ଇଦଂ ତୁ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ର ଵିଶେଷେଣାମ୍ବୁଜଂ ଶୁଭମ୍। ଗନ୍ଧସଂସ୍ଥାନସଂପନ୍ନଂ ମମ ମାନସଵର୍ଧନମ୍
କିନ୍ତୁ ଏହି କମଳ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଶେଷ ଭାବରେ ଶୁଭ ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧି ଓ ଆକୃତିରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଏହା ମୋ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ସର୍ଵଲୋକସ୍ ନହ୍ଯଦୃଶ୍ଯତ ମାଂ ପ୍ରତି
ଏହା ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ହେଉଛି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଏହାକୁ ଦେଖିନଥିଲି।
ଵାସୁଦେଵସହାଯେନ ଵାସୁଦେଵପ୍ରିଯେଣ ଚ'। ଖାଣ୍ଡଵେ ସତ୍ଯସନ୍ଧେନ ଭ୍ରାତ୍ରା ତଵ ମହାତ୍ମନା
ତୁମର ମହାନ ଭାଇ, ଯିଏ ବାସୁଦେବଙ୍କ ସହ ଏବଂ ବାସୁଦେବଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହୋଇ, ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ, ସେ ଖାଣ୍ଡବ ରଣରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵୋରଗରକ୍ଷାଂସି ଵାସଵଶ୍ଚ ପରାଜିତଃ। ହତା ମାଯାଵିନଶ୍ଚୋଗ୍ରା ଧନୁଃ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଚ ଗାଣ୍ଡିଵଂ
ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ରାକ୍ଷସ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ପରାଜିତ ହେଲେ; ଭୟଙ୍କର ମାୟାବୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଏବଂ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ ଲଭ୍ୟ ହେଲା।
ତଵାପି ସୁମହତ୍ତେଜୋ ମହଦ୍ବାହୁବଲଂ ଚ ତେ। ଅଵିଷହ୍ଯମନାଧୃଷ୍ଯଂ ଶକ୍ରତୁଲ୍ଯପରାକ୍ରମ
ତୁମର ତେଜ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବଡ଼, ତୁମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଅପାର—ଅଜୟ, ଅପରାଜିତ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ପ୍ରତାପ ଥିଲା।
ତ୍ଵଦ୍ବାହୁବଲଵେଗେନ ତ୍ରାସିତାଃ ସର୍ଵରାକ୍ଷସାଃ। ହିତ୍ଵା ଶୈଲଂ ପ୍ରପଦ୍ଯନ୍ତାଂ ଭୀମସେନ ଦିଶୋ ଦଶ
ତୁମର ବାହୁର ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ; ପାହାଡ଼ ଛାଡ଼ି, ଭୀମସେନ ସେମାନେକୁ ଦଶ ଦିଗରେ ଦୌଡ଼ାଇଲେ।
ତତଃ ଶୈଲୋତ୍ତମସ୍ଯାଗ୍ରଂ ଚିତ୍ରମାଲ୍ଯଧରଂ ଶିଵମ୍। ଵ୍ଯପେତଭଯସଂମୋହାଃ ପଶ୍ଯନ୍ତୁ ସୁହୃଦସ୍ତଵ
ଏବେ ତୁମର ବନ୍ଧୁମାନେ, ଭୟ ଓ ଭ୍ରମ ହୀନ ହୋଇ, ଅଦ୍ଭୁତ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଦେଖନ୍ତୁ।
ଏଵଂ ପ୍ରଣିହିତଂ ଭୀମ ଚିରାତ୍ପ୍ରଭୃତିମେ ମନଃ। ଦ୍ରଷ୍ଟୁମିଚ୍ଛାମି ଶୈଲାଗ୍ରଂ ତ୍ଵଦ୍ବାହୁବଲମାଶ୍ରିତା
ଏଭଳି ଭାବରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଭୀମଙ୍କ ମନ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଲଗିଥିଲା; ମୁଁ ତୁମର ବାହୁର ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରି, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ।
ଇଚ୍ଛାମି ଚ ନରଵ୍ଯାଘ୍ର ପୁଷ୍ପଂ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମୀଦୃଶମ୍। ଆନୀଯମାନଂ କ୍ଷିପ୍ରଂ ଵୈ ତ୍ଵଯା ଭରତସତ୍ତମ
ଏବଂ, ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଏପରି ଏକ ଫୁଲ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଆଣି ମୋ ଆଖି ଆଗରେ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ, ଭାରତବଂଶୀ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ।
ତତଃ କ୍ଷିପ୍ତମିଵାତ୍ମାନଂ ଦ୍ରୌପଦ୍ଯା ସ ପରଂତପଃ। ନାମୃଷ୍ଯତ ମହାବାହୁଃ ପ୍ରହାରମିଵସଦ୍ଗଜଃ
ତାପରେ, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ସେ, ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହେବା ପରି, ମହାବାହୁ ଭୀମ ଏହାକୁ ଏକ ଉତ୍ତମ ହାତୀ ମାନେ ପ୍ରହାର ସହିଥିବା ପରି ସହିଲେ।
ସିଂହର୍ଷଭଗତିଃ ଶ୍ରୀମାନୁଦାରଃ କନକପ୍ରଭଃ। ମନସ୍ଵୀ ବଲଵାନ୍ଦୃଷ୍ଟୋ ମାନୀ ଭୂରଶ୍ଚ ପାଣ୍ଡଵଃ
ସିଂହ କିମ୍ବା ବୃଷଭ ଚାଳ ଥିବା, ଶୋଭାମୟ, ଉଦାର, ସୁନା ଭଳି ଚମକୁଥିବା, ଦୃଢ଼ ମନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଗର୍ବିତ ଓ ଚଉଡ଼ା କନ୍ଧ ଥିବା ପାଣ୍ଡବ ଦେଖାଗଲେ।
ଲୋହିତାକ୍ଷଃ ପୃଥୁଵ୍ଯଂସୋ ମତ୍ତଵାରଣଵିକ୍ରମଃ। ସିଂହଦଂଷ୍ଟ୍ରୋ ଵୃଷସ୍କନ୍ଧଃ ସାଲପୋତ ଇଵୋଦ୍ଗତଃ
ଲାଲ୍ ଆଖି, ପ୍ରଶସ୍ତ ବାହୁ, ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀର ପ୍ରଭାବ, ସିଂହ ଦାନ୍ତ, ବୃଷଭ କନ୍ଧ, ସାଳ ଗଛ ପରି ଉଠିଆସିଲେ।
ମହାତ୍ମା ଚାରୁସର୍ଵାଙ୍ଗ କମ୍ବୁଗ୍ରୀଵୋ ମହାହନୁଃ। ରୁକ୍ମପୃଷ୍ଠଂ ଧନୁଃ ଖଙ୍ଗଂ ତୂଣାଂଶ୍ଚାପି ପରାମୃଶନ୍
ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗ, ଶଂଖ ଗଳା, ବଡ଼ ମୁହଁ, ସେ ତାଙ୍କର ସୁନା ପିଠି ଧନୁଷ, ତଳୱାର ଓ ତୁଣୀରକୁ ଛୁଇଁଲେ।
ସକେସରୀଵ ଚୋତ୍ସିକ୍ତଃ ପ୍ରଭିନ୍ନ ଇଵ ଵାରଣଃ। ଵ୍ଯପେତଭଯସଂମୋହଃ ଶୈଲମଭ୍ଯପତଦ୍ବଲୀ
କେଶରି ମାନେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସିଂହ ପରି, ଭଙ୍ଗା ହାତୀ ପରି, ଭୟ ଓ ଭ୍ରମ ହୀନ ହୋଇ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାହାଡ଼ ଦିଗରେ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ତଂ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରମିଵାଯାନ୍ତଂ ପ୍ରଭିନ୍ନମିଵ ଵାରଣମ୍। ଦଦୃଶୁଃ ସର୍ଵଭୂତାନି ପାର୍ଥଂ ଖଙ୍ଗଧନୁର୍ଧରମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ତାଙ୍କୁ—ପାର୍ଥ, ତଳୱାର ଓ ଧନୁଷ ହାତରେ ଧରି, ସିଂହରାଜ କିମ୍ବା ତୁରା ହାତୀ ପରି ଆଗେ ବଢ଼ୁଥିବା—ଦେଖିଲେ।
ଦ୍ରୌପଦ୍ଯା ଵର୍ଧଯନ୍ହର୍ଷଂ ଗଦାମାଦାଯ ପାଣ୍ଡଵଃ। ଵ୍ଯପେତଭଯସଂମୋହଃ ଶୈଲରାଜଂ ସମାଵିଶତ୍
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇ, ଭୟ ଓ ଭ୍ରମ ହୀନ ପାଣ୍ଡବ ଗଦା ନେଇ ପାହାଡ଼ରାଜ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ନ ଗ୍ଲାନିର୍ନ ଚ କାତର୍ଯଂ ନ ଵୈକ୍ଲଵ୍ଯଂ ନ ମତ୍ସରଃ। କଦାଚିଜ୍ଜୁଷତେ ପାର୍ଥମାତ୍ମଜଂ ମାତରିଶ୍ଵନଃ
ପାର୍ଥ, ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ କେବେ ମଧ୍ୟ କ୍ଳାନ୍ତି, ଭୟ, ଦୁର୍ବଳତା କିମ୍ବା ଇର୍ଷ୍ୟା ଛୁଇଁପାରେ ନାହିଁ।
ତଦେକାଯନମାସାଦ୍ଯ ଵିଷମଂ ଭୀମଦର୍ଶନମ୍। ବହୁତାଲୋଚ୍ଛ୍ରଯଂ ଶୃଙ୍ଗମାରୁରୋହ ମହାବଲଃ
ସେ ଏକମାତ୍ର, କଠିନ ଓ ଭୟଙ୍କର ପଥକୁ ପହଞ୍ଚି, ଅନେକ ଉଚ୍ଚ ଶିଖର ଥିବା ପାହାଡ଼ ଶିଖରକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଆରୋହଣ କଲେ।
ସ କିନ୍ନରମହାନାଗମୁନିଗନ୍ଧର୍ଵରାକ୍ଷସାନ୍। ହର୍ଷଯନ୍ପର୍ଵତସ୍ଯାଗ୍ରମାରୁରୋହ ମହାବଲଃ
ସେ କିନ୍ନର, ମହାନ ନାଗ, ଋଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରକୁ ଆରୋହଣ କଲେ।
ତତୋ ଵୈଶ୍ରଵଣାଵାସଂ ଦଦର୍ଶ ଭରତର୍ଷଭଃ। କାଞ୍ଚନୈଃ ସ୍ଫାଟିକୈଶ୍ଚୈଵ ଵେଶ୍ମଭିଃ ସମଲଂକୃତମ୍
ତାପରେ, ଭାରତବଂଶୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କ ନିବାସକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସୁନା ଓ ସ୍ଫଟିକ ମନ୍ଦିରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
[ପ୍ରାକାରେଣ ପରିକ୍ଷିପ୍ତଂ ସୌଵର୍ଣେନ ସମନ୍ତତଃ। ସର୍ଵରତ୍ନଦ୍ଯୁତିମତା ସର୍ଵୋଦ୍ଯାନଵତା ତଥା
ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ସୁନାର ଦେଉଳି ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ମଣିର ଆଭାରେ ଚମକୁଥିବା, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଉଦ୍ୟାନରେ ଶୋଭିତ ଏହି ସ୍ଥାନଟି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଶୈଲାଦଭ୍ଯୁଚ୍ଛ୍ରଯଵତା ଚଯାଟ୍ଟାଲକଶୋଭିନା। ଦ୍ଵାରତୋରଣନିର୍ଵ୍ଯୂହଧ୍ଵଜସଂଵାହଶୋଭିନା
ପାହାଡ଼ ପରି ଉଚ୍ଚ ଗୃହମାନେ, ଚୂଡ଼ାମଣି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏବଂ ଦ୍ୱାର, ତୋରଣ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ଗଠନ ଓ ପତାକା ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ ଥିଲା।
ଵିଲାସିନୀଭିରତ୍ଯର୍ଥଂ ନୃତ୍ଯନ୍ତୀଭିଃ ସମନ୍ତତଃ। ଵାଯୁନା ଧୂଯମାନାଭିଃ ପତାକାଭିରଲଂକୃତମ୍
ଚାରିପାଖରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ରମଣୀମାନେ ଏହାକୁ ବହୁତ ଶୋଭା ଦେଇଥିଲେ, ପବନରେ ଫଡ଼ିଉଥିବା ପତାକା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସ୍ଥାନଟି ଅଲଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା।
ଧନୁଷ୍କୋଟିମଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ଵକ୍ରଭାଵେନ ବାହୁନା। ପଶ୍ଯମାନଃ ସଖେଦେନ ଦ୍ରଵିଣାଧିପତେଃ ପୁରମ୍ ।।]
ତାଙ୍କର ଭୂଜା ଦ୍ୱାରା ଧନୁଷର ଶିରା ଧରି, ସେ ଆତୁର ଚିତ୍ତରେ ଧନ-ଧାନ୍ୟର ମାଲିକଙ୍କର ସହରକୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଥିଲେ।
ମୋଦଯନସର୍ଵଭୂତାନି ଗନ୍ଧମାଦନସଂଭଵଃ। ସର୍ଵଗନ୍ଧଵହସ୍ତତ୍ର ମାରୁତଃ ସୁସୁଖୋ ଵଵୌ
ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତରୁ ଆସିଥିବା ସମସ୍ତ ଗନ୍ଧ ବହିନେଇଥିବା ପବନ ଏଠାରେ ବହୁତ ସୁଖଦ ଭାବରେ ବହୁଥିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା।
ଚିତ୍ରା ଵିଵିଧଵର୍ଣାଭାଶ୍ଚିତ୍ରମଞ୍ଜରିଧାରିଣଃ। ଅଚିନ୍ତ୍ଯା ଵିଵିଧାସ୍ତତ୍ର ଦ୍ରୁମାଃ ପରମଶୋଭିନଃ
ଏଠାରେ ଅସଂଖ୍ୟ ଅଦ୍ଭୁତ ଗଛ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଓ ଅପୂର୍ବ ମଞ୍ଜରୀରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଅଧିକାରୀ ଥିଲେ।
ରତ୍ନଜାଲପରିକ୍ଷିପ୍ତଂ ଚିତ୍ରମାଲ୍ଯଵିଭୂଷିତମ୍। ରାକ୍ଷସାଧିପତେଃ ସ୍ଥାନଂ ଦଦୃଶେ ଭରତର୍ଷଭଃ
ଭାରତବଂଶୀ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ରାକ୍ଷସନାୟକଙ୍କର ନିବାସକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ମଣିର ଜାଳି ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଚମତ୍କାର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ ଥିଲା।
ଗଦାଖଙ୍ଗଧନୁଷ୍ପାଣିଃ ସମଭିତ୍ଯକ୍ତଜୀଵିତଃ। ଭୀମସେନୋ ମହାବାହୁସ୍ତସ୍ଥୌ ଗିରିଵାଚଲଃ
ବିମସେନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୁଜା ଧାରୀ, ଗଦା, ତଳୱାର ଓ ଧନୁଷ ହାତରେ ଧରି, ନିଜ ପ୍ରାଣକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିନଥିବା ଭଳି ପାହାଡ଼ ପରି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ତତଃ ଶଙ୍ଖମୁପାଧ୍ମାଯ ଦ୍ଵିଷତାଂ ରୋମହର୍ଷଣମ୍। ଜ୍ଯାଘୋଷଂ ତଲଶବ୍ଦଂ ଚ କୃତ୍ଵା ଭୂତାନ୍ଯମୋହଯତ୍
ତାପରେ, ସେ ନିଜ ଶଂଖ ଫୁଙ୍ଗିଲେ, ଯାହା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଲୋମ କଞ୍ଚାଇଦେଲା, ଧନୁଷର ତାଣି ଓ ହାତ ତାଳିର ଶବ୍ଦ କରି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେଲେ।
ତତଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟରୋମାଣସ୍ତଂ ଶବ୍ଦମଭିଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ। ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ପାଣ୍ଡଵସ୍ଯ ସମୀପତଃ
ତାପରେ, ଉତ୍ସାହରେ ଲୋମ ଉଠିଯାଇଥିବା ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେଇ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଧାଉଥିଲେ।