃଷ୍ଟାଃ ସତ୍କାରମଗ୍ର୍ଯଂ ସୁରରାଜତୁଲ୍ଯମ୍। ସର୍ଵଂ ଯଥାଵଚ୍ଚ ଦିଵୌକସଙ୍ଘଂ ପପ୍ରଚ୍ଯୁରେନଂ କୁରୁରାଜପୁତ୍ରାଃ
ମାତଲିଙ୍କୁ ସମସ୍ତେ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଦେବତାରାଜ ସମାନ ଆଦର ଦେଲେ। କୁରୁରାଜଙ୍କ ପୁଅମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଯେପରି ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ କରନ୍ତି।
ତାନପ୍ଯସୌ ମାତଲିରଭ୍ଯନନ୍ଦ- ତ୍ପିତେଵ ପୁତ୍ରାନନୁଶିଷ୍ଯ ପାର୍ଥାନ୍। ଯଯୌ ରଥେନାପ୍ରତିମପ୍ରଭେଣ ପୁନଃ ସକାଶଂ ତ୍ରିଦିଵେଶ୍ଵରସ୍ଯ
ମାତଲି ମଧ୍ୟ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ପୁଅମାନେ ପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ ଖୁସି ହେଲେ। ପରେ ସେ ଅପୂର୍ବ ତେଜସ୍ୱୀ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ତିନି ଲୋକର ଶ୍ୱାମୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଗତେ ତୁ ତସ୍ମିନ୍ଵରଦେଵଵାହେ ଶକ୍ରାତ୍ମଜଃ ସର୍ଵରିପୁପ୍ରମାଥୀ। `ସାକ୍ଷାତ୍ସହସ୍ରାକ୍ଷ ଇଵ ପ୍ରତୀତଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ସ୍ଵଦେହାଦଵମୁଚ୍ଯ ଜିଷ୍ଣୁଃ
ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମଙ୍କୁ ବାହନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଚାଲିଗଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳନ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଶ୍ରୀମୟ, ନିଜ ଦେହକୁ ଛାଡି ଜିତିଥିବା ବୀର ଅର୍ଜୁନ ଦେଖାଗଲେ।
ଶକ୍ରେଣ ଦତ୍ତାନିଦଦୌ ମହାତ୍ମା ମହାଧନାନ୍ଯୁତ୍ତମରୂପଵନ୍ତି। ଦିଵାକରାଭାଣି ଵିଭୂଷଣାନି ପ୍ରୀତଃ ପ୍ରିଯାଯୈ ସୁତସୋମମାତ୍ରେ
ଉତ୍ତମ ମନ୍ତ୍ରୀ ଅର୍ଜୁନ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିବା ବଡ଼ ଧନ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ଭୂଷଣମାନେ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀ, ସୁତସୋମଙ୍କ ମାତାକୁ ଦେଲେ।
ତତଋଃ ସ ତେଷାଂ କୁରୁପୁଙ୍ଗଵାନାଂ ତେଷାଂ ଚ ସୂର୍ଯାଗ୍ନିସମପ୍ରଭାଣାମ୍। ଵିପ୍ରର୍ଷଭାଣାମୁପଵିଶ୍ଯ ମଧ୍ଯେ ସର୍ଵଂ ଯଥାଵତ୍କଥଯାଂବଭୂଵ
ତାପରେ, କୁରୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବସି, ଅର୍ଜୁନ ସମସ୍ତ ଘଟଣାକୁ ଯଥାଯଥିକ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଏଵଂ ମଯାଽସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯୁପଶିକ୍ଷିତାନି ଶକ୍ରାଚ୍ଚ ଵାଯୋଶ୍ଚ ଶିଵାଚ୍ଚ ସାକ୍ଷାତ୍। ତଥୈଵ ଶୀଲେନ ସମାଧିନା ଚ ପ୍ରୀତାଃ ସୁରା ମେ ସହିତାଃ ସହେନ୍ଦ୍ରାଃ
ଏଭଳି ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର, ବାୟୁ ଓ ଶିବଙ୍କ ଠାରୁ ଅସ୍ତ୍ର ଶିଖିଛି; ଏବଂ ମୋର ଆଚରଣ ଓ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା, ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ମୋପରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି।