ତେ ଜଵେନ ମହାଵେଗାଃ ପ୍ଲଵମାନା ଵିହାଯସା। ଗନ୍ଧମାଦନମାଜଗ୍ମୁଃ ପ୍ରକର୍ଷନ୍ତ ଇଵାମ୍ବରମ୍
ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଗତିରେ, ଆକାଶ ମାନେ ଉଡ଼ି, ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼କୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ମନେ ହେଲା ଆକାଶକୁ ଟାଣି ନେଉଛନ୍ତି।
ତତ୍କେସରିମହାଜାଲଂ ଧନାଧିପତିପାଲିତମ୍। `ରମ୍ଯଂ ଚୈଵ ଗିରେଃ ଶୃଙ୍ଗମାସେଦୁର୍ଯତ୍ରପାଣ୍ଡଵାଃ
ଧନର ମହାରାଜଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ରହିଥିବା, ସିଂହ ପତାକାରେ ଶୋଭିତ, ସୁନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ଶିଖରକୁ ସେମାନେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠି ପାଣ୍ଡବମାନେ ରହୁଥିଲେ।
କୁବେରଂ ଚ ମହାତ୍ମାନଂ ଯକ୍ଷରକ୍ଷୋଗଣାଵୃତମ୍। ଦଦୃଶୁର୍ହୃଷ୍ଟରୋମାଣଃ ପାଣ୍ଡଵାଃ ପ୍ରିଯଦର୍ଶନମ୍
ପାଣ୍ଡବମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୋଇ, ବହୁ ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଘିରିଥିବା ମହାତ୍ମା କୁବେରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ସେ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ।
କୁବେରସ୍ତୁ ମହାସତ୍ଵାନ୍ପାଣ୍ଡୋଃ ପୁତ୍ରାନ୍ମହାରଥାନ୍। ଆତ୍ତକାର୍ମୁକନିସ୍ତ୍ରିଂଶାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରୀତୋଽଭଵତ୍ତଦା
କୁବେର, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ମହାରଥୀ, ଧନୁଷ ଓ ତଳୱାର ଧରିଥିବା ଦେଖି, ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଖୁସି ହେଲେ।
ସର୍ଵେ ଚେମେ ନରଵ୍ଯାଘ୍ରାଃ ପୁରନ୍ଦରସମୌଜସଃ।' ଦେଵକାର୍ଯଂ କରିଷ୍ଯନ୍ତି ହୃଦଯେନ ତୁତୋଷ ହ
ଏହି ସମସ୍ତ ନରସିଂହମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପୁରନ୍ଦରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦେବତାଙ୍କର କାମ ସଫଳ କରିବେ — ଏହା ଭାବି ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲା।
ତେ ପକ୍ଷିଣ ଇଵାପେତୁର୍ଗିରିଶୃଙ୍ଗଂ ମହାଜଵାଃ। ତସ୍ଥୁସ୍ତେଷାଂ ସକାଶେ ଵୈ ଧନେଶ୍ଵରପୁରଃସରାଃ
ସେମାନେ ଉତ୍ତଳ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ପରି ପାହାଡ଼ର ଚୂଡ଼ାରୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଚାଲିଗଲେ, ଧନର ଦେବତାଙ୍କର ସେବକମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉଭେଇ ରହିଲେ।
ତତସ୍ତଂ ହୃଷ୍ଟମନସଂ ପାଣ୍ଡଵାନ୍ପ୍ରତି ଭାରତ। ସମୀକ୍ଷ୍ଯଯକ୍ଷଗନ୍ଧର୍ଵା ନିର୍ଵିକାରମଵସ୍ଥିତାଃ
ତାପରେ, ଭାରତ, ଯକ୍ଷ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ଦେଖି, ନିର୍ବିକାର ଭାବରେ ଉଭେଇ ରହିଲେ।
ପାଣ୍ଡଵାଶ୍ଚ ମହାତ୍ମାନଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଧନଦଂ ପ୍ରଭୁମ୍। ନକୁଲଃ ସହଦେଵଶ୍ ଧର୍ମପୁତ୍ରଶ୍ଚ ଧର୍ମଵିତ୍
ମହାତ୍ମା ପାଣ୍ଡବମାନେ ଧନର ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ନକୁଳ, ସହଦେବ ଓ ଧର୍ମବିଦ୍ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଅପରାଦ୍ଧମିଵାତ୍ମାନଂ ମନ୍ଯମାନା ମହାରଥାଃ। ତସ୍ଥୁଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲଯଃ ସର୍ଵେ ପରିଵାର୍ଯ ଧନେଶ୍ଵରମ୍
ମହାରଥୀମାନେ ନିଜେ ଅପରାଧୀ ଭାବି, ଧନେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଘେରି, ସମସ୍ତେ ହାତ ଜୋଡି ଉଭେଇ ରହିଲେ।
ଶଯ୍ଯାସନଯୁତଂ ଶ୍ରୀମତ୍ପୁଷ୍ପକଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା। ଵିହିତଂ ଚିତ୍ରପର୍ଯନ୍ତମାତିଷ୍ଠତ ଧନାଧିପଃ
ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ଶୟ୍ୟା ଓ ଆସନରେ ଭରିତ, ଅଦ୍ଭୁତ ସୀମା ଥିବା ଶ୍ରୀମୟ ପୁଷ୍ପକରେ ଧନାଧିପ ବସିଥିଲେ।
ତମାସୀନଂ ମହାକାଯାଃ ଶଙ୍କୁକର୍ଣା ମହାଜଵାଃ। ଉପୋପଵିଵିଶୁର୍ଯକ୍ଷା ରାକ୍ଷସାଶ୍ ସହସ୍ରଶଃ
ବଡ଼ ଦେହ, ଶଂଖାକାର କଣ, ତୀବ୍ର ଗତି ଥିବା ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ହଜାରେ ହଜାରେ ନିକଟରେ ବସିଲେ।
ଶତଶଶ୍ଚାପି ଗନ୍ଧର୍ଵାସ୍ତଥୈଵାପ୍ସରସାଂ ଗଣାଃ। ପରିଵାର୍ଯୋପତିଷ୍ଠନ୍ତି ଯଥା ଦେଵାଃ ଶତକ୍ରତୁମ୍
ଶତ-ଶତ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ଧନେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଘେରି, ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ଶତକ୍ରତୁଙ୍କୁ ଘେରନ୍ତି, ସେପରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
କାଞ୍ଜନୀଂ ଶିରସା ବିଭ୍ରଦ୍ଭୀମସେନଃ ସ୍ରଜଂ ଶୁଭାମ୍। ବାଣଖଙ୍ଗଧନୁଷ୍ପାଣିରୁଦୈକ୍ଷତ ଧନାଧିପମ୍
ଭୀମସେନ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ସୁନ୍ଦର ସୁନା ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ହାତରେ ତୀର, କଟାରି ଓ ଧନୁ ଧରି, ଧନର ଦେବତାକୁ ଦୃଢ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ।
ନ ଭୀର୍ଭୀମସ୍ଯ ନ ଗ୍ଲାନିର୍ଵିକ୍ଷତସ୍ଯାପି ରାକ୍ଷସୈଃ। ଆସୀତ୍ତସ୍ଯାମଵସ୍ତାଯାଂ କୁବେରମପି ପଶ୍ଯତଃ
ସେହି ସମୟରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୀମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭୀମଙ୍କ ଭିତି କିମ୍ବା କ୍ଲାନ୍ତି କିଛି ହେଲା ନାହିଁ; ସେ କୁବେରଙ୍କୁ ଦେଖି ନିର୍ଭୟ ରହିଲେ।
ଆଦଦାନଂ ଶିତାନ୍ବାଣାନ୍ଯୋଦ୍ଧୁକାମମଵସ୍ଥିତମ୍। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭୀମଂ ଧର୍ମସୁତମବ୍ରଵୀନ୍ନରଵାହନଃ
ଭୀମ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଧର୍ମର ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ନରବାହନ କହିଲେ।
ଵିଦୁସ୍ତ୍ଵାଂ ସର୍ଵଭୂତାନି ପାର୍ଥ ଭୂତହିତେ ରତମ୍। ନିର୍ଭଯଶ୍ଚାପିଶୈଲାଗ୍ରେ ଵସ ତ୍ଵଂ ସହ ବନ୍ଧୁଭିଃ
ପାର୍ଥା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତୁମକୁ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭଲରେ ଲଗିଥିବା ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି; ତେଣୁ ତୁମେ ତୁମ ଆପଣମାନେ ସହିତ ଏହି ପାହାଡ଼ର ଚୂଡ଼ାରେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ରୁହ।
ନ ଚ ମନ୍ଯୁସ୍ତ୍ଵଯା କାର୍ଯୋ ଭୀମସେନସ୍ଯ ପାଣ୍ଡଵ। କାଲେନୈତେ ହତାଃ ପୂର୍ଵଂ ନିମିତ୍ତମନୁଜସ୍ତଵ
ପାଣ୍ଡବ, ତୁମେ ଭୀମସେନଙ୍କୁ କ୍ଷମା କରିବା ଉଚିତ। ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ଲୋକମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ, ତୁମର ଭାଉ ଭୀମସେନ କେବଳ ଏହାର କାରଣ ହେଲେ।
ଵ୍ରୀଡା ଚାତ୍ରନ କର୍ତଵ୍ଯା ସାହସଂ ଯଦିଦଂ କୃତମ୍। ଦୃଷ୍ଟଶ୍ଚାପି ସୁରୈଃ ପୂର୍ଵଂଵିନାଶୋ ଯକ୍ଷରକ୍ଷସାମ୍
ଏହି ଦୃଢ଼ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଲଜ୍ଜା କରିବା ଦରକାର ନୁହେଁ। ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ନାଶ ପୂର୍ବରୁ ଦେବମାନେ ଦେଖିଥିଲେ।
ନ ଭୀମସେନେ କୋପୋ ମେ ପ୍ରୀତୋସ୍ମି ଭରତର୍ଷଭ। କର୍ମଣା ଭୀମସେନସ୍ଯ ମମ ତୁଷ୍ଟିରଭୂତ୍ପୁରା
ମୁଁ ଭୀମସେନଙ୍କୁ କ୍ଷମା କରିଛି, ଭାରତବଂଶୀ, ମୁଁ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଖୁସି ହେଲି। ପୂର୍ବରୁ ମୋତେ ଭୀମସେନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସନ୍ତୋଷ ମିଳିଥିଲା।
ସ ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ରାଜାନଂ ଭୀମସେନମଭାଷତ। ନୈତନ୍ମନସି ମେ ତାତ ଵର୍ତତେ କୁରୁସତ୍ତମ
ଏଭଳି କହି ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଭୀମସେନଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ: 'ମୋ ମନରେ ଏହି କଥା ରହିନାହିଁ, ପ୍ରିୟ, କୁରୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।'
ଯଦିଦଂ ସାହସଂ ଭୀମ କୃଷ୍ଣାର୍ଥେ କୃତଵାନସି। ମାମନାଦୃତ୍ଯ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ଵିନାଶଂ ଯକ୍ଷରକ୍ଷସାମ୍
ଭୀମ, ତୁମେ ଯେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ସାହସିକ କାମ କରିଛ, ମୋତେ, ଦେବତାମାନେ ଓ ଯକ୍ଷ-ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ବିନାଶକୁ ଅଗ୍ରହଣ କରି, ଏହା ଏକ ବଡ଼ ଉଦ୍ୟମ।
ସ୍ଵବାହୁବଲମାଶ୍ରିତ୍ଯ ତେନାହଂ ପ୍ରୀତିମାଂସ୍ତ୍ଵଯି। ଶାପାଦଦ୍ଯ ଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଘୋରାଦସ୍ମାଦ୍ଵୃକୋଦର
ତୁମେ ନିଜ ବାହୁଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରି ଏହି କାମ କରିଛ, ଏହା ଦେଖି ମୁଁ ତୁମପ୍ରତି ଖୁସି ହେଲି; ଆଜି, ବୃକୋଦର, ମୁଁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲି।
ଅହଂ ପୂର୍ଵମଗସ୍ତ୍ଯେନ କ୍ରୁଦ୍ଧେନ ପରମର୍ଷିଣା। ଶପ୍ତୋଽପରାଧେ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିତ୍ତସ୍ଯୈଷା ନିଷ୍କୃତିର୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମହାର୍ଷିଙ୍କ ରୋଷରେ ଏକ ଅପରାଧ ପାଇଁ ଶାପିତ ହୋଇଥିଲି; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ଏହାର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ।
ଦୃଷ୍ଟୋ ହି ମମ ସଂକ୍ଲେଶଃ ପୁରା ପାଣ୍ଡଵନନ୍ଦନ। ନ ତଵାତ୍ରାପରାଧୋସ୍ତି କଥଂଚିଦପି ପାଣ୍ଡଵ
ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ, ମୋର ଦୁଃଖ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖାଯାଇଥିଲା; ପାଣ୍ଡବ, ଏଠାରେ ତୁମର କିଛି ଅପରାଧ ନାହିଁ।
କଥଂ ଶପ୍ତୋସି ଭଗଵନ୍ନଗସ୍ତ୍ଯେନ ମହାତ୍ମନା। ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଦେଵ ଯଥୈତଚ୍ଛାପକାରଣମ୍
ଭଗବନ୍, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ କିପରି ଶାପିତ ହେଲା? ମୁଁ ଏହି ଶାପର କାରଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।
ଇଦଂ ଚାଶ୍ଚର୍ଯଭୂତଂ ମେ ଯତ୍କ୍ରୋଧାତ୍ତସ୍ ଧୀମତଃ। ତଦୈଵ ତ୍ଵଂ ନ ନିର୍ଦଗ୍ଧଃ ସବଲଃ ସପଦାନୁଗଃ
ମୋ ପାଇଁ ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ଯେ ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମହାର୍ଷିଙ୍କ ରୋଷରୁ ତୁମେ ତୁମ ସେନା ଓ ଅନୁୟାୟୀମାନେ ସହିତ ତୁରନ୍ତ ଦହି ଯାଇନଥିଲା।
ଦେଵତାନାମଭୂନ୍ମନ୍ତ୍ରଃ କୁଶାଵତ୍ଯାଂ ନରେଶ୍ଵର
କୁଶାବତୀରେ ଦେବତାମାନେ ଏକ ବିଧି କରୁଥିଲେ, ରାଜା।
ଵୃତସ୍ତତ୍ରାହମଗମଂ ମହାପଦ୍ମଶତୈସ୍ତ୍ରିଭିଃ। ଯକ୍ଷାଣଆଂ ଘୋରରୂପାଣାଂ ଵିଵିଧାଯୁଧଧାରିଣାମ୍
ସେଠାରେ ମୁଁ ଯାଇଥିଲି, ତିନି ଶତ ମହାପଦ୍ମ ପୋଖରୀ ଓ ଭୟଙ୍କର ଯକ୍ଷମାନେ, ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା, ମୋତେ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ଅଧ୍ଵନ୍ଯହମଥାପଶ୍ଯମଗସ୍ତ୍ଯମୃପିସତ୍ତମମ୍। ଉଗ୍ରଂ ତପସ୍ତପ୍ଯଭାନଂ ଯମୁନାତୀରମାଶ୍ରିତମ୍। ନାନାପକ୍ଷିଗଣାକୀର୍ଣଂ ପୁଷ୍ପିତଦ୍ରୁମଶୋଭିତମ୍
ପଥରେ ମୁଁ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ସେ ଯମୁନା ତୀରେ ଉଗ୍ର ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ; ସେଠା ନାନା ପକ୍ଷୀ ରେ ଭରିଥିଲା, ଫୁଲିଥିବା ଗଛ ରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ତମୂର୍ଦ୍ଵବାହୁଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ସୂର୍ଯସ୍ଯାଭିମୁଖେ ସ୍ଥିତମ୍। ତେଜୋରାଶିଂ ଦୀପ୍ଯମାନଂ ହୁତାଶନମିଵୈଧିତମ୍
ସେ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱବାହୁ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ମୁହାଁ କରି ଦାଣ୍ଡାଇଥିଲେ; ତାଙ୍କ ତେଜ ଏକ ହୋମାଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳି ଉଠିଥିଲା।